Zaterdag 24 februari 2007
Zo ben ik gebleven een vis in koel water. Glij door wier en lis op zoek naar aas. Vermijd de worm die opzettelijk langs de slangenwortel kro…
Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.
Glij door wier en lis
op zoek naar aas.
Vermijd de worm
die opzettelijk langs
de slangenwortel kronkelt.
Want niet nog eens
wil ik zo gruwelijk
beetgenomen worden
als toen ik hierlangs zwom.
Haak en weerhaak
in mijn bek hapte ik
pijn van langzame worging
mij bevrijden kon
in een ultieme sparteling
en in het water pletste
vlug wegglijdend
in het vertrouwde kruid.
Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.
Donderdag 22 februari 2007
Hoewel de reactie van ACV- regio Aalst Oudenaarde al heel wat nuanceert, toch mag de vakbond op geen enkele manier de indruk wekken dat de u…
Hoewel de reactie van ACV- regio Aalst Oudenaarde al heel wat nuanceert, toch mag de vakbond op geen enkele manier de indruk wekken dat de uitbetaling van stempelgeld afhankelijk is van het lidmaatschap van de vakbond. Dat zou machtsmisbruik, intimidatie en normvervaging betekenen. Stempelgeld is overheidsgeld. De uitbetaling ervan is een taak die de vakbonden op zich nemen tegen vergoeding. De informatie daarover moet vanwege de vakbond correct en duidelijk zijn.
Anderzijds lijkt het in de media brengen van het Oudenaardse incident meer en meer een VLD-manoeuvre te zijn om nog maar eens de vakbonden in een slecht daglicht te stellen.
Maar het moge duidelijk zijn: verenigingen van werknemers zijn in dit tijdperk van globalisering meer dan ooit nodig.
Zoals ik jou
klein donzig diertje
in mijn armen hield
streel ik je
twintig jaar later
met klanken van tederheid
wapen ik je
met woorden van liefde
voor de tijd die vliegt
zoon.
Na Jos Geysels enkele maanden geleden in 'Knack', wil nu ook Vera Dua in een dubbelinterview met Bruno Tobback in 'De Morgen', zeker geen socialist genoemd worden.
Die categorische afwijzing zal iedereen verbazen die ook maar een beetje hoogte heeft van de maatschappijvisies van de politieke partijen in Vlaanderen. Tenzij zowel Geysels als Dua 'socialisme' gelijkstellen met het marxisme-leninisme of verengen tot een of andere politieke partij.
De groene kopstukken van vroeger en nu, weten beter dan wie ook dat vele van de uitgangspunten en doelen van het ecologische denken haaks staan op ons kapitalistisch-liberaal economisch systeem.
Als je de ecologische beweging loshaakt van het streven naar solidariteit, van het socialisme in de ruime betekenis, loop je het gevaar terecht te komen in een groen fundamentalisme of in een elitair clubje van 'natuurliefhebbers' en kun je zonder al te veel problemen bijvoorbeeld Leopold Lippens van Knokke een, weliswaar bejaarde, groene jongen noemen.
Zou de koudwatervrees van 'Groen!' voor het socialisme niet een van de oorzaken zijn van de neerwaartse spiraal waarin de partij terechtgekomen is? Velen in de groene beweging zien scherp genoeg in dat de afwijzing van het socialisme door partijkopstukken meer te maken heeft met tactiek en electorale overwegingen dan met het eerlijk uitdragen en realiseren van een ecologische maatschappij- en mensvisie.
Een vis in koel water