Wat is er toch met onze dierbare noorderburen aan de hand? Voor de geïnteresseerde grensbewoner die ik ben, is het al maanden alsof niet Bal…
Wat is er toch met onze dierbare noorderburen aan de hand? Voor de geïnteresseerde grensbewoner die ik ben, is het al maanden alsof niet Balkenende en co. het politieke leven bepalen maar wel Wilders en Verdonck. Twee onversneden liberale populisten en conservatieve nationalisten, die het gemakkelijk winnen van onze Vlaamse Dewinter of Dedecker.
Verdonck, die wat graag aanpapt met dubieuze zakenmensen, viel tijdens haar ministerschap op door de stuitende onbarmhartigheid waarmee ze het migranten- en vluchtelingenprobleem benaderde en peroreert nu in de beste nationalistische traditie over 'de trots op Nederland' en 'de eigen identiteit, de eigen tradities, de eigen waarden'.
En Wilders heeft het zich in zijn hoofd gestoken dat hij een zending heeft: Nederland bevrijden van het islamgevaar.
Echt verontrustend vind ik evenwel dat klaarblijkelijk zeer vele Nederlanders deze twee politieke tafelspringers vertrouwen en door dik en dun steunen.
De publicatie van het salaris en de bonussen van de gouverneur van de Nationale Bank en de topman van Fortis, heeft de discussie over de omvang van lonen en vergoedingen weer aangewakkerd.
Ter verdediging van de supersalarissen en de graaibonussen, het spel van vraag en aanbod aanvoeren, snijdt alleen hout in een absoluut liberaal-kapitalistisch systeem. Dan hoef je geen rekening te houden met de sociale correcties die essentieel zijn voor onze toepassing van het kapitalisme.
De exuberante verloning en extravoordelen maken de loonvork veel te breed en verstoren in erge mate het sociale klimaat en overleg. Hoe kunnen de schatten verdienende toplui in het bedrijfsleven, bv. nog op een geloofwaardige manier aandringen op loonmatiging?
Er stelt zich ook een fundamenteel ethisch probleem. De gigantische geldstroom naar topmensen en aandeelhouders, versterkt het onevenwicht tussen inkomsten uit kapitaal en die uit arbeid. Geplaatst tegenover de vele duizenden mensen in Vlaanderen, die onder de armoedegrens leven, om nog niet te spreken over de miljoenen op wereldschaal, kunnen deze superwinsten niet anders dan immoreel genoemd worden.
Maar ook los van de schrijnende en opstandig makende tegenstelling rijk-arm, zou het verwerven van duizelingwekkende rijkdom, voor het individu dat nog enig moreel besef heeft, geen vanzelfsprekendheid zonder ethische dimensie mogen zijn.
Ik dacht vanmorgen
een heel mooie gedachte
in mijn hoofd te hebben
maar helaas, ze verzwond
voor ik haar in klanken
kon vastleggen.
Het maakt me razend en moedeloos
steeds weer te ervaren
dat de afstand
tussen hersens en strottenhoofd
zo groot is.
De onvoorstelbaar platvloerse en agressieve uitval van de bij het grote publiek nauwelijks bekende auteur Erwin Mortier naar kardinaal Danneels persoonlijk, tijdens de afscheidsplechtigheid van Hugo Claus, is natuurlijk in de eerste plaats beschamend en ontluisterend voor Mortier zelf.
Maar ook en nog dieper: schaam u, Vlaamse media! Van zelfverklaarde kwaliteitskranten zoals 'De Morgen' en 'De Standaard' zou je verwachten dat ze op zijn minst enkele kritische woorden zouden publiceren over de manier en de omstandigheden van Mortiers plompe aanval op Danneels. Nee dus. Integendeel, Mortiers scheldpartij krijgt bijzonder veel sympathieke aandacht en wordt als een terechte repliek op Danneels' eerdere afkeuring van de mediatisering van de euthanasie, voorgesteld. Iets zoals : zijn verdiende loon, van hetzelfde laken een broek, enz. Dat er een wereld van verschil is, zowel inhoudelijk als vormelijk, tussen wat kardinaal Danneels zei en wat auteur Mortier naar voren bracht, ontgaat de Vlaamse topjournalisten Desmet en Vandermeersch klaarblijkelijk volkomen of willen ze, wat erger is voor journalisten, niet weten.
Schaam u, intellectuele en politieke gezagdragers van Vlaanderen, zo massaal aanwezig in de Bourla! Ook zij kennen, zo blijkt, het onderscheid niet tussen het formuleren van standpunten en een gore scheldpartij. Zij gaven en geven geen kik wanneer een van de voornaamste geestelijke en intellectuele gezagdragers van het land, door iemand die zijn tijdelijke wat ruimere bekendheid ontleent aan de overleden auteur naast hem op het podium, extreem onbeschoft over de hekel wordt gehaald.
Onze politieke en intellectuele elite, ook al gebruikt ze het woord 'christen' in haar partijnaam, doet het in haar broek uit vrees om als ethisch conservatief versleten te worden of om -godbetert- het stigma 'christen' of 'katholiek' opgedrukt te krijgen.
Voor dergelijke lafhartige houding is 'schaam u' nog bijlange niet krachtig genoeg.
Wilders en Verdonck