De stappen die het 'Verbond van Vlaamse tandartsen' onderneemt tegen collega's die op de Filippijnen vele inwoners gratis behandelden, zijn een extreem voorbeeld van een volkomen achterhaald, stuitend en op afgunst gebaseerd egoïstisch corporatisme. In deze tijd nog zwaarder aan te rekenen dan de gelijkaardige gesloten en dictatoriale machtsuitoefening van de middeleeuwse gilden, bv. de roemruchte beenhouwersgilde in het Brugge van de 14de eeuw.
Uit een onderzoek blijkt dat in België 62% van de terminale patiënten tijdens de laatste drie maanden van hun leven nog overgeplaatst worden van eigen huis of rusthuis naar ziekenhuis en omgekeerd.
Dit is, ook vergeleken met de ons omringende landen, een onverantwoord hoog cijfer. Het is duidelijk dat bij deze talrijke overplaatsingen van doodzieke mensen, niet altijd de medische zorg of het respect voor een waardig levenseinde primeert, maar wel een onverantwoorde therapeutische hardnekkigheid plus de financiële inhaligheid van ziekenhuizen en artsen. De mens in zijn laatste levensfase en de ziekenfondsen (op materieel gebied) zijn daarvan de slachtoffers.
We mogen dan wel beschikken over een van de beste ziekenzorgsystemen, het gesol met doodzieke mensen werpt daarop hoe dan ook een serieuze smet.
Een schepencollege is een uitvoerende instantie, die wettelijk toegekende bevoegdheden heeft en voor de rest functioneert op basis van gemeenteraadsbeslissingen. Bovendien neemt een schepencollege -ook dat is zo voorzien in de gemeentewet- collegiale beslissingen.
Strikt genomen kan het dus niet dat burgemeester Somers, de andere Mechelse schepenen en de administratietop, geen weet zouden hebben van een aantal bedenkelijke contracten, die ook aan de basis liggen van de verwerpelijke corruptiepraktijken van een schepen. In die zin zijn alle leden van het Mechelse schepencollege mede verantwoordelijk.
Somers zou zich beter voltijds wijden aan zijn burgemeestersambt in een stad als Mechelen, dan zou hij vlugger en beter de onregelmatigheden in zijn bestuur in de smiezen hebben.
De beslissing van Freya Van den Bossche om een stap terug te zetten op het politieke veld, lokt op internetfora heel wat commentaren uit.
Wat heel wat vragen oproept wanneer ik de reacties lees, zijn de vele clichématige vooroordelen omtrent Freya Van den Bossche. Zij wordt door velen beschouwd als een dom politiek lichtgewicht.
Waarop baseert men zich om dat etiket op de politica te plakken? Wie van de briefschrijvers kan concrete bewijzen van die domheid geven? Want ook een analyse van het 'stookoliedossier' en de ministeriële verantwoordelijkheid daarin, leveren m.i. geen duidelijke voorbeelden van domheid en onkunde. Het zijn in hoofdzaak de media geweest die de strubbelingen omtrent de 'stookoliefactuur' enorm uitvergroot hebben en er de speerpunt van een heuse beschadigingscampagne 'Freya Van den Bossche' van gemaakt hebben.
Overigens is zij uiteraard volkomen vrij om haar politieke loopbaan al dan niet verder te zetten.
Je hoefde niet veel politiek inzicht te hebben om te beseffen dat voor de vorming van een federale regering wederzijdse toegevingen nodig zouden zijn. Nochtans heeft het kartel CD&V-NVA zijn verkiezingscampagne vooral opgebouwd rond communautaire stoerdoenerij en dat is electoraal erg lonend gebleken. Nu in lullige beeldspraak de toegevingen en de prijs voor een communautair akkoord verpakken, is gewoonweg klungelig boerenbedrog.
Dat bovendien De Wever ertoe gebracht (gedwongen?) wordt als eerste 'de Vlaamse capitulatie' onder woorden te brengen, bewijst twee dingen. De NVA-voorzitter is duidelijk aan rust toe en de hem toegedichte grote politieke talenten blijken niet zo veel voor te stellen. En twee: de CD&V denkt het tactisch slim te spelen door uitgerekend stoere Vlaming De Wever met de witte vlag te laten zwaaien maar dit spelletje is zo doorzichtig en zo typisch voor een 'machtspartij' dat het hele vertoon alleen maar misprijzen wekt.
Je kan je ten slotte afvragen waarom er een half jaar besteed moet worden aan 'onderhandelingen' over iets dat voor iedereen die tot de jaren van verstand gekomen is, vanzelfsprekend en onvermijdelijk is: een federale regering is maar mogelijk, indien er compromissen tussen Vlamingen en Franssprekenden gesloten worden.
Als de zwaluwen vertrokken zijn vergaat het land tot vlakken van kleur. Wij stappen door de bedding van droge rivieren, door blaren die ritselen. Op de oevers staan koeien op hoge poten weemoedig te kijken naar volle rapenvelden. Onder daken van beuken en eiken volgen wij de windingen van verdwenen water tot in de nevels van oktober plots oprijst voor onze ogen schoonheid van eeuwen onverminderd het stenen schrijn van Korsendonk.
Hans Van Temsche is terecht zwaar gestraft voor zijn afschuwelijke misdaden.
Maar de extreme en op den duur degoutante mediageilheid van Vermassen, die meer en meer die andere parel van het Vlaamse gerechtelijke wereldje, de gepensioneerde assisenvoorzitter Van Fraechem, naar de kroon steekt, werpt ook over dit proces een (Vermassen)schaduw.
De restricties die in het gerechtshof aan de audiovisuele media worden opgelegd, verduisteren klaarblijkelijk te sterk de schittering van deze topadvocaat. Vandaar dat hij wat graag voor de vele microfoons en camera's, niet gehinderd door enig gevoel voor discretie of besef van de grenzen van zijn vakgebied, zijn pleidooi en diagnoses met verve en met de nodige tremolo's herhaalt. De trappen van het justitiepaleis als veel interessantere locatie voor het volksgericht dan de plechtige rechtszaal met haar volksjury.
Vermassen zou moeten beseffen dat hij op die manier onze assisenprocedures uitholt en devalueert. De vraagstelling :'Vindt u ook dat Van Temsche een massamoordenaar is, zoals Vermassen poneert?', in een van de krantenfora, wijst al in die richting.
Het komt de rechtbank met haar rechters, advocaten, juryleden en experten toe, een beschuldigde criminele kwalificaties toe te dichten en te oordelen over schuld en straf. Niet het (krantenlezend of tv-kijkend) volk.
Prinses Maxima van Nederland stelde in een toespraak dat dé Nederlander niet bestaat. Ze voegde er geruststellend aan toe dat ook dé Argentijn niet bestaat.
Over die uitspraak is bij onze Noorderburen een heuse rel ontstaan met natrillingen tot in het parlement. Dat figuren als Verdonck en Wilders het voortouw nemen in het afkeuren van de prinselijke uitspraak, is evenwel veelbetekenend. Zij geven op die manier uiting aan een aftands en gevaarlijk nationalisme (met fundamentalistische kenmerken), dat klaarblijkelijk ook in Nederland weer de kop opsteekt.
Maxima heeft natuurlijk volkomen gelijk: dé Nederlander bestaat niet. Evenmin als dé Vlaming, dé Belg, dé Duitser. Ik zou het afschuwelijk en bedreigend vinden, mocht ik een menselijk wezen als DE VLAMING, enz. ontmoeten. Ook dé christen, dé moslim, dé jood bestaat niet. De sterke beklemtoning van een zgn. groepsidentiteit in dergelijke veralgemeningen, staat haaks op het respect voor iedere persoonlijkheid en kan leiden tot discriminatie van degenen die niet beantwoorden aan de 'nationale' clichés.
Bovendien geven de vele Nederlanders die nu Maxima omwille van die uitspraak verketteren, niet veel blijk van intellectueel niveau noch van socio-psychologisch en historisch inzicht.
In een uitgebreid interview in de krant 'De Morgen' geven de twee topfiguren van Janssen Pharmaceutica, Ajit Shetty en Paul Stoffels, toelichting bij de herstructurering van het bedrijf, waardoor bijna 700 mensen hun job verliezen.
De sanering is noodzakelijk, aldus Shetty en Stoffels, wegens patentverval, strengere veiligheidsvoorschriften, restrictievere terugbetalingwetgeving betreffende medicamenten. De twee topmensen beklemtonen sterk dat het er niet om gaat de aandeelhouders gelukkig te maken maar dat de herstructurering erop gericht is het bedrijf de volgende twintig of veertig jaar te laten overleven.
Dat is alleszins een achtenswaardige betrachting. Maar een antwoord op de vraag of ook de aandeelhouders moeten inleveren, wordt niet gegeven.En het feit dat de koers van Johnson &Johnson omhoog gegaan is na de aankondiging van de sanering heeft niets te maken met wat er bij Janssen gebeurt, want, aldus Stoffels: 'J&J telt wereldwijd 120.000 werknemers. Het aandeel van J&J beweegt niet op basis van de herstructurering bij Janssen Pharmaceutica'.
Die uitspraak maakt dan weer pijnlijk duidelijk dat het vlaggenschip van de Kempense en Belgische farmaceutische industrie, binnen de Amerikaanse holding niet echt een onvervangbare machtspositie inneemt en als het erop aankomt, overgeleverd is aan de aandeelhouders en hun winstverwachtingen.
Ook voor de opvolgers van Paul Janssen aan het hoofd van wat terecht, ook in sociaal opzicht, een modelbedrijf genoemd werd, moet dat gevoel van machteloosheid toch een ontmoedigend en ontnuchterend effect hebben.
In een lezenswaardig commentaarstuk hekelt De Volkskrant de, wat zij noemt, 'pavlovreacties uit liberale hoek' op het voornemen van het Nederlandse kabinet om de 'seksualisering van de samenleving' te bestrijden. Met de nieuwe Emancipatienota zou de overheid zich volgens de liberale critici opwerpen als zedenmeester.
De Volkskrant is het terecht niet eens met die kritiek maar stelt even verder in het opiniestuk veralgemenend dat 'de overheid zich terughoudend dient op te stellen in morele kwesties'.
Dat doet toch wel de wenkbrauwen fronsen. Want geldt die terughoudendheid dan ook voor morele kwesties als oorlogsterreur, foltering, genocide, uitbuiting, slavernij, mensenhandel, sociale en fiscale fraude, racisme, discriminatie, maffiapraktijken, porno- en geweldbusiness, enz. ?
Klaarblijkelijk verengt De Volkskrant 'morele kwesties' tot de persoonlijke seksuele moraal en gedraging.
In ons democratisch bestel is de overheid de emanatie van politieke stromingen en partijen die een bepaalde maatschappijvisie voorstaan. Die visies hebben altijd zeer sterk met 'moraal', 'ethiek' te maken.
Mijn conclusie: de overheid kan niet omheen de morele kwesties lopen. Doet zij dat wel, dan is de regering niet meer dan een notariskantoor dat de boel bereddert.
Nog nooit had een formateur zo veel hulp nodig: informateur, bemiddelaar(s), Ministers van Staat, het Staatshoofd, en na een buis in eerste zit, een volle maand intens voorbereidend werk voor het herexamen van Leterme, door een ervaren verkenner. Mislukken zou het roemloze einde van de senator als toppoliticus betekenen.
Beweren, zoals sommigen doen op internetfora doen, dat het allemaal de schuld van de Franstaligen is, pleit niet voor het scherpe verstand en het politieke inzicht van die Vlamingen.
Leterme zelf heeft, opgejaagd door het NV-A, voor en na de verkiezingen, hoge communautaire eisen gesteld, precies alsof België uitsluitend door Vlamingen wordt geregeerd. Bovendien heeft hij door enkele domme uitspraken de Franstaligen emotioneel beledigd.
Maar niet alleen in Brussel en Wallonië bestaat er een groot wantrouwen ten aanzien van de toekomstige premier. Ook bij vele Vlamingen heeft zijn geloofwaardigheid een flinke knauw gekregen toen hij zijn belofte brak om niet over te stappen naar het federale niveau en bleef beweren dat er van woordbreuk geen sprake was. Gegronde twijfels aan zijn inzicht in de federale politiek rezen er ook toen hij de slogan 'Slechts 5 minuten politieke moed is nodig voor de splitsing van BHV !' lanceerde, en omdat hij tot nu toe ervan uitgegaan is dat een staatshervorming door de rijkste regio eenzijdig opgelegd kan worden.
Wil Leterme slagen, dan zal CD&V-NVA veel van de verkiezingsbeloften moeten inslikken, wat de politieke concurrentie extra munitie levert en de geloofwaardigheid bij de kiezers verder aantast.
Ondertussen hoor je, zoals Mieke Vogels van Groen! in een debat terecht opmerkte, al weken zo goed als niets over de belangrijke sociale en ecologische uitdagingen voor onze samenleving. Alle aandacht gaat naar BHV en de staatshervorming, terwijl het voor de overgrote meerderheid van de Vlamingen volkomen onduidelijk is wat die zgn. splitsing van BHV inhoudt. En heb jij, lezer, al ooit een gedegen studie gezien of gelezen over de culturele, sociale, ecologische, internationale meerwaarde van een staatshervorming?
Gaat het dan toch alleen maar om nog meer centen voor het rijke Vlaanderen? En mogen we verwachten dat er in een zelfstandiger Vlaanderen geen achtergestelde subregio's, geen wachtlijsten, geen sociaal en cultureel uitgestotenen, geen armoelijders meer zullen zijn?
Zopas de in 2006 uitgebrachte film 'Das Leben der Anderen' gezien. Indrukwekkend.
De film speelt in de vroegere DDR en behandelt op een sobere manier de afluisterpraktijken van de Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst. Het hoofdaccent verschuift allengs naar de gewetensbezwaren van de geheimagent, die de opdracht gekregen heeft een toneelauteur en zijn vriendin af te luisteren. Uiteindelijk zal de Stasi-agent zich engageren om de arrestatie van de schrijver te verhinderen. Daardoor komt hij echter zelf in de problemen.
Na de 'Wende' komt de schrijver op het spoor van de vroegere Stasi-officier. Hij zal hem niet lijfelijk ontmoeten maar hij schrijft een roman 'Sonate für einen guten Menschen' en draagt het boek op aan HGW XX/7, de codeaanduiding van de geheimagent.
Ontroerend is het slot wanneer HGW XX/7 reclame ziet voor het boek, de boekhandel binnenstapt, de opdracht leest, het boek wenst te kopen en tegen de winkelbediende zegt, wanneer die vraagt of het boek ingepakt moet worden: 'Nein, es ist für mich.'
Op de laatste dag van september begonnen de machines te ratelen. Zij vraten gangen in het maïsveld en legden huizenstroken bloot. Als reuze-insecten gleden zij onstuitbaar over de akker.
Een vreemde angst zocht langzaam zijn weg in mij: zou na het verdwijnen van de geelgroene stengels de wereld aan mijn achterdeur nog herkenbaar zijn?
Het geratel rukte nu ongehinderd mijn hersens binnen. Wat bleef er anders over dan via de voordeur de straat op te vluchten waar ik slechts op het nippertje de truck met maïspulp ontwijken kon.
Verder hoorde ik gelukkig herfstvogels boven het nu doffere lawaai uit.
Reeds voor negenen komen ze aangereden in hun chique sleeën die ze nonchalant parkeren op het erf van de boerderij bezit van een der heren. De pachter aanhoort aandachtig hun wensen. Dan trekken ze met hun zware laarzen de lege weitassen en de leren jassen losjes pratend de bossen en weiden in. De zenuwachtige honden nog rillerig op hun poten stoeien voor hen uit. Al spoedig zijn ze verzwonden in de oktobermist. Van dan af hoor ik geregeld de schoten echoën. Ze verscheuren de stilte van de straat. Tegen vijven zijn ze daar weer beladen met hazen en konijnen. Ze bespreken nog even met de boer de jachtresultaten. Twee staan er voldaan tegen de mesthoop te wateren. Dan verlaten ze in hun snelle wagens onze landelijke oorden.
De boer heeft voor zijn gedienstigheden een konijntje gekregen.
Het is bij Janssen Pharmaceutica niet anders dan bij andere grote bedrijven: werknemers worden aan de deur gezet, neit omdat de firma verlies lijdt maar omdat de winstmarge kleiner wordt en de aandeelhouders financieel minder aan hun trekken komen.
De nettowinst van Janssen Pharmaceutica gaat inderdaad de laatste jaren in dalende lijn. Vergeleken met 2005 verminderde de nettowinst over 2006 liefst met 42% maar bedroeg toch nog 200 miljoen euro.
De vragen die bij deze ontslagen dan ook gesteld zouden moeten worden, zijn de volgende: is het in sociaal-ethisch opzicht te verantwoorden dat werknemers ontslagen worden wanneer een bedrijf nog royale winsten maakt en wanneer personeelsinkrimping ook als bedoeling heeft de aandeelhouderswinsten op peil te houden?
Het onderzoeksrapport over de sociale achtergrond van aso-leerlingen van Ides Nicaise e.a. van het Hoger Instituut van de Arbeid (K.U.-Leuven) is ontluisterend voor ons zo geroemde onderwijs maar geen verrassing voor degenen die nauw betrokken zijn of waren bij het Belgische onderwijssysteem.
De sociale tegenstellingen in ons land zijn gigantisch, aldus de auteurs, en dat manifesteert zich ook in het onderwijs. Van de 10 % armste leerlingen blijft er op 15-jarige leeftijd, slechts een op de tien over in het aso; van de tien procent rijksten is dat negen op de tien. Sterke leerlingen klitten samen in elitescholen, zwakke leerlingen verkommeren in gettoscholen.
Dat alles is een uitwas van een liberale onderwijsmarkt. Volgens de onderzoekers, is er geen enkel land in Europa waar het onderwijs zo liberaal georganiseerd is als in België.
Terwijl Koninklijk Verkenner Van Rompuy zich in stilte hult, kan voormalig Koninklijk Formateur Leterme het niet laten, uitspraken te doen die door de Franstalige politieke klasse en door heel wat Vlamingen, aangevoeld kunnen worden als provocerend, vernederend en eerder onverstandig.
Leterme ziet klaarblijkelijk niet in dat op die manier de aversie van de Franstaligen voor hem nog groeit en de regeringsonderhandelingen nog moeilijker worden. Bovendien brengt hij het discrete verkenningswerk van zijn partijgenoot Van Rompuy in gevaar.
Het is onbegrijpelijk wat de waarschijnlijk toekomstige premier bezielt om het ene flatertje na het andere communicatiefoutje op te stapelen. Joëlle Milquet heeft overschot van gelijk wanneer ze zegt: die man zou er beter voorlopig het zwijgen toe doen.
Middeleeuws corporatisme
