Schrijfster Kristien Hemmerechts in het OKRA-magazine:

''Ik ben ervan overtuigd dat meer mensen gelukkiger zouden zijn, als ze God toelaten.God ervaren is volgens mij de enige weg naar blijvende vreugde.

Als ik in het weekend niet naar de eucharistie kan, ontbreekt er iets.

Ook jonge mensen vinden de weg. Jongerendagen brengen veel volk op de been en de Gemeenschap van Taizé kent grote belangstelling.

De blijde boodschap vieren met gelijkgestemden, de aanwezigheid van God ervaren... het geeft zo'n positieve  kracht. Misschien is daar wel meer dan ooit nood aan.'

'Groen, zeg eindelijk eens waar het op staat', kopt nogal theatraal Ive Marx in DS. Na lezing vraag ik gedecideerd: 'Marx, zeg eindelijk eens waar het op staat met u!'

Hij verwijt Groen zelfs 'anti-ecologisch beleid', maar zelf kleurt hij, net als Elchardus, donkerder en donkerder blauw.

Ook Marx bedient zich van de neoliberale dooddoener wanneer het om 'groen én sociaal' gaat: wie zal dat betalen? En als een kneuterige kruidenier stelt hij zich al direct zelf en de 'vermogenden' veilig op: 'Geen vaag gewauwel over de grote vermogens alstublieft'.

Sjonge, sjonge.

Die Eric Goens is me er eentje. Deed me in Het Huis met Arnout Hauben, denken aan sommige misbruikgeobsedeerden op de (sociale) media.

Ook al had Hauben overduidelijk aangegeven dat hij op internaat nooit misbruikt was, moest Goens toch het proces maken van de 'vuil paterkes'. Zielig ventje.

Johan Van der Vloet in Tertio:

Hoe kunnen we het gevoel van verlies en onzekerheid ombuigen naar een nieuw gevoel van verbondenheid, zonder ons bedreigd te voelen in onze identiteit? 

De eeuwenoude wijsheid van het christelijk geloof kan daarin houvast bieden. De Kerk op zijn best is net de gemeenschap van mensen die een is in Christus, en tegelijk ruimte biedt voor diversiteit, zoals de apostel Paulus het in het prachtige beeld van het lichaam uitdrukt. Of om het met woorden van paus Franciscus te zeggen: de Kerk is een plek ‘para todos’, waar iedereen welkom is en thuis kan komen.  

De herstructurering van het parochielandschap in 'pastorale eenheden', draait meer en meer uit op een ontgoochelende flop wat de pastoraal betreft.

Geen aangroei van pratikerenden en de kleine groep trouwe kerkgangers in de vertrouwde parochiekerk, laat de PE verweesd achter.

Bisschop Bonny: 'We kunnen niet dieper vallen dan in Gods handen.'

Klik op de link.

'Aantal katholieken stijgt overal, behalve in Europa.” 

Rik Torfs voegt er op Twitter ironisch aan toe: Gewoonlijk zeggen Europeanen dan: “Hoe komt het toch dat de mensen in andere continenten nog altijd niet zo ver zijn als wij?”

Het is inderdaad erg verontrustend (Torfs maakt het op een ironische manier duidelijk)  dat Europa op vele vlakken, ook op dat van religie, verder en verder achterop geraakt.

West-Europa geraakt spiritueel en religieus meer en meer uitgeput. Het verloochent zijn christelijke wortels, zijn artistieke erfenis. Die verloochening, dat gebrek aan respect, worden dan nog voorgesteld als 'vooruitgang'.

De rest van de wereld kijkt met groeiend onbegrip en misprijzen toe.

Hendrik had de pest in. Hij had met zijn Chirovrienden afgesproken om rustig te gaan chillen in Het Mestputteken. Komt zijn pa toch met het bevel om mee te doen met dat zotte, opgepepte verkiezingsgedoe in den Ikon, een nachtclub waar het anders streng verboden was om er een voet binnen te zetten.

En een bevel van zijn pa, daar was niet onder uit te komen. Zijn ma wist dat ook .'Doe het maar voor de lieve vrede', had Veerle gesust. Zij had er al lang haar buik van vol, van die hysterische zweetkermis. 'Ik laat me daar niet meer zien, dat ziet ge van hier. Erbij lopen als vijfde wiel.'

Dus liep Hendrik, dik tegen zijn zin, dat was duidelijk te zien, met een loodzware zogezegd Romeinse standaard, met daarop letters waarvan geen kat de betekenis kende, voor zijn pa uit, tussen bier zuipende stoere Vlaamse mannen en smachtende Vlaamse vrouwen, naarhet podium in den Ikon.

Maar toen moest het ergste nog komen. Op dat te krappe podium, tussen al die zwetende lijven die tegen hem aan drumden, moest hij op bevel van zijn pa, heel Vlaanderen kon dat zien, die overwinningstotem nog een paar keer in de lucht steken. Onvoorstelbaar gênant was dat.

Het was genoeg. Hendrik deed wat elke gezonde Vlaamse jongeman zou doen. Hij duwde die flutpaal van zich af, in de armen van Els, en maakte zich uit de voeten, weg uit die heksenketel, recht naar zijn vrienden in Het Mestputteken.

Bij een koele pint, bezwoer hij zichzelf: 'Nooit ga ik inde politiek.'

Rik Torfs schrijft op Twitter:

'Toen ik in 1984 door Roemenië reisde, kreeg ik verschillende huwelijksaanzoeken van jonge vrouwen die er alles voor over hadden om hun land te verlaten, werkelijk alles, zelfs dat. Er is toch wel een probleem met dat communisme, dacht ik toen. En nog steeds.'

Tja. Kort voor zijn Roemeense reis, had Rik '1984' van Orwell gelezen. Hij was toen nogecht in de Sturm- und- Drangfase van zijn leven en wilde met eigen ogen, in een communistisch land constateren of Orwell gelijk had. Spijtig is er door de belangstelling van al die vrouwen, niks in huis gekomen van die inspectie.

Die intense belangstelling van al die knappe Roemeense  jonge vrouwen, was niet verwonderlijk.

Rik Torfs was toen een frisse, viriele, welgestelde jongeman van 27. Hij stond aan het begin van een schitterende academische carrière. Is het nooit in hem opgekomen dat deze jonge vrouwen met hem wilden trouwen omwille van  zijn voorkomen, zijn intellect en humor, zijn goede inborst? Dus omwille van hemzelf, en niet omdat ze het land wilden ontvluchten?

Verwijzend naar Van Lierde (voormalige hoofdredacteur van Tertio), schrijft Koen Vlaeminck in Kerk&Leven van 18 september: 'Het zijn religieuze ervaringen die mensen het geloof laten (her)ontdekken, veel meer dan het instituut of missionaire projecten'.

Daarmee gaat zowel Van Lierde als Vlaeminck  mee in de individualiseringstrend van deze tijd. 

Natuurlijk kan ik gezellig gelovig zijn in mijn tuin of daar religieuze ervaringen beleven. Maar dat religieuze is dan beperkt tot de verbondenheid met het Opperwezen. 

Dergelijke benadering stelt zowel het christendom als de Kerk in vraag. Christenen komen samen in verbondenheid met elkaar, met Vader, 
Zoon en Geest. Dat is religie.

Zo benaderd is 'niet meer weten van welke parochie je bent', de accurate aanduiding van de pijnlijke ontheemding van christenen. Hun religieuze thuis, de parochie, is verkruimeld, verdwenen. Ze zijn teruggeworpen op zichzelf. Dat is mede veroorzaakt door een gebrek aan of  weerstand tegen missionaire projecten. Maar ook door een falend herstructureringsbeleid van de bisdommen. De oprichting van (steeds maar grotere) pastorale eenheden kan misschien tijdelijk zorgen voor administratieve en personeelsoplossingen. Maar ze hebben geleid tot een grote 'verambtelijking' en helpen de christelijke gemeenschappen niet.  Ze hebben niet geleid tot een versterking en een heropbloei ervan.

Integendeel. Wat de trouwe pratikerende katholieken merken, is dat ze meer en meer in de steek worden gelaten en dat er boven hun hoofden beslissingen worden genomen over het al of niet voortbestaan van 'hun parochie, hun kerk'. Onder de amper functionerende en vaak onbekende teams van de Pastorale Eenheden, gaapt een groter wordende leegte, waardoor ook die teams verder bestaan in het luchtledige en verworden tot aanhangsels van de administratie van de bisdommen. In dat kaalgekapte parochielandschap zwerft een kleiner wordend aantal christenen ontheemd rond.

Het einde van plaatselijke christelijke gemeenschappen, van plaatselijke Kerken, komt sneller en sneller in zicht.