De echte vragen

In de toonzaal van de Postelse abdijbibliotheek wordt dit jaar bijzondere aandacht besteed aan het werk van Maria Sibylla Meriaan, gestorven in 1717, en van Rembert Dodoens, geboren in 1517.

Groepen kunnen een bezoek reserveren via toerisme.gemeentemol.be  of via molse.gidsenkring@telenet.be.

Voor individuele bezoekers is er iedere zaterdag van juli en augustus om 14 uur een rondleiding binnen de abdijmuren met bezoek aan het bezoekerscentrum van de bibliotheek. Vooraf reserveren hoeft niet. Tickets zijn op de dag zelf, ter plekke verkrijgbaar in Huyze Colibrant vanaf 13.30 uur.

In De Standaard beklemtoont Paul Goossens terecht hoe simpel de aanpak van de verloning van mandatarissen zou kunnen zijn, als de partijen, politieke wil en ethisch bewustzijn bezaten.

Dat fractieleider De Roover komt aandraven met nog maar eens het inschakelen van een peperduur consultantsbureau om het allemaal te bestuderen en op de lange baan te schuiven, is het scherpste bewijs van de afglijding van NVA naar een materialistisch conservatisme, zo kenmerkend voor de traditionele rechtse partijen. Daarin past ook het plaatje van de ethisch verbrande Bracke die gewoonweg op zijn zitje van meer dan 16000 euro per maand blijft zitten.

Je kan je indenken hoe de oudere Vlaamsbewuste mensen, die zich vaak met inbreng van eigen financiële middelen, ingezet hebben voor een sociaal en cultureel Vlaanderen, zich daarbij voelen. NVA wordt voor hen sterker en sterker een totaal vreemd milieu van machtshongerige , op eigen gewin jagende parvenu's, die zoete broodjes bakken met de ceo's en de gewone Vlaming negeren.

In een gedegen, goed onderbouwd, genuanceerd en positief artikel in De Standaard, pareren  Annemie Dillen en Anne Vandenhoeck van de Katholieke Universiteit van Leuven,  de kritiek van de antireligeuze fundamentalist Maarten Boudry, op de theologiefaculteiten. Die moeten volgens deze Gentse 'filosoof' op de schop..

De auteurs van het artikel drukken de wens uit dat Boudry zijn denken zou verruimen. Ik kan dat advies aan Boudry alleen maar onderschrijven.

Of de Gentse filosoof die wens ter harte zal nemen, valt evenwel te betwijfelen. Hij heeft zich meer dan waarschijnlijk, hoe jong hij ook nog is, al vast gebetonneerd in zijn fanatieke antihouding. En wat het hem nog moeilijker maakt om uit zijn antireligieus fundamentalisme te breken, is het feit dat hij precies daaraan zijn relatieve bekendheid te danken heeft. Het gevolg daarvan is dat het wat ruimere publiek Boudry alleen maar kent als een moeilijke puber die kickt op het tegen de schenen schoppen van alles wat met religie en God te maken heeft. Op die manier gaat hij, maar dan nog sneller en extremer, de weg op van zijn leermeester Vermeersch.

Het is tragisch voor deze mensen dat ze zich opsluiten in een steriele anti-God/Kerkoorlog, terwijl ze talentrijk genoeg zijn om een positieve betekenis voor individu en samenleving te hebben.

Waarheid en alternatieve feiten

  Iedereen die gelooft dat de armoede gedaald is.

 Armoede zit overal. Eén van hen moet in de privé bijklussen om rond te komen.

(Knack.be)

In De Morgen lees ik over de hele en halve leugens van minister Homans -en je kan daar nu ook staatssecretaris Demir aan toevoegen-, het volgende:

'De opeenvolging van onwaarheden van minister Homans roept een eenvoudige maar ernstige vraag op: mag een minister liegen? Houdt het Vlaams Parlement het bij een zelfgeorganiseerd krokusreces? Of is er toch een meerderheid van de volksvertegenwoordiging die nog beseft dat een minister het parlement en het soevereine volk rekenschap verschuldigd is?'.

Het is inderdaad een fundamentele vraag. Voor elke democraat is het antwoord overduidelijk. Ministers die parlement en bevolking voorliegen , zijn voor ons democratisch systeem nefaster en ondermijnender dan de graailust van mandatarissen.Bij sommigen kwamen daar wel nog leugens bovenop.

Een gezonde democratie en gezonde politieke partijen moeten daartegen keihard reageren. Ook die partijen waartoe de liegende ministers en staatssecretarissen behoren.

De kakelverse staatssecretaris Zuhal Demir oordeelde dat een oorlogje tegen een van de instellingen in haar portefeuille, met name Unia, het gelijkekansencentrm, niet slecht was voor haar electorale bekendheid. En flink kakelen deed ze dus.

'Als je ziet hoe obsessief Unia bijvoorbeeld bezig is met de zwartepietendiscussie, dan vraag ik me af waar het mee bezig is' , aldus Demir in Het Nieuwsblad.

Nog los van het feit dat de staatssecretaris een vraag stelt die ze zelf al vooraf beantwoord heeft, is het 'obsessief bezig zijn met de zwartepietendiscussie' een flagrante leugen. Dat wijst een fact-check van De Standaard uit.

In een facebookpostreactie erkent Zuhal dat Unia 'zich niet te zeer in het debat heeft gemengd', maar... dat is volgens de wijsneuzige en helderziende Demir  'EEN VERDACHTE STILTE'.

Nou jij, en dan ik weer.

Als dat geen schitterend voorbeeld is van orwelliaanse newspeak en trumpiaanse alternative facts.

Geen mooie start Zuhal!

De manier waarop de dames Demir en Homans tekeergaan tegen  Unia, het vroegere gelijkekansencentrum,   doet onvermijdelijk aan Trump denken.

Hun actie tegen Unia  steunt niet op feiten maar is ideologisch,  electoraal en populistisch gemotiveerd.

Het moment nadert waarop deze dames het zullen hebben over 'alternatieve feiten'. Correctie: minister Homans zag enkele dagen geleden alleen maar positieve ontwikkelingen in de armoedebestrijding. Zij was de enige.

Paus Franciscus heeft op een conferentie in Rome het fundamentele recht op schoon drinkwater en hygiëne voor iedereen verdedigd.

De verdediging van het fundamentele recht op schoon drinkwater en hygiëne gaart gepaard met de zorg en de eerbied voor de schepping. Dat verklaarde paus Franciscus op een conferentie over het recht op water van de Pauselijke Academie voor Wetenschappen. Ons recht op water is ook een plicht jegens water. Het recht dat wij op water hebben gaat gepaard met een verplichting die ermee samenvalt en er niet van mag worden gescheiden, zei Franciscus aan een uitgelezen groep watermanagementdeskundigen, ontwikkelingswerkers, milieu-experts en politici.

Wij moeten ons de vraag stellen of wij niet op weg zijn naar een grote wereldoorlog voor het recht op water, aldus paus Franciscus

Op het tweedaagse seminarie (23 en 24 februari) werd gezocht naar interdisciplinaire oplossingen voor problemen in arme gebieden waar de volksgezondheid ernstig wordt bedreigd door vervuild water. Paus Franciscus drukte de deelnemers op het hart: Dagelijks sterven 1.000 kinderen door een gebrek aan water. Mensen hebben niet alleen recht op toegang tot water, maar ook recht op schoon en veilig water.

In een commentaar in De Standaard onder de titel 'Goed dat het glazen plafond sneuvelt', steekt Bart Brinckman de loftrompet over het feit dat de nieuwe staatssecretaris allochtone roots heeft.

Dat is merkwaardig. Zuhal Demir haat het om beoordeeld te worden op haar afkomst. Zij zal er pas zlef mee uitpakken als ze van mening is dat het haar electoraal winst kan opleveren.

Maar bovenal gaat het toch om de portefeuille van bevoegdheden die ze te beheren krijgt. Armoedebestrijding en gelijkekansenbevordering zijn er daarvan twee belangrijke. En dan is het veel belangrijker na te gaan hoe Demir zich als parlementslid daarover al heeft uitgelaten.

Ze toonde zich daarin erg hardvochtig, thatcheriaans,  en pakte graag uit met de ultraliberale en simplistische slogan: 'Als je maar hard werkt en je kansen grijpt, geraak uit de armoede.'

Haar is dat gelukt, vele honderdduizenden autochtonen en allochtonen slagen daar niet in. De beschamende armoedecijfers in Vlaanderen en België zeggen genoeg.

Demir mag voor mijn part alle kleuren van de regenboog hebben, als ze  maar echt werk maakt van het terugdringen van de armoede, vooral van degenen die geen werk vinden of geen kansen krijgen , bv. omdat ze allochtoon zijn.

Dan pas sneuvelt het glazen pfafond.

 Zo'n twee jaar geleden schreef ik een stukje over het 'voortschrijdend inzicht' van Siegfried Bracke inzake de verhullende/onthullende outfit van vrouwelijke collega's in de politiek. Je vindt het hieronder.

Is het niet opvallend waarde lezer dat in dit blog de twee politieke hoofdacteurs van de laatste dagen mekaar bij manier van spreken tegen het lijf lopen? En dat de ene haar promotie in feite te danken heeft aan de ondergang van de andere?

Want door het debacle van Bracke in Gent, moest Sleurs de NVA-meubelen redden in Gent en werd haar staatssecretariszetel vacant. Daarop werd dan door de Grote Baas, Zuhal Demir gedeponeerd.

Het kan inderdaad verkeren.

Geniet ook in bijlage van de onthullende zeven hoofdzonden van Siegfried Bracke in Humo 16 jaar geleden. 

-----------

Die Siegfried toch! Is niet voor één gat te vangen. Vormt de beste illustratie van wat in politieke kringen 'voortschrijdend inzicht' wordt genoemd.

De niet onaardige mevrouw Kim Geybels (N-VA) bracht enkele jaren geleden gedurende weliswaar korte tijd nogal wat opwinding teweeg in NVA-kringen. Die opwinding bereikte een hoogtepunt, ook in de media, toen Siegfried Bracke, forse kritiek, net zoals Valère Descherp in zijn tijd, uitte op haar weinig verhullende kledij. Geybels had in een interview met de VRT een hotpants aan en zedenmeester Bracke vond dit te uitdagend en sexy voor een senatrice. Siegfried ontketende zowel buldergelach als woede. Zeker de feministische vrouwen konden er niet echt mee lachen. Bracke zelf werd door de grote baas terechtgewezen en moest met hangende staart op zijn woorden terugkomen.

De niet onaardige mevrouw Zuhal Demir (N-VA) leende haar lijf recent voor een de verbeelding prikkelende fotoshoot van het 'mannenblad' P-Magazine.

Onze ondertussen Eerste Burger geworden Sieg, heeft er, in tegenstelling tot de Kim Geybels-saga geen moeite mee. 'Foto's van een mooie vrouw in een mooi interieur', aldus Bracke. Hij had mevrouw Demir zelfs geadviseerd 'wat decolleté te laten zien'. En Zuhal heeft zo te zien, Siegfrieds advies toch enigszins ter harte genomen.

Merkwaardig is dat de feministische vrouwen nog niet van zich hebben laten horen. Want 'wat decolleté laten zien', doet toch afbreuk aan de intrinsieke waarde van de vrouw als persoon, niet? Ook de grote baas heeft nog niet gereageerd. Onbegrijpelijk. Om het met een paar clichés te zeggen: de ene hotpants is het andere decolleté niet, de ene Kim Geybels is de andere Zuhal Demir niet.

En wat Bracke betreft: hij heeft een hele weg afgelegd. Van zedenmeester tot decolletépropagandist! Het kan verkeren.

-------------------

Niks om fier over te zijn: In de jaarlijkse Democracy Index van het Britse blad The Economist zakt België van de 26ste plaats in 2015, naar de 35ste plaats in 2016. Want het land is een ‘gebrekkige democratie’, met een politieke cultuur die burgers wantrouwt en hen het liefst zo ver mogelijk van het beleid weghoudt.

De Vlaamse vetpotten: een (voorlopige) balans.

1. Bracke: de perfecte implementatie van het spreekwoord: Wie een put graaft voor een ander, valt er zelf in.

2. N-VA: de snelheid van verandering naar een traditionele partij, met de gebreken en misstanden die de N-VA wat graag aan de andere 'traditionele' partijen verweet.  In het rijtje van trado's horen dus thuis: N-VA, CD&V, Open VLD, SPA.

3. De Wever: schuwt geen ongerijmdheden wanneer hij denkt dat het hem politiek goed uitkomt. Want hoe combineer je: 'wij zijn geen traditionele partij ' met 'de traditionele partijen doen het (in de vetpotten zitten) allemaal, dus wij doen het (in de vetpotten zitten) ook'?

4. De media zijn schromelijk tekortgeschoten. Al jaren bestaat de verplichting voor politieke mandatarissen om al hun mandaten te melden. Elk jaar verschijnt daarvan een lijst in het Staatsblad. De site Cumuleo maakt al die gegevens nog toegankelijker. De media en ook heel wat politici deden alsof over de mandaten van politici helemaal niks bekend was.

5. De politieke partijen worden door de journalistiek met twee maten en gewichten benaderd en be(ver)oordeeld. De SPA was aanvankelijk overduidelijk de kop van Jut. Hoewel een Gentse Open VLD-schepen even erg 'gezondigd' had, moest zijn SPA-collega eraan geloven. Toen Bracke zichzelf op een onvoorstelbaar klungelige  manier in de voet schoot, kon ook NVA niet buiten schot blijven. Over de CD&V hoor je zo goed als niets. En dat is precies de partij die door haar sterke gemeentelijke verankering, de meeste zitjes in de talloze intercommunales en 'derivaten', bezet.

Het crisismanagement en de communicatie van de N-VA zijn de voorbije dagen ondermaats geweest

Drie flaters en ongeloofwaardige beweringen konden vandaag genoteerd worden.

1. Bracke beweert dat hij geen cent van Telenet opgestreken heeft, sinds hij kamervoorzitter is. Geen kat gelooft dat. Waarom heeft hij dat niet eerder gezegd, is de vraag die in heel België weerklinkt. Dat zou hemzelf en zijn partij veel miserie bespaard hebben.

Het kan toch niet zo moeilijk zijn voor de media om de juistheid van Brackes bewering te onderzoeken. De Wever kan, net zoals hij dat deed voor schepen Kennis, Brackes belastingbrief openbaar maken. Of er kan in de boekhouding van Telenet gekeken worden.

2. De Wever houdt er een merkwaardige logica op na. In een interview met de VRT beklemtoonde hij dat de N-VA geen traditonele partij is. Maar de verantwoording en het alibi, die de voorzitter de hele tijd naar voren schoof, voor de poenschepperij van Bracke en Kennis, was: 'De andere partijen doen hetzelfde, waarom zouden wij het dan niet doen?'

3. Het ontslag van Sleurs als staatssecretaris, wordt door politieke waarnemers gezien als een liquidatie. Het Brackeschandaal gaf de N-VA-partijtop de kans zich te ontdoen van een staatssecretaris, die er tot nu toe niks van gebakken had.

Wat kon je enkele dagen geleden in dit blog over de neergang van Bracke lezen:

'Maar het ergste was dat zijn eigen partij hem had laten vallen als een baksteen. Staatssecretaris Sleurs stond direct te trappelen van ongeduld om hem te vervangen als lijsttrekker  van de Gentse NVA en de Grote Baas liet hem spartelen als een vis op het droge om de echte mandatenkampioen, de Antwerpse schepen Kennis, zo veel mogelijk uit de wind te zetten.

Wat werd daarnet bekendgemaakt?

Elke Sleurs wordt lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen in Gent.

Het is nu wachten op de aankondiging dat Siegfried NVA-lijsttrekker wordt in Mol.

Jaren geleden lachte de hele wereld met de minister van informatie in het regime van Saddam Hoessein. Al vlug kreeg hij de spotnaam comical Ali.

In Amerika is zijn opvolger opgestaan: comical Donald.

Maar veel gevaarlijker dan Ali.

Dick Bruna, de geestelijke vader van 'nijntje', is overleden op 89-jarige leeftijd.

'Had ik toch maar naar ons Marina geluisterd. Was ik toch maar in Mol gebleven.'

Die zinnetjes maalden al enkele dagen door Siegfried Brackes hoofd.

Het debacle was dan ook compleet. Hij had gehoopt in Gent af te rekenen met die verfoeilijke primitieve socialisten en met die gesofisticeerde linkse intellectuelen van Groen, maar hij was zelf aan de schandpaal genageld geworden. En in het parlement had die communistische broekvent van een Hedebouw, hem de huid vol gescholden, hem een leugenaar en een eersteklasgraaier genoemd.

Maar het ergste was dat zijn eigen partij hem had laten vallen als een baksteen. Staatssecretaris Sleurs stond direct te trappelen van ongeduld om hem te vervangen als lijsttrekker van van de Gentse NVA en de Grote Baas liet hem spartelen als een vis op het droge om de echte mandatenkampioen, de Antwerpse schepen Kennis, zo veel mogelijk uit de wind te zetten.

En dan kwam het genadeschot. Sieg had nog maar pas een telefoontje van Joachim gekregen en Bracke wist direct hoe laat het was. De Mollenaar Joachim Pohlmann was een talentrijke man, die al van in zijn jeugd een vlotte pen had en goed van de tongriem was gesneden. Mede dankzij die kwaliteiten had hij heel wat macht verworven binnen het NVA-web rond de voorzitter.

Met zijn gekende welsprekendheid deelde Joachim dus mee dat Bracke een andere wending moest geven aan zijn politieke carrière. Hij kreeg de kans (de laatste, voegde Pohlmann er dreigend aan toe) om in het Kempense Mol, de NVA duidelijker op de kaart te zetten en de burgemeesterszetel te veroveren.

Toen Sieg het bevel van 't Schoon Verdiep, aan zijn Marina, thuis in Mol, vertelde, moest ze de aandrang weerstaan om een gat in de lucht te springen en enthousiast uit te roepen : 'O Valèreke, hoe geweldig!'. Dat was het koosnaampje dat ze op echt blije momenten wel eens gebruikte. Marina had altijd al een grondige hekel gehad aan Gent en de Gentenaars en voelde zich het best thuis in haar charmante Kempense dorp.

Het nieuws dat Siegfried Bracke burgemeester van Mol wilde of moest worden, verspreidde zich als een lopend vuurtje door de uitgestrekte gemeente.

Het bereikte ook huisarts Verbeke tijdens de raadpleging.  Hij vergiste zich bijna van spuit toen het bericht tot hem doordrong. Verbeke was de rustige en beminnelijke kopman van de Molse NVA, had als nieuweling bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen een geweldig resultaat behaald maar werd door CD&V en SPA in snelheid gepakt bij de coalitievorming.

André Verbeke had leergeld betaald. Hij had gezworen: dat nooit meer. En nu dreigde een Antwerpse oekaze, zijn idealistisch toekomstproject voor zijn geliefde gemeente onderuit te halen met een in ongenade gevallen, geïmporteerde halve Gentenaar.

Diep in de Vlaamsbewuste ziel van het Molse gemeenteraadslid, stolde de volgende zin tot een oninneembare Kempense vestingmuur: 'Met alle Antwerpenaars en Gentenaars, maar niet met mij!!'