Retie in woord en beeld

Dat een samenleving in wezen organisch is, akkoord. Maar niet uitsluitend. Doorheen de eeuwen hebben mensen, instellingen (en niet in het minst de politieke ) de maatschappij mee vorm gegeven. Als historicus weet De Wever beter dan wie ook,  dat wat nu gemakshalve Vlaanderen wordt genoemd, geenszins het voorlopige eindstadium is van een organische ontwikkeling die al eeuwen bezig is. Veronderstellen dat die organische evolutie een eindstadium bereikt in een nieuw staatje, staat haaks op de fundamentele betekenis van ‘organisch’. En omdat Bart  De Wever dat ook wel weet, is de politicus vol ijver bezig met het ‘maken’ van een zelfstandig Vlaanderen.

Met De Wevers kritiek op ‘een ongeremd en zuiver materialistisch egotisme’, ben ik het volkomen eens. Waarom hij alleen maar de staat in die kritiek betrekt, ontgaat me. Is het voor vele mensen niet eerder zo dat zij gedwongen klant worden van de financiële, commerciële en industriële instellingen en machten, eerder dan klant van de overheidswinkel? Overigens zie ik niet goed in hoe De Wever met zijn erg liberale visie op de economie, dat ‘materialistisch egotisme’ zal afremmen. Bovendien appelleert de N-VA al lang aan een sterk aanwezig ‘materialistisch egotisme’ van veel Vlamingen en suggereert de partij dat het welstellende Vlaanderen nog welstellender zal zijn als het maar zelfstandig is.

De cruciale rol die nog altijd weggelegd moet zijn voor de ‘civic society’ of  het maatschappelijk middenveld, is ongetwijfeld de mening van vele mensen. Het verwonderde me wel enigszins dat, terwijl  Burke in zijn lijstje van instituties en tradities, nadrukkelijk de kerk opneemt,  De Wever dat instituut, rijk aan traditie en waarin doorheen de eeuwen de overdracht van waarden essentieel was, niet vermeldt. Als leerling van Burke en zelfbewuste moderne conservatief, zou Bart De Wever in het politieke discours en in de partij-ideologie veel meer aandacht moeten schenken aan kerk en religie. Al was het maar om consequent en geloofwaardig te blijven in de interpretatie van Edmund Burkes leer én in de historisch correcte evaluatie van de elementen en invloeden die de ‘Vlaamse cultuurgemeenschap’ gevormd hebben.

Op zaterdag 26 juni om 20.45 uur presenteren Paul Stappaerts en Gust Adriaensen in GC Den Dries de tweede editie van 'Retie in woord en beeld'. Vorig jaar kende die dorpsevocatie een enorm succes.

Met diamontages, muziek, gedichten en bindteksten maken de presentators én de toeschouwers een boeiende tocht door het landschap en de geschiedenis van Retie.

Het gaat in deze verkiezingen en in alle vorige en volgende, om de vraag: wat voor een maatschappij willen wij?

Willen wij een samenleving waarin de solidariteit met de zwaksten stevig verankerd is? Of bouwen we die sociale zekerheid af, zogezegd om de economie te redden maar waarbij de rijksten amper hinder ondervinden om nog rijker te worden?

Of sommigen dat nu willen verdoezelen of niet graag horen, in essentie is het verschil tussen 'links' en 'rechts' nog altijd het fundamentele platform voor de politieke besluitvorming.Tegenover die achtergrond komt het geloof of de voorstelling dat met een andere staatsstructuur of een onafhankelijk (?)Vlaanderen de problemen zoveel makkelijker opgelost raken, als bijzonder naïef maar ook als uitermate misleidend over.

Om nog niet te spreken over die politieke partijen die laten uitschijnen dat met een onafhankelijk regiootje en een soort van etnische zuivering (op zijn Vlaams), de overgebleven ras- en cultuurzuiveren in het paradijs terechtkomen.

Dat De Wever weigert in debat te gaan met Vandenbroucke over de sociale zekerheid, zegt veel over de N-VA én over de voorzitter ervan. Het maakt nog maar eens duidelijk dat, zeker wat de sociaal-economische politiek betreft, N-VA vooral verpakking is en inhoudelijk geen samenhangend en realiseerbaar plan te bieden heeft. En De Wever? Tja. Een politicus die in de media en de campagne alomtegenwoordig is, die meer en meer doet uitschijnen dat de N-VA een eenmanspartij is maar die zich onttrekt aan een confrontatie over een levensbelangrijk segment van het beleid, roept vragen op. Vragen over moed, openheid, betrouwbaarheid, programma.

Ene meneer Pieters, die gelabeld wordt als de N-VA-expert inzake sociale zekerheid, werd dan maar het strijdperk ingestuurd. Het zal deze academicus nog lang geheugen. Ook hij, net als De Wever in een Humo-interview (meer dan waarschijnlijk de reden waarom bange Bart zijn kat stuurde naar Phara), kon geen zinnig antwoord geven op de pertinente vragen van Vandenbroucke omtrent het N-VA-voornemen om het Brussels Gewest te laten verdwijnen. Pieters sloeg, om het nog zacht uit te drukken, een belabberd figuur. Gaandeweg de discussie was het hem ook duidelijk aan te zien, dat hij zichzelf daarvan ook bewust was. Een pijnlijke vertoning niet alleen voor de ’specialist’ maar ook ontluisterend voor De Wever en ZIJN partij.

In ‘Phara’ werd nog maar eens bevestigd, wat ik reeds eerder in deze campagne opmerkte. De Wever en N-VA geven niet thuis wanneer het erom gaat duidelijke standpunten en plannen omtrent de verschillende beleidsdomeinen naar voor te brengen. Zelfs wat hun zgn. corebusiness betreft, de staatshervorming, laten ze de goegemeente in het ongewisse over hun uiteindelijke bedoeling. Thyssen, Gennez, De Croo, Van Besien, ja zelfs Dedecker, zijn al voor de dag gekomen met duidelijke, vaak becijferde, programmapunten. De Wever al voor de dag horen komen met goed bestudeerde, realiseerbare plannen? En als hij dan al eens uit zijn kot komt met theoretische uitlatingen over splitsing van dit en dat (want electoraal interessant), maar geen antwoord weet te geven op vragen omtrent de praktische gevolgen ervan, dan kruipt hij veilig terug in zijn kot en stuurt soldaat Pieters het veld in.

Van in zijn hokje kan De Wever dan weer de rol spelen waarin hij al veel ervaring heeft opgedaan: die van een Vlaams underdoggetje.

Electoraal wellicht effectief. Alleszins sluw. Maar betrouwbaar? Nou.

En onze academicus én N-VA-specialist sociale zekerheid, nu maar, na zijn passage bij Phara, zijn wonden likken. Ocharme.

Op basis waarvan in het bijzonder de 'specialisten' in de nabespreking van het Groot Debat op Canvas, De Wever als winnaar van het debat betitelden, is me een raadsel.

Ook nu weer weigerde de N-VA-voorzitter duidelijkheid te scheppen over de staatshervorming, ook al drong Thyssen er voor de zoveelste keer op aan klare wijn te schenken.

Wanneer het gaat over de sociaaleconomische politiek, blijft De Wever steken in algemeenheden of wil hij de goegemeente doen geloven dat meer Vlaamse zelfstandigheid het allemaal wel zal oplossen. Terwijl Gennez en Thyssen met concrete en becijferde analyses en plannen voor de dag komen, zwijgt de N-VA, weigert De Wever zijn nek uit te steken.

Veel inhoudelijks heb ik van De Wever niet gehoord. Hij werd er door de interviewers ook niet echt toe geprest. Hij beperkte er zich dus toe de anderen te wijzen op vroegere uitspraken, beloftes of engagementen.

Maar zelf echt uit zijn kot komen? Nog liever het underdoggetje blijven uithangen. Sluw, dat wel. Maar geloofwaardig? Nou.

Op die heerlijke lentezaterdag maken ze zich op om naar de campagnestart af te zakken en daar de assistentie van de Heilige Geest af te smeken. Het Van Rompuytrio, het toonbeeld van de christelijke én Vlaams-Brabantse  bourgeoisie.

Haiku-Herman, mister president, is het aan zijn waardigheid verplicht, te zwijgen en te schrijden. Broer Erik, robuuster, duidelijk opgetrokken uit Brabantse klei, kan het zich permitteren te doen alsof hij door de Pajottenlandse akkers dalkt. Het eertijds door hem zo geliefde 'splits BHV-t-shirt' heeft hij in de kast gelaten. In Eriks kielzog, zoon Peter. Heeft het ook al tot parlementslid gebracht.

Het stralende weer nodigt uit tot goed humeur. Dat hebben de Van Rompuys ook. Tot...

Vlak bij de ingang van de zaal, bemerken ze de rode Pasionaria van de familie. Zus Tine, tantien voor de Peter. Ze deelt warempel verkiezingspamfletten uit van die ultracommunistische PVDA+!

Een wolk schuift voor de zon, de sfeer is plots minder prettig. 'Hoe is het in godsnaam mogelijk dat iemand uit hetzelfde nest zo ver kan afdwalen?' vraagt Erik zich hardop af. 'Die lieve tantien', zucht Peter. Herman zwijgt, zoals het de huidige Europese president betaamt. Hij broedt al op een volgende haiku:

'Familiebloed kruipt...
Oranje kleurt hevig rood:
De pinkstergeest werkt.'

De twee vragen die Tegenbos stelt, kunnen gelden voor seksueel misbruik binnen welke organisaties, instellingen of structuren ook. Ze slaan bv. ook op de media. Ongetwijfeld had bv. De Standaard of journalisten ervan, 20, 30, 40 jaar geleden, weet van seksueel kindermisbruik. Werd daar (voldoende) ruchtbaarheid aan gegeven? Neen. Dat werd toegedekt, want 'dat paste in de geest van die tijd'.

De vraag van Tegenbos 'moet niet ook iedereen die een misbruik toedekte, opgeroepen worden dit aan te geven?', mag niet alleen gericht zijn op de clerus maar ook op buren, familieleden, collega's, verantwoordelijken van leger, medische sector, onderwijs, jeugdwerk, enz. En uiteraard geldt deze bedenking ook voor de tweede vraag.

De strijd tegen misbruik verliest zijn kracht en effect, wanneer de indruk gewekt wordt dat het misdrijf zich hoofdzakelijk voordoet in kerkelijke kringen. Dat is bovendien en vooral een pijnlijke miskenning van het leed en de trauma's van de vele andere slachtoffers van seksueel misbruik.

Laatste weekend van juni en het eerste van juli: Forumfeesten met op zaterdag 26 juni

tweede editie van ‘Retie in woord en beeld’ in GC Den Dries. 

Gisteren mocht Siegfried Bracke aantreden in 'Phara'. Met groeiende verbazing en ontgoocheling heb ik geluisterd naar wat Bracke te vertellen had: NIETS. Zelden een betere illustratie gehoord en gezien van ‘gebakken lucht’. Je merkte het ook aan de verbouwereerde, dan weer geamuseerde of geïrriteerde gelaatsuitdrukking van de anderen rond de tafel, inclusief Phara. Die deed haar ex-collega, zonder veel moeite te hoeven doen, al behoorlijk spartelen.

Ik geef je het op een blaadje: in een debat met door de wol geverfde politici over inhoudelijke thema’s, raakt Siegfried geen grond. In dit Phara-onderonsje moest hij het al afleggen tegen een helder en concreet formulerende Schilz junior. Kortom, Bracke viel tegen in het vierkant.