Het Retiese mannenkoor De Gregorianen is al vele jaren in Retie een begrip maar ook in de ruimere regio raakt het koor meer en meer bekend.
In oorsprong zijn De Gregorianen een kerkkoor. Enkele jaren geleden kreeg het koor nieuwe impulsen en bekwaamde het zich verder in de gregoriaanse zang. Voor een aantal liturgische plechtigheden en voor bijna alle uitvaartdiensten wordt een beroep gedaan op het koor.
Daarnaast doen ook meer en meer rusthuizen een dankbaar beroep op De Gregorianen. Het koor bezorgt de bewoners van diverse bejaardenhuizen geregeld een gezellige namiddag met Nederlandstalige liedjes 'uit de oude doos'.
Wie wil genieten van de schoonheid van het gregoriaans in een eeuwenoud, historisch kader, kan dat op zaterdag 14 augustus. Dan luisteren De Gregorianen de mis van 19 uur op in de abdijkerk van Postel.
Onlangs raakte bekend dat de vroegere bisschop van Brugge, jarenlang aan de naaste familie en later aan de misbruikte neef zelf, aanzienlijke sommen geld betaalde.
Ongetwijfeld komen het slachtoffer en vooral zijn familie uit heel deze affaire ook niet positief naar voren..Waarom hebben familie en slachtoffer zo veel jaar gewacht om Van Gheluwe aan te klagen bij het gerecht? Was het omdat er een financiële overeenkomst tussen dader en de entourage van het slachtoffer gesloten was? Waarom hebben zij jaren het geld van de bisschop in hun portemonnee gestoken en gezwegen om dan uiteindelijk het misbruik toch in de openbaarheid te brengen?Betaalde Van Gheluwe wellicht volgens het slachtoffer en zijn familie niet genoeg meer en dreigden ze met bekendmaking? Is dat dan geen pure chantage ?
Wanneer er in dergelijke situatie geld van hand tot hand gaat, dan zijn er moraliteitsoverwegingen te maken bij beide partijen. De gever voelt zich schuldig en wil de ontvanger schadeloos stellen. Als de ontvanger het geld daadwerkelijk accepteert, gaat hij akkoord met de bedoeling van de gever. Anders moet hij weigeren. Ook wanneer het om zwijggeld gaat, is er hoe dan ook een overeenkomst tussen dader en slachoffer (aanvankelijk zijn familie).
In beide gevallen wordt er een akkoord gesloten en een akkoord sluit je niet alleen. Het misdrijf van Van Gheluwe is zwaar en de ene misstap vergoelijkt geenszins een andere. Maar dat mag niet beletten dat bij deze geldaffaire kritische vragen gesteld worden in hoofde van de familie en, vanaf zijn volwassenheid, in hoofde van het slachtoffer.
Waar haalt een bank zoals ING het om aan 60-plussers een aparte limiet voor de afname van geld uit bankautomaat op te leggen? Geen andere verklaring dan arrogantie. Arrogantie die bewustzijnsvernauwend werkt, die blind en dom maakt.
De verontwaardigde reactie van OKRA en van vele andere instanties en individu's was dan ook meer dan terecht. ING koos eieren voor zijn geld en trok de maatregel na enkele uren alweer in.
Een bedenking die door de OKRA-woordvoerder werd gemaakt maar die niet opgepikt werd door de media, vond ik evenwel zeer relevant en intrigeert ook mij in hoge mate.
ING verantwoordde zijn maatregel door te stellen dat 60-plussers meer gevaar lopen bij de geldautomaten. De bank was dus vooral bekommerd om de veiligheid van de klanten. Die oudjes, ocharme, ochot. Zie ze daar staan knoeien met hun bankkaart, misschien hebben sommigen wel de neiging om aan belangstellende andere 'klanten' hulp te vragen bij het intikken van de code.
Los van de betuttelende aard van het motief, gebruikte ING de grotere 'kwetsbaarheid' van 60-plussers zonder ook maar een statistisch bewijs. De vraag dient dan ook gesteld: wat waren de echte motieven van ING?
Een ander soort arrogantie en op veel grotere schaal wordt zonder gêne tentoongespreid door de wereldvoetbalbond. De Fifa acht zich zo machtig en superieur, dat ze de regeringen en voetbalbonden van de kandidaat-landen voor de wereldbeker, naar hartenlust chanteert. Deze bobo's stellen zich boven de wet, eisen voor zichzelf en hun organisatie privileges op die in Ancien Régime thuishoren. Wat het nog erger maakt, is dat de Fifa verdedigers vindt bij bv. de bonzen van de Belgische voetbalbond en dat de ontslagnemende regering akkoord gegaan is met die verwerpelijke Fifa-handel.
Een belangrijk verschil is er wel. ING leert klaarblijkelijk van zijn fouten. Bij Fifa is daar geen schijn van kans voor. Deze organisatie beschouwt haar voorwaarden overigens als de normaalste zaak ter wereld. Blatter zit op de troon en de op eeuwige glorie beluste nationale voetballeiders en ministers liggen aan zijn voeten en likken zijn hielen.
Van ver al zie ik moeder aangewandeld komen over de Hodonkse akkeren. Op de Vonderbrug kruisen we elkaar. Een meisje is ze, donker van oog en haar. “Dag moeder”, zeg ik, “Dag kind”, groet ze mij -een man van zestig jaar- en ze gaat verder kerkewaarts.
Zo makkelijk valt de tijd weg in het besef dat slechts een laag beton mijn stappen scheidt van die van haar, vijfentachtig jaar geleden.
De tijdelijke illegale ingebruikname van privé-eigendom door 'zigeuners' lokt verhitte reacties uit. Ook journalisten die de zaak met wat meer nuances benaderen krijgen ronduit agressieve commentaren naar hun hoofd geslingerd. Een steeds terugkerende dooddoener is: ze moesten het maar eens op hun grond uithalen.
Daarbij wordt uit het oog verloren dat er jaarlijks grote evenementen en sportmanifestaties plaatsvinden waarbij duizenden mensen geen respect tonen voor het privé-eigendom van omwonenden, er helemaal geen sprake is van enige vorm van vergoeding en de gemeenschap in vele gevallen opdraait voor het opruimen van tonnen afval.
De 'zigeuners' zeggen: 'Als we vooraf toelating vragen, krijgen we gegarandeerd toch geen vergunning. Dus moeten we het zo aanpakken.'
Die situatie roept ethische en beleidsvragen op. Is het ethisch verantwoord dat rondtrekkende mensen steeds maar opgejaagd worden? Waarom zwijgen de hoogste morele instanties? En schiet de overheid niet tekort wanneer zij (zoals in Frankrijk) geen terreinen tijdelijk kan of wil ter beschikking stellen van mensen wier levenswijze nu eenmaal bepaald wordt door rondtrekken?
Voor politici als de burgemeester van Wingene is de aversie tegen 'zigeuners' bovendien een uitgelezen kans om zich te profileren en er electorale munt uit te slaan. Deze doortastende Verkest is in zijn eigen gemeente bijlange niet zo flink wanneer het gaat om het respecteren van de milieuwetgeving, de controle op de gigantische varkens- en kippenbedrijven en op de bemestingsregelgeving. Inwoners van Wingene en wijde omgeving moeten al jaren de stank, het lawaai en de milieubeschadiging van 159.597 varkens en 1.063.185 kippen (landbouwtelling mei 2009) tolereren. In Wingene kijken ze echt niet op een varkentje min of meer. 'Zigeuners' moeten evenwel onmiddellijk hun biezen pakken.
Maar ja, die van Vie et Lumière zijn maar 'zigeuners', een soort Untermenschen. Varkens zijn belangrijker.
Mediafiguren en witte konijnen Torfs en Bracke behaalden een prima verkiezingsresultaat. Maar de mediastilte die over de nieuwbakken politici na de stembusslag neerdaalde, valt ze klaarblijkelijk zwaar. Dat is begrijpelijk. Rik en Siegfried stonden jarenlang in het nieuws of maakten het zelf. Nu ze nog niet echt een politieke eersterangsrol spelen, worden ze door de media ook minder opgemerkt.
'Dan doen we onszelf opmerken', dachten het oranje witte konijn en het gele witte konijn.
Bracke liet Vlaanderen via zijn blog weten dat 'wat we zelf doen, niet altijd beter is' (natuurlijk een waarheid als een koe) en dat de Vlaamse regering, waartoe ook de partij van de heer Bracke behoort, er soms ook maar een potje van maakt. Dat kon de minister-president niet onbeantwoord laten en hij raadde de NV-A aan Bracke eens goed te informeren over de vele goeie dingen die de Vlaamse regering al wel niet gedaan had.
Torfs zocht het dieper en breder. Hij wil de CD&V opnieuw uitvinden, het hele christendemocratische gedachtegoed fundamenteel herdenken. Personalisme met meer aandacht voor het individu, minder voor de gemeenschap. Dat was te lezen in een vlot geschreven stuk maar dat met 100% zekerheid totaal onbegrijpelijk was voor de doorsnee CD&V-kiezer. Bij de top was er overigens weinig begrip te vinden voor de uitvinders- en vernieuwingsdrang van Torfs.
Wellicht hebben deze witte konijnen, die al vaker blijk gegeven hebben van een vrij hoog niveau van slimmigheid, gedacht dat het beste middel om echt de aandacht te trekken, tegen de haren van de eigen club in strijken is.
Het is nu in spanning wachten op de postelectorale outing van het groene witte konijn. De goedlachse Eva Brems heeft nog helemaal niks van zich laten horen. Maar ja, zij had voor de verkiezingen nog maar de eerste pasjes gezet als BV.
En misschien komt Eva binnenkort voor de dag met ideeën of voorstellen die de andere witte konijnen groen doen uitslaan van jaloezie.
Er wordt dezer dagen door een aantal Wetstraatjournalisten gretig gespeculeerd over de maagdelijke staat van Bart De Wever. Daarbij gaan die journalisten ervan uit dat De Wever in 'Vlaams-nationaal' opzicht nog altijd een politieke maagd is, wat volgens diezelfde journalisten door andere partijen met groeiend wantrouwen en grote ergernis wordt geëvalueerd. Ook Bart moet politiek ontmaagd worden, ook hij moet zijn stoere Vlaamse 'borst nat maken', aldus de concurrentie.
Er bestaat geen omschrijving van wat 'Vlaamse maagdelijkheid' precies inhoudt en dat maakt het natuurlijk moeilijk om na te gaan of De Wever nog altijd tot het 'maagdendom' behoort. Bovendien laten Bart en co. zich die status graag aanleunen.
Bij mezelf constateer ik alleszins groeiende twijfel. De Wever, Peumans, Pieters, om maar drie kopstukken te noemen, alledrie zelfverklaarde Vlaamse republikeinen, voorstanders van Vlaamse onafhankelijkheid, hebben zich met opvallend veel souplesse ingeschakeld in en aangepast aan de geplogenheden en de machinerie van het Belgische vorstendom. Pieters bv. zal wel heel ernstige verontschuldigingen uit de kast moeten halen, wil hij als nieuwbakken senaatsvoorzitter, tijdens het defilee niet naast de vroeger vermaledijde Flahaut op de eretribune te zien zijn.
Helemaal geen moeite mee. Dat hoort er nu eenmaal bij. Voor al die verplichtingen worden de toppolitici overigens meer dan rijkelijk betaald. Maar zoals dat bij Leterme het geval was ('5 minuten politieke moed'), zullen vroegere uitspraken en stellingnames omtrent de koning, de senaat, de federale staat, (Franstalige) ministers (bv. Flahaut), enz., de N-VA-kopstukken, nu ze zich in het Belgische federale pluche genesteld hebben, blijven achtervolgen. Zeker het Vlaams Belang zal zich ontpoppen tot een ijverige onderzoeker van de N-VA-uitspraken.
Het is hoe dan ook een nogal schizofrene en weinig geloofwaardige situatie. Zich uitspreken tegen het koningschap maar tegelijk met het staatshoofd overleggen over de redding van het federale België. De senaat willen afschaffen maar het voorzitterschap ervan op zich nemen. Flahaut, toen hij nog minister was, beschuldigen van domheid, arrogantie, wanbeleid, Vlaamsvijandigheid en hem nu accepteren als 'eerste burger' van het land. Zeggen te streven naar het einde van België en vol overgave binnendringen in de machtsstructuren van datzelfde België.
Maagdelijkheid? De macht veroveren in een club om ze af te schaffen? Belangrijke posities verwerven in de kerkelijke hiërarchie om het kerkinstituut te doen verdwijnen? Via democratische weg het voor het zeggen krijgen om het democratische systeem onderuit te halen? De grootste bordelen in handen krijgen en uitbouwen maar de 'kuisheid', de 'maagdelijkheid' hoog in het vaandel blijven voeren?
Het zijn maar voorbeelden. Maar ook in het Belgische politieke bedrijf geldt dat het een zeggen en het tegengestelde doen, niet lang vol te houden is. De Wever zal dat ook wel beseffen. Veel wijst erop dat NV-A zich neerlegt bij het Belgische feit en dat in overleg met andere partijen in Vlaanderen, Brussel en Wallonië, zeer geleidelijk hervormingen gerealiseerd zullen worden, zoals dat al vele tientallen jaren het geval is.
Als dat niet het geval is, dan bezondigt NV-A zich aan een sinistere vorm van machiavellisme. En dat is, m.i. veel erger dan het verlies van de 'politieke maagdelijkheid'.
Toch maar vlug en duidelijk 'de borst nat maken', Bart?
Het is al ruim in de media geweest en wellicht was dat ook de (commerciële) bedoeling van 'artiesten': het zgn. kindercircus rond ex-bisschop Vangheluwe.
Als extreem voorbeeld van gebrek aan goede smaak en aan humor kan het 'evenement' op de Gentse Feesten tellen.
Maar er is iets veel ergers aan de hand. Hier worden kinderen ingeschakeld, ingepast in een decor dat zij niet begrijpen en dat expliciete verwijzingen inhoudt naar de pedofiliepraktijken. Bovendien dienen kinderen om de volwassenen (want zij weten wel beter, nietwaar) nog maar eens de kans te geven zich te amuseren, te spotten, te schelden.
Is dat geen vorm van kindermisbruik? Ja, natuurlijk. Kinderen gebruik je niet in functie van commerciële, morele, ideologische doelstellingen van volwassenen.
Jan Peumans zegt over zichzelf dat hij een 'volbloedrepublikein' is en dus deed hij bij zijn aantreden als voorzitter van het Vlaamse parlement, Vlaanderen en de rest van de wereld kond dat hij niet zou ingaan op koninklijke uitnodigingen.
Wat blijkt ? Stoere Vlaamse en republikeinse Jan accepteert nu toch een koninklijke uitnodiging ter gelegenheid van 11 juli. Kwestie van beleefdheid, wist men in NV-A-kringen te vertellen. Inderdaad. 't Is goed dat een mens bijleert, zeker wanneer het om goede manieren gaat. En Jan kan toch ook bezwaarlijk moeilijk blijven doen nu Bart de deuren van Laken platloopt en NV-A zich vooralsnog blijkbaar op zijn gemak voelt in de koninklijke, federalistische geplogenheden.
En wie weet kunnen Albert en Jan het wel bijzonder goed met elkaar vinden. Een Brabander van de Zenneboorden en een Limburger van de Maaskant. Waarom niet?
Tot voor enkele uren werd door een aantal kranten op zijn minst gesuggereerd dat kardinaal Danneels zich bezighield met kinderporno. Nu publiceren diezelfde kranten de bewuste foto. Niks aan de hand, een onschuldige kunstfoto, bovendien afkomstig van de VRT.
Maar het is duidelijk. Hier wordt door bepaalde personen binnen het gerecht en door de media een krankzinnig en misdadig spel gespeeld. Degene(n) uit het gerechtelijk apparaat die de foto gelekt hebben en een link met kinderporno op zijn minst gesuggereerd hebben, zijn zieke geesten en/of hadden uiterst kwaadaardige bedoelingen naar de kardinaal toe: de volledige destructie niet alleen van de goede naam maar ook van de persoon Danneels.
Dat enkele kranten bijzonder gretig onder suggestieve, zo goed als beschuldigende titels, het bericht over de 'naaktfoto' opnamen, bewijst een totaal gebrek aan journalistieke deontologie en maakt die kranten en journalisten mee schuldig aan laster en eerroof. Benieuwd of deze kranten in even grote opmaak hun verontschuldigingen zullen aanbieden. Tot nu toe is dat nog niet gebeurd.
Terecht heeft kardinaal Danneels beslist klacht in te dienen wegens het toebrengen van onherstelbare schade.
Het opvolgerssysteem en de mogelijkheid om als lid van het ene parlement zich kandidaat te stellen voor de verkiezingen van een ander, maken het natuurlijk mogelijk. Maar dat een systeembevechtende partij van die mogelijkheden zo gretig gebruik zou maken, nee. En door de grote verkiezingsoverwinning kon N-VA niet minder dan acht opvolgers naar de Belgische assemblees sturen.
Nog stuitender en zeker niet goed voor de geloofwaardigheid van N-VA, is de handelswijze van Bourgeois en Muyters. Deze twee ministers in de Vlaamse regering, lieten zich verkiezen voor het Belgische parlement. Om voor zichzelf een terugvalzetel te garanderen, nemen ze even ontslag als Vlaams minister, leggen ze even de eed af in het Belgische parlement, nemen het ambt niet op -toch goed voor de opvolgers, nietwaar-, spoorslags terug naar het Vlaams parlement, even opnieuw de eed afleggen, en hupsakee opnieuw Vlaams ministertje spelen.
Jaja, de tijd voor verandering is overduidelijk aangebroken.
Hoogleraren en advocaten krijgen dezer dagen in bepaalde kranten ruim de gelegenheid om te schrijven dat het gerecht de huiszoekingen en inbeslagnames mocht/moest ondernemen.
Toch wel opvallend en merkwaardig dat mensen zoals bv. hoogleraar Voorhoof en advocaat Van Steenbrugghe nu pas de wereld daarvan kond doen. Waarom hebben zij de initiatiefnemers en leden van de commissie Adriaenssens evenals alle slachtoffers die zich in vertrouwen tot de commissie wilden wenden, niet bij de opstart ervan, erover geïnformeerd dat het gerecht hun dossiers in beslag kon nemen? En waarom heeft het gerecht dat niet duidelijk gemaakt?
Peter Adriaenssens heeft overschot van gelijk wanneer hij zegt dat de commissie als lokaas door het gerecht is misbruikt en dat het vertrouwen van slachtoffers zwaar is geschonden. Hoeveel klachten van slachtoffers waren tot voor enkele weken bij het gerecht ingediend? En hoeveel dossiers werden bij de commissie in beslag genomen?
Als het gerecht nu zegt dat het zijn werk doet (daarin bijgetreden door Voorhoof en tutti quanti), dan heeft dat gerecht vroeger zijn werk niet gedaan.
Je hoeft geen katholiek te zijn om de manier waarop de huiszoekingen en inbeslagnames in Mechelen en Leuven gebeurden, brutaal en ongepast te noemen. Men kiepert geen dossiers uit het venster, men maakt er geen mediagebeuren van, men schendt niet zomaar het vertrouwen van slachtoffers in de commissie Adriaenssens.
Toch weer opmerkelijk hoe sommige journalisten, met Desmet van De Morgen op kop, in die manier van optreden helemaal geen graten zien. Nog erger is dat ze suggereren of uitdrukkelijk schrijven dat de Kerk zich boven de wet wil stellen. Léonard heeft nochtans uitdrukkelijk gesteld dat het gerecht zijn werk moet doen. Hij heeft wel en terecht geprotesteerd , met relativerende ironie -de Da Vinci Code- tegen de gebruikte methodes.
Echt benieuwd hoe journalisten zoals Desmet zouden reageren wanneer de kantoren van hun krant ondersteboven werden gekeerd, alle journalisten een dag werden gegijzeld, computers en dossieers in beslag werden genomen. Wedden dat het kot te klein zou zijn? En dat woorden als politiestaat, dictatuur, machtsmisbruik, censuur, aantasting van de vrijheid van meningsuiting, enz., enz. niet van de lucht zouden zijn?
.Benieuwd hoe Desmet zou reageren als de kantoren en dossiers van De Mor..
Nog maar enkele dagen geleden wisten de gazetten te melden dat Bart De Wever geen zin had om als informateur de voorzitter van de Belgische motorrijdersbond te ontvangen. Nieuwe aanpak weet je wel. Alleen die figuren die ertoe doen. Efficiëntie is het ordewoord.
Ondertussen is het rijtje toch al flink aan het groeien. Met kleine garnaal ertussen. Aan de voorzitter van de motorrijdersbond is Bart nog niet toe. Maar deze achtbare man mag zeker niet wanhopen. En wie weet kan de president van de West-Vlaamse stamboekgeitenvereniging, de informateur niet een paar goede recepten voor de staatshervorming aan de hand doen.
Want de eenvoudige, nuchtere Vlamingen weten het wel: het zijn niet altijd de hoge piefen die het allemaal weten. Ho nee. Daar is De Wever zich als eenvoudige, nuchtere Vlaming pur sang ook terdege van bewust. En daarom maakt m.i. ook de heer Janssens, de welbespraakte penningmeester (de voorzitter kan het niet zo goed uitleggen) van de Spaardersclub Ons Genoegen (gevestigd in café 'Bij Marina') uit Erps-Kwerps, een grote kans om zijn gedacht eens te zeggen tegen informateur De Wever.
Enkele dagen geleden verscheen in 'De Standaard' een artikel van Bart De Wever waarin de momenteel erg succesrijke politicus duidelijk probeert te maken wat voor hem de betekenis is geweest van de 18de-eeuwse filosoof van het conservatisme, Edmund Burke en wat voor De Wever 'het moderne conservatisme' (waartoe hij zich bekent) inhoudt.
Het is boeiend Burkes opvattingen die De Wever sterk aanspreken, te lezen maar de visies en standpunten die de N-VA-voorzitter daaruit voor de huidige maatschappij afleidt, roepen heel wat vragen en bedenkingen op.
Dat een samenleving in wezen organisch is, akkoord. Maar niet uitsluitend. Doorheen de eeuwen hebben mensen, instellingen (en niet in het minst de politieke ) de maatschappij mee vorm gegeven. Als historicus weet De Wever beter dan wie ook,dat wat nu gemakshalve Vlaanderen wordt genoemd, geenszins het voorlopige eindstadium is van een organische ontwikkeling die al eeuwen bezig is. Veronderstellen dat die organische evolutie een eindstadium bereikt in een nieuw staatje, staat haaks op de fundamentele betekenis van ‘organisch’. En omdat BartDe Wever dat ook wel weet, is de politicus vol ijver bezig met het ‘maken’ van een zelfstandig Vlaanderen.
Met De Wevers kritiek op ‘een ongeremd en zuiver materialistisch egotisme’, ben ik het volkomen eens. Waarom hij alleen maar de staat in die kritiek betrekt, ontgaat me. Is het voor vele mensen niet eerder zo dat zij gedwongen klant worden van de financiële, commerciële en industriële instellingen en machten, eerder dan klant van de overheidswinkel? Overigens zie ik niet goed in hoe De Wever met zijn erg liberale visie op de economie, dat ‘materialistisch egotisme’ zal afremmen. Bovendien appelleert de N-VA al lang aan een sterk aanwezig ‘materialistisch egotisme’ van veel Vlamingen en suggereert de partij dat het welstellende Vlaanderen nog welstellender zal zijn als het maar zelfstandig is.
De cruciale rol die nog altijd weggelegd moet zijn voor de ‘civic society’ ofhet maatschappelijk middenveld, is ongetwijfeld de mening van vele mensen. Het verwonderde me wel enigszins dat, terwijlBurke in zijn lijstje van instituties en tradities, nadrukkelijk de kerk opneemt, De Wever dat instituut, rijk aan traditie en waarin doorheen de eeuwen de overdracht van waarden essentieel was, niet vermeldt. Als leerling van Burke en zelfbewuste moderne conservatief, zou Bart De Wever in het politieke discours en in de partij-ideologie veel meer aandacht moeten schenken aan kerk en religie. Al was het maar om consequent en geloofwaardig te blijven in de interpretatie van Edmund Burkes leer én in de historisch correcte evaluatie van de elementen en invloeden die de ‘Vlaamse cultuurgemeenschap’ gevormd hebben.
Wat is er toch met Bracke, de vroegere topjournalist, de huidige ministeriabele politicus aan de hand?
Het fenomeen Bracke. Nog maar enkele weken geleden plots bekeerd tot het Vlaams nationalisme, waaraan nochtans logebroeders altijd een broertje dood gehad hebben. Magnifiek verkiezingsresultaat. Heeft daarmee nog eens aangetoond dat je in deze mediamaatschappij helemaal niks op het politieke terrein gepresteerd hoeft te hebben om het kiesvee mee te krijgen. Nu ongeduldig wachtend op een ministerportefeuille.
Wat doet Siegfried ondertussen?Verse partijgenoten doorgronden of kledij-advies geven. Uit verveling? Komen verdrongen gevoelens, verlangens naar boven?
‘De meeste mannen kijken direct naar de borsten van vrouwen’ aldus mannenkenner Bracke. ‘Bart doet dat niet. Maar na een kwartier is dat gedaan.’
Deze diepborende analyse van de heer De Wever door de heer Bracke, roept op zijn minst twee belangrijke vragen op. Rekent de toekomstige minister zich tot ‘de meeste mannen’ die er een hemels genoegen in scheppen direct naar de borsten der vrouwen te kijken? En suggereert Sieg dat de nieuwe halfgod van Vlaanderen, na een kwartiertje zijn ogen niet meer kan afhouden van de niet genoeg te bejubelen sieraden der, bij voorkeur, Vlaamse vrouwen?
Amper twee dagen na deze seksuologische ontleding van De Grote Voorzitter, was het weer raak. De heer Bracke sloeg door naar de andere richting. Het broekpakje van een der nieuwe NV-A-babes, verleidde Siegfried tot het ventileren van een strenge berisping. ‘Te sexy’, aldus zedenmeester Bracke. ‘Met zo’n gewaagde outfit trekt niet de boodschap maar wel de boodschapper de aandacht!’.Tja. Als je de kwaliteitspers mag geloven, was de bekritiseerde outfit inderdaad toch wel enigszins gewaagd voor NV-A-volgelingen, want, Godstamebij, het broekje van de niet onaardige mevrouw Geybels ‘eindigde maar net onder de bilnaad’. Haar eigenste bilnaad wel te verstaan. Dus ordonneerde de NieuwesterkemannaBart: 'In het verdomhoekje met dergelijk broekje!'
Hoe moet deze vestimentaire terechtwijzing van de uitdagende en wulpse partijgenote verklaard worden, na het door Siegfried toch nogal vrijpostig bekijken der vrouwelijke borsten? Er komt mij maar een steekhoudende verklaring voor de geest: mevrouw Bracke.
Zijn Marina is weliswaar afkomstig uit het eenvoudige, Kempense Mol, maar van gisteren is ze niet. Een slimme meid. Het is dus niet zo vermetel te veronderstellen dat zij verontrust werd door de belangstelling van haar Sieg voor de vrouwelijke bustes. Onrust die nog versterkt werd toen na de verkiezingen bleek dat een hele stoet welgevormde Vlaams-nationalistische babes met broekjes die maar net onder de bilnaad eindigen, het eerbiedwaardige parlementsgebouw betraden.
‘Sieg’, zei Marina resoluut met een aandoenlijk Mols accent, ‘ge moogt dat niet langer laten gebeuren, zo gaat onze boodschap verloren.’ En Sieg sprak.
Het is nu in spanning wachten tot de heer Bracke mediaminister wordt. Wedden dat zijn eerste dienstnota voor onze geliefde ankervrouwen en journalistes van de nieuwsdienst zal zijn. Voor Martine, Phara, Goedele, Goedele, Annelies, Kathleen, Linda, enz., zal het tijdperk van de broekjes die maar net onder de bilnaad eindigen, met het aantreden van NV-A-minister Bracke eveneens én abrupt eindigen.
In De Standaard probeert Mark Van De Voorde een verklaring te vinden voor het eclatante succes van De Wever. In een scherpzinnig artikel noemt hij de politicus 'een populist die intellectueel op alles en iedereen neerkijkt'. De Wever is, aldus de columnist, 'van het volk, tegelijk staat hij torenhoog boven dat volk. Dat verkiest dat volk: afstandelijke nabijheid, autoritaire volksverbondenheid (zoals bij de kapelaans van vroeger)'.
Ik ben van mening dat de analyse van Van De Voorde grotendeels correct is. Ook al is een en ander niet bijzonder fraai, noch voor De Wever, noch voor 'het volk' (wie daarmee ook precies bedoeld wordt). Want Van De Voorde laat uitschijnen dat 'het volk' in beate en kritiekloze bewondering opkijkt naar iemand die op datzelfde volk neerkijkt. Kortom, de volgelingen van de politicus worden in feite gelabeld als een 'klootjesvolk', dat 'autoritaire volksverbondenheid' prefereert. Overigens dient hieraan toegevoegd te worden dat die 'autoritaire volksverbondenheid' doorheen de eeuwen de sleutel tot succes was niet alleen van de kapelaans van vroeger, maar van veel gevaarlijkere specimen van de menselijke soort.
Van De Voorde schrijft ergens in zijn stuk: 'Hij (De Wever) excuseert zich nooit.' Klopt ondertussen niet meer. De nieuwbakken informateur heeft zich (terecht) uitgebreid verontschuldigd bij de Franstaligen omdat hij geen mededeling in het Frans had voorbereid. 'Une bêtise.' Een eerste symptoom van de vervelling van de 'autoritaire, intellectuele, volksverbonden populist' naar de 'gematigde, diplomatieke, pragmatische, raison d' état uitstralende, redder van de Belgische staat? Wie weet.
Loert de Nieuwe Vlaamse Arrogantie om de hoek? Oordeel zelf.
-De Wever: 'Phara moet zich bij mij verontschuldigen voor haar houding tegenover mijn partijgenoot Pieters in het debat met Vandenbroucke. Anders ziet ze me niet meer in haar programma.'
-De Wever: 'Ik beschouw de Wetstraat 16 als een gouden kooi waarvoor je een deel van je programma moet opgeven.' De N-VA in de federale regering zal dat hoe dan ook moeten doen.
-De Standaard: 'Maar elke week op audiëntie bij de koning, op 21 juli op bezoek in de kathedraal om het Te Deum bij te wonen ter ere van het land...Goed voor zijn imagovorming kan dat nooit zijn.' Het voor zijn achterban zo gaaf mogelijk houden van zijn imago is voor De Wever klaarblijkelijk belangrijker dan de verplichtingen en gebruiken die een premierschap nu eenmaal met zich meebrengt. Nou.
-De Wever: 'Ik lust bijna alles. Maar elke week koning is niets voor mij.'
-De Standaard: 'De Wever heeft geen zin om als informateur de voorzitter van de Belgische Motorrijdersbond te ontvangen.'
De verkiezingen glansrijk winnen, dat is een ding. Nu een gepaste coalitieregering vormen die enigszins kan realiseren wat verwacht wordt, hoe uiteenlopend die verwachtingen en plannen ook zijn, is andere koek.
De Wever moet er dus voor zorgen dat hij geen tweede mister (bijna) 800000 wordt à la Leterme.
Een coalitie met de partijen die ook in de gewestregeringen te vinden zijn, lijkt zich af te tekenen. Aan Waalse kant zijn dat: PS met 26 zetels, CDH (9) en Ecolo (8). NVA met 27 zetels, CD&V (17) en SP-A (13) bezetten samen 57 zetels in de Kamer.
Alles samen hebben deze partijen 100 zetels. Dat is precies 2/3 van de 150 parlementszetels. En je weet het, een tweederde meerderheid is nodig voor een grote staatshervorming. Het ligt voor de hand dat een beroep zal gedaan worden op Groen! om die meerderheid wat comfortabeler te maken.
En de premier? Meer dan waarschijnlijk Elio Di Rupo. De PS staat er weer helemaal in Wallonië en de socialistische 'familie' (PS en SP-A) is met 39 zetels de grootste van België.
Op zaterdag 26 juni om 20.45 uur presenteren Paul Stappaerts en Gust Adriaensen in GC Den Dries de tweede editie van 'Retie in woord en beeld'. Vorig jaar kende die dorpsevocatie een enorm succes.
Met diamontages, muziek, gedichten en bindteksten maken de presentators én de toeschouwers een boeiende tocht door het landschap en de geschiedenis van Retie.
Het gaat in deze verkiezingen en in alle vorige en volgende, om de vraag: wat voor een maatschappij willen wij?
Willen wij een samenleving waarin de solidariteit met de zwaksten stevig verankerd is? Of bouwen we die sociale zekerheid af, zogezegd om de economie te redden maar waarbij de rijksten amper hinder ondervinden om nog rijker te worden?
Of sommigen dat nu willen verdoezelen of niet graag horen, in essentie is het verschil tussen 'links' en 'rechts' nog altijd het fundamentele platform voor de politieke besluitvorming.Tegenover die achtergrond komt het geloof of de voorstelling dat met een andere staatsstructuur of een onafhankelijk (?)Vlaanderen de problemen zoveel makkelijker opgelost raken, als bijzonder naïef maar ook als uitermate misleidend over.
Om nog niet te spreken over die politieke partijen die laten uitschijnen dat met een onafhankelijk regiootje en een soort van etnische zuivering (op zijn Vlaams), de overgebleven ras- en cultuurzuiveren in het paradijs terechtkomen.
Op VTM was gisteravond een debat te zien en te beluisteren van de 'witte konijnen'. Goedele Liekens was opgetrommeld om samen met Stef Wauters een en ander in goede banen te leiden.
Wat een zielige vertoning is me dat geworden! Brems kon nog enige sympathie opwekken door haar naïeve, meisjesachtige gedrevenheid. Maar De Baetzelier, Torfs en Bracke.... Jezus toch.
De Baetzelier wilde klaarblijkelijk met haar straffe uitspraken omtrent allochtonen en werklozen, het hele Vlaams Belang en in het bijzonder Dewinter de loef afsteken. Torfs vroeg als een schooljongen het woord door het vingertje op te steken maar waande zich in het beantwoorden van de vragen nog altijd in de clownszetel van 'De slimste mens'. En Bracke dacht nog altijd dat hij het was die de vragen moest stellen of de structuur van het gesprek moest bepalen.
Van de gezichten van de vragenstellers was duidelijk af te lezen dat bijna alles van wat de politici ze vertelden, gewoonweg niet tot hen doordrong. Het frappantst was dat te merken aan de mimiek en de reacties van een impulsieve dame die duidelijk 'het ze eens goed wilde zeggen op de tv'. Met stijgende verbijstering staarde ze met priemende blik de politici aan, alsof ze tegenover kwaadaardige wezens, de 'greys' van een andere planeet stond.
Ook al liet Goedele Liekens de lijven van de vragenstellers geen moment met rust, het hielp niet om de ontreddering, de verbijstering, de verbazing, het niet-begrijpen, het in-Keulen-horen-donderen, weg te nemen.
Fé is een communicatiebureau en het deed een imago-onderzoek van een aantal politici.
In het bijzonder twee N-VA-politici komen uiterst positief naar voren. De Wever wordt rechtlijnig en spitsvondig genoemd en is de beste politicus van het afgelopen jaar, volgens het onderzoek. Het witte konijn Bracke krijgt de etiketten 'intelligent en kordaat' opgeplakt. Mooi, mooi.
Alleen doet het feit dat de vrouw van Bracke, pr-verantwoordelijke voor het communicatiebedrijf Fé is, toch wel de wenkbrauwen fronsen.
Dat De Wever weigert in debat te gaan met Vandenbroucke over de sociale zekerheid, zegt veel over de N-VA én over de voorzitter ervan. Het maakt nog maar eens duidelijk dat, zeker wat de sociaal-economische politiek betreft, N-VA vooral verpakking is en inhoudelijk geen samenhangend en realiseerbaar plan te bieden heeft. En De Wever? Tja. Een politicus die in de media en de campagne alomtegenwoordig is, die meer en meer doet uitschijnen dat de N-VA een eenmanspartij is maar die zich onttrekt aan een confrontatie over een levensbelangrijk segment van het beleid, roept vragen op. Vragen over moed, openheid, betrouwbaarheid, programma.
Ene meneer Pieters, die gelabeld wordt als de N-VA-expert inzake sociale zekerheid, werd dan maar het strijdperk ingestuurd. Het zal deze academicus nog lang geheugen. Ook hij, net als De Wever in een Humo-interview (meer dan waarschijnlijk de reden waarom bange Bart zijn kat stuurde naar Phara), kon geen zinnig antwoord geven op de pertinente vragen van Vandenbroucke omtrent het N-VA-voornemen om het Brussels Gewest te laten verdwijnen. Pieters sloeg, om het nog zacht uit te drukken, een belabberd figuur. Gaandeweg de discussie was het hem ook duidelijk aan te zien, dat hij zichzelf daarvan ook bewust was. Een pijnlijke vertoning niet alleen voor de ’specialist’ maar ook ontluisterend voor De Wever en ZIJN partij.
In ‘Phara’ werd nog maar eens bevestigd, wat ik reeds eerder in deze campagne opmerkte. De Wever en N-VA geven niet thuis wanneer het erom gaat duidelijke standpunten en plannen omtrent de verschillende beleidsdomeinen naar voor te brengen. Zelfs wat hun zgn. corebusiness betreft, de staatshervorming, laten ze de goegemeente in het ongewisse over hun uiteindelijke bedoeling. Thyssen, Gennez, De Croo, Van Besien, ja zelfs Dedecker, zijn al voor de dag gekomen met duidelijke, vaak becijferde, programmapunten. De Wever al voor de dag horen komen met goed bestudeerde, realiseerbare plannen? En als hij dan al eens uit zijn kot komt met theoretische uitlatingen over splitsing van dit en dat (want electoraal interessant), maar geen antwoord weet te geven op vragen omtrent de praktische gevolgen ervan, dan kruipt hij veilig terug in zijn kot en stuurt soldaat Pieters het veld in.
Van in zijn hokje kan De Wever dan weer de rol spelen waarin hij al veel ervaring heeft opgedaan: die van een Vlaams underdoggetje.
Electoraal wellicht effectief. Alleszins sluw. Maar betrouwbaar? Nou.
En onze academicus én N-VA-specialist sociale zekerheid, nu maar, na zijn passage bij Phara, zijn wonden likken. Ocharme.
Op basis waarvan in het bijzonder de 'specialisten' in de nabespreking van het Groot Debat op Canvas, De Wever als winnaar van het debat betitelden, is me een raadsel.
Ook nu weer weigerde de N-VA-voorzitter duidelijkheid te scheppen over de staatshervorming, ook al drong Thyssen er voor de zoveelste keer op aan klare wijn te schenken.
Wanneer het gaat over de sociaaleconomische politiek, blijft De Wever steken in algemeenheden of wil hij de goegemeente doen geloven dat meer Vlaamse zelfstandigheid het allemaal wel zal oplossen. Terwijl Gennez en Thyssen met concrete en becijferde analyses en plannen voor de dag komen, zwijgt de N-VA, weigert De Wever zijn nek uit te steken.
Veel inhoudelijks heb ik van De Wever niet gehoord. Hij werd er door de interviewers ook niet echt toe geprest. Hij beperkte er zich dus toe de anderen te wijzen op vroegere uitspraken, beloftes of engagementen.
Maar zelf echt uit zijn kot komen? Nog liever het underdoggetje blijven uithangen. Sluw, dat wel. Maar geloofwaardig? Nou.
Op zaterdag 26 juni presenteren Paul Stappaerts en Gust Adriaensen in GC Den Dries de tweede editie van 'Retie in woord en beeld'. Vorig jaar kende die dorpsevocatie een enorm succes.
Met diamontages, muziek, gedichten en bindteksten maken de presentators én de toeschouwers een boeiende tocht door het landschap en de geschiedenis van Retie.
Het begint gênant te worden, wellicht voor Bart De Wever ook. Hoe deze man door de media afgeschilderd wordt als een politiek genie, een superintellect, de redder van Vlaanderen, de nieuwe Messias... het kan niet op. En vooral: dat alles vertoont een schrijnend gebrek aan realiteitszin.
De Wever is ongetwijfeld een verstandige jongen maar dat zijn intellectuele capaciteiten die van de andere politici sterk overstijgen, is nooit gebleken. Tenzij je een goed resultaat in een tv-quiz als enige maatstaf voor het intellectuele niveau van iemand beschouwt.
Er blijkt ook wat mis met het economische program van N-VA. Ben Weyts, de cijferman van N-VA, verklaarde enkele dagen geleden dat het verkiezingsprogram van zijn partij, 500.000 jobs kan opleveren. Toen enkele bekende economen dat cijfer bestempelden als totale fictie, slikte N-VA prompt die uitspraak weer in. Geloofwaardig?
De Wever blijft onduidelijk wat het uiteindelijke doel van N-VA in verband met de staatsstructuur is. Hij heeft het over 'confederalisme', een woord dat minder agressief klinkt dan 'separatisme' of 'onafhankelijkheid'. Een eufemisme dus. Tegelijk bestaat het een nobele onbekende N-VA-kandidaat, de heer Franken, te zeggen: 'Ik kan het militante deel van onze achterban geruststellen. De N-VA is en blijft gaan voor een onafhankelijk Vlaanderen.'
Als De Wever en zijn partij het voorspelde goede resultaat halen, zal de vraag nog prangender worden: wat kan N-VA realiseren van wat het zo overmoedig beloofd heeft? Dreigt De Wever met zijn 'onafhankelijk Vlaanderen' niet dezelfde weg te gaan als Leterme met zijn 'vijf minuten politieke moed'?
Ten slotte. Het zal je ook al wel opgevallen zijn dat er buiten De Wever in de media of in de peilingen, in velden of wegen geen enkele andere N-VA'er van enig gewicht te bespeuren valt. Die situatie is wel niet zo erg als bij LDD, maar de glorie van De Wever overschaduwt in sterke mate de partij. N-VA wordt dan ook meer en meer in de perceptie van velen een eenmanspartij. LDW zou voor heel wat mensen al een duidelijkere partijnaam zijn dan N-VA.
Op die heerlijke lentezaterdag maken ze zich op om naar de campagnestart af te zakken en daar de assistentie van de Heilige Geest af te smeken. Het Van Rompuytrio, het toonbeeld van de christelijke én Vlaams-Brabantse bourgeoisie.
Haiku-Herman, mister president, is het aan zijn waardigheid verplicht, te zwijgen en te schrijden. Broer Erik, robuuster, duidelijk opgetrokken uit Brabantse klei, kan het zich permitteren te doen alsof hij door de Pajottenlandse akkers dalkt. Het eertijds door hem zo geliefde 'splits BHV-t-shirt' heeft hij in de kast gelaten. In Eriks kielzog, zoon Peter. Heeft het ook al tot parlementslid gebracht.
Het stralende weer nodigt uit tot goed humeur. Dat hebben de Van Rompuys ook. Tot...
Vlak bij de ingang van de zaal, bemerken ze de rode Pasionaria van de familie. Zus Tine, tantien voor de Peter. Ze deelt warempel verkiezingspamfletten uit van die ultracommunistische PVDA+!
Een wolk schuift voor de zon, de sfeer is plots minder prettig. 'Hoe is het in godsnaam mogelijk dat iemand uit hetzelfde nest zo ver kan afdwalen?' vraagt Erik zich hardop af. 'Die lieve tantien', zucht Peter. Herman zwijgt, zoals het de huidige Europese president betaamt. Hij broedt al op een volgende haiku:
'Familiebloed kruipt... Oranje kleurt hevig rood: De pinkstergeest werkt.'
als het weer lente is kinderen ga ik samen met jullie over de wolken wandelen over de witte wattenwolkjes zie je ver beneden ons koeien in de wei vol gele boterbloemen en daar ons huis kabouterhuis zie je moeder wuivend met een zakdoek dag moeder wie staat er midden op de weg de hand beschermend voor de ogen turend naar onze wolk jaja ONZE wolk warempel karel jaloers zal ie zijn op ons de wolkenwandelaars opgelet even op een andere wippen val niet door dat gat blauw hé wat voel ik water jongens we hebben in een regenwolk getrapt laten we vlug naar beneden glijden over onze droomleuning roetsj en aan moeder droge kousen vragen
In De Standaard is Guy Tegenbos van mening dat de spijtbetuiging van de Belgische bisschoppen niet ver genoeg gaat. Hij stelt twee vragen. 'Moet niet ook iedereen die een misbruik toedekte,, opgeroepen worden dit aan te geven?' en ' Moet een fout ook niet rechtgezet worden?'
De twee vragen die Tegenbos stelt, kunnen gelden voor seksueel misbruik binnen welke organisaties, instellingen of structuren ook. Ze slaan bv. ook op de media. Ongetwijfeld had bv. De Standaard of journalisten ervan, 20, 30, 40 jaar geleden, weet van seksueel kindermisbruik. Werd daar (voldoende) ruchtbaarheid aan gegeven? Neen. Dat werd toegedekt, want 'dat paste in de geest van die tijd'.
De vraag van Tegenbos 'moet niet ook iedereen die een misbruik toedekte, opgeroepen worden dit aan te geven?', mag niet alleen gericht zijn op de clerus maar ook op buren, familieleden, collega's, verantwoordelijken van leger, medische sector, onderwijs, jeugdwerk, enz. En uiteraard geldt deze bedenking ook voor de tweede vraag.
De strijd tegen misbruik verliest zijn kracht en effect, wanneer de indruk gewekt wordt dat het misdrijf zich hoofdzakelijk voordoet in kerkelijke kringen. Dat is bovendien en vooral een pijnlijke miskenning van het leed en de trauma's van de vele andere slachtoffers van seksueel misbruik.
Een aantal burgemeesters uit de Brusselse rand bakt het niet bruin maar donkerbruin.
Zij werken niet mee aan de organisatie van de federale verkiezingen, wat de taak is van de gemeentebesturen, omwille van het feit dat BHV nog altijd niet gesplitst is.
Voor heel wat Vlamingen kan dat een nobel motief zijn. Maar...
Diezelfde burgemeesters, die de verkiezingen boycotten en dankzij die in se ondemocratische houding, in deze verkiezingscampagne uitgebreid in de media aan bod kunnen komen, zijn wel kandidaat bij de verkiezingen!
Als voorbeeld van inconsequentie en hypocrisie kan dat tellen.
Gisteren mocht Siegfried Bracke aantreden in 'Phara'. Met groeiende verbazing en ontgoocheling heb ik geluisterd naar wat Bracke te vertellen had: NIETS. Zelden een betere illustratie gehoord en gezien van ‘gebakken lucht’. Je merkte het ook aan de verbouwereerde, dan weer geamuseerde of geïrriteerde gelaatsuitdrukking van de anderen rond de tafel, inclusief Phara. Die deed haar ex-collega, zonder veel moeite te hoeven doen, al behoorlijk spartelen.
Ik geef je het op een blaadje: in een debat met door de wol geverfde politici over inhoudelijke thema’s, raakt Siegfried geen grond. In dit Phara-onderonsje moest hij het al afleggen tegen een helder en concreet formulerende Schilz junior. Kortom, Bracke viel tegen in het vierkant.
Er is heel wat commotie ontstaan omtrent het voornemen van aartsbisschop Léonard om de godsdienstlessen in het katholiek onderwijs duidelijker te profileren.
De vraag waaraan in de discussie, ook door mevrouw Van Hecke, voorbijgegaan wordt, is: wat is de betekenis en inhoud van een 'katholieke' school? Kun je nog over 'katholiek' onderwijs spreken, wanneer er klaarblijkelijk geen echte binding met en kennis van de religieuze praktijk en rituelen in de katholieke kerk meer is? Wanneer er weerstand en huiver daartegenover, ook bij de leerkrachten godsdienst, is?
De kerk neemt toch wel een heel ruimdenkende, om niet te zeggen lakse, houding aan tegenover al die instellingen, die zich met de naam 'katholiek' tooien. Geen enkele 'wereldlijke' vereniging zou blijven dulden dat leden of onderafdelingen zich geen bal aantrekken van de regels of aanbevelingen van het clubbestuur en gewoon hun eigen weg gaan.
Het is dus logisch dat Léonard daarin meer duidelijkheid wil. En dat mag je ook verwachten van de verantwoordelijken van het katholiek onderwijs. Ofwel gooi je die katholieke vlag weg, ze dekt de lading toch niet. Alleen maar goed voor de recrutering van leerlingen.
Het eerste slachtoffer van het binnenhalen van Torfs, is er. En het is een slachtoffer met naam. Tony Van Parys was ooit minister van justitie en werd jarenlang opgevoerd als DE CD&V-justitiespecialist.
De Gentse jurist moet de plaats ruimen voor de binnengehaalde Torfs en ziet zijn inzet voor de partij niet beloond met een verkiesbare plaats op de senaatslijst. Frustratie en ontmoediging zijn dan het gevolg.
De vraag is ook welke meerwaarde voor het politieke bedrijf en voor CD&V , Marianne Thyssen denkt te bekomen met het inhuren van Torfs. Over verjonging kan moeilijk gesproken worden. Het leeftijdsverschil tussen de Kempenaar en de Oost-Vlaming bedraagt amper zes jaar. Politieke ervaring heeft Van Parys uiteraard meer dan de beginneling Torfs.
Het enige argument waarom een zwaargewicht als Van Parys wordt opgeofferd, is dan alleen nog maar, pure electorale berekening. De verwachting dat een BV, een welbespraakte tv-entertainer, een vlot schrijvende columnist als Rik Torfs, heel wat meer stemmen binnenhaalt dan de serieuze politicus Van Parys.
En het kan niet anders of deze afweging in het nadeel van een gevestigde waarde als Van Parys, door de partijtop, bijzonder hard aangekomen moet zijn bij de betrokken persoon. Ondanks is 's werelds loon. Ook bij de christendemocraten.
Torfs is een vlotte, en, zeker in zijn taalgebruik, een gladde jongen. Hij houdt, dat is al langer duidelijk, van taalspielerei. Wanneer je dat talent graag etaleert, loert altijd het gevaar om de hoek, dat je uitschuift over de door jezelf gecreëerde gladheid. Zeker in de politiek.
Ook al ontkende hij het, de opmerking van Phara was correct: er was ontegenzeggelijk nu al verandering merkbaar bij de professor. Beweren dat je totaal dezelfde blijft wanneer je situatie en invalshoek fundamenteel veranderen, is toch wel erg naïef of ijdel.
Torfs kon tot nu toe van aan de zijlijn, eerder van hoog in de tribunes, monkelend, relativerend, ironiserend, badinerend, het politieke spektakel overschouwen. Nu betreedt hij de arena. Al vlug zal blijken, dat het harde gevecht geen ruimte laat voor de afstandelijke, beschouwende rust, die Torfs in de ’serieuze’ tv-programma’s probeerde uit te stralen. In het verleden is overigens al gebleken dat wanneer Torfs in het nauw gedreven wordt, hij bijzonder taalagressief uit de hoek kan komen. Taal zal hoe dan ook zijn scherpste en gevaarlijkste wapen zijn. Gevaarlijk ook voor hemzelf. Dat de professor in zijn eerste optreden als politicus al direct Bart De Wever door de mangel haalde, belooft spetterend vuurwerk voor de toekomst.
Rik Torfs behoort nu tot het gild der steeds maar talrijker wordende BV’s die zich (willen) laten strikken door een politieke partij en op een verkiesbare plaats worden gedropt. Torfs heeft ongetwijfeld al ooit kritische bedenkingen bij dit fenomeen geschreven. Want het is geen fraaie praktijk en het holt de geloofwaardigheid van het politieke bedrijf verder uit. Het gemopper (altijd direct in de kiem gesmoord door de partijtop) en de frustratie van anderen, zijn begrijpelijk en terecht. Want die anderen zijn dan jarenlange, trouwe, hardwerkende partijleden. Ze hebben zich in vele campagnes mateloos ingezet. Nu moeten ze plaats ruimen voor een ‘nieuweling’, een ‘vreemdeling’, die klaarblijkelijk electoraal interessanter is dan zij. Niet verwonderlijk dat het hun door de ziel (en in dit CD&V-geval is er wellicht een grote kans dat er nog wat ambitieuze politici-met-een-ziel rondlopen) snijdt.
Wat Torfs betreft: ik ben er altijd diep in mezelf van overtuigd geweest dat ook Rik kon bogen op het bezit ener ziel. Dat het een CD&V-zieltje was, kon ik evenwel niet bevroeden.
Benieuwd of De Wever zich in de toekomst nog zo onomwonden en onbevangen zal, durft, wil, mag uitspreken over de Vlaamse onafhankelijkheid. Zeker als Bracke in de buurt is. Het cryptische antwoord van Siegfried op een vraag over die onafhankelijkheid, spreekt boekdelen.
De Wever zal ook al vlug ervaren dat er een wereld van verschil is tussen het intellectuele en politieke universum van een zelfbewuste (en vaak arrogante) Bracke en het Vlaamse microklimaat waarin de gemiddelde N-VA-er zich beweegt.
Siegfried Bracke trekt de kamerlijst van Oost-Vlaanderen voor NVA. Daarmee verliest Mol een van zijn talrijke (?) BV's.
Aan kennis van de politiek zal het Bracke niet ontbreken. Of hij voor NVA een electoraal goudhaantje zal zijn, valt nog te bezien. Nogal wat mensen, dat blijkt uit internetreacties, kunnen Siegfried hoegenaamd niet pruimen.
Leterme trekt dus niet de senaatslijst. Het CD&V-boegbeeld wordt Marianne Thyssen.
De speculaties over de stap opzij van Leterme woeden volop. Moest hij van de partij en is het dus een bewijs van wantrouwen? Heeft Yves er zelf op aangedrongen omdat de vergelijking met de 800.000 stemmen van vorige verkiezingen onvermijdelijk zal zijn en vreest hij dus het oordeel van de kiezer?
De keuze van de voorzitster Marianne Thyssen als boegbeeld roept ook heel wat vragen op. Rekent CD&V op een opstoot van feministische gevoelens en dus veel extra stemmen voor Thyssen?
Veel charisma hebben weinigen, denk ik, in deze vrouw tot nu toe gevonden. Op haar is ongeveer van toepassing wat stoere en stoute Dedecker ooit zegde over de huidige president van Europa.
Wat sterk opvalt, zowel in de kranten- en tijdschriftcommentaren als in de reacties van lezers, is dat in essentie het instituut kerk en het geloof vooral worden aangevallen en niet in de eerste plaats het seksuele misbruik.
Al jarenlang zijn er onderzoeksresultaten bekend over allerlei vormen van seksueel misbruik in alle leeftijdscategorieën en alle sociale en professionele segmenten van de bevolking. Hebben de media en de publieke opinie zich ooit zo uitgebreid en verontwaardigd daarmee bezig gehouden, als nu, terecht, het geval is?
Men weet dat het overgrote procent van kindermisbruik gebeurt binnen gezin, familie of buurt.Waarom wordt daaraan maar beperkte aandacht gegeven? Al ooit meegemaakt dat gevallen van kindermisbruik in die kringen of in bepaalde professionele groepen of verenigingen, gebruikt werden om vooral het gezin als intituut of een beroep aan te vallen? Of het recht op voortbestaan ervan in vraag te stellen?
Waarom doen de media niet meer moeite om de diverse vormen van legale of illegale seksuele uitbuiting in kaart te brengen, de topmanagers ervan te ontmaskeren en aan de kaak te stellen? Of is er volgens de journalisten geen moreel vuiltje aan de lucht, wanneer er maar rekening gehouden wordt met bv.minimumleeftijden?
En roept het ook niet heel wat bedenkingen op dat de media nu hun morele verontwaardiging, terecht, uitschreeuwen, maar tegelijk vaak de promotors én profiteurs zijn van een gigantische seksindustrie?
De Standaard nam enkele dagen geleden een zgn. 'wetenschappelijk' artikel op, onder de titel 'Celibaat en seksueel misbruik: is er een verband?'
Het gaat me hier nu niet om de inhoud, maar wel om de gekleurde bril waarmee een belangrijk deel van de journalisten, een en ander benaderen.
Want wat is het geval. Vanaf het losbreken van de massale mediabelangstelling voor seksueel misbruik door geestelijken, werd ook het celibaat aan de agenda geplaatst. Ruwweg lieten heel wat journalisten doorklinken het celibaat mede oorzaak zou kunnen zijn van seksueel misbruik. Die benadering diende duidelijk ook andere objectieven: de kerk moet maar eens komaf maken met dat verplichte celibaat. Van de weeromstuit doken er natuurlijk kerkelijk gezagdragers op, die bij hoog en bij laag beweerden dat er tussen celibaat en seksueel misbruik helemaal geen verband was.
En dan kom ik bij een recentere rel. Een Italiaanse kardinaal heeft in Chili verklaard dat hij van wetenschappers gehoord had, dat er een verband is tussen homofilie en seksueel misbruik.
Weer een vette kluif voor de media en voor sommige politici. De uitspraak werd ei zo na in de mond van de paus himself gelegd. En onze eigenste minister Smet deed bijna alsof hijzelf van misbruik werd beschuldigd en alsof hij klaar was om met Belgische troepen die verdorven hellekrocht die het Vaticaan, met de grond gelijk te maken.
Kortom, zware protesten tegen de uitspraak van die kardinaal en extra munitie om, weer eens, andere objectieven te dienen: het grote offensief tegen vijand nr.1, de Roomse Kerk.
'De Standaard' is een van de twee zelfverklaarde kwaliteitskranten van Vlaanderen'. Als lezer van dergelijke krant verwacht ik objectieve berichtgeving, genuanceerde en goed onderbouwde analyses en commentaren. Ik reken er dus op dat de krant binnenkort een zgn. 'wetenschappelijk' artikel publiceert onder de titel 'Homofilie en seksueel misbruik: is er een verband?'
Er was eens een renner uit Balen die de palm in Roubaix wou behalen. Maar Fabian reed als een trein, hij kreeg Tom helemaal klein. Die zuchtte:' Ik kom (nog niet) in de annalen.'
Dit is de tijd waarin nieuwe kracht door alles vaart. Het gras groeit groener, de wind is zoeler en soms hoor je 's avonds reeds buurtende buren. de kinderen huppelen buiten. Ze dansen met vriendjes over de nieuwe straat met kleurige linten in hun blonde haar.
Om het even welke vorm van kindermisbruik moet opgespoord, veroordeeld en gestraft worden. De media kunnen in dat verband een positieve rol spelen.
De hardnekkigheid waarmee bepaalde kranten zich blijven vastbijten in het seksuele misbruik door katholieke geestelijken veertig, vijftig jaar geleden, is dus te verantwoorden.
Maar van de media verwacht je ook dat ze niet met twee maten en gewichten meten, dat ze onbevooroordeeld zijn en dat hun scherpe veroordeling geen middel is om andere doelstellingen te dienen.
Niet alle journalisten komen daaraan tegemoet. Neem nu Walter Pauli van de zelfverklaarde kwaliteitskrant 'De Morgen'. Onder de titel 'Kinderschenners' keert hij zich scherp tegen 'de katholieke kinderschenners en degenen die hen beschermden'. Geen probleem mee. Maar het wordt bij lezing van Pauli's artikel duidelijker en duidelijker dat het hem ook en zelfs vooral te doen is om de kerk en de paus zelf onderuit te halen, ze in de beklaagdenbank te schrijven.
Als Pauli echt bekommerd is om de lichamelijke integriteit en de geestelijke gezondheid van kinderen, mag verwacht worden dat hij vol ijver aan een wellicht eindeloze artikelenreeks begint over kindermisbruik. Kinderschennerij en het toedekken ervan in journalistieke en politieke milieus, in het onderwijs en het verenigingsleven, in de gezinnen, families en buurten, in de commerciële circuits, kortom in alle segmenten van de maatschappij in binnen- en buitenland. En dat hij telkens, zoals nu met de 'katholieke kinderschenners' zoals hij ze noemt, de hoogste gezagdragers van al die sectoren als uiteindelijke verantwoordelijken aan het kruis nagelt. Ik zie het 'De Morgen' (of andere kranten) en Pauli nog niet doen.
Maar nu komt het mooiste. Ik schreef in die zin ook naar 'De Morgen' een reactie. De krant die zich wat graag profileert als de heraut van de vrije meningsuiting en zonder veel problemen de goorste scheldtirades tegen geloof en kerk online publiceert, bracht die reactie niet op het scherm. Of hoe de fervente tegenstander van censuur, zelf censor wordt.
Pauli kon er natuurlijk niet buiten de duidelijke veroordeling van pedofilie door aartsbisschop Léonard te vermelden, ook al zegt een inleidend zinnetje zoals 'Een heel ander geluid LEEK uit Brussel te komen, waar aartsbisschop...' veel over de ingesteldheid van de journalist.
Maar van de sterjournalist van 'De Morgen' mocht Léonard dan weer niet zijn abortusstandpunt plaatsen naast zijn pedofiliestandpunt.
Tjonge, tjonge. Er lopen in Vlaanderen meer en meer journalisten rond die een job bij de 'gedachtepolitie' prima zouden aankunnen of het misschien wel zouden kunnen schoppen tot grootinquisiteur!
Notger Wolf, abt-primaat van 25.000 benedictijnen, spirituele wereldleider met naam:
'Pasen is de ware hoop, het ware vooruitzicht van mijn leven. Ik heb veel ellende gezien en meegemaakt. Pasen betekent dat er een nieuwe poort opengaat, het lijden en zelfs de dood worden overwonnen.
Wij worden uitgenodigd op een eeuwig feestmaal, zoals Jezus zei. Het gaat niet alleen om mijn eeuwig leven, maar vooral ook om de eeuwige omgang met andere mensen, met God.
Het gaat om een heel andere vorm van bestaan. Er zijn andere dimensies dan de drie of volgens Einstein vier, waarin wij hier bestaan. Het is geen wetenschappelijk vraagstuk, je kunt geloof niet reduceren tot wetenschap. Het is een mysterie. Ik geloof dat het laatste antwoord de verrijzenis is.
Jonge mensen in onze westerse wereld zoeken echt naar richting. Als er iemand is die hen zegt dat er een God is, die hen liefheeft, die hen perspectieven geeft, zelfs over de dood heen, dan luisteren ze. In mijn abdij zijn er om de maand vespers voor de jeugd. Daar komen, zonder enige vorm van reclame, duizend jonge mensen naar toe, om te bidden, zich te bezinnen.
Een teken van verrijzenis is ook je verdriet, je vreugde, je leven met anderen delen. Het leven is onaantastbaar, we moeten het verdedigen, solidair zijn met de mensenrechten, de cultuur van het leven propageren.
In Afrika wordt nog altijd op grote schaal misbruik gemaakt van kinderen, vaak ook van uit andere landen 'ingevoerde' kinderen, voor de cacao-oogst. Dat is kinderarbeid en kinderhandel.
De grote chocoladeproducenten in West-Europa, in ons land, weten dat. Ze vertikken het evenwel echt druk uit te oefenen op hun leveranciers om die wantoestanden aan te pakken. Ze wassen hun handen in onschuld. In Afrika, zeggen de westerse chocolaadebonzen in koor, moeten ze maar orde op zaken stellen.
Wat kan de goedmenende chocoladeconsument dan het best doen? Fair-tradepaaseitjes kopen. Oxfamwinkels frequenteren. Wedden dat een en ander minder bitter zal smeken?
Het kon dinsdag niet op voor de Antwerpse burgemeester. Uit de Oosterweelmededeling van de minister-president bleek al dadelijk wie de echte winnaar van de Lange Wapperoorlog was: Janssens. Hij was er ook als de kippen bij om resoluut te verkondigen dat de brug er niet zou komen. Patrick nam Bart in snelheid en die was dus, nog stuurser en verongelijkter kijkend dan anders, op achtervolgen en scherpe-bochtenwerk aangewezen.
Bij Phara werd de triomf van Janssens nog extra in de verf gezet. Hijzelf zorgde ervoor niet triomfalistisch over te komen. Maar wat en hoe de burgemeester een en ander onder woorden bracht: chapeau!
Hij werd daarbij voortreffelijk geholpen door minister Crevits enkele uren eerder in Terzake en door Midas Dekkers en professor Devos aan Phara’s en Lievens tafel. In Terzake liet de minister er geen twijfel over bestaan: het worden tunnels. Het woord ‘brug’ kon ze al niet meer uit haar mond krijgen. Janssens liet natuurlijk niet na even naar Crevits te verwijzen. De bekende Nederlandse bioloog en auteur Midas Dekkers kwam maar een keer tussen. Maar met een onrechtstreeks enorm compliment aan de Antwerpse burgemeester. Dekkers zei al lachend dat Cohen ontslag genomen heeft als burgemeester van Amsterdam en het Nederlandse premierschap ambieert, om zich de miserie van de tunnelwerken in zijn stad te besparen. En professor Devos analyseerde en duidde de irritatie van de NVA. Dewever en zijn partij voelen zich gepakt door Janssens. Zij hadden graag wat meer tijd gekregen om de bocht naar de tunnel te nemen. Bovendien, aldus Devos, is er met betrekking tot het Oosterweeldossier een coalitie SP-A-CD&V tot stand gekomen waardoor NVA in een situatie van isolement en verweesdheid terecht is gekomen.
Mooi. Die analyse hoefde Janssens dus niet te maken of te becommentariëren. Hij kon zich beperken tot het steeds maar herhalen van ‘de tunnel komt er’, het erin kloppen van ‘als Antwerpen een tunnel voor de HST kan graven helemaal onder de stad door, kan het ook een autotunnel aan’ (de Antwerpse variant van ‘Yes, we can!) en een lofzang op minister-president Peeters, die zich ondanks zijn heupbreuk zo enorm had ingezet (ontroerend).
Dat alles bracht Janssens bewust traag en niet voor zijn beurt sprekend, zelfzeker en toch attent, met rustigende (en niet ‘rustige’, zoals sinds Van Rompuy het vers gebruikte, Henriëtte Van der Schalk, voortdurend foutief wordt geciteerd) vastheid. Zelfs Devos werd er een beetje zenuwachtig en opgewonden bij.
Kortom, hier was een burgemeester aan het woord die van wanten weet. Een meester-strateeg, de grote communicator, zoals Devos hem noemde.
En De Wever? Een tunnel kan, zegt ie. Erg blij met de keuze van het oorspronkelijke tracé, zegt ie. Maar nors kijkt ie wel, om ter norst. En knarsetanden doet ie vermoedelijk ook.
De Gregorianen: een begrip
