De zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard geeft aan Dirk Verhofstadt veel bladruimte om een pamflet tegen paus Johannes-Paulus II te schrijven.

Ook al is hij historicus, echte objectiviteit mag je van Dirk Verhofstadt niet verwachten. Dat is onderhand wel bekend. Hij bekijkt en beoordeelt alles en iedereen door een ideologische bril. En die bezit sterke antireligieuze, antikerkelijke en anticlericale glazen.

Het is ondertussen ook wel bekend dat De Standaard zowel in de berichtgeving als in columns de antireligieuze, antikerkelijke toer opgaat. Vaak loopt het echt de spuigaten uit. Een ronduit sektarisch artikel als dat van Verhofstadt staat helemaal niet alleen.
 
Wat het nog erger maakt is dat er op de dag voor de zaligverklaring van Johannes-Paulus II helemaal geen aandacht gegeven werd aan de betekenis van deze paus en aan de kenmerken en gebeurtenissen die geleid hebben tot deze zaligverklaring.

Deze tendentieuze opstelling van de krantenredactie stuit tegen de borst en doet meer en meer twijfelen aan de objectiviteit en de genuanceerdheid van de krant.

Na het interview van Vangheluwe, bereikt de sterk door de media aangepookte massahysterie en lynchmentaliteit een nieuw hoogtepunt.

In de reacties op dat  interview , waren er maar enkele die opvielen door sereniteit en genuanceerdheid, zonder dat de auteurs ervan de  dader ook maar enigszins verdedigden of goedpraatten: René Stockman in een artikel onder de titel 'Van bisschop tot...', het getuigenis van een slachtoffer van seksueel misbruik door een familielid 'De Vangheluwe in elk van ons' en een bijdrage van advocaat Rieder, die beklemtoonde dat we nog altijd in een rechtsstaat leven.

Een andere vraag is: waardoor wordt de enorme media-aandacht, al maandenlang, voor de misbruiken (de meeste in een ver verleden) door (hoge)geestelijken, vooral ingegeven? Echt uit bekommernis om de slachtoffers en om het misbruik in alle sectoren te bestrijden? Ik betwijfel het meer en meer. Is het niet eerder om de sensatie die doet verkopen, te doen? De media vechten om de primeurs omtrent Vangheluwe. Bladzijden en bladzijden worden gevuld.

Het bericht dat ELKE DAG in ons land EEN KIND JONGER DAN TIEN(!) misbruikt wordt, kreeg amper aandacht en helemaal geen vervolg in de kranten.

Kom nou, professor De Vos. U neemt als hoogleraar arbeidsrecht toch wel een merkwaardig standpunt in.Ook de bonussen net als de wedde van u en mij, behoren tot de essentie en zijn niet alleen maar een politiek symbool. En de vraag is niet alleen waar de winsten vandaan komen maar de vraag is OOK of de bonussen gerechtvaardigd zijn.

Excessieve bonussen zijn als zodanig en in ethisch opzicht onaanvaardbaar. Bonusmisbaar populistisch noemen, zoals u doet,  is een populistische verdediging van de bonusgraaiers .

Er is nog een ander element in uw betoog dat vragen oproept.U bestaat het warempel om de overheid de schuld te geven van de bonussencultuur en de samenleving als slachtoffer van de overheidssteun voor te stellen. De banken en de individuele poenscheppers blijven buiten schot.

Professor, u velt een moreel oordeel over de overheid maar het bonussensysteem behandelt u puur economisch-financieel.

Kortom, u schrijft niet als professor arbeidsrecht maar als een liberale Itineramilitant die wat graag aan overheidsbashing doet.

De hele politieke herrie rond de Congoreis van prins Laurent en zijn contacten met een anti-Kadhaffidiplomaat, lijkt me een sterk opgeklopt stukje politiek theater waarbij de zgn. bekommernis om de 'hogere landsbelangen' en de 'instellingen' misbruikt wordt om andere doeleinden te dienen. Het zijn stokken om de hond te slaan. En voor alle duidelijkheid, dit is geen verdediging van een prins.

Tot nu toe is er geen enkele serieuze poging gedaan,ook niet door de media,om enig negatief effect of invloed tout court van de prinselijke reis op de relatie België-Congo of op de binnenlandse politieke situatie van Congo en van het contact met de Lybiërs, bloot te leggen. Meer dan waarschijnlijk omdat er niets te detecteren is.

De commotie is dan ook terug te brengen tot gefnuikte trots in hoofde van de politici ('wat denkt die Laurent wel, niet willen luisteren naar ons') en tot het opdissen in de media van smeuïge anekdotes en insinuaties omtrent de handel en wandel van Laurent. Want, wanneer het om de koninklijke familie gaat, in het bijzonder Laurent, dan gooien de media alle remmen los, dan bestaat respect voor de privacy niet meer.

Ook het machtsdenken van politici speelt mee. Zij hebben vroeger een dotatie  goedgekeurd om in casu Laurent te temmen, in een gouden kooi gevangen te zetten. Herleid tot haar essentie, is de reactie van de regering  te verwoorden als: hij luistert niet naar ons, hij waagt het ons, politici, te tarten, wel dan pakken we zijn centen af. Het is de regering die de dotatie voorgesteld heeft als een middel om Laurent binnen de lijntjes te doen lopen.

Veel moediger en zuiverder zou zijn, het debat aan te gaan over dotaties, los van Laurents strapatsen, en over het Belgische vorstendom. Maar dat durven onze toppolitici niet echt.

Als je dat allemaal leest, kan je het voorstel van de commissie niet anders dan een draak noemen. Landuyt wordt de architect ervan genoemd. Hij zou als jurist het schaamrood op de wangen moeten krijgen. Juridisch is het geen parel, het is een onding, raakt geen grond. De commissie heeft iets in mekaar geknutseld buiten een juridische basis of context om. Dat bewijst juist de bevooroordeelde antikerkhouding en/of de onkunde van de meeste commissieleden.

Wat ligt dan uiteindelijk voor? Iets wat flagrant een aantal uiterst belangrijke rechtsprincipes negeert. De bedoeling is voor de zoveelste keer duidelijk: het kerkinstituut nu ook financieel treffen. Uitgaande van een gesuggereerde maar juridisch gezien niet bewezen schuld, oefent de commissie een morele chantage uit. Ze verengt bovendien het wijdverspreide seksuele misbruik tot een geldzaak in de perceptie van velen, en focust in hoofdzaak op de pedofilieschandalen, de meeste uit een ver verleden, binnen de kerk.

Na de publicatie van het eindrapport, dat door Bracke en Landuyt -hun eigen werk(?), weet je wel- een magnifiek werkstuk genoemd werd, is er een oorverdovende stilte over neergedaald. Sporadisch zal het nog wel eens opduiken. Maar een echte aanzet tot een systematische bestrijding van seksueel misbruik in alle sectoren van de samenleving, zal het rapport niet betekenen. Waarom niet? Omdat te veel figuren in die commissie hoofzakelijk bezig geweest zijn met hun agenda: bestrijding van de Kerk. 

Na de zo goed als unanieme parlementaire goedkeuring van de Belgische deelname aan de Lybiëoorlog, vond minister De Crem het nodig o.a. Groen! een stevige veeg uit de pan te geven.

Groen!-kamerlid De Vriendt reageert daarop. Hij  stelt dat men altijd kritisch moet blijven ten aanzien van militaire interventies en voortdurend moet evalueren. Hij hekelt ook het feit dat De Crem de Lybiëbeslissing misbruikt voor een binnenlandse politieke afrekening. De Vriendt heeft overschot van gelijk.

Overigens maakt de manier waarop De Crem zich sinds de beslissing tot actieve deelname aan de oorlog, als minister functioneert en optreedt, veel duidelijk over 's mans opvattingen en karakter. De Crem voelt zich zonneklaar prima in zijn vel in deze oorlogssituatie. Hij prefereert minister van oorlog te zijn in plaats van minister van defensie. Hij gedraagt zich bijna als de Opperbevelhebber van het Leger. Hij glorieert tussen al de andere 'welmenende Groten der Aarde'. Hij zou wat graag zelf de zegebulletins van ZIJN leger schrijven. De ernst van zijn mimiek accordeert met de ernst van de situatie. Het staatsmanschap druipt eraf. Eindelijk een viriele krijgsheer aan het hoofd van het leger. Een man met militaire ballen aan zijn lijf. Geen flauw Flahautleger van ontwikkelingshelpers. Neenee, martiale De Cremsoldaten!

Toch een schoonheidsfoutje: als je in zo'n hoge krijgssferen verkeert, waarom dan vanuit je F-16, bij manier van spreken,  een partijtje als Groen! tussen de benen schieten?

Naar aanleiding van de uitval van Leterme naar De Wever, die weigert verantwoordelijkheid te nemen, hekelt Open-VLD'er Mathias De Clerck, wat hij noemt de verrottingsstrategie van De Wever en roept hij alle democratische politici die het goed voorhebben met ons land en de welvaart van Vlaanderen, ermee te stoppen de N-VA achterna te hollen.

Een terechte oproep. En CD&V is ondertussen zo wijs geworden zich enigszins onder het verstikkende gewicht van De Wever uit te wurmen.

De Wever en zijn partij onttrekken zich inderdaad al maanden aan hun verantwoordelijkheid. Uiteindelijk blijft er maar een verklaring daarvoor over: ze durven of wensen dat niet omwille van electorale overwegingen. Momenteel zitten de Vlaams-nationalisten nog altijd op een wolk. Ze vrezen dat compromisbereidheid, nochtans een grote democratische deugd, en federale regeringsverantwoordelijkheid, ze wel eens van die wolk kunnen doen tuimelen.  

Het terugbrengen tot normale proporties van de politieke ego's van een aantal NVA-kopstukken en van de vaak ridicule idolatrie voor De Wever, zou overigens voor een gezond en kritisch democratisch bewustzijn niet slecht zijn. NVA heeft bestaansrecht, net als andere democratische partijen. Maar niet doen of alle heil van hen zal komen. Kijk maar naar de Vlaamse regering.NVA? Niet beter of slechter dan de anderen. En zeker  niet in zwijm vallen voor De Wever. Ongetwijfeld een talentrijke politicus. Maar zo lopen er nog vele anderen in Vlaanderen rond. En bovendien: bestuurstalent heeft hij nog niet hoeven te bewijzen of wil hij voorlopig nog niet demonstreren.

En de adoratie rond de persoon van de NVA-voorzitter? Te mijden. Doe je ook niet voor de andere politici. Tast je politiek kritisch en democratisch bewustzijn aan. Is overigens op den duur nefast voor de partij. Zonder de Grote Leider gaapt er een akelige leegte. Ook electoraal.

Er zitten merkwaardige kronkels in de redenering van de heer Loobuyck.Vooral de twee laatste zinnen van zijn column roepen heel wat vragen op. Het vak zedenleer moet, volgens Loobuyck, ook in het vrije net op het curriculum. Katholieke scholen die dat wensen kunnen daarbovenop in hun vrije ruimte - verplicht of facultatief - katholieke godsdienst aanbieden. En: laat het katholieke net maar eens kleur bekennen als het op levensbeschouwing aankomt in plaats van zich te blijven verstoppen in een wollig taalgebruik over de katholieke identiteit en inspiratie.

De heer Loobuyck, die de vrijheid hoog in het vaandel voert, neemt dus de vrijheid de 'katholieke scholen' voor te schrijven wat ze met het vak 'godsdienst' al dan niet mogen doen. Tja. Hij zou er dan toch beter aan doen onomwonden te pleiten voor de officiële afschaffing van het katholiek onderwijs. Dan waren de zaken zoveel duidelijker Maar dat durft hij klaarblijkelijk niet. Een hoogleraar zou toch moeten inzien dat, zolang het vrij katholiek onderwijs door de overheid erkend wordt, er van buitenaf toch niet ingegrepen kan worden in de organisatie van de levensbeschouwelijke en religieuze aanpak van dat katholiek onderwijs.

Wat Loobuyck precies bedoelt met 'laat het katholieke net nu maar eens kleur bekennen als het op levensbeschouwing aankomt', is niet erg duidelijk. Bedoelt hij dat het katholiek onderwijs ervoor moet zorgen dat de vlag de lading dekt? Dan ben ik het met hem eens. En dan is hij het ook eens met aartsbisschop  Léonard, naar wie hij in zijn artikel precies om die reden uithaalde. Maar als Loobuyck oproept om 'kleur te bekennen' zo geïnterpreteerd moet worden, dan mist de rest van zijn exposé echte grond.

Er is veel voor te zeggen dat de internationale gemeenschap ingrijpt wanneer een regime met bruut geweld tegen de eigen bevolking tekeergaat. Het probleem is natuurlijk dat die internationale gemeenschap wel erg selectief tewerkgaat. Het is een lang lijstje van landen in Afrika en Azië waar de laatste jaren zelfs de kleinste poging tot rebellie bloedig de kop werd ingedrukt, waar door de machthebbers verschrikkelijke misdaden tegen de menselijkheid werden gepleegd. Maar de internationale gemeenschap, die gaf geen kik. En dan heb ik het nog niet eens over Rusland en sommige vroegere Sovjetrepublieken, en China.

Het is duidelijk, het al dan niet energiek en effectief tussenkomen van de internationale gemeenschap wordt niet bepaald door hoge opvattingen over de mensenrechten, maar wel door economische en geopolitieke overwegingen. Dat België militair wil helpen tegen Libië, heeft ook daarmee te maken. Dat NVA'er Francken in de terzake bevoegde kamercommissie triomfantelijk uitroept: 'We go to war', is puberaal en tragikomisch.

Op de internetfora kan je al een hele tijd talrijke volkomen verdwaasde, totaal irreële, fanatieke uitingen vinden van Belgiëhaat en sekteachtige idolatrie voor De Wever en zijn partij vinden. Het heeft weinig of niks te maken met echte geëngageerdheid voor het welzijn van Vlamingen en Walen. Wel is het een beangstigende en tegelijk komische bewustzijnsvernauwing. Het beste is wellicht zo nu en dan ironisch op dergelijk waanzinnig en verstikkend nationalisme te reageren.

Een van de extreemste voorbeelden van de laatste dagen, was het volgende statement van ene mevrouw Anne S. uit Adegem. Niet achterover vallen.

'Vlaanderen is een kolonie onder dictatuur van het Belgische establishment en de francofonie, gesteund door een collaborerende meute politici die de eigen macht belangrijker vindt dan de belangen van de bevolking die hen verkozen heeft! '

Jezusmina, mevrouw Anne S. toch. Ik heb echt met u te doen. In die godvergeten kolonie Adegem zucht en kreunt u onder de dictatoriale knoet van het verfoeide Belgische establishment en de uit te roeien francofonie. Wat het allemaal nog veel erger maakt, is dat die te verafschuwen specimen van de menselijke soort gesteund worden door een collaborerende meute vuige politici. Ook in Adegem lopen er zo rond!! Ach mevrouw Anne, hou het nog even uit daar in het verdrukte Adegem. Schep moed. De Heldhaftige Bevrijder, de Grote Leider is op komst. Op zijn vurig Vlaams ros komt hij in galop aangestormd. Hij jaagt al die onderdrukkers over de kling. Met kracht en elegantie zwiert hij u op zijn paard en draaft met u recht naar de Vlaamse hemel!

De discussie over het al dan niet behouden van bestaande of het bouwen van nieuwe kerncentrales, is nooit helemaal weg geweest. Merkwaardig genoeg tekenen zich in dat debat ook weer de links-rechts tegenstellingen af: de liberalen, NVA en een deel van  Cd&V zijn voorstander van kernenergie; de socialisten en Groen! zijn tegenstander.

De laatste tijd waren er alarmerende berichten over onze wankele energievoorziening en dat gaf de voorstanders van kernenergie dan weer ruimschoots de gelegenheid om te pleiten voor het ongedaan maken van een vroegere beslissing om de kerncentrales geleidelijk te sluiten.

Met de beschadiging van kerncentrales in Japan als gevolg van de aardbeving en de tsunami, komt het debat weer op kruissnelheid. De tegenstanders krijgen nu weer argumenten aangereikt om de afbouw van de kernenergie te blijven verdedigen. De voorstanders zullen zich een tijd eerder gedeisd houden en vooral de veiligheid van de centrales in ons land beklemtonen.

Hoe dan ook, niemand kan of durft beweren dat kerncentrales 100% veilig zijn. Dat geldt ook voor de bovengrondse of ondergrondse opslag van nucleair afval, waarmee onze streek te maken heeft. En wanneer er iets mis gaat, heeft niemand echt zicht of controle op de gevolgen die zich over decennia en generaties kunnen doen voelen.

Dat besef moet aanzetten tot gematigheid. Helemaal fout gaat het wanneer het spookbeeld van het stokken of uitvallen van de energievoorziening gecombineerd met de slogan 'kernenergie is zo goed als 100% veilig', gebruikt wordt om in de eerste plaats financieel-economische belangen te dienen.

We moeten ons, zoals een commentator schreef, hoeden voor de hoogmoed, de hybris. Zowel in de Griekse tragedies als in de Bijbel leerden we die hoogmoed kennen als de oorzaak van alle kwaad. En vooral ook stelt de problematiek van de energievoorziening, en niet alleen de kernenergie, fundamentele vragen over de omvang en verspilling van energie in onze samenleving. En vooral over onze manier van produceren en verbruiken. Kortom over onze Westerse manier van leven.