Berichten van 8 augustus 2011 tot 14 augustus 2011

Hans Geybels, gastprofessor theologie aan de KUL en voormalig woordvoerder van kardinaal Danneels, publiceert onder de titel 'Het grote ongelijk van Dalrymple' een analyse van het neoconservatieve denken.

In die analyse Geybels terecht op de ongenuanceerde eenvoud van die denkrichting. De complexiteit van de samenleving wordt gereduceerd tot slogans, tot een zwart-witplaatje, tot de goeden versus de slechten, tot de hard werkenden versus de luieriken.

Neoconservatieven zien de samenleving naar de verdommenis gaan. Alleen het segment waartoe zij zichzelf rekenen,is nog gezond. Zij gaan ervanuit dat een groot deel van de 'anderen' en dat zijn vooral de jongere generaties, reddeloos verloren is. Die moeten afgestoten worden, achter figuurlijke en, liefst nog, massaal achter echte tralies verdwijnen. Harde repressie ziet de neoconservatief inderdaad als het enige middel om zich te beschermen tegen de barbaarse hordes.

'Aandacht voor de sociale context van de jongeren, de gezinssituatie, de voorstelling in de media en ook voor het functioneren van de instellingen, zou ons een hele stap verder brengen', aldus Geybels. En hij verwijst ook naar de tienduizenden inspirerende en sociaal gemotiveerde jongeren uit de jeugdbewegingen en naar de honderdduizenden die nu naar Madrid trekken voor de Wereld Jongerendagen. Het is niet alleen maar een 'zwartboek'.

Geybels stelt dat alleen maar criminalisering en repressie, nooit een duurzame oplossing bieden. Integendeel. De wrok, de haat, de frustratie  en wraakgevoelens van de jonge bevolking, die Dalrymple lelijk, agressief, gemeen, onbeschoft en crimineel noemt, zullen explosief toenemen.

Ook de Vlaamse neoconservatieven, die Dalrymple als hun huisideoloog beschouwen, moeten ervoor oppassen dat ze door hun zwart-witbenadering van de samenleving, door het zweren bij de harde aanpak zonder ook te werken aan positieve oplossingen, ook in Vlaamse steden het klimaat voor rellen mee helpen beïnvloeden.

In De Standaard verscheen gisteren een column van de Britse essayist en psychiater Theodore Dalrymple over de rellen en de relschoppers in Engeland. Dalrymple heeft enige bekendheid verworven in Vlaanderen omdat De Wever hem aanduidde als een van zijn grote voorbeelden en inspirators voor De Wevers rechts-conservatief gedachtegoed.

Zelden zo'n vulgair scheldproza gelezen als van deze 'essayist-arts-psychiater'. Dalrymple is iemand die met diepe verachting neerkijkt op zijn eigen landgenoten. De politici en de intellectuelen zijn apathisch, laf, onbekwaam, opportunistisch. Een groot deel van de jonge Britten is lui, lelijk, agressief, gemeen, onbeschoft, crimineel. De politie en de rechters zijn bespottelijk, ineffectief, incompetent.

Doet de arts-psychiater ook maar één poging om een verklaring te zoeken voor het geweld? Neen. Geeft Dalrymple mogelijke aanzetten tot oplossing aan? Neen. Deze man schrijft geen essay. Zijn scheldkanonnade is een pamflet waarin hij vanuit zijn geprivilegieerde ivoren toren wild om zich heen schopt.

De indruk ontstaat dat hij niet echt geeft om oplossingen. Het is hem om de haat voor zijn eigen land te doen. En om zijn eigen grenzeloze burgerlijke zelfgenoegzaamheid en intellectueel superioriteitsgevoel. Hij toont zich al evenzeer als de jonge vandalen in de Engelse steden, een gemene relschopper. Dat hij daarbij op de platste manier de gestorven Amy Winehouse door het slijk haalt, is echt het dieptepunt.

En De Wever bewondert deze platvloerse, onbeschofte, puberale  pamflettist!?

Mehdi Hasan, politiek journalist van de New Statesman, roept naar aanleiding van de verlaging van de kredietwaardigheid van de VS door het ratingbureau S&P, op tot degradatie van de degradeerders.

Deze meneer Hasan heeft overschot van gelijk wanneer hij de kredietbeoordelaars een veeg uit de pan geeft en hun geloofwaardigheid in twijfel trekt.

Het is niet gezond wanneer democratisch verkozen regeringen gegijzeld worden door ratingbureaus.Het is ook opvallend dat er zo gemakkelijk van uitgegaan wordt dat de privésector en deze beoordelaars in het bijzonder, het altijd bij het rechte eind hebben en dat de publieke sector bijna ipso facto verspillend functioneert.

De tering naar de nering zetten? In het enge kapitalistische financieel-economische denkschema van firma's als S&P, is dat moraliserende verwijt alleen maar bestemd voor de verspillende overheden.

Hebben deze ratingbureaus en tutti quanti enkele jaren geleden de banken gewaarschuwd en berispt voor hun roekeloos beleid en voor de dreigende ondergang? Wat was hun beoordeling van de rommelkredieten waarin vele banken grossierden? En beschouwen zij de miljarden die de overheden toen in de bankensector hebben moeten pompen, ook als verspilling?

Ben het volkomen eens met deze meneer Hasan: degradeer de degradeerders,gedaan met de heerschappij van de rating agencies!