De zanger en liedjesschrijver Drs P. , pseudoniem van de in Zwitserland geboren Heinz Polzer, is op 95-jarige leeftijd in Amsterdam overleden.

Tot zijn succesnummers behoort 'Dodenrit':

https://youtu.be/rAaL1pO3qAw

Op 18 juni verschijnt de zogenaamde groene encycliek van paus Franciscus.

Kardinaal Turkson, voorzitter van de Pauselijke Raad voor Rechtvaardigheid en Vrede,  schetste de krachtlijnen van de encycliek op een bijeenkomst van Caritas Internationalis.

1. De bedreigingen die voortvloeien uit ongelijkheid en de vernietiging van het milieu zijn met elkaar verbonden en moeten dus samen aangepakt worden.
2. De natuur beschermen doe je niet enkel uit vrees voor klimaatopwarming. Het is een deugd op zich en een plicht voor christenen. De zorg voor de schepping is de basis voor ontwikkeling en vrede in de wereld. Iedereen heeft er een rol in te spelen en zelfs de kleinste bijdrage telt.
3. De aanpak van de milieuproblematiek mag zich niet beperken tot economische, wetenschappelijke of technische oplossingen. We moeten onze omgang met de natuur radicaal veranderen, en dat veronderstelt een dieper liggende motivatie. Die komt voort uit verbondenheid met de naaste (in het bijzonder de arme), met de kosmos en met de Schepper.
4. In het hart van deze integrale ecologie staat de oproep tot dialoog en een nieuwe solidariteit, waarin welzijn - en niet winst - de belangrijkste waarde is in de zoektocht naar het algemeen belang.

X/4

Vrijdag 12 juni 2015

Harissa bis

We kunnen onmogelijk Libanon verlaten zonder de zusters carmelitessen van Harissa te groeten. Daar heeft moeder Agnes-Mariam 21 jaar geleefd en blijft er intens mee verbonden. Deze gemeenschap heb ik enkele keren met haar bezocht. Hier heeft fr. David vier maanden geleefd, gewerkt en gebeden, toen hij Syrië holder de bolder moest verlaten omdat men dacht dat hij (‘David Johnson’!) een CIA-agent was en fr. Jean is hier een week fr. David komen bezoeken. Een goede vriend, die uit Ma’aloela afkomstig is en die veel reist van Syrië naar Libanon, nam ons (fr. Jean, David en mij) met veel plezier op 29 mei mee naar het klooster van “de eenheid van Theotokos”. Het stukje in Junieh langs de Middellandse zee is op vrijdag namiddag extra druk. Hoger op, de bergen in wordt het wat rustiger maar boven op de berg in Harissa was het weer een drukte. Het einde van de meimaand leverde de ene Maria-processie na de andere op. Een versierde wagen met een Maria-beeld rijdt voorop en dan volgt een groep van biddende en zingende mensen, vooral jongeren. Tegelijk heb je van hieruit een uniek zicht op wat mogelijk “de mooiste baai ter wereld” is. De teleferikskes in verschillende kleuren stegen en daalden als kleurrijke pionnen op een ganzenspel of als een moderne versie van de droom van Jakob uit het Oude Testament, met zijn opstijgende en neerdalende engelen.

In het klooster arriveerden we op het goede ogenblik. Een lachende moeder Marie-Thérese, de overste, verscheen aan de andere kant van de tralies en heel de gemeenschap volgde. Zij bidden voor ons zonder ophouden en volgen onze wederwaardigheden op de voet. Fr. David kent nog iedere zuster (behalve de novicen) bij naam en allen kennen hem, zodat ieder nog iets had uit te wisselen. Ze zijn ook heel goed op de hoogte van de toestand in de wereld. Ze worden regelmatig telefonisch door andere kloosters op de hoogte gehouden van de werkelijke gebeurtenissen. Een bijzondere blijde ontmoeting: 25 zusters en vijf novicen, waarvan eentje uit Soedan. De novicen moesten zich natuurlijk voorstellen. Van onze kant toonde fr. David met opgeheven computer enkele foto’s van ons. Het dubbele ijzeren traliewerk tussen hen en ons was niet in staat hun open, aanstekelijke glimlach te verminderen. Dit is duidelijk een erg aantrekkelijke gemeenschap en niet alleen omwille van de jonge novicen. Zij besteden al hun energie aan een innerlijke verniewing in plaats van aan een uitgerlijke aanpassing. Bovendien zijn zij, naast anderen, voor ons kostbare voorspreeksters.

De volgende dag, de laatste zaterdag van de meimaand zouden we de traditionele bedevaart doen naar O.L.Vrouw van de Libanon, een monumentaal beeld hoog op een toren. Heel de avond, de nacht en de zondagmorgen trekken massa’s jongeren in groepjes te voet de berg op, naar schatting een 10 km, om in Harissa langs een wenteltrap het beeld van Maria te groeten. Wij moesten onderweg eerst nog langs een familie, die uitdrukkelijk om gebed gevraagd had. Het onthaal was daar erg hartelijk en vrolijk. Daarna kwamen de ernstige intenties van deze familie. Rond het Mariabeeld hebben we met zijn allen daarvoor gebeden. Daarna begonnen wij aan onze bedevaart, weliswaar met de auto. Wegens de grote drukte was het ook voor de auto’s al vlug aanschuiven, terwijl groepen jongeren te voet langs ons heen bleven optrekken. Eigenlijk niet erg veilig. En dan gebeurde het. Voor ons was er een kolos van een schoolbus, overvol met dansende jongeren. De remmen werkten niet meer, de autobus begon naar beneden te glijden en beukte tegen onze auto aan en de onze beukte tegen de volgende. Gelukkig bleef het daarbij en waren er geen gewonden. Het had voor ons alle vijf fataal kunnen worden maar het ongeval bleef beperkt tot materiele schade en een opstropping van jewelste. Zr. Carmel en fr Jean zouden bij de auto blijven en de zaak proberen te regelen. Zr. Myri, fr. David en ik zouden de pelgrimstocht dan te voet volbrengen en solidair met de vele jongeren optrekken naar de top, wat nog een half uur in beslag nam. Boven aangekomen bevonden we ons in een zee van jonge mensen en een lange rij die aanschoof om de toren te bestijgen naar het beeld van Maria. Wij beperkten ons tot een kort bezoek aan de kleine kapel onder de toren en bezochten even de ruime kapel onder de grote kerk, waar doorlopend een eucharistie gevierd wordt. Zo daalden we weer af naar de plaats van het ongeluk. Daar stond moeder Agnes-Mariam al samen met die goede vriend die ons gisteren hier gebracht had. Hij is van vele markten thuis en was onze auto al aan het repareren, zodat hij tenminste voorlopig weer kon rijden. Voor de veiligheid reden wij toch maar met hem mee, terwijl zr. Carmel en moeder Agnes-Mariam voorop reden en het met onze beschadigde wagen zouden riskeren. Zr. Carmel wilde onderweg toch nog even een ijsje aanbieden. Ik had bij het afdalen flink mijn voet verstuikt (in open sandalen!) en dat begon zich nu goed te laten voelen. De fraters vroegen daarom eerst een plastiekzakje met wat ijs om het op de bewuste plek te leggen. En zo lag ik daar met ijs aan mijn voet en een crème-glace in de hand. Uiteindelijk was het al flink over middernacht toen we thuis kwamen. Daarna zouden we met de beschadigde auto nog allerlei boodschappen kunnen doen. Op de tweede dag echter arriveerden we juist thuis voor de garagepoort wanneer de motor in brand vloog. Van dan af moesten we wachten op de verzekering van de autobus om de motor te laten hertellen. Verplaatsingen moesten gebeuren met behulp van goede vrienden of met een taxi.

Samen uit en nog altijd niet thuis

Dinsdagavond 9 juni hebben we gezellig een verjaardag gevierd op het terras en ondertussen van gedachten gewisseld over de theorieën die nu in de aanloop naar de synode van het gezin verspreid worden. Hier komen we vast nog op terug.

Vorige woensdag zijn moeder Agnes-Mariam, zr. Carmel en zr. Myri naar Damascus vertrokken. Daar werd zr. Myri ophaald en naar Mar Yakub gebracht, terwijl moeder Agnes-Maria en zr. Carmel eerst nog allerlei zaken moesen regelen   om dan terug naar Libanon te keren.

Voor onze Amerikaanse medebroeder zijn er nog meerdere dagen nodig vooraleer zijn papieren in orde komen. Omdat we er aan houden samen terug te keren, blijven ook fr. Jean en ik noodgedwongen nog zo lang in Libanon. Terwijl de zrs naar Damascus rijden en fr. David naar de ambassade trekt, gaan wij een dag naar de oosterse bibliotheek van de universiteit van St. Jozef (van de S.J.) in Beiroet. Een broer van zr. Carmel voert ons daar naartoe. Hij heeft heel de oorlog in Libanon (1975-1990) meegemaakt, mee het volk verdedigd en weet van iedere plek te vertellen hoe hard er gevochten werd en waar uiteindelijk de rode lijn liep tussen moslims en christenen. De oorsprong van de oorlog is steeds dezelfde. Het zionistische regime wil een land alleen voor joden. De Palestijnen moeten dus weg. H. Kissinger ging eventjes regelen dat de Pallestijnen Libanon zouden krijgen, waardoor tevens het van oorsprong door en door christelijke Libanon “christen-vrij” kon gemaakt worden. Christenen kregen plots geld en hulp om te vertrekken. H. Kissinger (topcirmineel, die de Nobelprijs voor de vrede wist te veroveren!) had de keus gelaten: ofwel vertrekken ofwel uitgemoord worden.Toen ze goed beseften wat de eigenlijke bedoeling was, zijn de christenen zich beginnen te verdedigen. Resultaat: 250.000 christenen werden uitgemoord en ongeveer 40 % van de christelijke gezinnen is vertrokken. Er is geen enkel christelijk gezin in zijn geheel in Libanon kunnen blijven en de grote meerderheid van de bevolking van Libanon is inmiddels soenitisch. Natuurlijk hoor je dit niet in de nieuwsberichten. Volgens de gangbare opinie komen de moeilijkheden in Libanon voort uit het feit dat de christenen de werkelijkheid niet kunnen aanvaarden, nl. dat Libanon een overwegend soennitisch land zou zijn! En zo is het altijd de schuld van de christenen. Dat kregen we trouwens ook herhaaldelijk in België te horen over de ellende in Syrië: het zouden de christenen zijn die de democratie beletten en een dicatator blijven steunen. Dat de christenen systematisch uit het Midden-Oosten worden verdreven of worden uitgeroeid, daarover spreekt een gezaghebbend journalist natuurlijk niet.

En zo zitten we in een muffe bibliotheek allerlei documenten uit kostbare boeken te scannen en hebben ondertussen toch verschillende mensen ontmoet, zelfs een Belg. Een jonge jezuiet uit Mexico bereidt zich voor op zijn priesterwijding om daarna naar Algerije te trekken, waar grote menigten moslims zich bekeren tot het christelijk geloof. Moge de geest van de hl. Augustinus hem leiden. Ondertussen vinden we in deze volksbuurt van Beiroet een kleine maar goede pizzeria langs de straat en kunnen in open lucht onze pizza verorberen samen met een “beebsie”-drankje (de Arabieren kennen de “p” van “pepsi-cola” noch uitspreken noch schrijven). Een taxi-chauffeur en vurige christen brengt ons weer thuis. Hij heeft een hele theorie ontwikkeld over de oorsprong van onwaarheden over het christelijk geloof in de koran. Onze fraters kunnen hem daarbij nog flink helpen. Het is zulk een geanimeerde gedachenwisselen dat hij vraagt hoe lang we nog in Libanon blijven en hoe hij contact kan nemen. Ondertussen komen we in een leeg appartement, waar we ondertussen voldoende thuis zijn om nog een avondmaal klaar te maken.

Jihadisten in dienst van de westerse colitie, hoelang nog?

Het is zo ver dat westerse regeringen openlijk terroristische groepen kunnen inzetten zonder dat de internationale gemeenschap het hen belet. De NAVO kon bij de ontwrichting van Libië en het omverwerpen van Mouamar el-Kadhafi Al Qaida als enige grondtroepen inzetten en de top-terrorist, Abdelhakim Belhadj “de slachter van Bagdag” (en later van Tripoli en Damascus) zonder problemen aanstellen tot militaire goeverneur van Tripoli. Israël heeft de blauwhelmen van de VN op de Golan eveneens zonder problemen kunnen vervangen door al-Nousra om actief de IS te steunen en het kan ongestoord Syrië blijven bombarderen. De internationale coalitie heeft de weg vrijgemaakt voor duizenden IS-strijdens om in de open woestijn zonder enig verweer Palmyra in te palmen en zo te trachten uiteindelijk heel Syrië te onderwerpen en Assad definitief ten val te brengen. Amerikaanse en Britse vliegtuigen leveren hun steun aan IS en de gewonde strijders worden in Israëlische ziekenhuizen weer strijdvaardig gemaakt. En het Turkse oppositie-blad Cumhuriyet onthult op 29 mei officiële en massale wapenleveringen aan de rebellen in Syrië, tot woede van de Turkse president. Syrië heeft al vele protestbrieven geschreven aan de officële internationale organisaties met verpletterende bewijzen, wat zonder enige reactie blijft. Het westen kan IS voor het oog van de wereld bestrijden en het tegelijk onder voorwendsel van “humanitaire hulp” IS blijven steunen.

IS en Al Qaida zijn officieel van elkaar gescheiden maar in werkelijkheid behoren de strijders in Qalamoun tot beide groepen. De gezamenlijke basis-ideologie blijft die van de moslimbroeders, waar bijna alle leiders van alle groepen lid van waren of nog zijn. Ze hebben dezelfde overtuiging, nl. dat de extreme islam de oplossing is. Nog nergens zijn ze in staat geweest, al was het maar de meest elementaire beginselen van een menswaardige samenleving te realisteren, maar hun slogan van de ideale maatschappij blijven ze verkondigen.

Westerse regeringen worden niet aangetrokken door dit nep-ideaal maar door het feit dat deze groepen in staat zijn landen deskundig te ontwrichten, regeringen omver te werpen en chaos te zaaien. Van 1979 streed Ossama bin Laden en zijn kornuiten onder leiding van de CIA tegen Rusland. Van 1995 tot 2011 streed Al Qaida zogenaamd tegen de joden en “de kruisvaarders”, zonder evenwel de strijd tegen Rusland in Joegoslavië en Tchechenië op te geven. En sinds de zogenaamde (westerse) Arabische Lente van 2011 zijn deze terroristische groepen in dienst van de NAVO in Libië, in dienst van Israël op de Golanhoogte en van de zelfverklaarde “vrienden van Syrië” om dit land te ontwrichten. De CIA is de moslimbroeders met al zijn vertakkingen steeds blijven steunen, vanaf 1955 toen een delegatie officiëel werd ontvangen op het Witte Huis tot nu toe. Het is ook veelzeggend dat Cheikh Yousouf al-Qaradawi, kampioen haat-predikant van de moslimbroeders op Al Jazeera niet ophoudt zijn ‘zegen’ uit te spreken over de Syrië-strijders en daarbij vermeldt dat de profeet Mohammed, indien hij nu zou leven, zeker aan de kant van de NAVO zou staan! En zo zie je hoe hij het ware gelaat van onze NAVO heeft herkend.

Zij die de media beheersen zorgen ervoor dat de openbare opinie deze ontwikkeling niet ziet. Dat deze terroristische groepen in dienst staan van het westen komt niet in beeld. Deze groepen doen het (zeer) vuile werk om o.m. het nieuwe en uitgebreide Midden-Oosten te creëren, een oorlog tegen Rusland voor te bereiden en China te omsingelen. Hierbij heeft “keizer Obama” het druk. Hij moet onderhandelen met Iran, Oekraïne en heel het Midden-Oosten in handen trachten te krijgen, in Afrika en Latijns-Amerika nieuwe oorlogen voeren, Rusland economisch en diplomatisch trachten te isoleren (wat grandioos mislukt, ondanks het feit dat hij de gazprom al heeft kunnen afsluiten naar Italië, de olieprijzen doen kelderen, de roebel doen ineenstorten, de onwettige sancties heeft kunnen doordrukken, de G8 tot G7 kunnen reduceren zonder Rusland). Hij wil China aan de leiband trachten te krijgen (wat ook al niet lukt). Wel vindt hij troost en steun bij zijn trouwe waakhond de NAVO en zijn meest gekoesterde bondgenoot Saoedi-Arabië.

Ter overweging

Hoelang zal IS zijn westerse broodheren blijven dienen, vooraleer ze aan hun eigen programma beginnen? En zij streven duidelijk niet naar een gouden eeuw van de islam maar naar een totaal ontmenselijkte maatschappij.

Hoelang zal de mensenfamilie aanvaarden dat de wereld overheerst wordt door een oorlogs- en wapenindustrie, die miljarden kosten en miljoenen mensen de dood en de ellende injagen? Hoelang blijven de volkeren van de VS, Israël, Saoedi-Arabië, Turkije, de NAVOlanden, Jordanië en Qatar zelf hun leiders hierin volgen en steunen? Hoelang kunnen westerse wereldheersers verder gaan met het uitmoorden van volkeren onder het voorwendsel van een “westerse democratie”?

Hoelang zal het Franse volk de politiek blijven dulden van zijn president F. Hollande, die op 15 mei 2012 zijn ambt uitdrukkelijk gesteld heeft onder de bescherming van Jules Ferry (1832-1893), rabiate antiklerikaal, vrijmetselaar, grondlegger van de lekenstaat zonder godsdienstvrijheid voor de katholieke Kerk en kampioen van de koloniale overheersing (Tunesië, Vietnam, Madagaskar, Frans Congo)?

De laatste verkiezingen in Turkije hebben al een duidelijk protest opgeleverd tegen de politiek van Erdogan, die Syrië blijft uitmoorden en vernietigen. Hoelang zullen de Europese volkeren dulden dat hun leiders oorlogen blijven voeden en iedere redelijke samenwerking zoals met Syrië en Rusland blijven afwijzen?

Of moet het eerst nog veel erger worden? Heer ontferm u over ons.

P. Daniel

Paus Franciscus:

'Waar er geen werk is, is er geen waardigheid'

Bij de vijverrand

gehurkt gekwaak beluisterd.

Dan plotse stilte.

De Grote Veranderaar werd bij het binnenschrijden van het uitgestrekte en weelderige partijhoofdkwartier onthaald op een daverend applaus. Dat had hij, en dan nog in het Antwerps Engels, toch weer goed gezegd! Een tsjeef goed de mantel uitgeveegd: blaaskaak De Crem. Totaal overbodig die nietsnut!

De Grote Leider koesterde grootse plannen. Hij wilde per se op zijn elan verdergaan. Een vingerknip was voldoende om absolute stilte te verkrijgen.

De Vlaamse Leeuw sprak:

‘Vrienden, ik heb nagedacht. Al die ministers en staatssecretarissen van MR, Open VLD en CD&V, ook al zijn ze allemaal mijn persoonlijke vrienden, zijn eigenlijk overbodig. Waarmee vullen die allemaal hun dag? Op hun luie krent zitten, ja dat doen ze!’

Een daverend applaus brak los en zwol aan tot orkaansterkte. ‘Silence!’ riep Bracke.

‘Goeie vrienden, ik heb nog dieper nagedacht. Ook al zijn jullie allemaal mijn erg persoonlijke vrienden, er moet fundamenteel veranderd worden. ‘

Spanning en angst begonnen zich af te tekenen op de gezichten.

‘Ik heb geoordeeld’, sprak de Leider, ‘dat het voorzitterschap van de parlementen totaal overbodig is. En dus ook die pedante nep-Gentenaar Bracke en het ongeleide projectiel met dat afschuwelijke Limburgse accent Peumans. Maar ik hoop dat ze niet vergeten dat ze hoe dan ook mijn persoonlijke vrienden blijven.’

Een ijzige stilte hing in de riante salons van het partijhoofdkwartier.

De IJverige Helfie pauzeerde even. Dan werd de bom gedropt. Een splinterbom.

‘Wat meer is. Ondanks onze blijvende persoonlijke vriendschap, ben ik van oordeel dat ook al die vele ministers en staatssecretarissen hier aanwezig, er helemaal niet toe doen. Overbodig. Quantité négligable. Dus weg ermee. Uiteindelijk kan ik het allemaal wel alleen af. Persoonlijke vrienden, ik dank jullie voor de aandacht en het juiste inzicht.’

En weg schreed hij, omringd door stevige bodyguards.

De verbijstering was compleet. De eerste die de stilte doorbrak was Siegfried: ‘Dat kan toch niet’, piepte hij. ‘Net nu ik ontslag genomen heb bij de VRT.’ Dan volgde Jan: ‘Met mij is die Antwerpenaar nog niet klaar’, siste hij.

Het geroezemoes verspreidde zich. Groeide aan. Het was duidelijk. De partijrevolutie was begonnen.

Statistieken van de FOD Economie maken keihard duidelijk wat velen al wel wisten en constateerden. De grote droom van de jaren 60 over de onderwijsdemocratisering, ligt helemaal aan diggelen.

Talent van kinderen en jongeren zou de absolute doorslag geven, los van afkomst, status, ras. Vergeet het. Uit de cijfers blijkt dat kinderen van rijke ouders  90 procent kans hebben om een richting uit het algemeen secundair te volgen, kinderen van arme ouders hebben 15 procent kans om ASO te volgen. Kinderen uit lagere sociale milieus krijgen vaker B-attesten, kinderen uit hogere milieus blijven langer in de sterkste richtingen hangen. Het is een complex samenspel van culturele waarden en omgangsvormen, van gebrek aan aanmoediging en vooroordelen van leerkrachten.

Het moge duidelijk zijn. Ondanks de 'hervormingsdrift' van de opeenvolgende ministers van Onderwijs, is er nooit een echte, fundamentele hervorming geweest, die recht zou doen aan het aanwezige talent bij kinderen en jongeren. De enige poging van de laatste decennia was het VSO, dat al vlug als gevolg van tegenwerking en desinteresse, ten dode opgeschreven was.

Ons onderwijssysteem is een systeem geschreven op de maat van de hogere en middenklasse, die  ook via het onderwijs  haar materiële sociaalculturele belangen veiligstelt en versterkt.

De gevolgen zijn gemakkelijk waar te nemen. Wij leven meer en meer in getto's. Geografische en sociale. Culturele en onderwijsgetto's. Echte contacten tussen al die verschillende 'standen' zijn schaars of onbestaande. De ontkerkelijking heeft bovendien de plek weggeveegd waar jong en oud, rijk en arm, hoog- en laaggeschoold, elkaar nog wel ontmoetten. Als er echt waarde gehecht wordt aan 'samenleving', dan is opnieuw meer aandacht voor de kerkgemeenschap zeker een remedie.

Tegen de achtergrond van die onderwijs- en professionele segregatie, is de overheidseis van 'inburgeringstrajecten' voor laaggeschoolde, arme sloebers van migranten, een giller van formaat. De regering zou er beter aan doen meer energie te besteden aan het valideren van het aanwezige talent in alle lagen van de bevolking.

Wedden dat ook vele 'autochtone' Vlamingen hun tanden zouden stukbijten op het zgn. 'inburgeringstraject'?

                                             De Red Star Line
                                  start tocht in de Scheldebocht:
                                           een spoor van tranen.




Een bezoek aan het Red Starmuseum in de vroegere gebouwen van de Red Star Line op het Eilandje in Antwerpen loont zeker de moeite. De bezoeker volgt de verschillende stadia van de landverhuizers gedurende de eerste decennia van de 20ste eeuw op hun tocht van hun geboorteplek naar Amerika of Canada.

Prettig voel je je daarbij niet. De overheersende indruk is verontwaardiging en medeleven. Want het overgrote deel van de mensen die met een der schepen van de Red Star Line de Atlantische Oceaan overstaken, verhuisde omwille van extreme armoede en harde vervolging.

Zij stroomden samen in Antwerpen, vanuit Oost-Europa en ja, ook vanuit het verpauperde Vlaanderen, werden gedesinfecteerd en gekeurd als vee, bedrogen en uitgebuit door (Antwerpse) huisjesmelkers en ticketmarchands. Families werden gescheiden of teruggestuurd: een onverbiddelijke, onmenselijke wereld.

De klassentegenstellingen van de maatschappij werden op de veel kleinere oppervlakte van het schip in stand gehouden en waren daardoor veel scherper en schrijnender.

Alleen de hoop op een beter leven in de Nieuwe Wereld hield deze mensen overeind. Maar voor velen bleek Amerika niet het paradijs te zijn. Zij kwamen in een realiteit terecht die vaak al bijna even hard was als degene die ze ontvlucht waren.

De Antwerpse dichter Karel van den Oever (1879-1926) heeft in zijn gedicht 'Dinska Bronska', de onzekerheid, kwetsbaarheid, weemoed, hoop van een jonge migrante uit Oost-Europa, mooi uitgedrukt.

DINSKA BRONSKA

Uit een oud dorp,
- kameelbruin als de steppe -
uit Plocka,
kwam Dinska Bronska.
Haar hoofddoek was pruisisch-blauw
en haar haar vlas-geel;
ook waren haar ogen blauw
als fjord-water.
Zij rook naar knoflook en spar,
zij droeg laarzen
en ging zeer zwaar en gauw.
In het "Hotel Lapland" zat zij
bij een tafel aan het straat-raam
zij schreef 'n brief.
Een haarlok viel laag op haar rode kaak
en zij stak haar tong uit,
want ze schreef moeilijk die brief
en daaronder "Dinska Bronska", haar naam.
Ze stak ook de penstok in haar mond
en zocht met haar ogen langs het plafond.
Op het papier waren 'n inktvlek
en groot gestompel van letters:
zij kocht het voor tien centiem
in de kruidenierszaak
over het hotel.
Er was 'n beetje inkt aan heur kaak.

O, Dinska Bronska;
gij vertrekt naar Canada:
de verroeste stoomboot wacht langs de kaai.
Gij laast op een almanak
der "Red Star Line"
dat Canada grotere appels,
o, hoger en geler koren heeft dan Plocka.
Het moet in Canada veel beter zijn!

O, Dinska Bronska,
met je zeer dikke vingers:
je schrijft zo moeilijk die brief.
Je ogen zoeken vliegen op het plafond.
"Moj Boze!"
Er zit 'n tranen-veeg,
o zo verdrietig,
van je blauwe ogen naar je mond.

O, Dinska Bronska!

Cultuursocioloog Mark Elchardus:

'We zijn geen klassenmaatschappij maar een standenmaatschappij aan het worden, waarbij de verschillende standen elkaar nog amper ontmoeten.'

In 2012 drukte aartsbisschop Léonard zijn solidariteit met ontslagen werknemers als volgt uit:

'Als men maximale winst nastreeft en dat liefst zo snel mogelijk, en als men in dat streven zich zonder enige consideratie ontdoet van mannen en vrouwen die een belangrijk deel van hun leven hebben gewijd aan de goede werking van de onderneming, is dat een aanfluiting van waarachtige sociale en economische liefde.’ 

Enkele dagen geleden publiceerde ik op dit blog een artikel waarin ik o.a. reageerde tegen de ondermaatse en beschamende manier waarop op het Knack-forum een groot aantal forumdeelnemers tekeergaat, in het bijzonder  tegen de persoon Bert Anciaux, en bijzonder hardvochtig uit de hoek komt.

'Een snelle bloemlezing leverde volgende scheldwoorden op: den bleiter, konijnenkweker, onbenul, profiteur, nationale zot, loser, huichelaar, bekrompen geest, groot kind, gestoord sujet, gek, tafelspringer, ...

Dit heeft niets meer te maken met verschillende politieke, religieuze of maatschappelijke visies. Dit is pure primitieve haat en agressieve domheid.'

Ik stuurde ongeveer dezelfde reactie naar het Knack-forum. Ik kon me niet voorstellen dat het eigenlijk nog mild aanklagen van dergelijke primitieve agressiviteit, in de ogen van de forumredactie van Knack, geen genade zou vinden. En waarschijnlijk denken vele lezers van Knack, en zeker zij die Frans Verleyen nog gekend hebben, ook zo.

Welnu, wij de lezers van het eerste uur, zijn eraan voor de moeite.

De scheldkanonnades worden ongemoeid gelaten. Het aanklagen ervan wordt weggecensureerd.

Paus Franciscus zaterdag in een toespraak tot een conferentie over 'Wetenschap en leven‘. 

"Abortus is een aanval tegen het leven, zoals dat eveneens het geval is als wij onze broeders op boten voor de kusten van Sicilië laten vergaan. Mensen laten sterven van ondervoeding betekent een aanval op het leven. Niet alleen terreur, oorlog en geweld, maar ook euthanasie bedreigen het leven. Het leven liefhebben betekent dat wij steeds zorg dragen voor anderen, voor hun welzijn en voor de mensoverstijgende waarden.“

“De manier waarop wij met het leven, ook van ongeborenen en van oudere mensen omgaan, zijn een aanduiding van de vooruitgang van onze beschaving. In de hedendaagse samenleving gaat de logica van de uitsluiting echter steeds sterker overheersen. De liefde van Jezus spoort er ons toe aan om kinderen en bejaarden te dienen, en om elke man en vrouw te erkennen en om het recht op leven te beschermen.”

Vrijdag 29 mei 2015

Even een “selfietje”

Op deze reis heb ik iets bijgeleerd, nl. dat de jeugd graag fotootjes neemt van zichzelf, wat dan een “selfietje” heet. We zijn van Denver vertrokken naar New York (Newark) en over Istanboel (Tukije) naar Brussel. In Istanboel moeten we 2,5 uur niksen. Het tijdsverschil zorgde ervoor dat we van het niets doen doodmoe waren. Zo hingen of lagen we half te slapen in de stoelen op de luchthaven van Istanboel. Wel, dat is ideaal voor een selfietje, met later eventueel een ondertitel als “waakt en bidt”. Missionarissen moeten namelijk hun zelfkritiek en zelfhumor op peil houden. Edoch, er zat verderop een jongeman, die graag het fotootje wilde nemen en daarna zelf met ons op de foto wilde. En zo geraakten we in gesprek over onze herkomst. En wat bleek? Hij was een Syrier. Nog straffer, hij was van Qara. Toen de herrieschoppers in Qara arriveerden, is hij naar Dubai vertrokken, waar hij nu nog werkt. Hij kende verschillende van onze vrijwilligers en vroeg ons dringend zijn moeder te gaan bezoeken en haar de foto te tonen. We nodigden hem uit om stilaan terug te keren en het land mee te helpen opbouwen. Insjallah, was zijn antwoord.

Vanaf dinsdag 19 mei waren we te gast in Beiroet, in een ruim appartement van de broer van zr Carmel. Van de vier broers en drie zusters, woont een zuster in Frankrijk. De rest woont hier nu in een grote blok van apartementen boven elkaar. Elke dag was het familiefeest met broers, zusters en kinderen. En iedereen speelde om beurt met de baby’s en met zijn Samsung. We discuteerden over de politieke toestand in Libanon en Syrië, over een authentiek christelijk leven, de grieks-melchitische liturgie of over de kracht van het orthodoxe monnikenleven. Zo deden we ons best om tussendoor de grote problemen van Kerk en maatschappij te helpen oplossen. Tevens was het een komen en gaan van mensen die willen meehelpen aan de hulpverlening voor het noodlijdende Syrische volk. Ondertussen konden we nog wat inkopen doen in het altijd heel drukke Jounieh en voorzieningen treffen voor het klooster. De fraters hebben uiteraard ook flink meegewerkt aan het onderhoud en de kleine reparatiewerken van het apartement. We celebreerden de eucharistie voor familie en geburen. We gingen voetballen en basketten op de terreinen van de broeders Maristen in Beiroet en trokken voor een halve dag met heel de familie naar de bergen.

Een overwinning en een zware nederlaag

Tijdens onze vakantie is er hard gevochten in de streek van Qalamoun. Hesbollah heeft samen met het Syrische leger belangrijke overwinningen behaald op de rebellen, zodat de streek als veilig mag beschouwd worden. Ook de weg van Beiroet naar Damascus en van Damascus naar Homs mogen we min of meer veilig noemen.

Palmyra is evenwel, ondanks moedig verzet van het Syrische leger in handen van IS (de islamitische staat) gevallen. Daarmee is de herschikking van het Midden-Oosten weer een flink eind gevorderd. Ongeveer de helft van Syrie, nl. Oost-Syrie zou nu in handen van IS zijn. Het is een minder bevolkt gebied maar wel een streek met grote energierijkdommen. Palmyra, “de koningin van de woestijn”, is een van de belangrijkste archeologische sites van heel het Midden-Oosten en als werelderfgoed door de UNESCO erkend. De internationale gemeenschap laat nu al overvloedig krokodillentranen vloeien omdat deze kunstschatten weldra tot stof zullen herleid worden. Dank zij onze vrt weten we bovendien dat vier heel uitzonderlijke kaalkopibissen (een tropische vogel), die daar destijds aangetroffen werden, nu in groot gevaar verkeren. Een drama. De honderde mensen – soldaten, vrouwen, kinderen, bejaarden - die onthoofd zijn, de mensen die gevlucht zijn, het hospitaal dat geevacueerd werd, het vliegveld dat in handen van IS gevallen is en het Syrische leger – het enige dat effectief IS bestrijdt - dat door de internationale coalitie systematisch en effectief wordt bestreden… het blijken in vergelijking hiermee slechts onbelangrijke details te zijn. In werkelijkheid wordt de soevereiniteit   van Syrië niet erkend, die van IS wel. Bovendien wordt er internationaal goed over gewaakt dat IS rijkelijk zijn inkomsten blijft krijgen. Er is nog altijd geen reden om de eigenlijke aanstokers hiervan te berechten. Neen, de gifgasaanvallen in Syrië, eveneens door de rebellen zonder ophouden uitgevoerd, zijn wel een aanleiding om te trachten de Syrische regering en de president te veroordelen voor misdaden tegen de menselijkheid. Inmiddels was Amer, een van de goede vrienden van het klooster vermist. Na zijn studies veeartsenij moest hij voor anderhalf jaar legerdienst doenmaar wegens de oorlog is hij tot nu toe soldaat gebleven. Hij was met het leger in N.-Syrië en is uiteindelijk terug opgedoken, zij het ernstig gewond aan zijn voet. We zijn blij dat hem vanuit het kooster de boodschap kon overgebracht worden dat alle kosten voor zijn terugkeer en verzorging zonder aarzelen zullen vergoed worden.

De Irakese parlementarier en lid van de commissie voor de veiligheid, Niazini Memar Uglu, spreekt ronduit van een samenzwering. De internationale coalitie begint zogenaamd IS te bombarderen om zich dan op de beslissende momenten terug te trekken. Op die wijze hebben ze de strategische stad Ramadi in Irak en de volgende dag Palmyra in Syrië aan IS overgeleverd. De VS lieten lakonisch weten dat ze zich vergist hadden. Dit is dan de 14^de keer dat de grootste oorlogscoalitie uit de geschiedenis zich vergist zou hebben door in plaats van IS te bestrijden, het te helpen. Zo wil de coalitie nu ook in Syrië werken, uiteraard zonder enige samenwerking met of erkenning van het Syrische leger. Alles is gepland door hun verpletterende oorlogsindustrie en gecontroleerd door hun gesofistikeerde satellietverbindingen. De bekende Amerikaanse journaliste Narween Sharmani zegt hij zo: de IS kan verslagen worden zo gauw de coalitie zich terugtrekt en ontbonden wordt.

Moordenaars , slachtoffers en hun supporters

Leugens, die zorgvuldig in de openbare opinie gebijteld worden, blijven het sterkste wapen van wereldheersers om zich willekeurig de macht en de rijkdom van soevereine landen toe te eigenen. Iedereen kan plots in detail het gruwelijk leven vertellen van een gedoodverfde president of staatsleider, die ze nooit ontmoet hebben in een land dat ze nooit bezocht hebben. Ondertussen onderhouden de geheime diensten van de westerse mogendheden vriendschappelijke betrekkingen met de leiders van IS. Zo trachten het zionistische Israel, de VS, de NAVO met Turkije, Saoedi-Arabie en Qatar hun wereldheerschappij recht te houden. Dat is het drama van Irak, Libie, Syrie, het Midden-Oosten, Noord-Afrika enzovoort.

Gelukkig is er af en toe nog een heldere stem die protesteert, wat evenwel niet in de gewone berichtgeving komt. Er zijn bovendien nu sterke nieuwsagentschappen in Rusland, China, Iran, Venezuela en elders, die de monsterleugens van de westerse, imperialistische berichtgeving deskundig kunnen ontmaskeren. De Tunesier Ahmed Manai, destijds hoge vertegenwoordiger in de VN voor economische zaken, schreef: La trahison de Recep Tayyip Erdogan, Reseau Voltaire, 18 mei 2015. Met een helder inzicht in de wereldpolitiek onthult hij de grootheidswaanzin van de Turkse president in zijn alles overtreffend, verbluffend, illegaal, wit paleis. Om eigen macht en glorie te vergroten verwerpt hij de soevereiniteit van landen, het vredevol samenleven en de waardigheid van de mesenlijke persoon. Hij sluit aan bij de zionistische-Amerikaanse plannen om het Midden-Oosten te herschikken en steunt daarvoor een massa fanatieke terroristen. Het resultaat zijn gruwelheden, zoals de geschiedenis zelden heeft gekend. Dat hele volken hierbij uitgeroeid worden of in een onbeschrijfelijke ellende belanden, is eerder zijn glorie dan zijn zorg. Zou hetzelfde op gelijkaardige wijze voor andere westerse luidsprekers niet gelden?

In de gewone berichtgeving vinden we een dergelijke houding evenwel nog niet terug. Integendeel. Jens Janssen, journalist buitenland van de vrt, stelt de vraag: “Is het drama in Libie onze fout?” Met een onbegrijpelijke blindheid en de pedante pretentie van een schoolmeester, antwoordt hij dat we nog met meer militaire macht hadden moeten ingrijpen en zelfs onmiddellijk grondtroepen hadden moeten inzetten. Voor hem zijn de verwoesting van het land en de 150.000 doden van het begin, lang niet genoeg geweest. Dat Muammar Kaddafi, zijn arm land verheven heeft tot het 21ste rijkste van de wereld, dat hij de bevolking voor van alles en nog wat rijkelijke subsidies gaf, dat hij de olie ten goede wilde laten komen aan eigen volk en niet aan de VS, dat hij klaar was om een soort Afrikaanse Unie te maken en dat hij door de grote meerderheid van zijn volk geliefd was, daar heeft onze journalist blijkbaar nog nooit van gehoord. De leugen dat Kaddafi zogenaamd zijn eigen volk wilde uitmoorden, - het klassieke voorwendsel om in te grijpen, - blijft hij als de beste CIA-agent luid verkondigen. Zo laat hij zich betalen om enthousiast de oorlogspropaganda van het westen, gebouwd op leugens, te steunen en de moordenaars en verwoesters van harte aan te moedigen. Zolang het volk dergelijke gewetenloze oorlogsstokers blijft dulden, zal het drama van Libië, van heel het Midden-Oosten en zovele andere landen alleen maar erger worden.

De moeder van alle oorlogen

In het Vlaamse parochieblad van 13 mei 2015, Klapstoel, verscheen een artikel over mij onder de titel: ‘Norbertijn en strijder voor Syrie en zijn christenen.’ ‘Ik vecht voor waarheid, hulp en verzoening’. Het artikel was vrij mild, afgezien van deze zin: ‘Zijn vaak stekelige emails vanuit Syrie gaan in diverse talen de wereld rond’. Tja, zo worden dus mijn nieuwsberichtjes in kerkelijke middens beoordeeld. Ziehier een andere invalshoek.

Eind 2010 kwam ik in Syrië. Alles was voor mij totaal nieuw. Ik pende enkele belevenissen neer voor vrienden. Dan brak de oorlog uit. Wij beseften meteen hoe de berichtgeving in het westen vanaf het begin gemanipuleerd was. Syrië moest kapot en de openbare opinie werd steeds meer opgejut om deze ontwrichting van het land toe te juichen. Alle ellende werd voorgesteld als zijnde de schuld van Syrië en zijn leiders zelf en dat moest dus met moord en verwoesting gestraft worden. Onze berichten werden noodkreten om te onthullen wat er werkelijk gebeurde. Iedere week vroegen nieuwe mensen om mijn berichten te mogen krijgen. Verschillenden plaatsten ze op hun blog, vertaalden ze en stuurden ze naar politiekers, zonder dat ik er om gevraagd had. Helaas waren mijn emails niet ‘stekelig’ genoeg om nog meer mensen wakker te schudden.

We zitten volop in een media-oorlog, de “moeder van alle oorlogen”. Wereldheersers treden alle internationale regels met de voeten en handelen als criminelen. Deze imperialisten en neo-colonialisten verspreiden leugens om miljoenen mensen de dood in te jagen of als vluchtelingen in de woestijn van het leven te laten omkomen. Hiervoor beschikken ze over een desinformatie en media-manipulatie, die nagenoeg perfect werkt en gedragen wordt door universiteiten, intellectuelen, politici en journalisten, vooral in het westen en zijn vazalstaten. Hun beleid is uiteindelijk gesteund op een imperialisme, een nihilisme, een barbarisme en een satanisme. Neen, het probleem is niet simpelweg de IS of islamitische staat, maar het zit dieper, nl. bij degenen die IS gecreëerd hebben (VS met behulp van Turkije, de golfstaten en Israël) om hun wereldheerschappij te kunnen vestigen.

Laat het duidelijk zijn dat ook de huidige ‘herschikking van Syrie’ al lang en nauwkeurig, systematisch voorbereid en uiitgewerkt is. Het westen en zijn bondgenoten dragen een verpletterende verantwoordelijkheid voor de vernietiging van de oudste menselijke beschaving en voor de bewuste uitroeiing van het christelijk geloof en de christenen in het land waar het ontstaan is. Dit hoeven we niet aan henzelf te zeggen. Als je aan een gangster zegt dat hij misdaden begaat, lacht hij u in uw gezicht uit. De volkeren moeten zich bewust worden van wat er zich op onze planeet afspeelt en massaal opkomen voor waarheid, rechtvaardigheid en menselijke waardigheid. (Goede inspiratie geeft Andre Vltchech, Les mensonges de l’Empire: comment lutter contre la propagande occidentale, mondialisation.ca, 26 mei 2015).

Tenslotte begint iedere goede revolutie met onszelf en met onze eigen bekering. Als christen weten wij dat eens Christus de overwinnaar zal zijn van de gehele wereldgeschiedenis en dat Maria, als de Moeder van de vrede, voor gans de mensheid ten beste zal spreken. Op zijn wederkomst bereiden we ons voor en trachten ondertussen in onze omgeving naar zijn voorbeeld te leven. Het barbarisme van onze tijd is niet het einde. Jezus zegt: Heft uw hoofden omhoog want uw redding is nabij.