Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Berichten van 17 maart 2008 tot 23 maart 2008

De euthanasieshow

Het overlijden van de auteur Hugo Claus, is door de media aangegrepen (en misbruikt) om euthanasie voor te stellen als de zo goed als exclusieve manier om waardig te sterven.

Terecht heeft broeder dr. Stockman daartegen gereageerd, en ook de Alzheimerliga heeft ondertussen geprotesteerd. Stockman hekelt vooral de mediaheisa en licht de kwalijke effecten ervan toe. Bovendien stelt hij: 'Het was uiteraard Claus' visie en daar willen we in een maatschappij waar ruimte is voor verscheidenheid, respect voor opbrengen, ook al strookt het niet met ons mensbeeld en onze levensvisie.'

Nochtans worden op diverse internetfora, door vaak naamloze briefschrijvers, broeder dr. Stockman en de katholieke kerk uiterst brutaal aangevallen. Het is inderdaad erg opvallend dat de voorstanders van euthanasie hun verbale agressie de vrije loop laten wanneer de kerk of individuen, een anti-euthanasiestandpunt laten horen, of zoals, in dit geval, kritische bedenkingen hebben bij een pro-euthanasie-mediaoffensief. Klaarblijkelijk geldt de vrijheid van meningsuiting niet voor iedereen.

Ik vermoed dat Claus zelf die mediaheisa niet gewild heeft. Maar sommige kranten, tv-zenders en individuele personen hebben in de dood van Claus, letterlijk brood gezien of een kans om euthanasie als het ware te propageren. Op die manier nemen ze natuurlijk ook een ethisch standpunt in, terwijl ze tegelijkertijd uitschreeuwen dat de christenen en de kerk hun mond moeten houden.

Ten slotte: Claus is bekend geworden om zijn artistieke talenten. Ook daarop wijst dr. Stockman in zijn commentaar. Maar de veelzijdige auteur en kunstenaar, die Claus was, krijgt door die euthanasieshow nog amper aandacht.
Geschreven door Gust Adriaensen om 17:21

Hugo Claus

In 'De Standaard' werd , volkomen in de lijn van de hysterie die zich van de Vlaamse media heeft meester gemaakt, de vraag gesteld of de toekomstige generaties Claus nog zullen lezen.

Hoewel het niet zo moeilijk is om via boekhandels en bibliotheken, vrij nauwkeurige statistieken op te stellen over het kopen en ontlenen van bekende auteurs, dus ook van Claus, rust daar klaarblijkelijk een taboe op en wordt dezer dagen de indruk gewekt dat zo goed als iedere Vlaming met Claus opstaat en slapen gaat.

Hoe dan ook staat de gigantische mediabelangstelling voor Claus' literaire oeuvre en vooral ook voor zijn privéleven en zijn antikerkelijke agressie, in scherp contrast met , globaal gezien, de minieme belangstelling van de gemiddelde Vlaming voor de literatuur (laat staan het poëziegenre en het theater).

Brusselmans vraagt zich terecht af hoeveel mensen bv. 'Het Verdriet van België' uitgelezen hebben. Iedereen die in het bibliotheekwerk actief is (geweest) en nog wat contacten met lezers heeft, weet dat een vrij hoog procent van hen ruiterlijk toegeeft dat ze vol moed aan 'Het Verdriet' begonnen maar er na honderd, honderd vijftig bladzijden de brui aan gaven. 

Overigens kan een eindeloze lijst met gekochte of ontleende werken uit de wereldliteratuur samengesteld worden, die amper of zelfs helemaal niet gelezen werden of worden maar die evengoed tot ons literaire, culturele patrimonium blijven behoren.

Daarmee wil ik aangeven dat de beperkte belangstelling voor en kennis van een bepaalde auteur niet bepalend is voor en niets afdoet aan de intrinsieke artistieke waarde van iemands oeuvre. Wat Claus betreft: hij is zonder twijfel de grootste Vlaamse auteur van de 20ste eeuw, veelzijdiger en getalenteerder dan Boon.

Maar doen alsof 'wij, de Vlamingen' en 'de volgende generaties', en masse Claus zullen blijven lezen, is de waarheid serieus geweld aandoen. De Vlamingen hebben hem ( en andere auteurs) nooit massaal gelezen en in de toekomst zullen in een niet-literaire (school)cultuur nog slechts enkelen, uit belangstelling of gedwongen, bv. een moeilijker en moeilijker wordend 'Verdriet van België' doorworstelen.

Geschreven door Gust Adriaensen om 18:56

Tibet en Rogge

Nu de brutale Chinese repressie in Tibet in volle scherpte de dictatuur en de schending van de mensenrechten door het regime in Peking demonstreert, komt ook Rogge in het oog van de storm.

De man die altijd naar voren is gekomen als een integere en rechtlijnige persoonlijkheid, moet nu politiek beginnen schipperen en de ogen sluiten voor misdaden die iedereen ziet.

Het dilemma voor Rogge moet vreselijk zijn. Kiest hij voor de Olympische Spelen, dan kiest hij ook voor het Chinese regime. In dat geval verwoest hij echter zijn imago.
Geschreven door Gust Adriaensen om 22:28

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten