Berichten van 20 april 2009 tot 26 april 2009

Zaterdag 25 april 2009

Wenen en de Jakobsweg (4)

Een bezoek aan het Kunsthistorische Museum mag niet ontbreken. We beperken ons tot de Gemäldegalerie en in het bijzonder de zalen met Vlaamse, Hollandse, Duitse, Italiaanse, Spaanse en Engelse meesters. Topwerken van Memling, Rogier van der Weyden, Jan van Eyck, Rubens, Rembrandt, Vermeer, Caravaggio, Dürer, Velasquez, Gainsborough... Maar verbluffend en indrukwekkend is het aantal schilderijen van Pieter Breughel de Oudere. Een kwart van het nog bestaande werk van deze grootmeester bevindt zich in Wenen.

Op weg naar het museum hebben we aan het standbeeld van Mozart van een in een Mozartpakje gestoken jongeman tickets voor een concert in de orangerie van Schönbrunn gekocht.

's Avonds met de metro naar Schönbrunn. In de foyer lees ik op een groot spandoek dat de orangerie de enige historisch vaststaande plek is waar Salieri en Mozart muzikaal met elkaar in de clinch gingen. Zonder dat op dat moment de Weense muzikale topklasse daar ook maar enige notitie van nam.

Een kamerorkest, een sopraan en een bariton, twee balletdansers brengen werk van Mozart, Haydn, Strauss. Het is een op toeristen afgestemd, lichtvoetig concert op een hoog professioneel niveau. Een heerlijke afsluiter van een drukke dag.

Geschreven door Gust Adriaensen om 21:31

Zaterdag 25 april 2009

Wenen en de Jakobsweg (3)

Midden in de brede verkeersvrije 'Graben' bevindt zich de barokke, 17de-eeuwse 'pestzuil'. Even het kerkje van de Malteser Orde binnengestapt, die in Oostenrijk nog erg actief is. Het doel van de Orde is, lees ik, te strijden 'gegen dat 8-fache Elend:

-Krankheit und Verlassenheit
-Lieblosigheit und Schuld
-Heimatlosigheit und Hunger
-Gleichgültigkeit und Unglauben

Via de Kohlmarkt, waar de luxueuze modehuizen en de beroemde Konditorei 'Demel' te vinden zijn, bereiken we de Hofburg.

De Hofburg: een reusachtig complex met 18 zijvleugels, 19 binnenplaatsen en ruim 2500 vertrekken. De Spaanse rijschool met de beroemde Lippizaner is er nog altijd te vinden. De vertrekken van de keizerlijke familie en vooral van Sissi trekken veel bezoekers. Momenteel wordt er een nieuwe film over Sissi opgenomen. Enorme camera's op liftwagens, belichtingsmaterieel. Acteurs, actrices. Wanneer we op de Jozefsplatz de rij mobilhomes voor het filmpersoneel passeren, komt uit een ervan ontegenzeggelijk 'Sissi': juiste look, en volgens sommigen de historische lengte van 1,72m en het gewicht van 50 kg, zeer dicht benaderend.

De Kaisergruft in de Kapuzinerkirche is sinds 1633 de grafkelder van de Habsburgers. Niet minder dan 147 sarcofagen, waarvan die van Keizer Karel VI en zijn vrouw Maria-Elisabeth, samen met de dubbelsarcofaag van hun dochter Maria-Theresia en haar echtgenoot, de imposantste zijn. Nog altijd is de Kaisergruft de grafkelder van de Habsburgers. De laatste bijzetting is die van Carl-Ludwig (1918-2007), de 4de zoon van de laatste keizer.

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:39

Donderdag 23 april 2009

Segregatie van bejaarden

Uit een onderzoek blijkt dat 98% van de Vlaamse bejaarden niets liever wenst dan in hun eigen leef- en woonomgeving te blijven.

In 'De Morgen' schrijft Hilde Kieboom daar haar commentaar bij. En die is snoeihard en diepmenselijk.

Het is niet zo, aldus Kieboom, dat mensen op leeftijd van ganser harte naar een bejaardenhuis- of hoe die instellingen tegenwoordig eufemistisch ook genoemd (moeten) worden- gaan. Het is de samenleving en in de eerste plaats de naaste familie die ze daar naartoe dirigeert.

Het is om hun bestwil, wordt gezegd en geschreven. Dat is in de meeste gevallen een flagrante leugen. Een leugen om de bestwil, niet van de bejaarden maar van degenen die de morele plicht blijven hebben om zich te bekommeren om hun ouders.

Bejaarden zijn in vele gevallen lastposten. Ze hinderen hun kinderen en kleinkinderen bij carrière en ontspanning. Ze passen niet meer in het levenspatroon van hun nakomelingen.

En wat doen wij, die nakomelingen, dan? We besteden de zorg om onze ouders uit. We stoppen ze weg in vaak grote instellingen. In bejaardenghetto's.

En we maken onszelf wijs dat die evolutie niet tegen te houden is of dat een bejaardenhuis echt datgene is wat die wat sukkelachtig wordende vader of moeder nodig heeft, bijna een hemel op aarde. Het allerbeste voor ze.

Het allerbeste? Niet voor hen. Voor ons. Voor onze levensstijl.

Het is goed dat Hilde Kieboom ons geweten nog eens aanspreekt op die massale leugen: zeggen dat we iets doen voor het goed van onze ouders terwijl het zeer vaak heel eenvoudig om ons eigen comfort gaat. Cru gezegd: we dumpen ze omdat het hinderlijke wezens zijn.

Geschreven door Gust Adriaensen om 19:17

Donderdag 23 april 2009

Wenen en de Jakobsweg (2)

Met de metro naar de Karlsplatz. De Karlskirche, in de 18de eeuw gebouwd door Fischer von Erlach, die zich liet inspireren door de Sint-Pieters, het Pantheon en de zuil van Trajanus in Rome, domineert het plein.

Via de Kärtner Strasse wandelen we naar de Stephansplatz. Op een reuzenzeil tegen een van de gevels is te lezen:

Ich bin Hans Hollein,
der mir das Haas Haus geplant hat,
und der Steffl mit seiner Pummerin,
die deshalb so heisst, weil sie so klingt.
Ich bin alle Wiener.
Ich bin der Stephansplatz
und das seit 1147.

Het 'Haas Haus' (1990) is het enige moderne bouwwerk op het plein. 'Der Steffl' is de 137 meter hoge zuidelijke toren van de Dom. En de 'Pummerin' is de 21 ton wegende bronzen klok, gegoten uit 180 buitgemaakte Turkse kanonnen.

Vanaf het begin van de 14de eeuw werd de oorspronkelijke 12de-eeuwse romaanse basiliek, geleidelijk omgevormd tot een gotische kathedraal. Opmerkelijk is het enorme veelkleurige en geglazuurde dak. Je waant je in Bourgondië. Binnenin is de stenen preekstoel de blikvanger. De bouwmeester Anton Pilgram heeft zichzelf afgebeeld, terwijl hij uit een raam kijkt: der Fenstergucker. Op de leuning van de preekstoel zijn kikkers en hagedissen aangebracht. Zij symboliseren het kwade.

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Woensdag 22 april 2009

Wenen en de Jakobsweg

De Oostenrijkse hoofdstad ligt niet bij de deur. Een hele dag autocarrijden, dwars door Duitsland en dan is het welletjes. We logeren in Pocking, een stadje vlak bij de Oostenrijkse grens.

Twee dingen treffen me op het rustige, grote kerkplein. Een levensgroot bronzen beeld van een op zijn rug liggend paard. Pocking blijkt in het verleden enige bekendheid in de streek verworven te hebben door paardenhandel. En een monument dat herinnert aan de 'Raub',zo staat het er, van vroegere oostelijke gebiedsdelen van Duitsland na de nederlaag in de Tweede Wereldoorlog.

Tussen Pocking en Amstetten wordt het landschap gekenmerkt door gigantische vierkantsboerderijen. Vanop de snelweg zien we links van ons de machtige abdij van Melk. Voorbij Sant Pölten duiken we het Wiener Wald in en wat later rijden we de Weense agglomeratie binnen.

Een bezoek aan Schönbrunn staat op het program. Een enorm paleiscomplex, het Weense Versailles. Een barok landschapspark met diverse monumentjes en fonteinen, grotendeels aangelegd onder leiding van de Nederlandse hovenier Adriaan van Steckhoven.

Schönbrunn begon in de 16de eeuw als een lustslot in een geliefd jachtgebied. Keizer Leopold I liet het uitbouwen tot een vorstelijk paleis . En Keizerin Maria-Theresia maakte er haar hoofdresidentie van en liet het aanpassen aan haar voorkeur voor barok en rococo. De zachtgele kleur van de buitengevels van het paleis heeft in Oostenrijk furore gemaakt.

We wandelen door de vertrekken van Maria-Theresia en haar echtgenoot, van Keizer Frans-Jozef en Sissi. Door de indrukwekkende zalen voor ontvangsten, banketten, bals. We kunnen niet anders dan ons vergapen aan de enorme rijkdom die overal uitgestald is. Goud, zilver, edelgesteenten, de duurste houtsoorten, wandtapijten...

In de Wagenburg staan ruim honderd koetsen, sleeën en draagstoelen opgesteld. Er is een zware gouden koets met beschilderde deuren, die vier ton weegt. Er zijn de zwarte kronings- en huldigingskoets, de gouden slee voor het winterweer, de galakoets van Maria-Theresia...

Je hapt naar adem bij zoveel pracht en praal, bij zoveel pompeusheid.

Verfrissend zijn dan ook een aantal teksten uit een dagboek van een dochter van Sissi, die je op zuilen in de Wagenburg kan lezen.

Over de dames die uitgenodigd worden op de hofbals, klinkt het oneerbiedig: 'Sie sind nur fett und dumm!'. En Sissi, haar moeder, zou gezegd hebben: 'Het huwelijk is een onzinnige instelling. Je tuimelt er op je 15de in, zonder van iets te weten. En dan volgen 35 jaar van ontgoocheling, miserie, frustratie.' Dat geeft alleszins een ander beeld dan in de Sissi-films!

Geschreven door Gust Adriaensen om 20:31

Berichten van 20 april 2009 tot 26 april 2009

Meer van RASP