In oktober wordt bijzondere aandacht geschonken aan onze missionaire zending als christenen:

-bidden voor de Kerk in de wereld

-lokaal getuigen van jouw christen-zijn

-de Blijde Boodschap overal verspreiden

-steun aan het engagement van de Kerk ten voordele van de meest kwetsbaren

Vlijmscherpe opmerking van professor Ive Marx over de 360 euro voor inburgering: 'Inburgeren zal dus meer kosten dan drie jaar unief als beursstudent. Dat gaan nogal cursussen worden'.

De Abdijkring van Postel organiseert op zaterdag 5 oktober, een conferentiedag over 'De eerste Kerk als model voor ons Kerk-zijn nu'.

De jonge Bijbelwetenschapper-theoloog David Godecharle verzorgt twee lezingen. In de voormiddag handelt hij over 'De Handelingen van de Apostelen als het verhaal van de Eerste Kerk'. 's Namiddags is het thema: 'De Eerste Kerk als model voor Kerk-zijn vandaag en morgen'.

Het is een bijzonder belangrijk en boeiend thema. Het staat de eerstvolgende 3 jaar ook centraal in het bisdom Antwerpen.



Het is evenwel ook mogelijk een gedeelte van het programma bij te wonen. Men kan aansluiten bij het namiddagprogramma met onthaal vanaf 13.30 uur en betaalt hiervoor de bijdrage van 10 euro (conferentie + koffietafel). Nadien kan men aansluiten bij de eucharistie in de abdijkerk om 17uur.

Men kan ook alleen de conferenties bijwonen en betaalt hiervoor de bijdrage van 2 euro per conferentie.

Aanmelding  via: nicolaasgorts@hotmail.com. Je bent ingeschreven vanaf storting voor 1 oktober van 25 euro per persoon op BE21 4194 0602 0103, voor het hele dagprogramma.
Wie kiest voor een deel van het programma, kan dat ter plaatse regelen.

Van harte welkom!

1. Professor Guido Van Heeswijck betreurt in DS van 26 september, dat veel CD&V’ers de religieuze betekenis van de C niet meer de moeite waard vinden. Wel zien zij nog enig heil in een soort 'cultuurchristendom' Maar praten over de dieperliggende inspiratie is net heilzaam. Het religieuze karakter van het christendom is helemaal niet oubollig, betoogt Van Heeswijck.

   Het cultuurchristendom, waarop zowel nationalisten als christendemocraten zich beroepen als het in hun electorale kraam past, staat inderdaad haaks op de religieuze en ethische kern van het christendom. Figuren als De Wever, Bogaert, Smet, zien dat 'cultuurchristendom' als een middel om hun identitair discours te versterken, het ‘wij’, het ‘eigen volk’ tegenover het ‘zij’, ‘de vreemden’ te positioneren en inderdaad een uitsluitingsmechanisme te verantwoorden en op gang te brengen. 
   

   Op die manier voegen zij zich in, in de anti-elitaire, anti-intellectuele, populistische, (extreem)rechtse mainstream. Christendom wordt dan omgelabeld tot cultuurchristendom, wat op zijn beurt misbruikt wordt als een politiek-tactisch of politiek-electoraal machts- of remediemiddel, Zeer verwonderlijk is dat Smet niet inziet of wil inzien dat de grote macht van de christendemocraten in het verleden, niet zozeer gebaseerd was op een religieus doorleefd christendom dan wel op een sociocultureel christendom.

   Een religieus-christelijke partij was de CD&V, zeker in het beleid van de partijtop, al vele jaren niet meer. Het vaak verloochenen van religieuze en ethische christelijke normen en waarden of de beschamende angst om ze op een adequate manier te verdedigen, heeft de afkalving niet kunnen tegenhouden. Als Smet denkt dat het weglaten van het woord 'christen', de aantrekkingskracht van de partij zal verhogen, manifesteert ze zich als een politiek kerstekind. Nu wekt dat woord nog verwachtingen, zonder dat woord, dreigt voor de partij de totale irrelevantie en grijsheid, en lost ze op in de rechtse mêlee van nationalisten, racisten, populisten.

   Veel zinvoller en inspirerender is, zoals Van Heeswijk schrijft, vanuit 'het tegendraadse en uitdagende mensbeeld ontleend aan het evangelie , vanuit die breekbare inspiratie, een nieuw programma uit te bouwen'.

   Omdat de boodschap van Jezus zo tegendraads en uitdagend is, Mattheüs 25, zal electoraal succes beperkt zijn. Maar de partij zal een reden van bestaan hebben.

Een derde reeks 'Catechismus na de Mis' in de abdij van Postel. Voor kleuters, kinderen en volwassenen.

Onder de titel ‘Kritiek vat je niet in één figuur’, stelt Fons Dewulf in De Standaard van 23 september, dat de UGent er verkeerd aan doet

haar rijke traditie van maatschappijkritisch denken te verengen tot een ‘leerstoel Etienne Vermeersch’.

Ik kan Dewulf geen ongelijk geven.  De veelvormige praktijk van het kritische denken en de rijkdom van de eigen traditie van de UGent, mag niet herleid kan worden tot één figuur.   Dat die figuur Etienne Vermeersch is, roept nog meer vragen op.

Vermeersch presenteerde zich wel als filosoof of werd als zodanig voorgesteld, maar een 'echte' was hij niet. Hij speelde de hele tijd moralist, legalist, encyclopedist , columnist, debattant, mediafiguur. Vermeersch kreeg jarenlang zoveel ruimte in de media, dat hijzelf niet echt nog tijd vond voor gedegen studie en genuanceerd onderzoek,én er amper plaats overbleef voor andere filosofen. Onvermijdelijk hebben vele collega-filosofen en intellectuelen zich in het verleden eraan geërgerd dat Vermeersch door de media, en in het bijzonder door de tv, werd opgevoerd als DE Vlaamse filosoof. Vermeersch liet zich dat ook graag aanleunen en de media vonden hem mediageniek interessanter dan de andere 'wijsgeren'.Als 'publieke filosoof' was Vermeersch duidelijk in belangrijke mate een creatie van de media.

Al even bedenkelijk is dat de leerstoel wordt toegewezen aan iemand die in het verleden al vaak 'kritisch denken' verwarde met 'bewust de controverse opzoeken om de controverse', namelijk Maarten Boudry.

Beste vrienden,

Van 25 tot en met 29 november 2019 vindt er op het gastenkwartier van de abdij van Postel een retraite plaats voor priesters, diakens en religieuzen (m/v) met als thema "Het licht van het geloof." 

Mgr. Joris Schröder, priester van het bisdom Den Bosch, zal deze retraite begeleiden.

De eerste conferentie van de retraite is op maandag 25 november om 10u30. Toekomen kan vanaf 9u30. Het einde van de retraite is voorzien vrijdag 29 november na het middagmaal omstreeks 14u00.

Dagelijks sluiten we aan bij het getijdengebed en de H. Mis van de abdijgemeenschap van Postel. Er is mogelijkheid tot aanbidding van het Allerheiligste Sacrament.

Tijdens de retraite is er ook gelegenheid om het sacrament van de biecht te ontvangen.

Meer informatie vindt u in de folder in bijlage.

Hartelijke en genegen groeten,

In  Jezus en Maria,

Pater Benny

Inschrijvingen en inlichtingen bij

pater Benny Berrens

Abdij van Postel

Abdijlaan 16

2400 Mol-Postel

0496 50 15 23

of via gastenkwartier@abdijpostel.be

1. In De Standaard van 19 januari voelt ook barones Mia Doornaert zich geroepen om haar verblindende licht te laten schijnen over de herrie rond de naam 'Gouden Eeuw'.

   'Europa is niet meer van de Europeanen, maar moet, als enige continent, van ‘iedereen’ zijn', orakelt vol afschuw, barones Mia Doornaert, lid van de rechtse, culturele elite van de regio Vlaanderen.

   Zij bewijst dat niet met feiten,tenzij een naamsverandering voldoende bewijs is voor dergelijke zwaarwegende uitspraak. Nee, zij gebruikt die naamsverandering die het Amsterdam Museum heeft doorgevoerd, om haar ideologische en maatschappijvisie én haar afkeer voor de linkse, culturele elite, uit te drukken.

   Een genuanceerde, evenwichtige benadering van het verleden, waarin ook aandacht is voor de minder fraaie kenmerken van 'gouden tijden', wekt haar woede op. Die historisch gegroeide benamingen, zoals de Gouden Eeuw,  hoeven voor mijn part niet te verdwijnen. Maar openheid voor de realiteit van het verleden, oog voor zon en schaduw, reflectie en voortschrijdend inzicht, zouden iedereen sieren. Dan zou de auteur wellicht inzien dat er meer bewijs te vinden is voor: 'In de vorige eeuwen wilde Europa dat iedereen van hem was'.

   Barones Doornaert en anderen die 'het verleden willen laten rusten', als het om minder fraaie feiten uit de nationale geschiedenis gaat, proclameren, betonneren op een dogmatische, fundamentalistische manier, de volgens hen ideologisch correcte versie van dat verleden.

   In essentie heeft dergelijke benadering van het verleden, gekenmerkt door romantisering, selectiviteit, (politieke, electorale, intellectuele en nationalistische) recuperatie, te maken met een gesloten en obsessioneel identitair mens- en samenlevingsbeeld, met een bewuste of onbewuste nostalgische, romantische vertekening van het verleden.

   Die benadering laat geen evenwichtig beeld van de onweerlegbare feiten toe. Zij giet ze in een mal die zo perfect mogelijk past bij de gewilde politieke en ideologische en identitaire inhoud. Zij etaleert het onvermogen en de angst om zich te 'integreren in de nieuwe tijd'.

   Dat barones Doornaert, die zich al tientallen jaren presenteert als een elitaire, culturele intellectueel, dat populistischediscours zo fanatiek uitdraagt, wekt verwondering.

In De Standaard van 13 september schreef Othman El Hammouchi , naar aanleiding van de commotie omtrent Nederlandse Koranscholen, dat het geen goed idee is om de overheid te laten beslissen welke opvattingen te extreem zijn.

Professor-emeritus Leo Neels reageerde op dat artikel in DS van 16 september. Daarbij deze kanttekeningen.

De extreme en inhumane opvattingen van het salafisme, verdienen extreme afkeuring. Maar het verwarrende én zwakke aan Neels' betoog is, dat hij terecht het extreme salafisme aanvalt, maar dat doet op basis van een opiniestuk waarin die barbaarse opvattingen en regels of de oproep om ze toe te passen, helemaal niet te vinden zijn. Het is gemakkelijker gezegd dan bewezen dat wat OHE in zijn opiniestuk schrijft , 'een vrijbrief' is voor het salafisme, en de 'radicaalste lezing van de islam witwast en vergoelijkt'.

Zo vergoelijkend is het artikel van OHE niet. Hij schrijft dat veel moskeescholen in Nederland er een 'verwerpelijk gedachtegoed op nahouden, gebaseerd op het wahabisme van Saudi-Arabië '. 1/3 van zijn stuk bevat voorts kritiek op het salafisme: de wrede straffen, het overbeklemtonen van het identitaire wat leidt tot polarisering, en de geldstromen (vanuit Saudi-Arabië). Durft de overheid daartegen optreden? '

OEH staat buiten de rechtsstaat', concludeert Neels. De ervaren jurist die hij is, weet dat dit juridische nonsens zijn.

Welke effecten kan overigens die bewering hebben? Als een auteur een opiniestuk schrijft, waardoor hij 'buiten de rechtsstaat' staat, moet hem dat dan niet onmogelijk worden gemaakt? Moet hij niet vervolgd worden? Draagt de krant die een artikel publiceert van iemand die 'buiten de rechtsstaat staat', ook geen verantwoordelijkheid? Moet ook niet tegen de krant opgetreden worden? Zijn er niet geregeld op allerlei krantenforums reacties te lezen, waarvan de inhoud van dien aard is, dat, vergeleken met de inhoud van het opiniestuk van OEH, ,ook geconcludeerd zou kunnen worden, dat de auteurs 'buiten de rechtsstaat staan'?

Brieven van Dikke Freddy is een column van schrijver Erik Vlaminck. Thuisbasis van de column is het webplatform Sociaal.net

Geachte heer,

Ik wil u van harte feliciteren en ik wil u raad vragen. Officieel bent u dan wel geen minister, maar feitelijk bent u het wel, want volgens het dagblad bent u de man die aan alle touwtjes trekt. U slaagt er op voortreffelijke wijze in om zo veel mogelijk dingen op de lange baan te schuiven en daar applaus voor te krijgen. De Vlaamse regering zou gevormd worden tegen 23 september, maar het is nu al duidelijk dat het er niet van komt. De nieuwe Belgische regering wordt verwacht tegen sint-juttemis. Retourgeld voor blikjes, kilometerheffingen, de bouw van nieuwe sociale woningen, de reparatie van de toiletten in de treinen van de NMBS, het opvullen van de putten in trottoirs: het wordt allemaal op de lange baan geschoven. Uw strafste toer vind ik dat ook het behalen van een begrotingsevenwicht in ons landje nu voorzien wordt tegen de tijd dat u allang van een verdiend pensioen zal genieten.

Het is bij dat laatste dat ik u om raad wil vragen. Ik zit zelf namelijk ook met een serieus begrotings­tekort. Ik heb mijn schuldbemiddelaar uitgelegd dat ik mijn uiterste best wil doen om mijn tekort te verminderen om op hetzelfde moment als de Belgische regering een evenwicht te bereiken. Luid gelach was de reactie, plus de mededeling dat mijn weekgeld waarmee ik eten, drinken en alle andere dagelijkse behoeften moet betalen van 42 euro naar 38 euro wordt teruggeschroefd. De aanschaf van een nieuw paar schoenen (die ik dringend nodig heb) was onbespreekbaar. Ik moet dat onderwerp volgende maand maar eens opnieuw ter sprake brengen.

Wetend dat u erin slaagt om, ondanks diepe geldputten, 36 straaljagers aan te schaffen en prachtige nieuwe burelen voor de Antwerpse politie te bouwen, zou ik graag enig advies krijgen om het volgende gesprek met mijn schuldbemiddelaar voor te bereiden. Denkt u dat ik het best bluffend en lachend binnenkom of is het beter om zwijgend en met de kop tussen de schouders op de mij toegewezen stoel te gaan zitten? Is het zinvol om een halfuur op voorhand zichtbaar in de wachtzaal te zitten of kom ik beter twee minuten te laat? Doe ik alsnog mijn tot op de draad versleten schoenen aan mijn voeten of meld ik mij blootsvoets? Met volle vertrouwen in uw strategische inzicht kijk ik uit naar uw adviezen en groet ik u met de meeste hoogachting,

Dikke Freddy

-------------

Dikke Freddy,

Ik laat 'Mijn beste' eraf, want ik ben echt kwaad op u. Wat gij niet allemaal over mij durft roddelen.

Schone meneer zijt gij, mij minister van uitstel durven noemen en dan voor de dag komen met een emmer vol details, waarvan nog niks in huis gekomen is en de schuld daarvan in mijn schoenen schuiven. Precies alsof ge tot de linkse oppositie zijt toegetreden. Heeft de Peter u misschien getrakteerd op nen Big Burger? Nee, eerlijk gezegd, dat had ik van u niet verwacht.

En dan gaat uw geklaag nog alleen maar over die onnozele details! In plaats van u op te trekken aan uw Eigen Vlaamse Identiteit, uw Canon van buiten te leren , zodat ge iets meer weet over Ons Groots Vlaams Verleden. Gij denkt verdorie uitsluitend aan uw eigen materieel belang, uw weekgeld, nieuw schoenen, uw opgespaarde blikjes te gelde kunnen maken (drink verdorie minder!), de treinhuiskes laten repareren (wenst ge misschien ne gouden bril?).

Denk wat meer aan 't algemeen belang!

Saluut.

ZKH B. De Wever

Bekijk video 2.

Toch eigenaardig dat veel mensen, en zeker de liberale en nationalistische politici,  het 'middenveld' verengen tot de christelijke, socialistische en liberale vakbonden en ziekenfondsen en aanverwante organisaties. Hardnekkige nationalistische pogingen om dergelijke organisaties uit de grond te stampen, zijn er van in de VU-tijd ook altijd wel geweest, maar veel succes hebben ze nooit gehad.

Het is bon ton om dat 'middenveld' te verketteren. Dat gebeurt door mensen, van wie de ouders of voorouders materieel of sociaalcultureel , zonder dat 'middenveld', machteloos zouden geweest zijn, door mensen die vaak zelf nog altijd in hun werksituatie of in hun ziekte, vangnetten hebben dankzij die vermaledijde vakbonden en ziekenfondsen.

Eigenaardig inderdaad, omdat de mensen die allergisch zijn voor vakbonden en ziekenfondsen, klaarblijkelijk nooit tot het besef komen, dat er een veel machtiger 'middenveld' is. Het discrete 'middenveld' van de ondernemersorganisaties, van de holdings, van de bankensector, van de superrijken.

De spagaat die nationalisten à la De Wever al geruime tijd obsessioneel volhouden, moet hun op den langen duur toch wel een permanente  kramp in hun kruis  bezorgen.

Het rechterbeen is opgezwollen door 'harmonische gemeenschap', 'eigen identiteit', 'eigen volk', 'groots verleden', 'canon', 'christelijke erfenis'.

Het linkerbeen is gevuld met 'verheerlijking van het individu', 'ontmanteling van het middenveld', 'ontvoogding', 'persoonlijke zelfontplooiing', 'idealen en waarden van de Verlichting'.

Soms vergen politieke tactiek, electorale berekening, dat het linkerbeen nog sterker gestrekt, verschoven en getoond wordt. Maar dat doet pijn aan het rechterbeen.

Want 'gemeenschap' botst met 'individu' en 'ontmanteling van het middenveld'. 'Eigen identiteit en volk en canon' sporen niet met 'ontvoogding' en 'zelfontplooiing'. Niet alle 'waarden van de Verlichting' zijn compatibel met het 'christendom'. En in die 'christelijke erfenis 'zit dan nog eens de 'linkse' boodschap en opdracht van Jezus Christus te wringen: 'Vang de vluchtelingen en de ontheemden op. Toon barmhartigheid voor de weerlozen, voor de armen, voor de uitgestotenen.'

Vreselijk.Vooral electoraal. Enige oplossing: nu eens het linker dan weer het rechter strekken en schuiven, schuiven... Tot dat hun mik scheurt?

Op 5 mei 2018 schreef Mia Doornaert een opiniestuk in De Standaard onder de titel 'Mei '68 ging over seks'.

Hierbij past wat achtergrondinformatie.

Mia behoorde weliswaar niet tot de studentenleiders, zij was evenmin een (linkse) passionaria, maar zij was de linkse '(seks)revolutie' toch wel wat genegen.

Of de 'seksmaand van '68' nog lang heeft doorgewerkt, weet ik niet. Maar vaststaat dat er bij haar achteraf toch wel wat linkse besmetting te constateren was. Zij engageerde zich als syndicaal afgevaardigde voor de socialistische vakbond, en zij was 'Christen voor het socialisme' tijdens een periode van grote liefde voor de CVP-CD&V.

Maar 'linksigheid' is niks om in oud te worden. Al vrij vlug kon Mia haar talenten ontplooien in het Vlaams-nationalistische weekblad Wij. En na haar opname in de adelstand werd ze Belgiciste en royaliste . En nu, in de laatste fase van haar leven, manifesteert ze zich als een rechts-reactionaire columniste van De Standaard, waar ze lang geleden haar journalistieke loopbaan begon. 

Het moge duidelijk zijn, oma barones Doornaert heeft de leeftijd en de ervaring om goeie raad te geven. En stoute meisjes als Anuna (onrechtstreeks) onderuit te halen.