Hans Geybels, gastprofessor theologie aan de KUL en voormalig woordvoerder van kardinaal Danneels, publiceert onder de titel 'Het grote ongelijk van Dalrymple' een analyse van het neoconservatieve denken.

In die analyse Geybels terecht op de ongenuanceerde eenvoud van die denkrichting. De complexiteit van de samenleving wordt gereduceerd tot slogans, tot een zwart-witplaatje, tot de goeden versus de slechten, tot de hard werkenden versus de luieriken.

Neoconservatieven zien de samenleving naar de verdommenis gaan. Alleen het segment waartoe zij zichzelf rekenen,is nog gezond. Zij gaan ervanuit dat een groot deel van de 'anderen' en dat zijn vooral de jongere generaties, reddeloos verloren is. Die moeten afgestoten worden, achter figuurlijke en, liefst nog, massaal achter echte tralies verdwijnen. Harde repressie ziet de neoconservatief inderdaad als het enige middel om zich te beschermen tegen de barbaarse hordes.

'Aandacht voor de sociale context van de jongeren, de gezinssituatie, de voorstelling in de media en ook voor het functioneren van de instellingen, zou ons een hele stap verder brengen', aldus Geybels. En hij verwijst ook naar de tienduizenden inspirerende en sociaal gemotiveerde jongeren uit de jeugdbewegingen en naar de honderdduizenden die nu naar Madrid trekken voor de Wereld Jongerendagen. Het is niet alleen maar een 'zwartboek'.

Geybels stelt dat alleen maar criminalisering en repressie, nooit een duurzame oplossing bieden. Integendeel. De wrok, de haat, de frustratie  en wraakgevoelens van de jonge bevolking, die Dalrymple lelijk, agressief, gemeen, onbeschoft en crimineel noemt, zullen explosief toenemen.

Ook de Vlaamse neoconservatieven, die Dalrymple als hun huisideoloog beschouwen, moeten ervoor oppassen dat ze door hun zwart-witbenadering van de samenleving, door het zweren bij de harde aanpak zonder ook te werken aan positieve oplossingen, ook in Vlaamse steden het klimaat voor rellen mee helpen beïnvloeden.

In De Standaard verscheen gisteren een column van de Britse essayist en psychiater Theodore Dalrymple over de rellen en de relschoppers in Engeland. Dalrymple heeft enige bekendheid verworven in Vlaanderen omdat De Wever hem aanduidde als een van zijn grote voorbeelden en inspirators voor De Wevers rechts-conservatief gedachtegoed.

Zelden zo'n vulgair scheldproza gelezen als van deze 'essayist-arts-psychiater'. Dalrymple is iemand die met diepe verachting neerkijkt op zijn eigen landgenoten. De politici en de intellectuelen zijn apathisch, laf, onbekwaam, opportunistisch. Een groot deel van de jonge Britten is lui, lelijk, agressief, gemeen, onbeschoft, crimineel. De politie en de rechters zijn bespottelijk, ineffectief, incompetent.

Doet de arts-psychiater ook maar één poging om een verklaring te zoeken voor het geweld? Neen. Geeft Dalrymple mogelijke aanzetten tot oplossing aan? Neen. Deze man schrijft geen essay. Zijn scheldkanonnade is een pamflet waarin hij vanuit zijn geprivilegieerde ivoren toren wild om zich heen schopt.

De indruk ontstaat dat hij niet echt geeft om oplossingen. Het is hem om de haat voor zijn eigen land te doen. En om zijn eigen grenzeloze burgerlijke zelfgenoegzaamheid en intellectueel superioriteitsgevoel. Hij toont zich al evenzeer als de jonge vandalen in de Engelse steden, een gemene relschopper. Dat hij daarbij op de platste manier de gestorven Amy Winehouse door het slijk haalt, is echt het dieptepunt.

En De Wever bewondert deze platvloerse, onbeschofte, puberale  pamflettist!?

Mehdi Hasan, politiek journalist van de New Statesman, roept naar aanleiding van de verlaging van de kredietwaardigheid van de VS door het ratingbureau S&P, op tot degradatie van de degradeerders.

Deze meneer Hasan heeft overschot van gelijk wanneer hij de kredietbeoordelaars een veeg uit de pan geeft en hun geloofwaardigheid in twijfel trekt.

Het is niet gezond wanneer democratisch verkozen regeringen gegijzeld worden door ratingbureaus.Het is ook opvallend dat er zo gemakkelijk van uitgegaan wordt dat de privésector en deze beoordelaars in het bijzonder, het altijd bij het rechte eind hebben en dat de publieke sector bijna ipso facto verspillend functioneert.

De tering naar de nering zetten? In het enge kapitalistische financieel-economische denkschema van firma's als S&P, is dat moraliserende verwijt alleen maar bestemd voor de verspillende overheden.

Hebben deze ratingbureaus en tutti quanti enkele jaren geleden de banken gewaarschuwd en berispt voor hun roekeloos beleid en voor de dreigende ondergang? Wat was hun beoordeling van de rommelkredieten waarin vele banken grossierden? En beschouwen zij de miljarden die de overheden toen in de bankensector hebben moeten pompen, ook als verspilling?

Ben het volkomen eens met deze meneer Hasan: degradeer de degradeerders,gedaan met de heerschappij van de rating agencies!

Het wild om zich heen trappen van De Wever en NVA en de poging om daarbij vooral CD&V het hardst te raken, maken het nog maar eens duidelijk.

Het politieke fundamentalisme en opportunisme van De Wever halen het vaker en vaker van de academische objectiviteit die je van een historicus zou mogen verwachten. De Wevers fanatiek geloof in het eigen grote gelijk, vertroebelt in sterke mate het correct lezen, analyseren en evalueren van de teksten en meningen van andere politici en partijen.

Wanneer de anderen, in het bijzonder nu CD&V, het wagen hem en zijn partij NIET te volgen in hun separatistisch streven met als uiteindelijk doel de oprichting van een rechts, neoliberaal Vlaams republiekje, vervalt De Wever in verwijten en scheldpartijen ofwel in een meelijwekkend zelfbeklag dat hij probeert te transponeren naar heel Vlaanderen: de Vlaming als uitgebuite, machteloze, te beklagen underdog.

Deze karakteriële en intellectuele minder fraaie kenmerken van de politicus die zich graag de machtigste man van Vlaanderen en België waant, kunnen niet langer verdoezeld worden door zo nu en dan een  Latijns citaat uit de Dikke van Dale te plukken.

Dat Beke en CD&V bereid zijn met de zeven andere partijen aan tafel te gaan zitten, getuigt van politieke verantwoordelijkheidszin en democratische ingesteldheid.

De christendemocraten hebben de voorbije dagen al ervaren dat zijn eigen weg gaan, zichzelf profileren, niet langer aan het handje van De Wever of in de schaduw van de nationalisten lopen, onmiddellijk de politieke relevantie van de partij heeft hersteld. De CD&V staat er weer.

En het misprijzen dat zij oogstte door haar slaafse afhankelijkheid van wat NVA zei en (niet) besliste, is al aan het veranderen in respect voor een partij die haar verantwoordelijkheid neemt. Een partij die er zich sterker en sterker van bewust wordt dat verantwoordelijkheidszin en democratisch bewustzijn echt maar tot uiting komen in het verbeten zoeken naar faire compromissen.

Want degenen die (bijna altijd) compromissen afwijzen, zijn in essentie autoritair en fundamentalistisch ingesteld.  Overtuigd van het eigen grote gelijk. Zeker van de eigen superioriteit. En dergelijke instelling strookt niet met de realiteit en komt nogal vaak eerder potsierlijk over.

Het is niet de eerste keer dat de Vlaamse minister-president kopstukken uit zijn eigen partij voor schut zet. Maar de manier waarop hij nu de CD&V-voorzitter herleidt tot een onmondige schooljongen, valt pijnlijk scherp op.

Beke had enkele dagen geleden de onmogelijke opdracht van vooral Peeters meegekregen om het non-standpunt van de partij naar buiten te brengen. Hij bracht er dan ook in het interview in Terzake niks van terecht. Een afknapper van formaat. Bijzonder vernederend voor de voorzitter en de partij.

Peeters kruipt nu in wat eigenlijk de voorzitterstaak is. Hij zegt op de vooravond van 11 juli wat de partij wenst en hoe het verder moet. Beke en zijn voorzitterstitel worden opzijgeschoven als volkomen irrelevant en waardeloos. Kris Peeters werpt zich op als de echte big boss van de christen-democraten.

De vraag is hoe lang de federale ministers van CD&V met op kop Leterme, politici als Verherstraeten en de ACW-vleugel, het eigengereide en machtswellustige optreden van Peeters nog zullen dulden.

De spanningen binnen CD&V lopen al langere tijd op. Wanneer barst de bom?

Drie bedenkingen bij het neen van De Wever op de formateursnota van Di Rupo.

1. Wat al vaker gezegd en geschreven werd, is nu overduidelijk: meneer NEEN werkt al de hele tijd met een dubbele agenda. Hij belijdt met woorden dat hij België niet wil doen barsten, maar niet alleen het program maar heel de politieke tactiek van NVA, is op dat doel gericht. Een rechts, neoliberaal Vlaams republiekje, is de ultieme natte droom van de Vlaams-nationalisten.

2. Het non-standpunt en de non-reactie van CD&V betekenen nu wel echt de laatste spurt van die partij naar de ondergang. RIP CD&V. Geen visie, geen profilering, geen zelfstandige mening, geen inhoudelijke evaluatie. Alleen maar angst, alleen maar onzeker gebazel, alleen maar verlammende fixatie op het enge nationalistische discours van meneer NEEN.

3.Van Besien en Genez hebben in democratisch opzicht overschot van gelijk: als zeven of acht partijen willen onderhandelen, dan moeten ze aan tafel gaan. Het is een aanfluiting van de democratie, wanneer ze zich laten gijzelen door een partij, die het einde van het land wil.