Berichten van 14 maart 2011 tot 20 maart 2011

Er is veel voor te zeggen dat de internationale gemeenschap ingrijpt wanneer een regime met bruut geweld tegen de eigen bevolking tekeergaat. Het probleem is natuurlijk dat die internationale gemeenschap wel erg selectief tewerkgaat. Het is een lang lijstje van landen in Afrika en Azië waar de laatste jaren zelfs de kleinste poging tot rebellie bloedig de kop werd ingedrukt, waar door de machthebbers verschrikkelijke misdaden tegen de menselijkheid werden gepleegd. Maar de internationale gemeenschap, die gaf geen kik. En dan heb ik het nog niet eens over Rusland en sommige vroegere Sovjetrepublieken, en China.

Het is duidelijk, het al dan niet energiek en effectief tussenkomen van de internationale gemeenschap wordt niet bepaald door hoge opvattingen over de mensenrechten, maar wel door economische en geopolitieke overwegingen. Dat België militair wil helpen tegen Libië, heeft ook daarmee te maken. Dat NVA'er Francken in de terzake bevoegde kamercommissie triomfantelijk uitroept: 'We go to war', is puberaal en tragikomisch.

Op de internetfora kan je al een hele tijd talrijke volkomen verdwaasde, totaal irreële, fanatieke uitingen vinden van Belgiëhaat en sekteachtige idolatrie voor De Wever en zijn partij vinden. Het heeft weinig of niks te maken met echte geëngageerdheid voor het welzijn van Vlamingen en Walen. Wel is het een beangstigende en tegelijk komische bewustzijnsvernauwing. Het beste is wellicht zo nu en dan ironisch op dergelijk waanzinnig en verstikkend nationalisme te reageren.

Een van de extreemste voorbeelden van de laatste dagen, was het volgende statement van ene mevrouw Anne S. uit Adegem. Niet achterover vallen.

'Vlaanderen is een kolonie onder dictatuur van het Belgische establishment en de francofonie, gesteund door een collaborerende meute politici die de eigen macht belangrijker vindt dan de belangen van de bevolking die hen verkozen heeft! '

Jezusmina, mevrouw Anne S. toch. Ik heb echt met u te doen. In die godvergeten kolonie Adegem zucht en kreunt u onder de dictatoriale knoet van het verfoeide Belgische establishment en de uit te roeien francofonie. Wat het allemaal nog veel erger maakt, is dat die te verafschuwen specimen van de menselijke soort gesteund worden door een collaborerende meute vuige politici. Ook in Adegem lopen er zo rond!! Ach mevrouw Anne, hou het nog even uit daar in het verdrukte Adegem. Schep moed. De Heldhaftige Bevrijder, de Grote Leider is op komst. Op zijn vurig Vlaams ros komt hij in galop aangestormd. Hij jaagt al die onderdrukkers over de kling. Met kracht en elegantie zwiert hij u op zijn paard en draaft met u recht naar de Vlaamse hemel!

De discussie over het al dan niet behouden van bestaande of het bouwen van nieuwe kerncentrales, is nooit helemaal weg geweest. Merkwaardig genoeg tekenen zich in dat debat ook weer de links-rechts tegenstellingen af: de liberalen, NVA en een deel van  Cd&V zijn voorstander van kernenergie; de socialisten en Groen! zijn tegenstander.

De laatste tijd waren er alarmerende berichten over onze wankele energievoorziening en dat gaf de voorstanders van kernenergie dan weer ruimschoots de gelegenheid om te pleiten voor het ongedaan maken van een vroegere beslissing om de kerncentrales geleidelijk te sluiten.

Met de beschadiging van kerncentrales in Japan als gevolg van de aardbeving en de tsunami, komt het debat weer op kruissnelheid. De tegenstanders krijgen nu weer argumenten aangereikt om de afbouw van de kernenergie te blijven verdedigen. De voorstanders zullen zich een tijd eerder gedeisd houden en vooral de veiligheid van de centrales in ons land beklemtonen.

Hoe dan ook, niemand kan of durft beweren dat kerncentrales 100% veilig zijn. Dat geldt ook voor de bovengrondse of ondergrondse opslag van nucleair afval, waarmee onze streek te maken heeft. En wanneer er iets mis gaat, heeft niemand echt zicht of controle op de gevolgen die zich over decennia en generaties kunnen doen voelen.

Dat besef moet aanzetten tot gematigheid. Helemaal fout gaat het wanneer het spookbeeld van het stokken of uitvallen van de energievoorziening gecombineerd met de slogan 'kernenergie is zo goed als 100% veilig', gebruikt wordt om in de eerste plaats financieel-economische belangen te dienen.

We moeten ons, zoals een commentator schreef, hoeden voor de hoogmoed, de hybris. Zowel in de Griekse tragedies als in de Bijbel leerden we die hoogmoed kennen als de oorzaak van alle kwaad. En vooral ook stelt de problematiek van de energievoorziening, en niet alleen de kernenergie, fundamentele vragen over de omvang en verspilling van energie in onze samenleving. En vooral over onze manier van produceren en verbruiken. Kortom over onze Westerse manier van leven.