Berichten van 4 oktober 2010 tot 10 oktober 2010

Zondag 10 oktober 2010

Stappen in Bretagne (2)

Ook het historische centrum van Vannes is met zijn magnifieke tuinen voor de wallen, zijn vele verkeersvrije straatjes en kleurrijke woningen, meer dan een bezoek waard.

Maar we zijn hier ook in het land van de menhirs en de dolmens. De Grand Menhir van Er Grah en de Table des Marchands op de site van Locmariaquer. En vooral de indrukwekkende 'alignements' van menhirs, meer dan 2000, opgericht omstreeks 4000 voor Christus, in Carnac en omgeving.

En dan is het wandelen geblazen. Over het GR-kustpad. Het uitzicht op zee is prachtig. De kust zelf, waar ooit de oesterkweek een grote bloei kende, maakt een eerder verloederde indruk. Vele oesterbanken en -putten liggen er verlaten en verwaarloosd bij. Enkele bedrijfjes zijn nog actief en je kan er bij een glas witte wijn verse oesters naar binnen slurpen.

Het schiereiland Quiberon is een 15 km lange landtong. Op een bepaalde plaats is de landengte zo smal, dat je zowel de ruige westkust van de open zee als de beschutte oostkust van de baai ziet.

Geschreven door Gust Adriaensen om 16:06

Zaterdag 9 oktober 2010

Stappen in Bretagne (1)

De lucht is somber op 13 september maar het blijft droog. 's Morgens bezoeken we het mooie, kraaknette, omwalde stadje Guérande. En dan stappen rond en door La Grande Brière mottière. Het is een enorm veengebied van bijna 7000 ha op de zuidkust van Bretagne.

De turfgrond veert zachtjes. Eindeloze rietvelden. Talloze kanaaltjes. Soms kleine kuddes koeien en paarden. Weinig watervogels in deze periode van het jaar. Een mysterieuze wereld.

Op een aantal borden staat te lezen dat de inwoners van de aangrenzende gemeenten van La Grande Brière mottière, het onverdeelde eigendomsrecht over het gebied hebben.

In heel wat dorpjes op de rand van het veengebied is er toeristische activiteit. Horeca is duidelijk aanwezig. Koets- en boottochten worden georganiseerd.

Misschien maken die toeristische belangen het mogelijk te investeren in het stoppen van het verlandingsproces van het veen. Want het land is het duidelijk aan het winnen van het water en bossen van wilgen en berken krijgen weer vaste voet.

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Woensdag 6 oktober 2010

Torfs en in-vitrofertilisatie

Onder een erg tendentieuze titel schrijft professor Rik Torfs in De Standaard een bliksemsnelle commentaar op de snelle afkeurende reactie van het Vaticaan op de toekenning van de Nobelprijs geneeskunde.

Wat men ook moge denken over in-vitrofertilisatie, van een professor mag verwacht worden dat hij de dingen niet op een hoopje gooit, ook niet 'in tijden van seksueel misbruik'.

Het lijkt me inderdaad niet correct dat Torfs in het Roomse standpunt omtrent in-vitrofertilisatie, het bewijs ziet dat 'seks en Rome geen vanzelfsprekend huwelijk' is. De columnist is die mening dus wel toegedaan en schrijft vooral over de volgens hem oerconservatieve Vaticaanse opvattingen over seksualiteit en amper over de problematiek van de in-vitrofertilisatie.

Een erg vreemde kronkel in Torfs' redenering is dat hij de fundamentele vragen die Rome heeft bij de in-vitrofertilisatietechniek erkent als 'reële vragen', nl. het lot van embryo's en de vermarkting van de menselijke reproductie. Maar hoogstmerkwaardig: hij ontzegt het Vaticaan het recht daarover mee te spreken.

Wat ik dan verwacht van een opiniemaker als Torfs, is dat hij zijn licht eens laat schijnen over die 'reële' vragen. Is er een ethisch verantwoorde behandeling van 'ongebruikte embryo's' mogelijk? Hoe kan de vermarkting van de menselijke reproductie tegengegaan worden? Of is dat allemaal niet nodig?

Torfs geeft evenwel geen antwoord. Hij laat de lezer op zijn honger.

Geschreven door Gust Adriaensen om 21:50

Maandag 4 oktober 2010

Wie gelooft op den duur... Dewever nog?

Dewever dreigt inderdaad ongeloofwaardig te worden. Hij loopt bovendien het gevaar slachtoffer van zijn eigen electorale succes en van de nooit geziene welwillende bejegening door de Vlaamse media te worden.

Het is m.i. politiek onverantwoord en intellectueel zowel als democratisch oneerlijk, na meer dan vier maanden onderhandelen, als grootste Vlaamse partij ermee te stoppen. Niet omdat er geen serieuze vooruitgang in de staatshervorming geboekt werd, maar omdat de Franstaligen niet ingaan op een eenzijdig ultimatum van N-VA.

In die manier van doen komt een tweede gevaar tot uiting: Vlaams-nationale arrogantie. Het is niet de eerste keer dat Dewever zich daartoe laat verleiden. Opvallend maar een goed beeld van de Nieuw-Vlaamse-Arrogantie vormde de persconferentie waarop Dewever geflankeerd werd door Muyters, weggeplukt uit de Vlaamse werkgeverslobby en Bracke, bekeerling uit de zo vaak door N-VA verketterde rode VRT-burcht. Mensen die jarenlang keihard gewerkt hebben op het Vlaamse politieke strijdveld, geraken moeilijker en moeilijker tot bij de Grote, Wijze, Machtige Leider.

Wat onderhand bijzonder irriterend overkomt en tot cynische opmerkingen aanzet, is het onvoorstelbare gemak waarmee Dewever de schuldbekentenissen en de excuses debiteert, wanneer hij door journalisten op fouten (misschien zijn het zelfs niet altijd op de keper beschouwd fouten) gewezen wordt. Stop daar toch mee, man! Het is een te doorzichtige truc.

Tenslotte. Dat de volgens sommige journalisten machtigste politicus van Vlaanderen, zoniet van België, een belangrijk segment van zijn public relations verzorgt via 't Draakske (of hoe de naam ook is), is een onvoorstelbare blamage, met alle respect voor dat frietkot, voor de politieke top. Dat daaraan nu 't Mestputteke toegevoegd wordt als mogelijke toekomstige habitat van de Grote Vlaamse Politieke Goeroe, maakt het, met alle respect voor en goede herinneringen aan het etablissement dat ik ooit een aantal keren bezocht, allemaal nog erger.

Bart Dewever, een raad, hou je voeten op de grond.

Geschreven door Gust Adriaensen om 20:53

Berichten van 4 oktober 2010 tot 10 oktober 2010

Meer van RASP