Dirk De Corte, docent, in DS van 23 januari:

Het boek Wanhoop in de Wetstraat van VRT-journalist Ivan De Vadder leert dat we in België vier keer zo veel subsidies geven aan politieke partijen (70 miljoen euro per jaar) dan in ­Nederland, waar anderhalf keer ­zoveel mensen wonen. Dat is dus zes keer meer per inwoner.

Dat feit heeft op zich niets te ­maken met regionale luchthavens of Opera Ballet Vlaanderen, maar zolang de kwaliteit van onze politieke partijen geen zes keer beter is dan die van de Nederlandse, moet dat in elke discussie over subsidies gezegd worden.

Vorige week bleek dat de drie regionale luchthavens in Vlaanderen (in Deurne, Kortrijk en Oostende) ­samen jaarlijks 25 miljoen euro aan exploitatiesubsidies krijgen (DS 18 januari). Daar komen ­investeringsuitgaven­ ­bovenop die ook onder de vorm van een of andere subsidie worden ­gefinancierd. Voor de ondertunneling en de nieuwe startbaan van de Antwerpse luchthaven gaat het om 65 miljoen euro.

Als je die investeringssubsidies ­gespreid bij de exploitatiesubsidies telt, kom je boven een jaarlijkse kost van flink 30 miljoen euro. Daar staan jaarlijks zo’n 600.000 passagiers ­tegenover. Wat betekent dat er per passagier ruim 50 euro aan subsidie wordt toegestopt. Omdat de drie luchthavens zich specifiek tot de ­‘zakenreizigers’ richten, subsidiëren we als Vlaamse belastingbetalers dus zakenlui a rato van ­50 euro per vlucht. 

'Behandel taalrichtingen niet als het ondergeschoven kindje. Motiveer de taalleerkracht, en de leerlingen ­zullen dra volgen', schrijven vier taaldocenten (Lieven Buysse hoogleraar Engelse taalkunde en campusdecaan Letteren KU Leuven Campus Brussel, Tanja Mortelmans hoogleraar Duitse taalkunde en vicedecaan onderwijs FLW UAntwerpen, Kornee van der Haven hoofddocent historische Nederlandse Letterkunde UGent, Rik Vosters hoofddocent Nederlandse taalkunde VUB), in De Standaard van 14 januari.

De auteurs wijzen terecht op het belang van het talenonderwijs. Maar dat kan maar belangrijk zijn als het een hoge kwaliteit nastreeft en verwerft. Daarvoor is een 'stevig kennisfundament' nodig en moet het bij leerlingen een 'open blik op de wijde wereld' creëren. Goed talenonderwijs moet de bekwaamheid tot 'kritische analyse' en 'logische argumentatie' ontwikkelen en vervolmaken. Zo is het.

Maar dat alles is alleen maar mogelijk wanneer de taalleraars erg getalenteerd zijn en zelf inzicht hebben in het taalsysteem en in staat zijn tot kritische analyse en logische argumentatie.

Overschot van gelijk hebben de schrijvers van dit opiniestuk, wanneer zij erop wijzen dat er al vele decennia een hiërarchisch verschil bestaat tussen wiskunde-positieve wetenschappen enerzijds en talen -geesteswetenschappen anderzijds.

Dat verschil moet op de schop. Het is onpedagogisch, anti-didactisch en onproductief. Wanneer die hiërarchie verdwijnt, zullen ook 'sterke' leerlingen  naar taalrichtingen doorstromen.

BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY

Aan Fernand Huts (the sky is the limit)

Erik Vlaminck

Zaterdag 31 december 2022 om 3.25 uur

----------------------------

Meneer Fernand,

Wij kennen elkaar! Ik was de convoyeur die meereed op de rammelende camion die u 45 jaar geleden naar de Vesuvius hebt gestuurd. U was toen niet alleen baas van de firma Het Veldboerke, u was het veldboerke. De groenen van vandaag zouden een standbeeld voor u moeten oprichten, maar ze kennen hun geschiedenis niet en weten niet dat u de uitvinder van de biolandbouw in Vlaanderen bent. Zonder u ­waren de vergeten groenten echt vergeten. Maar omdat uw linzen en uw postelein trager groeiden dan uw bank­rekening, stuurde u een camion naar de Vesuvius om er in het geniep tien ton lava te gaan halen. Die lava, een zuiver natuurproduct, werd royaal over uw groentebedden uitgestrooid. Het gevolg was dat uw oogst ongezien rijk en ­smakelijk was. Ook in die tijd ging u geen innovatie uit de weg.

We zijn elkaar uit het oog verloren en dat is spijtig, maar dat hoeft niet te ­betekenen dat we elkaar niet van dienst kunnen zijn. Ik heb begrepen dat u door dag en nacht te werken bent opgeklommen tot in de kopgroep van de rijkste Belgen. U hebt op de rijkemensenlijst meer dan een miljard voorsprong op achterblijvers zoals Marc Coucke, Michel Moortgat, Jef Colruyt, Christian Van Thillo en Vincent ­Kompany. Op de Panama Papers staat uw naam prominent tussen die van andere miljardairs die allemaal zodanig onder hun rijkdom gebukt gaan dat ze levenslang en wereldwijd vrijstelling van ­belastingen kregen. Vooral dat laatste wekt jaloezie en het leidt ertoe dat u, onterecht, weleens scheef bekeken wordt.

Thuis hebt u het ook niet onder de markt want uw madame weet van geen ophouden als het over het kopen van schilderijen gaat. Omdat in uw kastelen en villa’s alle muren vol hangen, hebt u in Antwerpen de Boerentoren opgekocht om daar op te hangen waar thuis geen plaats voor is. Zakelijk denkend, dacht u meteen: dan noem ik dat spel ineens een museum. Het gewone volk zal content zijn dat het naar schilde­rijen mag komen kijken en misschien valt er op die manier nog een subsidiepotje te versieren.

De voedselbank is de enige bank waar ik zelf regelmatig kom en ik zie dat de wachtrijen er alsmaar langer worden

Om uw museum echt Belgisch te ­maken hebt u ervoor gekozen om de wolkenkrabber uit te breiden met koterijen: grote mansardes op het dak en een veranda tegen de achtergevel. Maar u krijgt stank voor dank. Wanneer een andere geslaagde zakenman als Donald Trump een toren inricht, noemen de Amerikanen die eervol een Trump­ Tower. Wanneer u met een extra verdieping uw Boerentoren meer glans wilt geven, noemen de Antwerpenaren dat minachtend een Hutsepots.

Het gevolg is dat u zich in Antwerpen, terecht, niet meer op straat beweegt en dat u zich hebt teruggetrokken op uw landgoed in het Britse Kent. Een neveneffect daarvan is dat u daardoor niet meer op de hoogte bent van de levenszorgen van het gewone volk. Nochtans hebt u altijd gezegd dat kennis van die levenszorgen van kapitaal belang is voor een zakenman die zijn winstmarges wil vergroten. Het is in dat verband dat ik denk dat ik u van dienst kan zijn, want ik weet uit ervaring waar veel gewone mensen het voorbije jaar van wakker lagen.

Van loketten, bijvoorbeeld, want die verdwenen in 2022 sneller dan de ­bedreigde diersoorten. Bij de schaarse loketten die overbleven kan een burger bovendien alleen terecht nadat hij, lang op voorhand, een afspraak heeft ­gemaakt. De meerderheid van de loketten van banken, ziekenkassen, trein­stations, gemeentehuizen, vakbonden, nutsbedrijven en hospitalen werden vervangen door computerdiensten. De honderdduizenden die geen computer kunnen bedienen, kloppen zich op de kin, vloeken van onmacht en worden vierkant uitgerangeerd. Ligt hier geen kans voor u? Maak van uw Boerentoren een lokettentoren! Wellicht is het ­gemakkelijker om daar subsidies voor te krijgen dan voor een schilderijen­museum. Bovendien wordt wie cultuursubsidie krijgt in Vlaanderen nog ­schever bekeken dan wie op de Panama ­Papers staat. Cultuur zit niet in de Vlaamse canon.

Een andere tip die ik u kan geven is: investeer in het bankwezen, en meer bepaald in de voedselbank. De voedselbank is de enige bank waar ik zelf regelmatig kom en ik zie dat de wachtrijen er, hoewel de voedselpakketten drastisch verkleinen, alsmaar langer worden. Het succes van de voedselbanken zou nog toenemen mochten ze niet langer huizen in miserabele hangars en verlopen winkelstraten. Misschien kunnen de marmertegels van de gelijk­vloerse verdieping van uw Boerentoren worden voorbehouden voor een voedselbank. Zo wordt uw erfgoed weer wat het ooit was; een statig bankgebouw. Ook daar kan ongetwijfeld een subsidiedossier voor worden ingediend. ­Tegelijk zullen velen die in armoe leven er gelukkig van worden en dat is iets wat zelden voorkomt.

Niet dat veel mensen ervan wakker liggen, maar er ligt voor u mogelijk ook een opportuniteit in het oplossen van het vluchtelingenprobleem. Nicole De Moor, de christelijke staatssecretaris die dat nu moet arrangeren, krijgt haar zaken niet geregeld. Waarschijnlijk wordt ze door haar ondergeschikten ­tegengewerkt, want de Belgische Staat slaagt er met gemak in om jaarlijks meer dan een miljoen nieuwe nummerplaten voor auto’s binnen de 24 uren uit te reiken, terwijl het maar niet wil lukken om de 30.000 asielaan­vragers die hier elk jaar aanwaaien ­binnen de maand te registreren, laat staan ze een bed te geven en een spuit tegen besmettelijke ziektes. Laat die sukkelaars ook naar de loketten in uw toren komen! Wat in Brussel niet kan, moet in Antwerpen wel lukken. ‘Wat we zelf doen, doen we beter!’, zegt het spreekwoord van de N-VA. Als het personeel van uw Katoen Natie elke maand honderdduizenden containers kan transporteren, zal het hen ook wel lukken om een paar duizend vluchtelingen ordentelijk te registreren. Uw toren zal dan snel dezelfde allure krijgen als het Vrijheidsbeeld van New York. En Nicole De Moor zal u ruimschoots ­subsidiëren om haar probleem op te lossen.

Er zijn nog tal van andere kop­brekers die de mensen bezighouden waar u wellicht geen weet van heeft. Ik denk bijvoorbeeld aan de afgeschafte treinen en trams, de verdwenen bankautomaten, het wachten op spoed­diensten dat langer duurt dan een bergrit in de Tour de France, de kinderen die geen lessen meer krijgen door het ­lerarentekort, de vuurwerkbommen die niet langer alleen op oudjaar maar wel het hele jaar door ontploffen, enzovoort. Maar u hoeft niet alle zorgen van de hardwerkende Vlaming op u te ­nemen. Het zou al schoon zijn mocht u van uw Boerentoren een loketten­centrum annex voedselbank kunnen maken.

De politici zouden u onthutst subsidiëren, de bevolking zou u eindelijk dankbaar toejuichen. Intussen verblijf ik met de meeste Hoogachting,

Fr. De Meester

Door u 45 jaar geleden al Dikke Freddy genoemd.

----------------------------------

Antwoorden aan Dikke Freddy

----------------------------------

Ik, Ferdinand Huts, ken u ook nog manneke. Gij waart inderdaad mijn convoyeur, maar veel hebt ge daarna niet meer uitgestoken. Ge zijt op uw lui gat gaan zitten en ge zit er nog op.

Ik, Ferdinand Huts, ben uitgegroeid tot een harder en harder werkende Vlaming en meer dan terecht dan ook, tot een van de rijkste. Da steekt eh jongen. Dat gezever over Panama Papers, pure jaloezie! Ik, Ferdinand Huts, hardwerkende Vlaming, doe toch met mijn geld wat ik wil, zeker!

In één ding geef ik u gelijk: mijn madame is niet te houden, als het op kopen aankomt. En surtout van dure schilderijen van beroemde namen. Maar ik voorzie haar daarvoor van een riant budget. Dat ze zich daarmee bezighoudt, is nog altijd beter, dan dat ze zich gaat bemoeien met mijn zaken, want vrouwen, dat heb ik al vaker gezegd, moet ge buiten de serieuze business van de man houden.

Uw voorstellen om een lokettenzaal en een voedselbank in de Boerentoren te huisvesten, zijn puur populisme. Zoek werk, Dikke Freddy, en zaag niet.

Huts

Zondag 8 januari: H. Franciscus van Sales en de liefde.

Klik op onderstaande link voor meer informatie.

Bijlagen:
Catechismus na de Mis - 2022-2023.pdf (160.8 KB)   

• Op Eén (en via de app van VRT Max) start de uitzending om 9.20 uur. De uitvaart wordt van commentaar voorzien door bisschop Johan Bonny van Antwerpen, samen met VRT-journalist Peter Decroubele en correspondente Andrea Vreede vanuit Rome.
• De uitzending in Nederland op NPO 2 start al 5 minuten eerder, om 9.15 uur. De commentaar wordt verzorgd door KRO-NCRV presentator Wilfred Kemp en de in Rome wonende Hendro Munsterman, correspondent voor het Nederlands Dagblad.

Benedictus XVI: Caritas in veritate

In principe keert de rechtvaardigheid dus op het voorplan terug, ook als moreel criterium voor de regulering van de markt (nr. 35) en met aandacht voor institutionele hervormingen. Dat blijkt onder meer uit concrete standpunten met betrekking tot de honger. In navolging van Nobelprijswinnaar Amartya Sen wordt opgemerkt dat honger geen gevolg is van een gebrek aan voedsel, maar van een tekort aan sociale hulpmiddelen, die vooral institutioneel zijn (nr. 27). Vandaar een pleidooi voor “een netwerk van economische instituties die een regelmatige toegang tot voldoende voedsel en water” garanderen. Van groot belang is bovendien de wijze waarop de rol van de armen wordt gedefinieerd. Ofschoon zij in de tekst soms op paternalistische wijze worden beschreven als “ontvangers van hulp”, wordt de nadruk vooral gelegd op het feit dat zij meer betrokken moeten worden bij hulpprogramma’s. Al te dikwijls worden projecten uitgevoerd voor de armen, maar zonder hun inspraak. De armen moeten niet gezien worden als een “last”, maar als een hulpbron, en de stelling dat een markteconomie niet goed kan functioneren zonder een bepaald armoedequotum wordt met stelligheid afgewezen (nr. 35). Tevens worden voedsel en watervoorziening “universele rechten van alle mensen” genoemd, “zonder onderscheid of discriminatie” (nr. 27).

De institutionele invalshoek vindt men ook in nr. 25, waar gewezen wordt op ontwikkelingen in de markt die leiden naar een deregulering van de arbeidsmarkt en een “vermindering (downsizing) van de socialezekerheidssystemen als de prijs die moet betaald worden voor het zoeken naar een groter competitief voordeel in de globale markt”. Deze aandacht voor de sociale zekerheid is een opvallende correctie van de door de neoconservatieven geïnspireerde eenzijdige kritiek op de verzorgingsstaat in Centesimus annus van Johannes Paulus ii. De uitdrukkelijke verwijzing naar de verzorgingsstaat in nr. 60 getuigt eveneens van meer zin voor nuances: de sociale zorg en de welzijnspolitiek van de staten worden niet veroordeeld, maar in het licht van het subsidiariteitsbeginsel wordt gepleit voor meer “actieve participatie van individuele burgers en van de civiele maatschappij”, en dit met het oog op minder bureaucratie en meer solidariteit (nr. 60). Er wordt ook verwezen naar de opbouw van sociaal kapitaal (nr. 32). De aandacht voor instituties weerklinkt ook in de scherpe kritiek op onrechtvaardige vormen van intellectuele eigendomsrechten ten koste van de armen (nr. 23).

Met betrekking tot de markteconomie wordt zonder aarzeling gezegd dat zij dient onderworpen te worden aan verschillende dimensies van rechtvaardigheid: commutatieve, distributieve en sociale rechtvaardigheid (nr. 35). Er wordt benadrukt dat  “rechtvaardigheid moet toegepast worden op elke fase van de economische activiteit’ (nr. 37). Markten staan niet op zichzelf, maar zij zijn ingebed in “culturele configuraties” die de markten definiëren en er richting aan geven. Het economische leven is niet alleen gegrond in een contract, maar het vereist ook rechtvaardige wetten en rechtvaardige vormen van verdeling onder leiding van de politiek. Tevens vereisen zij een geest van “gave”. Er is niet alleen contractuele uitwisseling, “de politieke logica en de logica van de onvoorwaardelijke gift” zijn eveneens noodzakelijk (nr. 37). Vandaar ook het belang van een “economie van de gratuïteit en broederlijkheid” (nr. 38).

In het januarinummer van Onderox, verschijnt een uitgebreid interview met pater Benny Berrens, norbertijn van de abdij van Postel. Pater Benny ziet de toekomst van de katholieke kerk positief in.

Lees het interview via onderstaande links.

Bijlagen:
Benny 1 001.jpg (520 KB)   
Benny2 001.jpg (571.3 KB)   

1. 'De dromen van Rik', een kortverhaal.

   Ook al was het ondertussen al vijf jaar geleden, Rik kon het nog altijd niet verkroppen dat hij het bij de rectorsverkiezingen had moeten afleggen tegen die blaag van een Sels. Was die stemming wel correct verlopen? Even had hij met de gedachte gespeeld om met zijn aanhangers de Hallen te bestormen, maar voor dergelijke doortastende acties waren de tijden nog niet rijp. De 65 voorbij was hij en het leven begon drukkend saai te worden, ondanks zijn frequente mediaoptreden.

   Vrij recent had hij evenwel in de VRT-wandelgangen, twee boeiende maar ook zwervende, naar profilering zoekende mensen wat beter leren kennen, Dyab-Abou en Karel. Zij boden perspectieven voor Riks onrustige geest.

   Dyab had al heel wat watertjes doorzwommen. Hij was de founding father van een politieke partij 'BE-ONE', waarvoor hij politici met ervaring als Koç en Kaçar had weten aan te trekken. Maar het was allemaal uitgedraaid op een bittere ontgoocheling. In 2019 had Dyab dan ook ferm geproclameerd: 'Voor mij nooit nog een politieke carrière'. Maar het bleef kriebelen.

   Ook Karel was in het bezit van een talentrijke, uiterst ambitieuze, edoch onrustige ziel, die hem ertoe dwong zich te ontpoppen tot een van de belangrijkste jobhoppers van Vlaanderen. Unizo, Febelfin, VDAB, CEO Anderlecht, Matexi....Overal direct aan de top.

   Enfin, twee extreem valabele openbare figuren. Rik was er rotsvast van overtuigd dat met zijn overvloedige capaciteiten erbij, een trio gevormd werd dat in staat was met een nieuwe politieke formatie, het vastgeroeste en beschimmelde Belgische en Vlaamse politieke gedoe naar de stortplaatsen van de geschiedenis af te voeren en te vervangen door een nieuwe politieke lente en een nieuw politiek geluid. Rik voelde aan dat het momentum er was. Hij mocht het niet laten passeren. De geschiedenis wacht niet. En bovendien werd hijzelf een dagje ouder. Rik, Dyab, Karel: een triumviraat dat de Belgische politiek zou hertekenen.

   Voor het stichtingsmoment van de nieuwe partij, had Rik, Dyab Abou en Karel uitgenodigd naar de Cum Laude in het Groot Begijnhof voor een drankje en een hapje. Daar voelde hij zich thuis, op zijn gemak, dat was zijn biotoop.

   Nog voor de anderen arriveerden, had Rik al een fles Châteauneuf-de-Pape laten aanrukken. Zijn scherp-analyserende geest maakte hem het prettige vooruitzicht duidelijk dat de inhoud hem alleen ten deel zou vallen, aangezien het weinig waarschijnlijk zou zijn dat Dyab wegens zijn moslim- en Karel wegens zijn sportachtergrond, zich tegoed zouden doen aan de pausendrank. Hij had het bij het juiste eind. Rik was overigens de enige nogal speelse natuur van het trio. Dyab was weliswaar doorheen de jaren milder geworden maar een speelvogel, zoals bv. Eden Hazard was hij niet, verre van, ook al leek hij in zijn jonge jaren als twee druppels water op onze ex-stervoetballer. En Karel was nog altijd zijn allerserieuste, krampachtige Zichzelf. Rik evenwel was de 'roomse opgewektheid'

   
   Zoals steeds was Rik helder en bondig. 'Confraters', zei hij, 'het centrum is leeggelopen, wij met onze talenten en ervaringen kunnen er met een nieuwe partij voor zorgen dat het centrum opnieuw een waardevolle invulling krijgt. Dit gezegd zijnde,  is onze partij van start gegaan. Mag ik jullie evenwel vragen, nog wat discretie te bewaren,want uiteraard is onze partij nog enigszins een prematuurtje'. Daar waren Dyab en Karel het volmondig mee eens.

   Het mag verbazingwekkend heten, of kwam het door de bijna lege fles, dat Rik niet gemerkt had dat een belangrijk en charmant -althans wat de minister betreft- gezelschap zich ondertussen aan de centrale tafel van de Cum Laude had neergezet en ook al aan de Châteauneuf was begonnen. Rector Sels was in een geanimeerd gesprek met Mahdi en Verlinden verwikkeld, maar had ook vanuit zijn rechterooghoek Torfs, Jahjah en Van Eetvelt opgemerkt en gespreksflarden opgevangen.

   Sels was geen uil. De volgende dag stond in alle gazetten wat Torfs en co. van plan waren.

   Rik moest telkens opnieuw met klem zeggen: ''t Is prematuur mensen, 't is prematuur.' Die premature partij begon hem echt al op de zenuwen te werken.

BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY

Aan Bart Somers, minister van Gelijke Kansen

Na de de bouwshift, de blikjesshift, inclusief planschade? 

--------------------

Geachte heer,

Ik durf u aan te schrijven omdat ik denk dat u, ondanks het feit dat u een liberaal bent (mijn grootvader sprak altijd over ‘de glibberalen’), toch een mens van goede wil bent.

Om te voorkomen dat in Vlaan­deren ook de laatste overgebleven moerassen en voetbalvelden worden volgebouwd, is de Vlaamse regering bezig met een ingewikkelde regeling die de ‘bouw­shift’ wordt genoemd. Vroeger dacht ik dat er maar drie shiften bestonden: de vroege, de late en de nacht. Maar nu blijkt er dus ook de bouwshift te zijn. Enfin, dankzij de bouwshift zullen de gelukkige eigenaars van moerassen en zompige voetbalvelden een sloot geld krijgen als ze op hun moerassen en zompige voetbalvelden geen borden zetten waarop staat: ‘Bouwgrond te koop.’ Ze krijgen die sloot geld omdat ze ‘planschade’ oplopen. Hun investering in grond, waarvan ze vroeger dachten dat het bouwgrond was omdat de overheid vroeger alle grond als bouwgrond beschouwde, is een fiasco geworden en dus moeten ze vergoed worden. Uw liberale partij gaat er bovendien op toezien dat ze extreem goed vergoed worden.

Nu wil het toeval dat ik zelf ook met een investering zit die door kazakkendraaierij van de overheid een fiasco is geworden. Op 16 januari 2016 berichtte minister Joke Schauvliege (ik heb het krantenbericht in mijn bezit) dat er binnen de kortste keren statiegeld op blikjes zou worden geheven. Sindsdien heb ik een dermate volumineuze berg blikjes verzameld dat de leefruimte in mijn gemeubelde kamer er meer dan gehalveerd door is. Dat allemaal in de ­gedachte dat ik voor die blikjes een sloot geld zou gaan krijgen. Stilaan ­begin ik echter te geloven dat uw regering naast de bouwshift ook een blikjesshift heeft bedacht. Kunt u mij bevestigen of dat inderdaad zo is? En zo ja, heb ik dan ook recht op een ruime planschade? Het lijkt mij een kwestie van gelijke kansen, en dat is tenslotte uw bevoegdheid.

Eventueel kan ik u nog tal van andere dossiers bezorgen van overheids­beloftes die niet werden gehouden en waarvoor ik – mijn gelijke kansen ­indachtig – denk planschade te moeten krijgen, maar ik zou de blikjeskwestie graag opgelost zien omdat mijn maatschappelijk werkster dreigementen uitspreekt. Zij kijkt namelijk met andere ogen naar mijn blikjesinvestering dan ik.

In afwachting van uw welwillende antwoord, groet ik u met Hoogachting,

Frederik de Meester,

alom gekend als Dikke Freddy.

-----------------------------------

Antwoord aan Dikke Freddy

Beste Dikke Freddy,

Ik wil u gemeend danken omdat ge denkt dat ik een mens van goede wil ben. Ge denkt dat met recht en reden, want ik heb veel goeie wil. Ik ben er overigens zeker van dat uw grootvader mij geen glibberaal genoemd zou hebben, want een gladjanus ben ik niet. Dat hoort iedereen die het mij hoort uitleggen, direct.

Wat de inhoud van uw sympathiek briefje betreft, moet ik er toch op wijzen dat uw meningen over planschade voor bouwgrond toch wel heel simplistisch klinken en absoluut niet kunnen vergeleken worden met uw blikjesprobleem.

Minister Schauvlieghe was wel een pront madammeke, daar niet van, maar tussen ons gezegd en gezwegen, veel verstand van politiek had ze niet. Statiegeld voor blikjes, hoe haalde ze het zes jaar geleden, in godsnaam in haar kop!

Goedgelovige, simpele mensen, zoals gij Dikke Freddy, zijn dan aan het verzamelen (hoe meer Carapils, hoe meer blik) gegaan en zitten nu met een berg afval. Stuur het in een container naar Joke!

Uw dienstwillige Bart.

In DS van 6 december constateert Ives Marx  dat de inkomens- en verloningsongelijkheid in de VS veel groter is dan bij ons. Maar hij hoedt er zich voor dieper in te gaan op de inkomensongelijkheid hier. Zo krijg je de indruk dat Marx het enorme verschil tussen de VS en België opvoert, om de (kleinere) verschillen hier te legitimeren.

Dat is een toch wel erg gemakkelijke benadering van het inkomensverschilprobleem. Marx schrijft: 'Het punt is dat wat wordt voor­gesteld als dwingende economische wetmatigheid, vaak niet meer is dan pure ideologie die ongelijk­heid moet legitimeren'. Inderdaad. Maar dat geldt niet alleen voor de in vergelijking met België, gigantische verschillen in de VS, maar natuurlijk ook voor de verloningsniveaus hier.

Ik verwacht van Marx dat hij daar eens dieper op ingaat. Zoals hij het hier voorstelt, is het alsof de Belgische ongelijkheid binnen de grenzen van de 'dwingende economische wetmatigheid valt', en de VS in de economie een alibi zoekt voor de legitimatie van grote ongelijkheid.

‘Waarom voelt ouderschap als een verliespost aan?’, vraagt Thomas Detombe, freelancejournalist en zelf jonge vader, zich af in een opiniestuk in DS van 21 november.

 De onrust die kersverse ouders voelen, hangt volgens Thomas Detombe, samen met een prestatiecultuur die je uitdaagt om uit te blinken.

 Detombe schrijft een scherpe analyse van de problemen, de onrust en de onzekerheid, waarmee jonge ouders van nu te kampen hebben. Die worden veroorzaakt door de neoliberale prestatiecultuur -ook door de overheid gepropageerd-, waarbij vanuit materialistische, economische belangen, de individuele zelfontplooiing, het persoonlijke succes, de ouderlijke zelfredzaamheid , sterk en voortdurend beklemtoond worden.

Die prestatiecultuur botst met de eisen van het ouderschap. Die botsing is des te heviger omdat de traditionele 'village' in snel tempo verder afbrokkelt en de overheid faalt in aangepaste ondersteuning van jonge gezinnen.

Jonge mensen worden zo voor de keuze gesteld: geen kinderen en opgaan (of meeracen) in de door neoliberale, financiële privémachten én staatsmacht gepropageerde 'zelfontplooiing, zelfredzaamheid, prestatiecultuur' of kiezen voor kinderen, dat wil zeggen: 'ik ben omdat wij zijn' of zelfontplooiing zien als het uitbouwen van 'kwaliteitsvolle relaties met anderen'.

In DS van 15 november verscheen een column van Ignaas Devisch onder de titel 'Geborgenheid in een onherbergzame wereld'.

Mij valt het op dat Devisch in zijn zoektocht naar een 'metafysisch dak' voor de mensen, wat noodzakelijk is voor zingeving en geborgenheid, terechtkomt bij 'die aspecten van de samenleving die er niet zijn voor hun rendement, maar voor hun relevantie', en zich dan beperkt tot een door de huidige subsidiecommotie beïnvloede en dus m.i. nogal kneuterige, vermelding van de 'doorgaans onderbetaalde kunst'.

Overigens mag niet uit het oog verloren worden, dat een belangrijk deel van de kunstproductie, door haar extreem individualisme, niet van aard is om het overgrote deel van de mensen 'zingeving en geborgenheid' te verschaffen, hoe groot de persoonlijke appreciatie van sommige kunstwerken ook mag zijn.

Wat ik ervaar als een mankement in Devisch' besluitende alinea -en dat is niet de eerste keer én niet alleen bij Devisch-, dat hij o.a. religie als mogelijk 'metafysisch dak' niet vermeldt. Als hij dat 'aspect' bewust opzijschuift, vertoont hij 'de pleinvrees der kanunniken'.