Het rijke Vlaanderen

Smidse

het vertrouwde ritueel:

voordag de reus
met vlammende ogen
dreigt ze te brandmerken
en de kinderen joelend
de smidse uithollen

zijn ze de halfduistere
magische ruimte binnengedrenteld

langs de geblakerde muren
tot bij de zwoegende blaasbalg
tot bij het vuur
tot bij het aambeeld
waar het gloeiende ijzer
vorm krijgt
tot bij het sissende koelwater
tot bij het rustige paard
in het lichtvlak van de open deur

de reuk van geschroeid hoorn
de doffe klop
waarmee een hoefnagel
ingedreven wordt

dat alles
kleuren
geuren
geluiden
gretig in zich opgenomen

voordat de goedmoedige reus
dreigt ze te brandmerken
en de kinderen joelend
de straat oprennen
naar school toe

het vertrouwde ritueel

Kunsthuis 'Yellow Art'

Recent de gelegenheid gehad om het kunsthuis 'Yellow Art' te bezoeken. Het is een initiatief van het OPZ-Geel. In het huis waar Jan Hoet in zijn jeugd woonde, wordt aan mensen met psychische problemen de kans geboden om onder deskundige begeleiding hun creatieve en artistieke talenten te ontplooien.Ik zag er mannen en vrouwen intensief allerlei plastische technieken uitproberen. Enkelen overduidelijk met heel wat begaafdheid en artistieke inspiratie.

Aan het plastische en literaire werk van psychisch zieke mensen, wordt meer en meer aandacht besteed. Er is al ontzaglijk veel over geschreven en het Guislainmuseum in Gent heeft er reeds enkele boeiende tentoonstellingen aan gewijd.

Het gevaar bestaat evenwel dat soms al te gemakkelijk dergelijk werk tot belangrijke kunst wordt gepromoveerd, precies omdat het gemaakt werd door zieke mensen.

Dat doet evenwel niets af aan het artistiek vormende en therapeutische belang van initiatieven als kunsthuis 'Yellow Art' in Geel.

Pol Van Den Driessche? Nee. Deed het bijna in zijn broek toen de prins even naar hem uithaalde. "Ik voelde me als een kleuter die door de juf berispt wordt." zegt Pol, de man die al jarenlang wat graag prins Filip als een kleuter voorstelt. Klinkt wel uitermate lullig uit de mond van zo'n man.

Dan is Yves Desmet andere koek. In het brein van deze slimste mens ter wereld is vooral het prinselijke zinnetje 'Ik heb een missie' blijven hangen. Yves, bij wie lang geleden een beetje doopwater tot in zijn hersenpan is doorgesijpeld -het heeft hem erg verstandig gemaakt maar hij loopt dus nog altijd met een katholiek trauma rond-, krijgt een acute bewustzijns- en taalvernauwing, wanneer hij het woord 'missie' hoort. In van Dale staan op zijn minst acht betekenissen vermeld maar voor Yves is er maar een en die heeft te maken met 'missionaris, zendeling'. Woorden die bij onze journalist, die toch van geen kleintje vervaard is, de rillingen over de rug doen lopen. Je zag het op TV in zijn ogen, je hoorde het in de toon van zijn stem. Als de kroonprins zichzelf als koning-missionars ziet, staan er ons verschrikkelijke dingen te wachten. Stuurt hij Verhofstadt, Leterme en al die andere zogenaamd democratische hansworsten naar huis en introduceert hij voor ons geliefde België een autocratisch koningschap? Jaagt hij alle antiroyalisten, in de eerste plaats de VB'ers -met uitzondering van Morel evenwel- over de kling? Geeft hij eigenhandig Van Den Driessche een pandoering, die Pol nooit nog zal vergeten? En het verschrikkelijkste visioen: dwingt Filip de Zendeling, desnoods hardhandig, Yves Desmet tot bekering, herdoop en dagelijkse kerkgang?

Maar bij dit laatste zinnetje trof me als een bliksemschicht de gedachte: is ook Yves Desmet geen zendeling, een man met een missie? Natuurlijk is hij dat. En deze briljante journalist wil het ook zijn. 'De Morgen' zorgt er onder zijn leiding toch dag na dag voor dat het kneuterig-katholieke, geborneerde-conservatieve Vlaanderen gesloopt wordt en dat de Vlaamsche boeren en tuinders, werkmenschen en doppers, bourgeois en landjonkers, zich onder zijn invloed bekeren tot wereldburgers.

En inderdaad, sinds ik 'De Morgen' en Yves Desmet lees, constateer ik -Hagelandse, Kempense, Limburgse, Meetjeslandse, Westhoekse... keuterboer van origine-, dat ik in een snel tempo daarvan weggroei, naar de glorierijke morgen van de ruimdenkende, multiculturele mens toe. De nieuwe homo universalis. Dankzij Yves Desmet. En ik ben al vrijdenkend genoeg geworden om de sterjournalist een kritische vraag te stellen: "Yves, zit je niet te agressief-fundamentalistisch op de huid van die arme koningskinderen? Je weet toch: het zijn ook maar mensen. Of beschouw je het als je missie heel de koninklijke familie de woestijn in te sturen?"

Maar niettemin besluit ik graag met een gemeend 'dank u wel' aan het adres  van de Vlaamse missionaris bij uitstek, zendeling Yves Desmet.

  Serena


De voeten
stevig op de grond
wacht zij gebogen
de billen
gespannen in het oranje broekje
heen en weer wiegend.
Tegen 200
de bal geretourneerd
het rokje opslaand.
De benen
schuift ze alreeds uiteen
over het gravel
eindeloos
een gave driehoek vormend.
Ze rept zich naar de andere zijde
helaas tevergeefs
het game verloren.
Op en neer deinend
in slow motion
de machtige borsten
waartussen zweetdruppels
de geheimzinnige diepten
van haar lijf afglijden.

Kleutertjes Yves en Pol komen bij meester Guy aangerend.
Bevende vingertjes gaan de hoogte in.

-"Meester, meester, Filip heeft lelijke dingen tegen ons gezegd!"

Meester Guy, pedagogisch ernstig en verontwaardigd.

-Wat! Is die Filip weer stout geweest. Ik zeg het tegen zijn papa en ik geef hem direct flink wat billenkoek. Een onverbeterlijke stouterik is die Filip!

Kleutertjes Yves en Pol gaan gerustgesteld opnieuw aan het spel. Ze krijgen evenwel Filip in het vizier. Yves plant zijn vuistje in Filips lieve gezicht en Pol trapt hem venijnig tussen de benen, terwijl ze pesterig gillen:

"En je krijgt ook nog billenkoek van meester Guy!"

Vanop een afstand ziet meester Guy monkellachend toe.

                              

Ik heb er alle begrip voor dat de prins uithaalt naar journalisten die hem al jarenlang bevooroordeeld en uitermate brutaal over de hekel halen, hem voorstellen als een nitwit, hem agressief en kwaadaardig beledigen in zijn privé- en familieleven. Ik denk dat vele mensen, of ze nu royalist zijn of niet, hartgrondig zeggen: 'Groot gelijk Filip. Geef die vuilspuiters eindelijk eens lik op stuk!'

Helemaal ontluisterend is de reactie van de betrokken journalisten. Deze heren die zich onaantastbaar wanen, er vaak een duivels plezier in scheppen prins Filip en andere leden van het koningshuis onder de gordel te treffen en daarmee ook nog vaak grof geld verdienen, voelen zich nu door de prinselijke 'reprimande' flink in het kruis getast. Als de bliksem brieven ze het privégesprekje (wie kan overigens bewijzen dat wat de journalisten beweren, ook werkelijk zo door Filip gezegd is?) dat de prins met hen had, over aan de andere media en aan de premier. De liberale woelwater van langgeleden, die ondertussen de mening is toegedaan dat het best alleen politici en bevriende journalisten recht op vrije meningsuiting hebben, slaat dus automatisch de prins nog maar eens met een vernederende berisping om de oren en dwingt papa-de-koning ertoe om zich opnieuw te distantiëren van een van zijn kinderen.

Wie zich in deze affaire van zijn smalste, kleingeestigste en kwaadwilligste kant laat zien, is voor mij overduidelijk: het is niet prins Filip.

Een maat voor niets?

De publicatie van de doorlichtingsresultaten van de Vlaamse secundaire scholen zorgt in onderwijskringen voor heel wat opwinding en verdedigende, of verontschuldigende, of propagandistische reacties.
Ik vraag me af, waarom eigenlijk.

De sterke en zwakke kanten van een school zijn bij directie en personeel meestal wel bekend, zeker wanneer het de infrastructuur en de uitrusting betreft.
Buitenstaanders, zelfs de ouders, kunnen m.i. nauwelijks hoogte krijgen van de vele vaktermen die in de verslagen gebruikt worden.

De doorlichting, en daarop werd ook reeds door onderwijsverantwoordelijken gewezen, zegt niets over de schoolsfeer en -cultuur. Ze heeft zo goed als uitsluitend betrekking op technische, meetbare(?) elementen: de welstand der gebouwen, het aantal computers, de participatiestructuur, het functioneren van het schoolsecretariaat, enz.

Als een school meer wil zijn dan een onderwijsinstituut, dan moet zowel het onderwijs in het algemeen als iedere school afzonderlijk zich afvragen wat de 'opvoedingseindtermen' van het secundair onderwijs zijn. Moet de school jonge mensen klaarstomen om zo goed mogelijk te passen in ons productie-consumptiesysteem. Is een school een maatschappijbevestigende of maatschappijkritische instelling? Is het moreel verantwoord dat ons zo geroemde onderwijssysteem impliceert dat voor duizenden jonge mensen de verdere ontplooiing van hun talenten onmogelijk wordt gemaakt? Is het niet godgeklaagd dat de kwaliteit van nogal wat scholen wordt afgemeten aan het aantal mislukkingen: hoe meer 'buizen', hoe hoger de kwaliteit? Dat er anderzijds helemaal geen eenvormigheid is in de beoordeling van leerlingen tussen de verschillende scholen, zelfs niet binnen een zelfde school?

Deze en nog zoveel andere vragen verdienen, me dunkt, permanente aandacht en een breed maatschappelijk debat, eerder dan de technische momentopname die nu het nieuws (voor even) beheerst.

door hardbevroren weiland

voor zijn doodsangst uit.

Begrijpe wie kan


Niet alleen uit statistieken maar nog duidelijker uit het koop- en consumeergedrag én de levensstijl van een mgroot deel van de Vlamingen, blijkt dat dit landje tot de welvarendste regio's ter wereld behoort. Dat is m.i. geen reden om er een bijzonder dikke nek van zelfvoldaanheid ('wij Vlamingen hebben die welstand uitsluitend te danken aan onze onovertrefbare werklust en intellectuele en commerciële capaciteiten') bij te ontwikkelen, voorbij te zien aan het schandalig hoge procent mensen onder de armoedegrens en voortdurend de solidariteit met Wallonië in vraag te stellen, dat door nogal wat Vlamingen beschouwd wordt als een derdewereldland waar domheid, luiheid en corruptie troef zijn.

Wanneer er evenwel voor de zoveelste keer enige communautaire spanning de kop opsteekt, wordt in de krantencommentaren bijna telkens weer de neerwaartse sociaal-economische spiraal waarin Vlaanderen zich nu al zou bevinden, van stal gehaald. Gesuggereerd wordt dat alleen maar een nog sterker gefederaliseerd België, ons kan behoeden voor een sociaal-economisch kerkhof.

Begrijpe wie kan.

Hoe bestaat het dat een politicus die graag uitpakt met sereniteit, rationaliteit, zelfbeheersing, goed bestuur en respect, om zich te profileren als de grote staatsman, in 'De Zevende Dag' zo uit de bocht gaat. De manier waarop hij de politieke verantwoordelijkheid voor het contract met 'KINT' in de schoenen van zijn liberale voorganger probeerde te schuiven, getuigde van stuitende electorale platvloersheid en was een Vlaamse minister-president onwaardig. Het absolute dieptepunt werd bereikt toen Leterme het zgn. contract uit zijn binnenzak te voorschijn toverde als ultieme bewijs van Somers' slecht bestuur in deze aangelegenheid. Je hoeft geen aanhanger van de liberalen te zijn, om na dit schouwspel hartgrondig te zeggen: 'Van die boer geen eieren (meer)!' 

Sneeuwlandschap

Aandoenlijk aan een sneeuwlandschap is:
het ongerepte, het verruimende
en in de grijsblauwe verte
over de boog der Hodonkse akkeren,
alleen maar de witte daken
als reuzententen op de vlakte.

Of nog:
het grillige lint der Zwarte Nete
met hangwallen van sneeuw
en in het gestolde land
de nu intense siddering
van levend water.

Of ook:
de haas die sneeuwblind wegschiet
-donkere beweging op heldere rust-
twee blauwe reigers
verbazend traag opvliegend
uit het berijmde oeverriet,
een rillend konijn
met zieke ogen
in het afgeknaagde onderhout,
schokkender dood
-want met nog slechts een zucht,
een lichte trilling van leven-
dan het stijfbevroren eendenkreng
even verder langs de slootkant.

En tenslotte:
omkijken in verwondering
naar mijn voetsporen
voor een keer duidelijk zichtbaar
in het land dat ik liefheb.

WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


Het SeniorenNet-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

Met vriendelijke groeten,
SeniorenNet-team

Na de overwinning op Brazilië was de frontpaginakop in De Standaard: 'Duivels verslaan God'. 

Nu zou de kop kunnen zijn: 'GOD - IN - FRANKRIJK VERSLAAT DUIVELS'.