Parlementslid Greta D' hondt stopt ermee

In de Volkskrant wordt een ontluisterend beeld geschetst van de Provinciale Staten en hun politici.

De provinciale 'beleidsmensen' vertonen in hoge mate 'conflictvermijdend gedrag' luidt het. 'Ze zijn dol op borrels en 'n vlaggetje op hun auto maar houden minder van debatteren.  

Ze zijn er dan ook niet op uit de bevoegdheden die de provinciebesturen hebben, echt te gebruiken. Ze passen ervoor de gemeentebesturen tegen de haren in te strijken, bv. op het vlak van de ruimtelijke ordening. Ook in Nederland wil elk gemeentebestuur klaarblijkelijk een bedrijventerrein. Het provinciebestuur kan dat beletten maar doet het niet. Gevolg: een wildgroei van bedrijventerreinen.  Ander voorbeeld: de natuurbeschermingswet geeft de provinciebesturen de mogelijkheid te beschermen landschappen aan te duiden. Er wordt geen gebruik van gemaakt want te conflictueus.
De Volkskrant besluit: de provinciale politici buigen liever in plaats van de rug te rechten.

Als dit beeld klopt, kan ik alleen maar constateren dat de Vlaamse provinciebesturen bergen vaak erg degelijk werk verzetten. Hoewel in Vlaanderen geregeld gepleit wordt voor het afschaffen van deze 'middenbesturen', hebben de provinciebesturen, zeker de laatste decennia, een niet te onderschatten rol gespeeld op het vlak van de cultuur en de natuur.

De knapen staan me bij:
de maliënkolder aangeschoten
het glanzend harnas
stuk voor stuk
zorgvuldig aangepast
moeizaam op het paard gehesen.

Ik weet de jonkvrouw zo nabij.

't Vizier is neergeklapt
de sporen in de flank geslagen
de lans gestrekt.

Kijkt zij naar mij?

De botsing der titanen.
Zijn lans die afschampt
op mijn schitterend schild
de borstplaat ingedrukt
ik hoor mijn ribben kraken
de wereld draait zich om
ik stort in 't perk.

Komt zij tot troost nu toegesneld?

Een hoopje schroot wordt weggebracht
daarin een dwaze ridder ach!

Gedeukt 't kuras
de hoofse minne onaangetast

blijf ik van haar dromen.

Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.

Glij door wier en lis
op zoek naar aas.
Vermijd de worm
die opzettelijk langs
de slangenwortel kronkelt.
Want niet nog eens
wil ik zo gruwelijk
beetgenomen worden
als toen ik hierlangs zwom.
Haak en weerhaak
in mijn bek hapte ik
pijn van langzame worging
mij bevrijden kon
in een ultieme sparteling
en in het water pletste
vlug wegglijdend
in het vertrouwde kruid.

Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.

Hoewel de reactie van ACV- regio Aalst Oudenaarde al heel wat nuanceert, toch mag de vakbond op geen enkele manier de indruk wekken dat de uitbetaling van stempelgeld afhankelijk is van het lidmaatschap van de vakbond. Dat zou machtsmisbruik, intimidatie en normvervaging betekenen. Stempelgeld is overheidsgeld. De uitbetaling ervan is een taak die de vakbonden op zich nemen tegen vergoeding. De informatie daarover moet vanwege de vakbond correct en duidelijk zijn.

Anderzijds lijkt het in de media brengen van het Oudenaardse incident meer en meer een VLD-manoeuvre te zijn om nog maar eens de vakbonden in een slecht daglicht te stellen.

Maar het moge duidelijk zijn: verenigingen van werknemers zijn in dit tijdperk van globalisering meer dan ooit nodig.

Zoals ik jou
klein donzig diertje
in mijn armen hield

streel ik je
twintig jaar later
met klanken van tederheid

wapen ik je
met woorden van liefde
voor de tijd die vliegt

zoon.

te vroeg in februari

door vorst gebroken.

De leiders van de drie partijen (CDA, PvdA, Christen Unie) die de nieuwe Nederlandse regering vormen, zien er netjes opgevoede en erg slimme jongens uit. Vooral Balkenende en Rouvoet is het sérieux van hun calvinistische achtergrond in alles en nog wat aan te zien. Bos komt met zijn geamuseerde-ironische smile en zonder dasje ietwat frivoler voor de dag.

Het program van de Christen Unie, de partij van Rouvoet, intrigeert. Zij noemt zichzelf een christelijk-sociale partij. Haar sociaaleconomische visie staat zeer dicht bij die van de Nederlandse socialisten (PvdA, SP). In ethische kwesties probeert zij zich te laten leiden door christelijke uitgangspunten.

Een gelijkaardige politieke formatie is er in Vlaanderen niet. Misschien is er wel een niet onbelangrijk segment van de Vlaamse kiezers te vinden voor dergelijke christelijk-sociale partij.

Oog om oog,
op den duur
is de hele wereld blind.

MAHATMA GANDHI

Wijd open is de poort.
Ontsluit je geest, je hart.
Wolken onder hoog blauw
drijven bij je binnen.
Bomen spreken je aan
in hun menigvuldige gedaanten.
Een zacht ruisen
van varens en grassen
begeleidt je stappen.
Vogelzang weerklinkt
vanuit de struiken.
Plots geritsel
en dan stilte.
In het blarentapijt
zie je het leger van een ree.
Rimpeling en spiegeling
is het water van de beek.
Wandel met al je zintuigen
ten einde toe
en zeg tegen Tatanga Mani,
de wijze:
"Ik heb geluisterd.
Overal vernam ik gefluister.
Over het weer.
Over de dieren.
Over de Grote Geest."

(De indiaan Tatanga Mani zegt o.m.:

"Weet jij dat bomen praten?
Ja, zij praten, zij praten met elkaar.
Ze praten ook tegen jou als je luistert.
Maar blanke mensen luisteren niet.
Ze hebben het nooit de moeite waard gevonden
om naar ons, indianen, te luisteren.
Ikzelf heb veel van bomen geleerd:
soms iets over het weer, soms iets over dieren,
en soms iets over de Grote Geest.") 

 Een Franse legende vertelt het verhaal van een prinses die tegen haar vader zegt: "Ik hou van je als van zout." Hij voelt zich daardoor beledigd en verbant haar. Pas later, als hij geen zout meer krijgt, beseft hij hoe waardevol het is en hoe diep dus de liefde van zijn dochter.

Zout is zo gewoon, zo gemakkelijk te verkrijgen en zo goedkoop dat we vergeten dat zout vanaf het begin van de beschaving tot zo'n honderd jaar geleden een van de meest gewilde goederen was in de geschiedenis van de mensheid.

(Uit 'Zout. Een wereldgeschiedenis' van Mark Kurlansky)

Dat bedrijfsleiders zich kanten tegen een wetsvoorstel om herhaalde overtredingen van bedrijven strenger te sanctioneren, is nog te begrijpen. Maar de diepe verontwaardiging en de weer onmiddellijk van stal gehaalde dreiging met -ochot ocharmen- uitwijking, waarmee de mediageile VBO- en Unizobobo's uitpakken, zijn zo doorzichtig hypocriet dat je alleen maar weerzin voelt. Wat zij in essentie willen is dat het bedrijfsleven boven de fiscale en sociale wetgeving mag staan. Er is nochtans een eenvoudig middel voor de bedrijven om boetes te vermijden: bega geen overtredingen. En mochten er toch eens fouten gebeuren, draag dan de verantwoordelijkheid, ook de financiële.

Wie het evenwel niet bruin maar helemaal donkerblauw bakt, is Verhofstadt. Deze man, die we onze premier moeten noemen, gaat onmiddellijk overstag wanneer er tegenwind van de bedrijven komt maar moet direct nadien opnieuw zijn standpunt veranderen wanneer hem duidelijk gemaakt is dat hijzelf het wetsontwerp op de ministerraad heeft helpen goedkeuren. Van draaikonterij en ongeloofwaardigheid gesproken! En dan maar jeremiëren over de groeiende kloof tussen politici en burgers (over wie de premier al jarenlang zo 'gedreven' schrijft in allerlei manifesten). En waarschuwen tegen de dreiging van extreem-rechts.

De interpellatie van CD&V (de partij die 'waarden en respect' zogezegd hoog in het vaandel voert), via grote muil De Crem was evenzeer verhelderend én ontluisterend. Geen woord over fraudebestrijding, geen jota over de windhanige houding van de premier. Enkel de 'snode' aanval van Verhofstadt (veel erger dan Mao, aldus kremlinoloog De Crem) op het boven alle wetten verheven bedrijfsleven, kreeg christen-democratische (?) aandacht.

Voor de burger blijft er maar een verweermiddel tegen dergelijke opeenstapeling van platvloerse huichelachtigheid: diep politiek en electoraal misprijzen voor dergelijke sujets.

Wintertafereel

De reiger in de wegsmeltende sneeuw
langs de E34
leek nog maar even bezweken.
Zo gaaf was hij.
Iets te laat was de dooi
voor hem begonnen.

Wat verder in de wei
stond een zwaan
trots en eenzaam
in de nog bevroren plas
zijn spiegelbeeld te bekijken.

Uit de nieuwsberichten blijkt dag na dag dat Congo allesbehalve een stabiel en democratisch  functionerend land is. Een triest voorlopig hoogtepunt van chaos en brutaal geweld is wat ik net in het journaal hoorde: minstens honderd mensen zijn omgekomen bij politiek-religieuze gevechten in West-Congo.

Waarom pleiten toppolitici als Verhofstadt, Michel, De Gucht (nochtans tot voor enkele dagen geen voorstander van een koninklijk bezoek) zo hartstochtelijk voor een bezoek van koning Albert aan Congo? Spelen zij onder één hoedje met grote ondernemers en holdings die in een koninklijk bezoek grote voordelen voor hun zakenrelatie met Congo zien? Zien zij het gevaar niet dat het koningschap ernstige beschadiging kan oplopen door een nog altijd machtswellustig en corrupt regime te legitimeren?

Het was bijzonder pijnlijk én verhelderend Michel in het TV-journaal te horen peroreren over de Congolese democratie vlak na de schokkende beelden van soldaten die lijken op pick-ups gooien of gevangenen tot moes kloppen. Democratie!?

Smidse

het vertrouwde ritueel:

voordag de reus
met vlammende ogen
dreigt ze te brandmerken
en de kinderen joelend
de smidse uithollen

zijn ze de halfduistere
magische ruimte binnengedrenteld

langs de geblakerde muren
tot bij de zwoegende blaasbalg
tot bij het vuur
tot bij het aambeeld
waar het gloeiende ijzer
vorm krijgt
tot bij het sissende koelwater
tot bij het rustige paard
in het lichtvlak van de open deur

de reuk van geschroeid hoorn
de doffe klop
waarmee een hoefnagel
ingedreven wordt

dat alles
kleuren
geuren
geluiden
gretig in zich opgenomen

voordat de goedmoedige reus
dreigt ze te brandmerken
en de kinderen joelend
de straat oprennen
naar school toe

het vertrouwde ritueel

Kunsthuis 'Yellow Art'

Recent de gelegenheid gehad om het kunsthuis 'Yellow Art' te bezoeken. Het is een initiatief van het OPZ-Geel. In het huis waar Jan Hoet in zijn jeugd woonde, wordt aan mensen met psychische problemen de kans geboden om onder deskundige begeleiding hun creatieve en artistieke talenten te ontplooien.Ik zag er mannen en vrouwen intensief allerlei plastische technieken uitproberen. Enkelen overduidelijk met heel wat begaafdheid en artistieke inspiratie.

Aan het plastische en literaire werk van psychisch zieke mensen, wordt meer en meer aandacht besteed. Er is al ontzaglijk veel over geschreven en het Guislainmuseum in Gent heeft er reeds enkele boeiende tentoonstellingen aan gewijd.

Het gevaar bestaat evenwel dat soms al te gemakkelijk dergelijk werk tot belangrijke kunst wordt gepromoveerd, precies omdat het gemaakt werd door zieke mensen.

Dat doet evenwel niets af aan het artistiek vormende en therapeutische belang van initiatieven als kunsthuis 'Yellow Art' in Geel.