In een artikel naar aanleiding van de Feminatheekrel, dat bol staat van clichés en vooroordelen, schrijft Morgenjournalist Jeroen de Preter volgende zin: 'Helsen woont in Laakdal, een negorij in de buurt van Veerle, een andere Kempense negorij waarvan de gedeputeerde, net als van Laakdal, ooit burgemeester was.' en 'Helsen kan het natuurlijk ook niet helpen dat hij geboren is in een streek die nóg achterlijker is dan Bachten de Kupe'.
Daaruit blijkt dat de aardrijkskundige kennis van journalist de Preter omgekeerd evenredig is met zijn pretentie. En dat onze sterjournalist waarschijnlijk geboren is in een negorij ergens in Bachte de Kupe. Dat kan Jeroen de Preter natuurlijk ook niet helpen. Maar van journalisten van een zelfverklaarde kwaliteitskrant als 'De Morgen' verwacht je dat ze zich de moeite getroosten een en ander te checken en niet altijd meehuilen met de wolven in het bos.
Het is ondertussen duidelijk geworden dat niet gedeputeerde Helsen maar wel directeur Ruys van het Fotomuseum, uiteindelijk de beslissing nam de tentoonstelling te annuleren. Waarom laat Jeroen de Preter na daarover ook maar een woord te schrijven?
De Nederlandse Partij voor de Dieren bestond het enkele dagen geleden om 40 kansloze moties in te dienen, waaronder knallers als: konijnen mogen niet eenzaam in hun hok zitten, meerdaagse duivenvluchten kunnen niet, vissenkommen moeten verboden worden.
Het zijn uitingen van een bizar, burlesk en gevaarlijk fundamentalisme, waarbij tot op het parlementaire niveau meer aandacht besteed wordt aan een Vlaamse reus in zijn hok of een goudvis in zijn bokaal dan aan een dakloze op een stukje karton of een asielzoeker in zijn gesloten opvangcentrum.
HET GEZIN VAN BRAKEL (vrij naar C. Buysse: 'Het gezin van Paemel) een bloedstollende naturalistische eenakter uit 2008
----------------------------------------------- Madame la baronne de Croo tot Brakel op bezoek bij het plaatselijke beenhouwersechtpaar, om een verhoging van de huur mee te delen.
Madame de Croo:
-Ik zal de huur moeten opslaan, want beenhouwer Landuyt wil veel meer geven.
Beenhouwersvrouw van Brakel:
-Mor mevreiwe, we'n kunnen da nie opbrengen. We zitten nu al overhuurd.
Beenhouwer van Brakel:
-Nonsdedju, nonsdedju. Is me da een rinnewassie, is me da een rinnewassie.
Madame de Croo:
-'t Zal toch moeten gebeuren. En ik wil rap bescheid weten. Daarbij madammeke van Brakel, zo slecht boert ge toch ook niet met uwe winkel. Als ik zie welke kleren en juwelen ge draagt en hoe dikwijls ge op reis gaat.
Beenhouwersvrouw van Brakel:
-Mor mevreiwe toch, ik heb al joaren 't zelfde oan...
Madame de Croo:
-En vooral, die zonen van ulder. Ge hebt ze allemaal naar d' universiteit laten gaan. Da kost toch ook geld. Den Tom is nen beroemden schrijver geworden, den Patrick is zelfs burgemeester van Antwerpen en den jongsten is advocaat. Dat past toch nie voor zonen van simpele beenhouwers. Ge hadt ze in de zaak moeten laten werken. Trouwens, diejen advocaat, hoe heet ie? Herman zeker, diejen zie ik aan de balie van Oudenaarde en daaraan ziede goe dat ie ne zoon van beenhouwers is: helemaal geen manieren. Enfin, ge weet het dus, meer huur of anders komt slager Landuyt in de zaak. Alla, salut.
Beenhouwersvrouw van Brakel:
-Joa mevreiwe. Nen goendag mevreiwe.
Beenhouwer van Brakel:
-Nonsdedju, nonsdemiljaar. Loate we mor were oan 't werk goan, tot we er bij krevere!
(In een interview voor 'De Juristenkrant' verklaarde mevrouw Decroo o.a.: 'Er is een andere sociale klasse bijgekomen. Nu zijn er aan de balie van Oudenaarde zelfs advocaten van wie de vader beenhouwer is. Ik heb niks tegen beenhouwers maar enfin... Af en toe tonen ze dat ze geen manieren hebben.')
Onze (snel)wegen slibben dicht, de toestand van het wegdek is, vergeleken met de ons omringende landen, vaak allerbelabberdst, een groot deel van de zware ongevallen heeft te maken met het vrachtverkeer... en toch wil de huidige minister van mobiliteit, Yves Leterme, op vraag van enkele bedrijven én van de Vlaamse minister-president, een proefproject voor de zgn. supertrucks, mastodonten van 25 meter lang en 60 ton zwaar, opstarten.
Zijn voorganger Renaat Landuyt, was zo wijs de poort voor die gevaarten niet te openen. Dat uitgerekend een christendemocraat, die ook de vermoedelijke toekomstige premier is en die ons al maanden om de oren slaat met 'goed bestuur' en 'respect' en 'de mensen', het licht op groen zet voor deze supertrucks, op eenvoudige vraag van enkele belanghebbende bedrijven, stemt tot nadenken.
Wie zich al langer vragen stelde bij de combinatie 'professor-mediafiguur' in de persoon van Rik Torfs, kreeg in het tv-programma 'Phara' een duidelijk antwoord: het wordt de hoogste tijd dat Torfs een keuze maakt tussen zijn academische loopbaan en zijn media-activiteiten.
In de confrontatie met een studentenvertegenwoordiger, naar aanleiding van een column, waarin Torfs een studente, die Noorwegen een buurland van Zwitserland had genoemd, te kijk had gezet, bleef van onze anders zo relativerende, mild-ironische, ruimdenkende prof niet veel over. Integendeel, je kreeg een venijnige man te zien en te horen, die met nauwelijks ingehouden woede zijn opponent toesprak en intimideerde. Het beeld van de leraar, waarvan je dacht dat het verdwenen was in de jaren '60 van vorige eeuw: autoritair, geen tegenspraak duldend. Ik had de indruk dat de presentatoren, de andere gasten en het publiek, Torfs' optreden in hoge mate gênant vonden.
Ook ten gronde heeft professor Torfs ongelijk. De vraag naar de buurlanden van Zwitserland is in dergelijk examen volkomen irrelevant (hoe zit het met de kennis van de popmuziek bij de doorsneeprof?) en het wereldkundig maken van een zgn. examenflater in een context die identificatie van de student mogelijk maakt, is deontologisch, pedagogisch en didactisch totaal onverantwoord en verwerpelijk.
Conclusie: de studentenvertegenwoordiger was in 'Phara' naar vorm en inhoud, de sympathieke winnaar, de professor ging de mist in en berokkent zijn faculteit en de KU-Leuven door zijn optreden prestigeverlies.
Het Netwerk Rechtvaardigheid & Vrede stelt in een mededeling: 'Het begin van de vastentijd blijft voor ons een bijzonder geschikt moment tot bezinning en engagement in evangelisch en christelijk perspectief, oog in oog met de noden van de verdrukten en noodlijdenden in onze hedendaagse wereld.'
Kardinaal Danneels in Postel