Zopas overleed de Nederlandse dichter en prozaschrijver Simon Vinkenoog.
Uit Eerste Gedichten 49/64, Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam 1966, het volgende gedicht:
Winter
ik zie dit huis maar waar zijn de deuren en waar is het leven dat hier woont? ik zie dit huis zonder deuren en ramen dit hopeloos blinde huis
ik ben hier niet alleen geweest er waren de scheurende muren de stervende tuin in doodsnoodkleuren de overwinning op de herfst en ik was deze tuin:
generaties hadden hier bloemen geplukt en kinderen op mijn gras gespeeld nu hing de schommel leeg boven mijn graf een galg tussen geschrokken bomen
ik had het zand in mij horen woelen geen storm had mij ooit kunnen doden nu zag ik de bomen de hemel bevoelen als levenloze getuigen van een andere episode
ik heb deze tuin niet meer kunnen verlaten deze tuin van het gestorven huis ik heb met mijn handen dit graf gedolven en ben deze bloemloze dood gestorven
Het Vlaamse regeerakkoord is er. Nu is het nog even wachten op de verdeling van de ministerportefeuilles.
Even het licht (?) laten schijnen op twee boeiende situaties.
Eerst de sp-a. Niemand zal de vakkennis van Frank Vandenbroucke ontkennen. Maar de betweterigheid van de 'professor' in de onderhandelingen, komt niet alleen de coalitiegenoten maar ook meer en meer mensen in zijn eigen partij, de strot uit. Die pedanterie en de daardoor sterk beïnvloede spreekstijl van Vandenbroucke, vielen ook tijdens de campagnedebatten bijzonder sterk op en irriteerden velen mateloos. Als Vandenbroucke naast een ministerpost grijpt of een veel lichtere portefeuille toebedeeld krijgt, heeft hij het uitsluitend aan zichzelf te wijten. Het is onbegrijpelijk dat een hoogbegaafde man als hij, niet inziet dat hij vele mensen sterk op de zenuwen werkt.
En dan de grote winnaars van de verkiezingen: de NVA. Ook al wil de toekomstige minister-president Dewever heel graag in zijn regering, het zou voor de NVA een ramp zijn, mocht Dewever het voorzitterschap opgeven. Daarmee is ook een groot gevaar voor de NVA aangegeven: Dewever is voor te veel kiezers de NVA. Valt Dewever weg, dan is voor een groot deel van de mensen, ook de aantrekkelijkheid van de partij weg.
Dewever blijft dus voorzitter. Peumans en Bourgeois worden minister. NVA mag ook de voorzitter van het Vlaamse parlement leveren. Zou Kris Van Dijck niet de geschikte man voor die job zijn? De Desselse burgemeester heeft heel wat parlementaire ervaring en dook de voorbije dagen geregeld in de media op als 'ministeriabel'. Ik denk evenwel dat hij zich beter in zijn vel zou voelen als voorzitter van het parlement. En op die manier krijgt iemand uit de Kempen toch ook nog eens een hoge functie in het Vlaamse bestuursapparaat.
Een probleem: wellicht wil ook de NVA een vrouw op het voorplan. Maar NVA-vrouwen die duidelijk in aanmerking komen voor een van de topfuncties, zie ik niet zo direct.
Kris Van Dijck als parlementsvoorzitter: het zal waarschijnlijk de NVA in de Kempen geen windeieren leggen.
Zoals in elk regeerakkoord, zitten er ook in het Vlaamse regeerakkoord een heleboel goeie dingen. En ook de reacties waren voorspelbaar: de regeringspartijen prijzen hun overeenkomst de hemel in, de oppositie spaart haar kritiek niet.
Enkele dingen zijn voor mij alleszins duidelijk.
Wat de gemoederen tijdens de campagne zo sterk beroerde, nl. de communautaire problemen, de staatshervorming, BHV, daarover is amper sprake in het akkoord en weinigen, zowel bij de politieke partijen als bij de bevolking, kan het ook maar een bal schelen.
En de campagneslogan van NVA, Afslag Vlaanderen, uitrit crisis, blijkt alleen maar goed geweest te zijn voor de kiesstrijd en de verkiezingen. Want niet 'meer Vlaanderen' zal de financieel-economische crisis oplossen. Neen. De Vlaamse regering, inclusief Bart Dewevers NVA, probeert het met de klassieke middelen: besparen, op die manier budgettaire ruimte scheppen om te kunnen investeren en het sociale beleid verder te kunnen uitbouwen.
Allemaal beleidsopties die dus mogelijk zijn zonder staatshervorming, zonder splitsing van om het even wat. Wedden dat, wanneer deze regering goed marcheert, de schreeuw om een grote staatshervorming zal verstommen, ook bij NVA.
Alleen het VB zal proberen daaruit nog politiek garen te spinnen, waardoor deze partij en haar leiders (al tientallen jaren dezelfden, stel je voor) nog oubolliger en tragikomischer zullen worden.
In een interview met 'De Standaard', formuleert Jan Renders, voorzitter van het ACW, heldere stellingnames ter verdediging van de sociale zekerheid én van de zwaksten in onze samenleving. Dat verheugt me zeer.
Dat er nogal wat mensen zijn die deze duidelijke standpunten aangrijpen om de man zelf aan te vallen en om hun afkeer voor de christelijke arbeidersbeweging en in het bijzonder voor de vakbonden te demonstreren, is een gekend verschijnsel. Klaarblijkelijk beschouwen zij sociale zekerheid en solidariteit als een graai in hun persoonlijke, diepblauwe portemonnee.
Het toppunt vind ik wel dat een briefschrijver de voorzitter van het ACW het recht wil ontzeggen, de visie van zijn vereniging op de maatschappij duidelijk te maken.
Geldt dat volgens deze meneer voor het hele middenveld en voor ieder individu? Fraaie opvatting over democratie en vrije meningsuiting is dat wel !
Simon Vinkenoog 1928-2009
