De dialectendag in 'Lamot', Mechelen, kende met o.a. lezingen en workshops over de kinderspelwoordenschat en de chattaal van Vlaamse jongeren een boeiend verloop.
Gedeputeerde Ludo Helsen hield een geestige toespraak waarin hij verklapte dat hijzelf ooit nog aan dialectonderzoek in zijn eigen dorp had gedaan en waarin hij een lans brak voor het verder inventariseren van de volksliedjes in de streektaal.
Journalist Marc Reynebeau bracht een scherpzinnige analyse van de taalsituatie in Vlaanderen. Die is volgens hem niet zo rooskleurig. De overgrote meerderheid van de Vlamingen spreekt het dialect (of beter de streektaal) noch de standaardtaal behoorlijk. Wat opgang maakt, ook in de media, is 'tussentaal', 'verkavelings-Vlaams', 'soapserie-Vlaams'. En het promoten van dergelijke taal, die dan nog volkomen ten onrechte 'dialect' genoemd wordt, is voor vele BV's niets anders dan een alibi voor het eigen onvermogen om in alle omstandigheden een vlotte algemene taal te gebruiken.
Ik denk dat Reynebeau gelijk heeft. Het beste onderwijs ter wereld en de talloze A(B)N-acties ten spijt, slagen de meeste Vlamingen er niet in zich een soepele lingua franca eigen te maken. Maar ook van dialect of streektaal is niet echt nog sprake. Diverse tussentaaltjes regeren.
Het algemeen Nederlands, aldus Reynebeau, wordt nog altijd gepercipieerd als een 'artificiële', hoe dan ook onnatuurlijke taal, die door haar vermeende elitaire karakter vaak zelfs aversie oproept. Het is iets voor dikkenekken. Of erger nog, voor Hollanders.
Het zijn een taalevolutie en -gevoel waarover we niet fier kunnen zijn. Wat meer is, Vlaanderen dreigt aan een Babelse spraakverwarring ten onder te gaan. De vrijwel constante ondertiteling van onze medeburgers op TV, kan die ramp, aldus Reynebeau, maar tijdelijk uitstellen.
De zuidelijke lus (16 km) van de Aadalroute in Bladel (Noord-Brabant) staat garant voor een prachtige en duidelijk bewegwijzerde (met wit-gele tekens) wandeling.
Een aanbevolen vertrekpunt is het centrum van Bladel maar onze wandelgroep verkoos als startplaats De Grote Cirkel, in de buurt van de weg Postel-Reusel. Tussen deze weg en de E34 ligt een uitgestrekt natuurgebied.
De goed begaanbare bosdreven van de Peelse en Kroonvense Heide leiden je naar de drie Kroonvennen (in maart-april kan het er krioelen van de padden) en 't Neerven. Je stapt een eind langs de Aa of Goorloop in een schitterend afwisselend landschap van weiden en bosschages. Je trekt door het landgoed Ten Vorsel waar een recent gebouwd Franciscus van Assisikapelletje uitnodigt tot een moment van rust en bezinning. In het druk door jonge gezinnen bezochte recreatie- en bungalowpark HetVennenbos kan je een stukje eten. Wil je iets meer de sfeer van de oude Kempen opsnuiven, dan is taverne 't Nekkermenneke een absolute aanrader.
Kortom, een van de mooiste wandelingen die we in de Antwerpse en Noord-Brabantse Kempen al gemaakt hebben.
Het bijna gelijktijdig verdwijnen van vakbondsvrouw Greta D'hondt en het binnenhalen van Volvo-topman Leyman, is symbolisch voor het duidelijker en duidelijker verschuiven van CD&V naar een rechts conservatisme in sociaal-economisch opzicht.
Het rijtje van CD&V-politici die het in de partij voor het zeggen en die weinig of niets met werknemers en zeker niet met de vakbonden te maken (willen) hebben, is ondertussen indrukwekkend geworden: de gebroeders Van Rompuy, Schouppe, Peeters, De Crem en Leterme himself En nu dus Leyman, die onmiddellijk volop in the picture komt.
Ik vraag me af hoe het ACW zijn steun aan CD&V nog langer kan verantwoorden en wat de zgn. ACW-mandatarissen denken te betekenen in die partij.
In de politieke besluitvorming tellen de ACW-mandatarissen nog amper mee en in Ter Zake zei de journalist dan ook terecht: 'CD&V is een andere partij aan het worden.' Leyman deed niet de minste moeite om daartegen ook maar iets in te brengen.
Op het signaal van de hoofdvogel, de bontgevederde, wipten ze allemaal uit hun winterverblijven. De bomen waren nog kaal maar de lucht hing plots vol lentegeluiden.
Mijn winterogen gingen open naar de krokusjes blauw en geel in de nog slaperig tuin. Maar de kinderen dartelden reeds door het gras, ze rolden juichend tot voor mijn pantoffels.
Over de zonnige straat wandelde de buurvrouw. Haar baby kraaide. Ik riep nog net op tijd een groet van uit de tuin. Mijn stem klonk anders.
Verder het land op zag ik een boer met grote ernst de stalmest uitspreiden. Het winterruige paard sloeg met zijn staart de eerste vliegen weg. Het was de derde maart.
Ik krijg het meer en meer op de heupen van dit parlementslid, dat steevast 'de justitiespecialist van de CD&V' wordt genoemd.
Telkens er ook maar iets is dat met justitie te maken heeft, is de voormalige minister er als de kippen bij om op een betuttelende, betweterige, verwijtende en moraliserende manier zijn opvolgster de les te spellen en paars te veroordelen. Vaak is hij daarbij bovendien flagrant intellectueel oneerlijk.
Nu ook weer is er het stuitende leedvermaak met de huidige justitieminister naar aanleiding van het mislukken van het zgn. 'feniksproject'. 'De mythische vogel die uit zijn as verrijst, is zelf tot stof en as verworden', peroreert bolleboos Van Parijs. De 'justitieminister' vergeet dat hijzelf als justitieminister indertijd dertien informaticasystemen liet installeren of in stand hield die incompatibel waren. Je moet geen grote computerspecialist zijn om te weten dat zoiets onvermijdelijk enorme problemen kan veroorzaken.
Maar dat alles zal onze 'justitiespecialist' worst wezen. Als hij maar in het nieuws komt en zijn frustratie om een verloren ministerpost verder kan botvieren.
In deze doffe maanden reageren mijn registreerantennes minder gevoelig. Ik moet hoogdringend de frisse lucht in.
Met verse aandacht het mierenpaadje beijken op het zwarte asfalt een zanderig weggetje waarop een chaotische drukte heerst aan beide kanten van het tuinpad duikt het een donkere tunnel in in het midden een grote bocht om een vergeten strohalm heen.
Een sporenlezer moet ik weer worden buurmans hond volgen wanneer hij er niet is zijn vaste gang langs de slaapkamerkant naar de slijkerige sloot ligt mooi afgedrukt in het reeds lange gras.
Nauwlettend toezien hoe de regenworm zich uit de pas omgespitte grond moeizaam omhoogwringt of de slijmerige slak even met een grassprietje aanraken.
Glimlachen om de paniekerig wegvluchtende kevertjes wanneer het licht plots doordringt in het geheimzinnige gangetje tussen muur en graspol.
Een lieveheersbeestje je wijsvinger laten beklimmen tot de top bereikt is zijn glanzende dekschildjes zijn trillende donkere vliegvliesjes openen zich naar het zonlicht.
De beslissing van mevrouw D'hondt om haar mandaat op te geven, heeft m.i. vooral te maken met de antivakbondmentaliteit in de top van de CD&V en het meer en meer wegschuiven naar rechts van deze partij.
Als Greta D'hondt in het nieuws kwam, was dat de vakbondsvrouw die met goed onderbouwde tussenkomsten en voorstellen maar ook met grote gedrevenheid de belangen van de werknemers verdedigde, de afkalving van de sociale zekerheid aanklaagde en de minder sociaal bewuste collega's, ook in de eigen partij, duidelijk de les spelde.
Klaarblijkelijk is ook de CD&V dergelijke competente en volwaardige parlementsleden liever kwijt dan rijk. Greta D'hondt was te vaak een vervelende luis in de pels van de sterke rechts-conservatieve vleugel van CD&V. De partijtop -met op kop onze grote staatsman Leterme (die enkele maanden geleden de vakbond uiterst brutaal schoffeerde)- heeft liever te maken met volgzame jaknikkers en als het om vrouwen gaat ook liefst nog met volgens de eisen van de media en de reclame gestroomlijnde dames.
In dat plaatje wilde Greta D'hondt niet passen. Ze heeft groot gelijk. Maar het is wel spijtig dat een rechttoe rechtaan sociaal bewogen parlementslid haar mandaat niet meer ziet zitten omdat de partij die nog altijd door de vakbond gesteund wordt, meer en meer misprijzen voor diezelfde vakbond over heeft.
In de Volkskrant wordt een ontluisterend beeld geschetst van de Provinciale Staten en hun politici.
De provinciale 'beleidsmensen' vertonen in hoge mate 'conflictvermijdend gedrag' luidt het. 'Ze zijn dol op borrels en 'n vlaggetje op hun auto maar houden minder van debatteren.
Ze zijn er dan ook niet op uit de bevoegdheden die de provinciebesturen hebben, echt te gebruiken. Ze passen ervoor de gemeentebesturen tegen de haren in te strijken, bv. op het vlak van de ruimtelijke ordening. Ook in Nederland wil elk gemeentebestuur klaarblijkelijk een bedrijventerrein. Het provinciebestuur kan dat beletten maar doet het niet. Gevolg: een wildgroei van bedrijventerreinen. Ander voorbeeld: de natuurbeschermingswet geeft de provinciebesturen de mogelijkheid te beschermen landschappen aan te duiden. Er wordt geen gebruik van gemaakt want te conflictueus. De Volkskrant besluit: de provinciale politici buigen liever in plaats van de rug te rechten.
Als dit beeld klopt, kan ik alleen maar constateren dat de Vlaamse provinciebesturen bergen vaak erg degelijk werk verzetten. Hoewel in Vlaanderen geregeld gepleit wordt voor het afschaffen van deze 'middenbesturen', hebben de provinciebesturen, zeker de laatste decennia, een niet te onderschatten rol gespeeld op het vlak van de cultuur en de natuur.
De knapen staan me bij: de maliënkolder aangeschoten het glanzend harnas stuk voor stuk zorgvuldig aangepast moeizaam op het paard gehesen.
Ik weet de jonkvrouw zo nabij.
't Vizier is neergeklapt de sporen in de flank geslagen de lans gestrekt.
Kijkt zij naar mij?
De botsing der titanen. Zijn lans die afschampt op mijn schitterend schild de borstplaat ingedrukt ik hoor mijn ribben kraken de wereld draait zich om ik stort in 't perk.
Komt zij tot troost nu toegesneld?
Een hoopje schroot wordt weggebracht daarin een dwaze ridder ach!
De vaudeville rond het lijsttrekkerschap van Dirk Sterckx maakt m.i. nog maar eens duidelijk dat er regelgeving nodig is omtrent het al dan niet opnemen van een mandaat.
Het principe zou moeten zijn dat iedereen die zich kandidaat stelt en verkozen wordt, het mandaat ook opneemt.
Partijen en politici die omwille van vooral electorale overwegingen bij elke verkiezing aan dat principe tornen, beseffen klaarblijkelijk niet dat op die manier hun geloofwaardigheid én ons democratisch systeem uitgehold wordt.
Glij door wier en lis op zoek naar aas. Vermijd de worm die opzettelijk langs de slangenwortel kronkelt. Want niet nog eens wil ik zo gruwelijk beetgenomen worden als toen ik hierlangs zwom. Haak en weerhaak in mijn bek hapte ik pijn van langzame worging mij bevrijden kon in een ultieme sparteling en in het water pletste vlug wegglijdend in het vertrouwde kruid.
Hoewel de reactie van ACV- regio Aalst Oudenaarde al heel wat nuanceert, toch mag de vakbond op geen enkele manier de indruk wekken dat de uitbetaling van stempelgeld afhankelijk is van het lidmaatschap van de vakbond. Dat zou machtsmisbruik, intimidatie en normvervaging betekenen. Stempelgeld is overheidsgeld. De uitbetaling ervan is een taak die de vakbonden op zich nemen tegen vergoeding. De informatie daarover moet vanwege de vakbond correct en duidelijk zijn.
Anderzijds lijkt het in de media brengen van het Oudenaardse incident meer en meer een VLD-manoeuvre te zijn om nog maar eens de vakbonden in een slecht daglicht te stellen.
Maar het moge duidelijk zijn: verenigingen van werknemers zijn in dit tijdperk van globalisering meer dan ooit nodig.
Na Jos Geysels enkele maanden geleden in 'Knack', wil nu ook Vera Dua in een dubbelinterview met Bruno Tobback in 'De Morgen', zeker geen socialist genoemd worden.
Die categorische afwijzing zal iedereen verbazen die ook maar een beetje hoogte heeft van de maatschappijvisies van de politieke partijen in Vlaanderen. Tenzij zowel Geysels als Dua 'socialisme' gelijkstellen met het marxisme-leninisme of verengen tot een of andere politieke partij.
De groene kopstukken van vroeger en nu, weten beter dan wie ook dat vele van de uitgangspunten en doelen van het ecologische denken haaks staan op ons kapitalistisch-liberaal economisch systeem.
Als je de ecologische beweging loshaakt van het streven naar solidariteit, van het socialisme in de ruime betekenis, loop je het gevaar terecht te komen in een groen fundamentalisme of in een elitair clubje van 'natuurliefhebbers' en kun je zonder al te veel problemen bijvoorbeeld Leopold Lippens van Knokke een, weliswaar bejaarde, groene jongen noemen.
Zou de koudwatervrees van 'Groen!' voor het socialisme niet een van de oorzaken zijn van de neerwaartse spiraal waarin de partij terechtgekomen is? Velen in de groene beweging zien scherp genoeg in dat de afwijzing van het socialisme door partijkopstukken meer te maken heeft met tactiek en electorale overwegingen dan met het eerlijk uitdragen en realiseren van een ecologische maatschappij- en mensvisie.
De leiders van de drie partijen (CDA, PvdA, Christen Unie) die de nieuwe Nederlandse regering vormen, zien er netjes opgevoede en erg slimme jongens uit. Vooral Balkenende en Rouvoet is het sérieux van hun calvinistische achtergrond in alles en nog wat aan te zien. Bos komt met zijn geamuseerde-ironische smile en zonder dasje ietwat frivoler voor de dag.
Het program van de Christen Unie, de partij van Rouvoet, intrigeert. Zij noemt zichzelf een christelijk-sociale partij. Haar sociaaleconomische visie staat zeer dicht bij die van de Nederlandse socialisten (PvdA, SP). In ethische kwesties probeert zij zich te laten leiden door christelijke uitgangspunten.
Een gelijkaardige politieke formatie is er in Vlaanderen niet. Misschien is er wel een niet onbelangrijk segment van de Vlaamse kiezers te vinden voor dergelijke christelijk-sociale partij.
Wijd open is de poort. Ontsluit je geest, je hart. Wolken onder hoog blauw drijven bij je binnen. Bomen spreken je aan in hun menigvuldige gedaanten. Een zacht ruisen van varens en grassen begeleidt je stappen. Vogelzang weerklinkt vanuit de struiken. Plots geritsel en dan stilte. In het blarentapijt zie je het leger van een ree. Rimpeling en spiegeling is het water van de beek. Wandel met al je zintuigen ten einde toe en zeg tegen Tatanga Mani, de wijze: "Ik heb geluisterd. Overal vernam ik gefluister. Over het weer. Over de dieren. Over de Grote Geest."
(De indiaan Tatanga Mani zegt o.m.:
"Weet jij dat bomen praten? Ja, zij praten, zij praten met elkaar. Ze praten ook tegen jou als je luistert. Maar blanke mensen luisteren niet. Ze hebben het nooit de moeite waard gevonden om naar ons, indianen, te luisteren. Ikzelf heb veel van bomen geleerd: soms iets over het weer, soms iets over dieren, en soms iets over de Grote Geest.")
Een Franse legende vertelt het verhaal van een prinses die tegen haar vader zegt: "Ik hou van je als van zout." Hij voelt zich daardoor beledigd en verbant haar. Pas later, als hij geen zout meer krijgt, beseft hij hoe waardevol het is en hoe diep dus de liefde van zijn dochter.
Zout is zo gewoon, zo gemakkelijk te verkrijgen en zo goedkoop dat we vergeten dat zout vanaf het begin van de beschaving tot zo'n honderd jaar geleden een van de meest gewilde goederen was in de geschiedenis van de mensheid.
(Uit 'Zout. Een wereldgeschiedenis' van Mark Kurlansky)
De negende dialectendag
