Berichten van 24 januari 2011 tot 30 januari 2011

Door als een schoothondje achter de bulldog aan te trippelen op het nationalistische en neoliberale pad, vervreemdt de leiding van CD&V meer en meer van een belangrijk deel van haar achterban, in het bijzonder de werknemersorganisaties.

Degenen die bij de christendemocraten tegenwoordig de richting bepalen, maken zichzelf wat wijs wanneer ze denken stemmen terug te winnen, in het bijzonder van NVA, door zich vast te klampen aan De Wever.

Dankzij het kartel van enkele jaren geleden, heeft CD&V er al voor gezorgd dat NVA spectaculair kon groeien. De Wever heeft ooit in een interview gezegd dat het kartel voor NVA het gedroomde middel was om uit de relatieve onbekendheid weg te komen.

NVA is dankzij CD&V kunnen doorgroeien. CD&V zal in de groeiende polarisering verdampen. Het is tragikomisch dat CD&V ijverig verder werkt aan haar eigen implosie. Zij volgt eerder geïmplodeerde partijen als LDD en VB, naar de dieperik . Tenzij de partij zich herpakt en ervoor zorgt dat de mensen opnieuw het verschil zien tussen CD&V en NVA.

      Waarom Siegfried Bracke alias Valère Descherp tegen Humo een klacht indient bij de Raad voor Journalistiek, is niet erg duidelijk. In sommige kranten lees ik dat Bracke wil reageren tegen de beschuldiging dat hij voor zijn columns in het ledenblad van de SP, zwart geld ontvangen zou hebben. Andere gazetten reppen daarover met geen woord. Dat op zich zegt al veel over de objectiviteit van de berichtgeving.

Als de hoofdreden werkelijk de insinuatie van het zwarte geld is, dan lijkt het me  eerder iets voor het gerecht om uit te zoeken of die bewering laster is of niet. En voor de rest? Bracke kan toch moeilijk aanklagen dat Humo aan het licht brengt dat hij jarenlang lid geweest is van de socialistische partij en van het ABVV en dat hij columns schreef voor het ledenblad van de SP.

Nee, nee. Siegfried/Valère heeft zichzelf in de (pers)miserie gewerkt door te liegen over zijn lidmaatschap van de SP en van het ABVV én door zijn socialistische schrijfactiviteit te verzwijgen. Daardoor heeft Bracke/Descherp  zelf zijn (politieke) geloofwaardigheid fundamenteel ondermijnd. De leugen geïnspireerd door politiek opportunisme, doet Bracke nu de das/het strikje om. Siegfried was klaarblijkelijk die wijze, oude, Vlaamse spreuk vergeten: Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel! Kortom, alweer een voorbeeld van immanente gerechtigheid.

 De columns die Valère Descherp schreef voor het socialistische ledenblad verdienen algemene verspreiding en diepgaande analyse. Wedden dat een goed gedoseerde bloemlezing veel kopers zou vinden?

De Standaard publiceerde al enkele uittreksels van de hand van Valère over de VRT en over bekende CVP-politici van toen. Smeuïg. Erg opvallend is evenwel dat de 'kwaliteitskrant' enkel de CVP onder Descherps spitsroeden laat lopen.

Rekening houdend met de toenmalige allergie van de SP voor de nationalisten van de Volksunie, moeten er in de stukjes van de toenmalige socialist Bracke, nog veel meer pittige verwijzingen naar bekende Volksuniehelden te vinden zijn. Van hen behoren er ongetwijfeld nu nog heel wat tot de huidige politieke vrienden van Siegfried Bracke alias Valère Descherp.