Nu priester Rik Devillé voor De Standaard zo goed als helemaal in de mist van de geschiedenis verdwenen is, because niet langer interessant voor de antikerkelijke waan van de dag, doet DS vaker een beroep op theoloog Emmanuel Van Lierde om hautain paus en Kerk te hekelen.

Altijd gedacht dat hij verstandiger was.

Wat is dat toch met CD&V-politici? Dragen nog wel de C van christelijk in hun partijnaam, maar voelen zich ongemakkelijk wanneer de woorden 'christelijk' of 'katholiek' vallen.

Enkele maanden geleden hoorden Mahdi en de Vosselaarse CD&V-burgemeester het in Keulen donderen bij 'Pinksteren'. Vonden hun onkennis over de grote christelijke liturgische feesten  nog grappig ook. 

In DS laat Hilde Crevits -een lieve madam, daar niet van- enkele dagen geleden optekenen, dat ze 'katholiek is opgevoed', dat ze 'gelovig is' en dat 'de 'C' in CD&V voor haar betekenis heeft'. Heel positief, dergelijke getuigenis doet deugd. Zou je vaker van CD&V'ers te horen mogen krijgen. 

Maar waarom voegt zij daaraan toe , dat 'ze zelf helemaal geen kerkganger is'? Totaal irrelevant in de context en wat denigrerend voor de kerkgangers. Bovendien vergeet ze dat je wel 'gelovig' kan zijn maar 'katholiek' houdt in: geregeld samenkomen met andere katholieken  in liturgische vieringen.

En vandaag is er in DS een CD&V-schepen uit Waregem, die zich bewust is van de verbrokkeling van het sociale weefsel, de 'erosie van het sociaal kapitaal'. Dat wordt gevormd door 'familie, vrienden, buurten, verenigingen'. Net zoals velen constateert hij dat die onder druk staan of verdwijnen.

Psychologen, sociologen, politici, media, brengen dat geregeld naar voren. Maar opvallend is dat je (bijna) nooit iets hoort of leest over de belangrijke rol die kerkgemeenschappen altijd gespeeld hebben en nog spelen in dat sociale weefsel.

Ook een CD&V'er krijgt het woord 'kerk' niet op papier.

Triestig én laf.

Onze Redder

Het gras verdort en de bloem verwelkt, maar het woord van onze God houdt eeuwig stand.Jesaja 40:8

'Luister Betlehem...'

Kerstwensen van onze bisschoppen.

Klik op de link.

Bisschop Bonny: 'Christenen zijn pelgrims van hoop'.

In onderstaand artikel brengt pater Daniël verslag uit over de situatie in Syrië:

Zondag 8 december 2024, tweede zondag van de Advent en hoogfeest van Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangen, een keerpunt voor Syrië. Zaterdagavond vierden we de verjaardag van één van de stichtende moeders van onze gemeenschap, o.m. door samen de opening van de Notre Dame kathedraal in Parijs te volgen op de tv van ons conciërgegezin. ’s Nachts werd duidelijk dat HTS Damascus was binnengevallen en dat er een einde gekomen was aan 50 jaar Assad-bewind. Hoe dit zo spoedig kon gebeuren begrijpt niemand. Voor de veiligheid verhuisden de zusters en de fraters elk naar hun eigen schuilplaats. Er was geen paniek. Het herinnerde ons aan de heftige gevechten tijdens de oorlog. Het was een aangenaam samenzijn in een veilige ruimte. HTS heeft beloofd niemand enig kwaad te doen en tot nu toe blijft deze belofte stand houden.

Het Syrische volk was totaal uitgeput: grondstoffen gestolen, landbouw lamgelegd, door de Caesarwet mag niets het land inkomen, terroristische aanslagen, jarenlange straffelose sporadische bombardemten van Israel, een uit de pan rijzende inflate en als kers op de taart een ijzingwekkende corruptie op alle niveaus zonder weerga. Vele winkeliers wisten niet of ze het materiaal dat ze vandaag verkochten niet morgen aan een duurdere prijs moesten inkopen. Armoe en ontwrichting brengt corruptie mee op alle niveaus. Ontevredenheid richt zich uiteraard uiteindelijk tegen de regering. Een volk dat niets meer heeft, heeft ook niets te verliezen. Syrië was een ontwrichte samenleving geworden in vergelijking met het Syrië dat ik aantrof toen ik veertien jaar geleden hier kwam.

Zondagnacht heeft HTS het Assad-bewind tot een einde gebracht. De president is gevlucht en gaf opdracht tot een vredevolle machtsoverdracht. Hij heeft blijkbaar begrepen dat hij in deze toestand niet meer op het leger kon rekenen. Hiermee is zeker een bloedbad verhinderd. De eerste minister heeft de macht overgedragen aan HTS. In het slechtste geval wordt Syrië nu als een taart verdeeld onder de verschillende grootmachten en zal het achterblijven als een soort vazalstaat overgeleverd aan de grillen van de grootmachten. In het beste geval kan het volk zijn soevereiniteit en territoriale integriteit toch enigszins behouden en in eenheid een ruimer bestuur vormen. De winnende grootmachten zullen wellicht hun deel toch opeisen of nemen.

Op zondag 8 december, revolutiedag, en Hoogfeest van Onze Lieve Vrouw, keken we samen naar de Eucharistieviering in de Notre Dame kathedraal in Parijs. ’s Avonds, na het zingen van de plechtige Alma Redemptoris Mater trokken we terug naar onze schuilplaats.

De nacht van zondag op maandag hoorden we dichtbij voordurend ontploffingen en zware bombardemten. Israël was de plaatselijke wapenopslagplaats nabij ons dorp aan het bombarderen. We hebben ons dan in de kerk beschut om te bidden en zijn daarna “rustig” gaan slapen. De volgende dag vernamen we dat Israël alle wapenopslagen over heel Syrië gebombardeerd had - waar de media in stilte overheen gaan. Maandag blijven we zoveel mogelijk binnen en vierden het hoogfeest van O.L.Vrouw Onbevlekt Ontvangen met een plechtige misvieirng volgens de Latijnse ritus. Ook dinsdag blijven we nog in onze schuilplaats. Regelmatig weerklinken mitrailleurgeschut en ontploffingen.

Syrië is nu waarschijnlijk het armste, meest kwetsbare volk en land ter wereld, ontdaan van de Golan en de Hermon, die geannexeerd werden door Israel. HTS zal de leiding nemen van een volk en land dat geen leger, geen veilligheidssysteem, geen administratie en geen enkele dienst meer heeft.

Dinsdagavond kwam een vertegenwoordiger van het nieuwe bestuur contact nemen met onze gemeenschap.

Deze man van HTS wilde ons komen geruststellen. Hij is door HTS aangesteld om de christelijke gemeenschappen te contacteren om hun medewerking te vragen voor de opbouw van een nieuwe, vredevolle en rechtvaardige samenleving. Hij vertelde dat het volk en het leger door de armoede, uitbuiting en corruptie uitgeput is. Zij staan nu voor de loodzware taak om Syrië terug op poten te zetten. Hij zei dat ze toen ze Aleppo overgenomen hadden de mensen hen aanvankelijk vijandig benaderden, maar toen ze begrepen wat hun ware bedoelingen waren, hen uiteindelijk enthousiast ontvingen. Zij streven naar vrede en samenwerking tussen de verschillende ethnische minderheden in Syrie. Zij willen beletten dat groepen wraakacties ondernemen tegenover elkaar. Zij streven naar vrede en veiligheid.

Het werd een lang en openhartig gesprek aan beide kanten. Op het einde brachten ze nog een kort bezoek aan het klooster. De moeilijkheden en spanningen vanuit de buitenlandse machten, het Koerdenprobleem en de mogelijke interne spanningen worden door deze machtswissel niet opgelost. Uiteindelijk blijkt HTS uit verschillende groeperingen te bestaan, van liberaal tot extremistisch, terwijl de leider, Muhammad al Jolani, een middenpositie inneemt. De bedoeling van althans een deel van het nieuwe bewind om een lekenstaat te bewerkstelligen blijkt met dit bezoek toch wel bevestigd te worden. En dat de machtsoverdracht tot heden verlopen is zonder veel bloedvergieten, geeft ons enige hoop.

Woendagmorgen zijn we in alle rust terug verhuisd naar ons kamertje. Woensdagmiddag hebben we onze aanbidding bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament hernomen.

Syrië is een opmerkelijk land. Damascus, genoemd in Genesis 14, wordt door sommigen beschouwd als 's werelds oudste continu bewoonde hoofdstad. Syrië kan bogen op duizenden jaren rijke cultuur en de mensen staan bekend om hun grootse geschiedenis, gastvrijheid en wijsheid. De Heer “Jezus’ faam ging uit over geheel Syrië” (Mattheus 4, 24). Vandaag de dag bevindt Syrië zich echter in een melting pot van internationale belangen. De Syriërs moeten alleen op zichzelf vertrouwen om de natie weer op te bouwen. Hoewel het land moeilijke tijden heeft gekend, is er een sterk verlangen naar eenheid onder de diverse minderheden.

Het feit dat deze machtswissel gepaard ging met zo weinig geweld, dat de straten in het hele land ongeveer rustig zijn en dat de plunderingen beperkt blijven is op zich een warempel mirakel. Het verbaast ons niet want wij hebben gedurende de voorbije 15 jaar uit eerste hand ervaren dat dit volk speciaal is, dat er een Goddelijk bescherming is.

Ondertussen heerst er enthousiasme onder de bevolking. Alles voelt nieuw en er is een voelbare hoop op verandering, stabiliteit en een betere toekomst. De mensen hebben goede hoop dat ze weer kunnen werken en in hun levensonderhoud kunnen voorzien, zonder afhankelijk te zijn van geld opgestuurd door hun familieleden in het buitenland. De scholen zijn her en der heropend en we verwachten dat vanaf volgende week de kinderen terug normaal school kunnen lopen. Na enkele dagen van afwachten hebben de winkeliers in ons dorp terug hun zaken geopend. Er is hoop dat de dollar zal zakken. Ons dorpelingen hebben ondertussen een beschermingsmacht op poten gesteld om de plaatselijke veiligeid te garanderen in afwachting van een politiemacht van overheidswege. Dergelijke maatregelen zien we in heel het land.

De ingenieuze Syriërs profiteren van de open grenzen om alle soorten materiaal in te voeren om de ground-zero economie te doen heropflakkeren. Duizenden Syriërs stromen – vooral vanuit Libanon – het land terug binnen om na een jarenlange exodus hun land terug op te bouwen.

Dierbare lezers, we vragen u met aandrang om Syrië in deze adventstijd op te dragen aan de Heer Jezus. Syrië is vandaag één van de kwetsbaarste landen ter wereld: geen grenzen, (nog) geen regering, in de macht van internationale belangen, ... Vorm een gebedsketen opdat de Heer Jezus dit land met zijn kostbaar bloed mag beschermen en zijn kwetsbaar volk vrede, troost, stabiliteit, inzicht, vergevingsgezindheid, wijsheid, hoop en liefde mag schenken. We danken u uit de bodem van ons hart.

Voor onze hulpverlening werd melk gekocht in Turkije voor kinderen in Aleppo, uitgedeeld langs de Grieks-katholieke bisschop. Over heel Syrië werden voedselkits uitgedeeld, o.m. ook in Daraa. In Aleppo werd een volkskeuken geopend en in Hama bakt onze oven het brood.

Historicus Lode Wils overleden.

DS:

'Meer dan eens ging Wils het gevecht aan met vakgenoten die volgens hem onterecht het idee van een Vlaamse natie hadden “geconstrueerd”. Hij putte inspiratie uit het werk van de Tsjechische historicus Miroslav Hroch. Die poneerde dat nationale bewegingen alleen succes hebben als ze oog hebben voor alle sociale groepen in de samenleving. Met taal, letterkunde, folklore en geschiedenis alleen lukt het niet om een staat te vormen. '

 Er was eens een tv-ster uit 't Stad,

die zoop zich poepeloerezat.

Hij zei: 'Ik kruip toch in mijn old-timer Porsche,

daarin demonstreer ik nog meer force.

Ik ben Tom Testosteron,

en ik test dat botsabsorbeerkarton!'

Uit een onderzoek van de VUB blijkt dat de ongelijkheid in het (hoger) onderwijs opnieuw even groot is als in 1950.

“De doorslaggevende factor in je onderwijsloopbaan blijft de wieg waarin je geboren wordt. Mensen uit de arbeidersklasse hadden vroeger veel minder kans om hun middelbaar af te ronden. Nu hebben ze veel minder kans om een hoger diploma te halen. Wie tussen 1970 en 1994 geboren werd in de hoge middenklasse, heeft vijf keer zoveel kans om een masterdiploma te halen dan iemand uit een arbeidersgezin. Iemand uit de hoge middenklasse had voor 1950 ongeveer 18 procent kans om een masterdiploma te halen. Dat is daarna gestegen tot 39 procent. Bij iemand uit de arbeidersklasse is dat percentage gestegen van 4 naar 8.”

Schrijfster Kristien Hemmerechts in het OKRA-magazine:

''Ik ben ervan overtuigd dat meer mensen gelukkiger zouden zijn, als ze God toelaten.God ervaren is volgens mij de enige weg naar blijvende vreugde.

Als ik in het weekend niet naar de eucharistie kan, ontbreekt er iets.

Ook jonge mensen vinden de weg. Jongerendagen brengen veel volk op de been en de Gemeenschap van Taizé kent grote belangstelling.

De blijde boodschap vieren met gelijkgestemden, de aanwezigheid van God ervaren... het geeft zo'n positieve  kracht. Misschien is daar wel meer dan ooit nood aan.'

'Groen, zeg eindelijk eens waar het op staat', kopt nogal theatraal Ive Marx in DS. Na lezing vraag ik gedecideerd: 'Marx, zeg eindelijk eens waar het op staat met u!'

Hij verwijt Groen zelfs 'anti-ecologisch beleid', maar zelf kleurt hij, net als Elchardus, donkerder en donkerder blauw.

Ook Marx bedient zich van de neoliberale dooddoener wanneer het om 'groen én sociaal' gaat: wie zal dat betalen? En als een kneuterige kruidenier stelt hij zich al direct zelf en de 'vermogenden' veilig op: 'Geen vaag gewauwel over de grote vermogens alstublieft'.

Sjonge, sjonge.

Die Eric Goens is me er eentje. Deed me in Het Huis met Arnout Hauben, denken aan sommige misbruikgeobsedeerden op de (sociale) media.

Ook al had Hauben overduidelijk aangegeven dat hij op internaat nooit misbruikt was, moest Goens toch het proces maken van de 'vuil paterkes'. Zielig ventje.

Johan Van der Vloet in Tertio:

Hoe kunnen we het gevoel van verlies en onzekerheid ombuigen naar een nieuw gevoel van verbondenheid, zonder ons bedreigd te voelen in onze identiteit? 

De eeuwenoude wijsheid van het christelijk geloof kan daarin houvast bieden. De Kerk op zijn best is net de gemeenschap van mensen die een is in Christus, en tegelijk ruimte biedt voor diversiteit, zoals de apostel Paulus het in het prachtige beeld van het lichaam uitdrukt. Of om het met woorden van paus Franciscus te zeggen: de Kerk is een plek ‘para todos’, waar iedereen welkom is en thuis kan komen.  

De herstructurering van het parochielandschap in 'pastorale eenheden', draait meer en meer uit op een ontgoochelende flop wat de pastoraal betreft.

Geen aangroei van pratikerenden en de kleine groep trouwe kerkgangers in de vertrouwde parochiekerk, laat de PE verweesd achter.

Bisschop Bonny: 'We kunnen niet dieper vallen dan in Gods handen.'

Klik op de link.

'Aantal katholieken stijgt overal, behalve in Europa.” 

Rik Torfs voegt er op Twitter ironisch aan toe: Gewoonlijk zeggen Europeanen dan: “Hoe komt het toch dat de mensen in andere continenten nog altijd niet zo ver zijn als wij?”

Het is inderdaad erg verontrustend (Torfs maakt het op een ironische manier duidelijk)  dat Europa op vele vlakken, ook op dat van religie, verder en verder achterop geraakt.

West-Europa geraakt spiritueel en religieus meer en meer uitgeput. Het verloochent zijn christelijke wortels, zijn artistieke erfenis. Die verloochening, dat gebrek aan respect, worden dan nog voorgesteld als 'vooruitgang'.

De rest van de wereld kijkt met groeiend onbegrip en misprijzen toe.

Hendrik had de pest in. Hij had met zijn Chirovrienden afgesproken om rustig te gaan chillen in Het Mestputteken. Komt zijn pa toch met het bevel om mee te doen met dat zotte, opgepepte verkiezingsgedoe in den Ikon, een nachtclub waar het anders streng verboden was om er een voet binnen te zetten.

En een bevel van zijn pa, daar was niet onder uit te komen. Zijn ma wist dat ook .'Doe het maar voor de lieve vrede', had Veerle gesust. Zij had er al lang haar buik van vol, van die hysterische zweetkermis. 'Ik laat me daar niet meer zien, dat ziet ge van hier. Erbij lopen als vijfde wiel.'

Dus liep Hendrik, dik tegen zijn zin, dat was duidelijk te zien, met een loodzware zogezegd Romeinse standaard, met daarop letters waarvan geen kat de betekenis kende, voor zijn pa uit, tussen bier zuipende stoere Vlaamse mannen en smachtende Vlaamse vrouwen, naarhet podium in den Ikon.

Maar toen moest het ergste nog komen. Op dat te krappe podium, tussen al die zwetende lijven die tegen hem aan drumden, moest hij op bevel van zijn pa, heel Vlaanderen kon dat zien, die overwinningstotem nog een paar keer in de lucht steken. Onvoorstelbaar gênant was dat.

Het was genoeg. Hendrik deed wat elke gezonde Vlaamse jongeman zou doen. Hij duwde die flutpaal van zich af, in de armen van Els, en maakte zich uit de voeten, weg uit die heksenketel, recht naar zijn vrienden in Het Mestputteken.

Bij een koele pint, bezwoer hij zichzelf: 'Nooit ga ik inde politiek.'

Rik Torfs schrijft op Twitter:

'Toen ik in 1984 door Roemenië reisde, kreeg ik verschillende huwelijksaanzoeken van jonge vrouwen die er alles voor over hadden om hun land te verlaten, werkelijk alles, zelfs dat. Er is toch wel een probleem met dat communisme, dacht ik toen. En nog steeds.'

Tja. Kort voor zijn Roemeense reis, had Rik '1984' van Orwell gelezen. Hij was toen nogecht in de Sturm- und- Drangfase van zijn leven en wilde met eigen ogen, in een communistisch land constateren of Orwell gelijk had. Spijtig is er door de belangstelling van al die vrouwen, niks in huis gekomen van die inspectie.

Die intense belangstelling van al die knappe Roemeense  jonge vrouwen, was niet verwonderlijk.

Rik Torfs was toen een frisse, viriele, welgestelde jongeman van 27. Hij stond aan het begin van een schitterende academische carrière. Is het nooit in hem opgekomen dat deze jonge vrouwen met hem wilden trouwen omwille van  zijn voorkomen, zijn intellect en humor, zijn goede inborst? Dus omwille van hemzelf, en niet omdat ze het land wilden ontvluchten?

Verwijzend naar Van Lierde (voormalige hoofdredacteur van Tertio), schrijft Koen Vlaeminck in Kerk&Leven van 18 september: 'Het zijn religieuze ervaringen die mensen het geloof laten (her)ontdekken, veel meer dan het instituut of missionaire projecten'.

Daarmee gaat zowel Van Lierde als Vlaeminck  mee in de individualiseringstrend van deze tijd. 

Natuurlijk kan ik gezellig gelovig zijn in mijn tuin of daar religieuze ervaringen beleven. Maar dat religieuze is dan beperkt tot de verbondenheid met het Opperwezen. 

Dergelijke benadering stelt zowel het christendom als de Kerk in vraag. Christenen komen samen in verbondenheid met elkaar, met Vader, 
Zoon en Geest. Dat is religie.

Zo benaderd is 'niet meer weten van welke parochie je bent', de accurate aanduiding van de pijnlijke ontheemding van christenen. Hun religieuze thuis, de parochie, is verkruimeld, verdwenen. Ze zijn teruggeworpen op zichzelf. Dat is mede veroorzaakt door een gebrek aan of  weerstand tegen missionaire projecten. Maar ook door een falend herstructureringsbeleid van de bisdommen. De oprichting van (steeds maar grotere) pastorale eenheden kan misschien tijdelijk zorgen voor administratieve en personeelsoplossingen. Maar ze hebben geleid tot een grote 'verambtelijking' en helpen de christelijke gemeenschappen niet.  Ze hebben niet geleid tot een versterking en een heropbloei ervan.

Integendeel. Wat de trouwe pratikerende katholieken merken, is dat ze meer en meer in de steek worden gelaten en dat er boven hun hoofden beslissingen worden genomen over het al of niet voortbestaan van 'hun parochie, hun kerk'. Onder de amper functionerende en vaak onbekende teams van de Pastorale Eenheden, gaapt een groter wordende leegte, waardoor ook die teams verder bestaan in het luchtledige en verworden tot aanhangsels van de administratie van de bisdommen. In dat kaalgekapte parochielandschap zwerft een kleiner wordend aantal christenen ontheemd rond.

Het einde van plaatselijke christelijke gemeenschappen, van plaatselijke Kerken, komt sneller en sneller in zicht.

Jos D'Haese won in Terzake, debattechnisch duidelijk van Bart De Wever.

De belangrijkste oorzaak van De Wevers nederlaag zit in zijn agressief-defensieve houding gedurende het hele debat. Bovendien formuleert D'Haese helderder en gestructureerder. Zijn spreektempo is evenwel te hoog.

In juni 2024 publiceerde het ‘American Journal of Obstetrics and Gynecology’ het artikel: ‘Second-Trimester Abortion and Risk of Live Birth’ met de resultaten van een onderzoek in Quebec waaruit bleek dat 11,2% van de abortussen in het tweede trimester tot levend geboren baby’s heeft geleid. Slechts 10% van de overlevenden leefde langer dan drie uur.

“Het komt vaker voor dat baby’s levend worden geboren tijdens een abortus dan de meeste mensen beseffen”, schrijft pro-life-voorvechtster Melissa Ohden in haar wekelijkse nieuwsbrief. “Helaas weten de meeste mensen helemaal niet dat zoveel baby’s abortussen overleven en ze denken dat zoiets uitzonderlijk is. De termen ‘abortusoverlevende’ en ‘levend geboren baby’ zijn polariserende termen die zogezegd worden gebruikt in ‘fictieve verhalen’ die verzonnen zijn om de ‘reproductieve rechten’ van de vrouw te beperken”, vervolgde Melissa. “Toch zijn deze omstandigheden en feiten een onder gerapporteerde en onderbelichte realiteit.”

De studie analyseerde 13.777 abortussen die werden uitgevoerd op baby’s in het tweede trimester, tussen 15 en 29 weken zwangerschap, in ziekenhuizen in Quebec van 1 april 1989 tot 31 maart 2021. Abortus in het tweede trimester brengt een risico op een levende geboorte met zich mee, vooral in de periode tussen 20 en 24 weken zwangerschap, concludeert de studie. De studie ontdekte dat baby’s die werden geaborteerd door een ‘ingeleide abortus’ een kans van 15,4% hadden om levend geboren te worden. Een ‘ingeleide abortus’ is het beëindigen van een zwangerschap door middel van medicijnen om de weeën op te wekken en zo de bevalling in het tweede of derde trimester te starten en te voltooien. Baby’s die werden geaborteerd met de ‘verwijding en evacuatie’ methode hadden slechts een overlevingskans van 0,2%. Deze methode bestaat uit twee onderdelen, ten eerste: de verwijding van de cervix met osmotische, farmacologische en/of mechanische dilatatoren, en ten tweede: de ‘evacuatie’ van de baarmoeder met een zuigtoestel, een extractietang, of een curettage.

Misschien wel het meest verrassende is het feit dat het aantal levend geboren baby’s drastisch is toegenomen sinds 1989, toen de kans om levend geboren te worden bij een abortus slechts 4,1% was. Het aantal steeg tot 10,2% in de periode tussen het jaar 2001 en 2010 en steeg verder naar 20,8% in de periode tussen het jaar 2011 en 2021.

Het grote aantal baby’s die levend geboren worden na een abortus is een reden voor de abortusactivisten om zich ook in te zetten voor de legalisering van kindermoord. Omdat Canada geen wetten heeft over de maximum leeftijd waarop een abortus mag plaatsvinden, is de grens tussen abortus en kindermoord vervaagd door te stellen dat het altijd gaat over een ‘late abortus’. Kindermoord is vaak de volgende stap voor abortusactivisten die de waardigheid van het menselijk leven volledig ontkennen. Veel aborteurs zijn al ontmaskerd voor het vermoorden van levend geboren baby’s tijdens of na een abortusprocedure. De methodes die ze daarvoor gebruiken zijn vaak te gruwelijk om te beschrijven.

Laat ons bidden dat allen die op een of andere manier betrokken zijn bij abortus, zouden inzien dat zij vroeg of laat verantwoording zullen moeten afleggen voor deze gruwelijke wandaden en zo tot inkeer zouden komen.

Bron: LifeSiteNews, Clare Marie Merkowsky, 6 augustus 2024, vertaald en bewerkt

In Het Nederlands Dagblad verscheen een boeiend artikel over de uitspraken van de paus in het vliegtuig op zijn terugreis.

Klik op onderstaande link.

Pope to civil authorities: Europe needs Belgium to build bridges to peace

Rik Torfs:

"Hopelijk durft de paus een taboe van onze tijd te doorbreken en bevrijdt hij onze samenleving van de aarzeling en gêne om openlijk over geloof en levensbeschouwing te spreken en te getuigen."

De opmerking van Torfs deed me ook denken aan de enorme energie die bisschoppen en hun personeel al jaren besteden aan herstructureringen en kerkenbeleidsplannen.

Die zullen de Kerk niet redden. Integendeel.

Aan geloofsverkondiging en spiritualiteit, en daar gaat het om,  komen ze nog amper toe.

Torfs over pausbezoek: 'Het moet niet alleen gaan over misbruik, klimaat, migratie.' Lees zijn column in Otheo:

Rik Torfs: ‘Pausbezoek moet niet alleen over misbruik, migratie en klimaat gaan’ [column] | Otheo

From otheo.be

Torfs heeft gelijk. Ook al slaagt de Kerk erin (machts)misbruik met wortel en tak  uit te roeien, al raken migratie-en klimaatproblematiek, mede door toedoen van de Kerk,opgelost,

als het geloof in God, Zoon en Geest verder verdampt,en mensen in die Namen niet meer samenkomen, is er geen Kerk meer.

Op de terugreis na zijn bezoek aan een aantal Aziatische landen, was paus Franciscus op vragen van Amerkikaanse journalisten, erg duidelijk over migratie en abortus:

-Over migratie en migranten:

'Het moet duidelijk zijn dat het wegsturen van migranten, het ontkennen van de mogelijkheid om te werken, het niet verwelkomen van migranten, een zware zonde is. Migratie is een recht dat teruggaat tot Bijbelse tijden en in het Oude Testament wordt herhaald dat het volk van Israël de plicht had om zorg te dragen voor de wees, de weduwe en de vreemdeling - dat is de migrant.'

-Over abortus:

'Of je het woord nu graag hoort of niet, abortus is doden, het is een moord, daarover moeten we duidelijk zijn.'

Een Vaticaanse wielerploeg neemt deel aan Europees kampioenschap in Limburg.

Vatican News:

Athletica Vaticana to compete in European Cycling Championship

De kern van een plaatselijke geloofsgemeenschap, van een parochie,  is het regelmatig samenkomen in de eucharistieviering en in andere liturgische vieringen (uitvaarten, gebedsdienten, enz.). 

Zonder die samenkomsten verbrokkelt de lokale kerkgemeenschap en is de parochie ten dode opgeschreven. 

Eva Van de Velde in Onderox: 'ik wil nu de kaarsjesliefde verder doen leven'.

Klik op onderstaande link.