• Aan de ene kant hebben we het principe van 10 vierkante meter per persoon en aan de andere kant beperken we de diensten tot 15 personen ongeacht de grootte van de gebedshuizen. Wat betekent een dergelijke beperking voor een kerk met 300 zitplaatsen of een kathedraal met 1000 zitplaatsen? Is het normaal om hetzelfde aantal op te leggen voor een kapel en een enorm gebouw?
• Waarom houdt de beperking tot 15 deelnemers geen rekening met de gezondheidsprotocollen die zorgvuldig door deskundigen zijn overwogen en die in gebedshuizen zijn ingevoerd, en gewetensvol worden toegepast in de periode tussen de eerste en tweede lockdown?
• Zullen de vieringen, de behoefte aan spiritualiteit en zingeving, worden teruggebracht tot een positie “lager dan niet-essentiële” behoeften?
• Vrijheid van ondernemen (bijv. grote winkels), vrijheid van industrie (bijv. bouwsector) en vrijheid van eredienst zullen niet op dezelfde manier worden gegarandeerd? Is er niet de facto sprake van discriminatie?
• Waarom niet hetzelfde vertrouwen geven aan de levensbeschouwingen om de sanitaire maatregelen af te dwingen (social distancing, mondmaskers, hydro-alcoholische gel enz.)?

Meer en meer christenen ergeren zich aan het regeringsverbod op religieuze vieringen. De versoepeling (?!) die gisteren waartoe gisteren door de minister van Justitie werd beslist na overleg met vertegenwoordigers van de verschillende godsdiensten, neemt die ergernis niet weg. Integendeel. De beperking tot max. 15 aanwezigen (ook al gaat het om grote kerkgebouwen) wordt eerder ervaren als een bespotting dan als een tegemoetkoming.

Maar velen ervaren ook de houding van de Belgische bisschoppen als zwak. Zij zwijgen of volgen zonder veel weerwerk de richtlijnen van de overheid, terwijl zij goed weten dat in de kerken de afstands- en hygiëneregels en de mondmaskerplicht perfect opgevolgd kunnen worden.

De ergernis heeft niet alleen te maken met het stilleggen van de religieuze vieringen maar wordt ook veroorzaakt door de discriminatoire behandeling van de religies.

Vliegtuigreizen en shopping zijn toegelaten, religieuze vieringen niet: de discriminatie spat er zo van af.

In De Standaard van 4 december schreef Raf Geenens, docent ethiek en rechtsfilosofie aan de KU-Leuven, een opinieartikel onder de titel 'Het einde van de godsdienstvrijheid?'. Hij stelt vast dat er voor de noden van gelo­vige gemeenschappen geen of nauwe­lijks begrip is. (zie ook RASP, 4 december)

Dat artikel weekte op het forum van de krant nogal wat reacties los.

Sommige lezers zijn  van mening dat het opiniestuk een pleidooi is voor een uitzonderingstoestand voor godsdienstbeleving. Dat is het niet.

Naast een verhelderende benadering van godsdienstvrijheid en tolerantie in binnen- en buitenland, plaatst Geenens de zo goed als volledige lockdown voor religieuze bijeenkomsten naast de versoepeling voor sport-, vrijetijds- en shoppingactiviteiten. Als je alleen nog maar de drukte in de winkelstraten bekijkt en de vele inbreuken op de afstands- en mondmaskerverplichting constateert, en die vergelijkt met de rigoureuze toepassing van afstandsregels, aantal aanwezigen, mondmaskerplicht, in christelijke kerkdiensten , dan kan je niet anders dan de vraag stellen: waarom wordt voor het shoppen de massa getolereerd en waarom blijft het verboden dat een beperkt aantal mensen dat zich houdt aan de voorschriften, kerkdiensten bijwonen? Geenens wijst eerder op de discriminatie ten aanzien van religie.

Het is ook opvallend dat nogal wat forumdeelnemers het gedegen opiniestuk van prof. Geenens, aangrijpen om hun onbegrip maar vaak ook hun misprijzen en regelrechte haat voor religie en Kerk, te ventileren.

Geenens wijst in de eerste plaats op de aantoonbare discriminatie in de maatregelen , de beelden op tv van massa's shoppers zeggen genoeg.

Het artikel van Geenens is bv. de trigger voor een forumdeelnemer om te schrijven: 'Men schaft men beter alle religie in de scholen af en men geeft meer exacte vakken en talen. Dit zal de leerlingen ten goede komen en frustraties over beperkte kansen op de arbeidsmarkt beter verhelpen dan het reciteren van achterhaalde fantasy. Of gaan we op school ook videogames aanbieden: dit is voor velen ongetwijfeld een even nuttige hobby'.

Deze meneer heeft duidelijk geen hoge pet op over godsdienstvrijheid, wil ook het katholiek onderwijs naar zijn hand zetten, noemt religieuze kennis,beleving en rituelen 'achterhaalde fantasy' en vergelijkt ze met videogames.

Bos+  een Vlaamse organisatie die zich specifiek inzet voor bosbehoud, beter bos en meer bos in Vlaanderen en de wereld.

Maak kennis met deze natuurorganisatie via onderstaande link.

Bijlagen:
https://www.bosplus.be/nl/   

Raad van State veegt verbod op religieuze erediensten van tafel

Er komt meer en meer kritiek op de beslissing van de regering om religieuze vieringen nog altijd te verbieden, terwijl het winkelen wel wordt toegelaten.

In De Standaard van 4 december schrijft Raf Geenens, docent ethiek en rechtsfilosofie aan de KU-Leuven, een opinieartikel onder de titel 'Het einde van de godsdienstvrijheid?'. Hij stelt vast dat er voor de noden van gelo­vige gemeenschappen geen of nauwe­lijks begrip is. De overheid lijkt zwemmen en doe-het-zelven belangrijker te vinden.

Lees het artikel via onderstaande link. 

Er circuleert ook een tweetalige onlinepetitie. Je kan ze openen via onderstaande link.

Ook de bisschoppenconferentie is van mening dat de vieringen onder voorwaarden opnieuw moeten kunnen plaatsvinden.  Zie een eerder artikel.

Bijlagen:
OPINIE.docx (19.4 KB)   
https://www.pourlamesse-voordemis.be/   

Bart Sturtewagen heeft het in een commentaarstuk (DS, 26 november) over de 'problematische voortvarendheid' van de Groenen. De aanleiding is het feit dat de Groen-minister werk begint te maken van de kernuitstap. Sturtewagen sleurt er dan nog een Nederlandsonkundige Ecolo-staatssecretaris bij en een Ecolo-parlementslid dat de abortuskwestie terug oprakelt.

Sturtewagen heeft in zijn journalistieke carrière al vaak de traagheid van ministers als het de realisering van het regeringsprogram betreft, gehekeld. Nu vindt hij de voortvarendheid maar niks.

Het zou de lezer heel wat duidelijkheid verschaffen als verwoord werd dat de initiatieven van de Groen-Ecoloministers conform het regeerakkoord zijn of niet. Als zij opgenomen zijn in het regeerakkoord, wat is er dan in te brengen tegen het starten van het implementatieproces?

Uiteraard is het gewenst dat een staatssecretaris ook Nederlands spreekt maar de vermelding van de Nederlandsonkundige Ecolomandataris, komt in deze context geforceerd anti-Ecolo over. Overigens is de beheersing van het Frans bij de meeste Vlaamse excellenties ook bijlange na niet zo goed als bij de premier. Opvallend is ook dat in de 'taalbeheersingskwestie' er nooit aandacht of plaats is voor onze derde nationale taal: het Duits.

En mag een parlementslid niks zeggen wat niet tot het regeerakkoord behoort?

Kortom, het artikel van Sturtewagen doet het sterke vermoeden rijzen dat het hem vooral te doen is om Groen-Ecolo onderuit te halen.

Epidemioloog Luc Bonneux is in De Standaard van mening dat het huidige coronabeleid een beleid op maat van de blanke middenklasse is en dat de laagste en onderklasse daarvan de dupe zijn.

Bonneux stampt open deuren in. Bij elke crisis, of het nu een economische, financiële of gezondheidscrisis betreft, is de laagste klasse, zijn de zwaksten in de samenleving het grootste slachtoffer en profiteren zelfs niet zelden grote segmenten van de midden- en hogere klasse van de crisissituatie en van de maatregelen die genomen worden. Zijn analyse is correct en het is goed dat hij een en ander nog eens op scherp stelt.

De cruciale vraag is evenwel en Bonneux stelt ze zelf: 'Hoe moet het nu verder?'. Maar hij laat na een duidelijk antwoord te formuleren. Ik adviseer hem dat in een volgend artikel te doen.

Titel en artikel suggereren al wel een mogelijke aanpak. Als het coronabeleid een beleid was en is op maat van de blanke middenklasse met nadelige gevolgen voor en verwaarlozing van de 'onderklasse', dan moet er een grondige 'beleidsbekering' komen: de focus richten op de bevolkingsgroepen die het voor corona al heel moeilijk hadden en nu helemaal dreigen te verzuipen.

De streek met en rond Jodoigne (Geldenaken) wordt La Hesbaye-Brabançonne genoemd en is een rustig, landelijk, zachtglooiend, heerlijk wandelgebied. Tijdens een wandeltocht maakte Maarten een aantal foto's, die me inspireerden tot het schrijven van een aantal haiku's.

(foto's: Maarten Adriaensen)

Klik op onderstaande link. Als een 'verstoorde' lay-out op je scherm verschijnt, schakel je 'bewerken inschakelen' in de bovenbalk in. 

In zijn overwinningsspeech zei Joe Biden:

'Als ik jullie hier allemaal zie voor mij, en aan mijn familie denk, dan denk ik in het bijzonder ook aan Beau, onze overleden zoon. (Bidens zoon overleed in 2015 op 46-jarige leeftijd aan een herstentumor) Er is katholieke hymne die mij geholpen heeft om te rouwen, en ik hoop dat deze hymne ook alle Amerikanen die iemand verloren hebben aan het coronavirus, kan troosten:

And He will raise you up on eagle’s wings,

bear you on the breath of dawn,

make you to shine like the sun,

and hold you in the palm of his hand.’

Hij zal je op de vleugels van een arend verheffen,

 je dragen op de adem van de dageraad,

je laten stralen als de zon,

en  je in de palm van zijn hand houden.

(klik op onderstaande link  )

Bijlagen:
https://youtu.be/MvpjxfWrjzY    

Boeiend en inspirerend. De Oostenrijks-Amerikaanse monnik Reindl-Rast spreekt over geluk en dankbaarheid.

Klik op onderstaande link.

Bijlagen:
https://youtu.be/UtBsl3j0YRQ   

1. In haar column in De Standaard van 5 november gebruikt Mia Doornaert weer haar gekende werkwijze. Zij verbindt feiten, fenomenen van nu met het verleden. En haar benadering van het verleden wordt gekenmerkt door romantisering en idealisering, selectiviteit, (politieke, intellectuele en nationalistische) recuperatie. In essentie heeft dergelijke benadering te maken met een gesloten en obsessioneel identitair en conservatief mens- en samenlevingsbeeld, met een bewuste of onbewuste nostalgische, romantische vertekening van het verleden

   Dergelijke opstelling laat geen evenwichtig beeld van feiten toe. Zij giet ze in een mal die zo perfect mogelijk past bij de gewilde politieke, ideologische en identitaire inhoud ofwel voert ze een selectie door in functie van de door haar gekoesterde ideologie of van haar favoriete politieke beleid.

   Het is merkwaardig dat barones Doornaert, die zich al tientallen jaren presenteert als een elitaire, culturele intellectueel, in haar columns met volharding en een zeker fanatisme, een anti-intellectueel, populistisch discours uitdraagt. Ook in deze column plaatst zij het ‘gezonde verstand’ van de kiezer tegenover de ‘West-Europese intellectuele elites’, terwijl ook zij zichzelf duidelijk tot de intellectuele elite rekent.

   Maar misschien is het haar uiteindelijk erom te doen, als rechtse, elitaire intellectueel, zogezegd de verdediging op zich nemen van de 'gewone mensen' om met hun hulp 'de linkse elite' buiten het speelveld te schoppen.
   

Onder de titel 'De onmacht regeert', hekelt Bart Sturtewagen in De Standaard van 31 oktober, het coronabeleid van de diverse regeringen.

Inderdaad, de onmacht regeert. De consumptiedrang drijft boven. De handhaving faalt. Nog geen 24 uur na het afkondigen van de lockdown en de start ervan op 2 november, toonden tv-beelden overvolle winkelstraten. Geen sprake van het respecteren van de afstandsregel, laat staan van de handhaving ervan. Velen schuifelden met de mensenstroom mee met afgezakte mondmaskers.

In de berichtgeving werd veel tijd gegund aan degenen die beweerden dat de regels zo goed werden opgevolgd, terwijl de beelden het tegendeel toonden. Sterke afkeuring was niet te horen. Integendeel, er was nauwelijks bedwongen euforie over het shopplezier en de boomende omzetcijfers.

Duizenden burgers traden in koopextase de bestaande coronaregels met de voeten en geen enkele overheid vond het nodig of durfde op te treden. Wat een pijnlijke en beschamende tegenstelling met de dramatische besmettingscijfers en de ziekenhuisopnames, met de urenlange vergaderingen en persconferenties van de regeringen. Schande! Criminele schande!

De onmacht regeert. Inderdaad. Of regeert het mercantiele cynisme? Antwerpen deed er nog een schep bovenop: koopzondag op 1 november. Bedoeld om zoveel mogelijk kopers naar de winkelstraten te lokken.

De burgemeester kon die 'koopzondag' perfect verbieden. Maar vertikte het. In hemdsmouwen deed hij een lauwe oproep om de regels te respecteren. Een ergere vorm van 'onmacht' en van 'business first' kan je moeilijk bedenken.

De regels werden niet gerespecteerd worden, dat bewees de overrompeling van zaterdag al. De burgemeester van de grootste stad van Vlaanderen weet dat natuurlijk ook. Als tienduizenden mensen toestromen in de winkelstraten, is het onmogelijk de afstandsregel te (doen) respecteren of de mondmaskerplicht te handhaven.

Gouverneur Berx noemde het toelaten van die 'koopzondag' meer dan terecht 'cynisme'. Een toppunt van bestuurlijke onmacht of nonchalance of consumptiecynisme.

Over een aantal dagen zal die massale kooporgie, die bestuurlijke nalatigheid, in de cijfers te zien zijn

De abdij van Postel deelt mee dat er vanaf nu 31/10 tot nader order geen openbare eucharistievieringen en getijden meer zijn in de abdijkerk van Postel. 

De negationistische, Trumpiaanse, domme quote over het 'niet blussen voordat er een brand is', terwijl er al een stevige brand woedde, van Jan Jambon is de beste illustratie van het ongemak en de onzekerheid waarmee de N-VA de oppositie ondergaat en vooral de verscheurende twijfel omtrent de aanpak van de coronacrisis: verstrengen of afremmen.

Het was een triest dieptepunt van reeds enkele uitlatingen van toppolitici die de wenkbrauwen doen fronsen of totale onverschilligheid oproepen.

De Wever bestond het om in een reactie op het sluiten van de horeca -een oppositiepartij moet toch iets van zich laten horen- te pleiten voor het openhouden van de restaurants. Het dichtgooien van de cafés, daar kon hij mee leven. De Vlaamse caféhouders zullen hem dat niet in dank afnemen. In zijn 'toespraak-bij-de-haard' tot de Vlamingen, verviel de minister-president in een bombastisch, romantisch pepverhaaltje dat niet zou misstaan in Consciences 'De Leeuw van Vlaanderen'. En minister Weyts had het over de 'flandriens', een woord waarbij jonge mensen het in Keulen horen donderen.