De avonddienst in de norbertijnenabdij van Postel Het geklep van het klokje. Het sfeervol verlichte romaanse abdijkerkje. Wisselend aant…
De avonddienst in de norbertijnenabdij van Postel
Het geklep van het klokje. Het sfeervol verlichte romaanse abdijkerkje. Wisselend aantal aanwezigen. Mensen van weerskanten de grens. Tijdens de blokperiodes studenten uit heel het Vlaamse land. Vanaf april geregeld Nederlandse pelgrims, op de Via Monastica op weg naar Santiago de Compostela.
Stipt 18 uur : de ruisende stoet der norbertijnen in hun wijde winterpijen. De diepe buiging, twee aan twee, voor het altaar. Het gestommel bij het plaatsnemen in het gestoelte.
De voorzanger heft de hymne aan, begeleid door zachte orgelmuziek. Het rustgevende psalmodiëren. De lezing uit eeuwenoude teksten van kerkvaders en heilige priesters. De stilte nadien. Het magnificat . De voorbeden. De namen van de confraters die sinds de stichting in de 12de eeuw op dezelfde dag gestorven zijn.
Het zegenlied en de zegen. Het convent richt zich naar het Mariabeeld, zingt het Marialied. Ga in vrede.
De diepe buiging voor het altaar. De stoet verdwijnt in de lange kloostergangen.
Het is net geen 18.30 uur wanneer we de kerk verlaten.
De avonddienst in al zijn eenvoud: telkens opnieuw een deugddoende geestelijke ervaring.
Goede Vrienden,
Hierbij enkele flitsen over onze overgang van 12 naar 13, helaas
voorlopig nog in volle oorlogstijd.
Van harte
P. Daniël
Oudejaarsdag 2012 – Vrijdag 4 januari 2013
Vandaag op oudejaarsdag houden we een ‘vastendag’. ’s Middags wordt
er thee geschonken met droog brood, terwijl er wat warme rijst is
voor de kinderen en voor hen die het willen. Behalve de kinderen is er
echter niemand die iets anders neemt. Er is trouwens deze dagen ook
niet hard gewerkt. Ondertussen wordt de dagorde voor de namiddag en
avond afgesproken. Tussendoor horen we in de vroege namiddag nog
enkele ontploffingen, vrij dicht in de buurt. Het geeft geen aangenaam
gevoel. Het is zeker niet de vreugde van vuurwerk, maar toch is
niemand echt ongerust. We menen aan meerdere tekens te merken dat de
oorlog samen met het jaar echt op zijn einde loopt. Hopen en bidden
dat het ook zo is, al zal 2012 vlugger verdwenen zijn dan de massa’s
terroristen.
’s Avonds zingen we plechtig de vespers van de vooravond van 1
januari. Daarna hebben we in de zetels van de refter gezellig een tas
thee gedronken met brood en een kaasschotel, die uit Libanon veilig
tot ons gekomen is. Om half twaalf hebben we dan de eucharistie
gevierd van 31 december. We waren maar goed begonnen toen het twaalf
uur was. Het is dan de gewoonte blijkbaar dat alle bellen en klokken
beginnen te klinken. Om half twee hebben we in het atrium elkaar een
gelukkig nieuwjaar gewenst met een glaasje zelf gemaakte wijn. Het was
een gezellige bedoening maar mijn kaars was echt uit en ik ben rond
twee uur gaan slapen.
Nieuwjaar 2013.
Om 13.00 u hebben we plechtig de eucharistie van de
Moeder Gods gevierd en tegelijk de dag van de vrede! Het was drie uur
vooraleer we konden beginnen aan het middagmaal, dat deze keer
helemaal en met veel liefde door een van de torenbewoners was klaar
gemaakt. We hebben lekker gegeten. Er waren ondertussen twintig
briefomslagen klaar gemaakt en daarin zat telkens een intentie om voor
te bidden, een heilige om dit jaar beter te leren kennen en een
Bijbeltekst. Deze briefomslagen werden op een schotel rondgedragen en
ieder kon er eentje nemen. En ’s avonds hebben we nu eens genoten van
de tv. Eerst was er een orthodoxe dienst in een prachtige en
goedgevulde kerk van Damascus met een bemoedigende preek van de
orthodoxe patriarch. De wensen van de mensen die daarna luk raak
werden geïnterviewd deden ook deugd. Allen getuigden van dezelfde
hoop op een herstel, een verzoening, een vrede. Dan zagen we een wake
van moslims en christenen met lichtjes voor een moskee in Aleppo, die
eveneens hun hoop en vertrouwen uitspraken op een herstel van de rust
en de vrede tussen alle Syriërs, onafhankelijk van hun geloof. Er werd
ook een bezoek getoond van een legergeneraal met enkele hoge
verantwoordelijken aan gewonde soldaten in een ziekenhuis. Ik kan niet
aannemen dat die soldaten toneel speelden wanneer ze zeiden bereid te
zijn terug in dienst te gaan, zo vlug ze genezen zijn, om het land
en de bevolking definitief te bevrijden van terroristen. Tenslotte
was er een groep mensen die van Turkije eisen dat ze er voor zorgen
dat de gekidnapte mensen die daar in hun kampen worden vastgehouden
vrij gelaten worden, zo niet leggen ze klacht neer tegen de Turkse
staat. Daarbij werden Turken op straat geïnterviewd die zeiden dat ze
niet akkoord gaan met de politiek van hun land door zovele terroristen
te herbergen en te steunen Daar bzevindt zich ook het militaire
hoofdkwartier van de Nato met zijn acties tegen Syrië!) Hierdoor
geraakt trouwens Turkije zelf steeds meer verlamd.
In Irak schijnen
vele honderden doden gevallen te zijn tijdens de nieuwjaarsnacht.
Zoals in zovele andere landen is het daar gelukt de interconfessionele
strijd blijvend aan te wakkeren. Ondertussen hebben jihadisten het
Franse lyceum in Aleppo met de grond gelijk gemaakt omdat ze voelen
dat ze niet meer gesteund worden door Frankrijk, een van de grote
aanstokers v an het terrorisme. En dat lyceum was een echt Frans
statussymbool. betekent dat terroristen de volgende weken tot alles
in staat zijn. Ondertussen blijkt het leger nu wel echt en voor goed
in actie te komen. In heel het land zijn grondige zuiveringen
begonnen van de haarden van de terroristen. Daarbij werden niet alleen
grote aantallen terroristen gedood maar ook grote hoeveelheden wapens
en communicatiemiddelen buit ge maakt.
Naast ons klooster staan de hoge pylonen van de trans-Syrische
hoogspanning, van Jordanië naar Turkije. Een van die pylonen juist
achter de muur van ons terrein is door het leger geraakt. Vanuit mijn
kamer kan ik een hoop verwrongen ijzer zien liggen. Dat heeft op onze
elektriciteit gelukkig geen effect. Toch was er geen elektriciteit in
de nacht van 3 op 4 januari. Nu is ze weer hersteld, hoewel de
onderbrekingen ook verder gaan.
Sinds enkele dagen is men samen de amandelnoten aan het kapot slaan.
Ondertussen komen de kinderen naast je zitten om hulp te vragen bij
hun huiswerk Frans of Engels. Zo samen werken is wel gezellig en het
gaat vooruit.
We hadden jullie graag een filmpje bezorgd waarin op humoristische en
nogal originele wijze het leven hier nu getoond wordt. Het was al voor
Kerstmis klaar. Helaas is het internet hier nu niet sterk genoeg. Onze
jonge moslim uit Damascus is het komen halen en probeert het daar,
maar hij laat weten dat daar nu ook allerlei moeilijkheden zijn om
zulk een groot bestand op internet te krijgen. Hopelijk lukt het een
van deze dagen toch.
In ieder geval mag je nog iets verwachten.
GELUKKIG NIEUWJAAR!
Aan alle lezers EEN GELUKKIG NIEUWJAAR!
---------------------- 'Moge de Heer u zegenen en behoeden. Moge de Heer het li…
GELUKKIG NIEUWJAAR!
Aan alle lezers
EEN GELUKKIG NIEUWJAAR!
----------------------
'Moge de Heer u zegenen en behoeden.
Moge de Heer het licht van zijn gelaat
over u doen schijnen
en u genadig zijn.
Moge de Heer
u zijn gelaat toewenden
en u vrede geven.'
(Numeri 6, 24-26)
Goede Vrienden,
De meesten schijnen het te betreuren wanneer ik geen politieke
commentaar meer zou geven. Een enkeling vindt het goed. Ik zal dus
geleidelijk trachten af te bouwen. Ziehier dan mijn laatste bericht
voor dit jaar. Daar bij voeg ik de wenskaart van onze gemeenschap in
bijlage toe, al is het enkele in het Frans
Zaterdag 29 – maandag 31 december 2012
Gisteravond (vrijdag!) is er een poging geweest van een aanval op ons
klooster. Een salafistische imam uit Homs (salafisten zijn niet erkend
door de meerderheid van de moslims) had in de centrale moskee van Qâra
een opruiende toespraak gehouden, goed hoorbaar van op ons dak: tegen
de ongelovigen en ketters die Kerstmis vieren. Het was een oproep
gericht aan de “jeugd van Mahomed” om het geloof te bewaren “dat zich
nu voor altijd in dit land zal vestigen”.
Tegen het vallen van de
avond kwamen er enkele auto’s met gedoofde lichten naar het klooster
gereden, er vormde zich een groep gewapende jongeren en de weg werd
afgesloten. Het waren eerder marginale jongeren. Terwijl wij ons
allemaal op de veiligste plaats terugtrokken en in alle haast het
noodzakelijke hadden meegenomen om in onze bunker bij kaarslicht de
eucharistie te vieren, was het dorp al gealarmeerd. Vanuit het dorp
kwamen mensen toegelopen, die riepen en schreeuwden. Ondertussen
hadden ze ook het leger verwittigd dat al ter plaatse kwam. Toen wij
op het einde van de eucharistie nog een korte aanbidding hielden van
het Uitgestelde Allerheiligste Sacrament, werd ons gemeld dat de bende
verdreven was. Het waren mensen van buiten Qâra. Er zijn wel enkele
obussen ontploft en eentje heeft de installatie van de zonneverwarming
voor de douches op het dak beschadigd. Er blijken in Qâra moslims te
zijn die hun leven wagen om ons te beschermen. De meerderheid van het
dorp is met deze acties niet gediend. Wij leven hier in dienst van de
plaatselijke kerk en in vrede met de plaatselijke bevolking. God zij
dank.
Toen er weer terug elektriciteit was, zag ik dat mijn
kamelen-haren-mantel vol kaarsvet zat. We waren namelijk (gelukkig) de
liturgische priesterkleding vergeten mee te nemen en de kinderen
kropen zo dicht tegen me aan om mij met hun kaarsjes licht te kunnen
geven, dat ik niet gemerkt had dat ik helemaal onder het kaarsvet zat.
Gelukkig was het dat maar…
Zaterdag wordt heel de voormiddag besteed aan het nog beter
voorbereiden van “het uur O”, waarop wij echt overvallen zouden
worden of holder de bolder zouden moeten vluchten. Het is een gezellig
heen en weer geloop, inpakken, klaar zetten, opruimen…De fraters
hebben voor mij ondertussen de dvd bezorgd van Charlie Chaplin: Modern
Times. Die gaat zeker mee. Dat is evangelisatie ‘Grand Cru’! (Hij
stierf op 25 december 1977, zoals Charbel Makhlouf op de avond voor
Kerstmis, 24 december 1898). Niemand van ons denkt dat zulk een moment
ooit zal komen, maar in deze omstandigheden is het goed om op alles
voorbereid te zijn. Er kunnen steeds vreemde groepen fanatiekelingen
rond zwerven die tot het ergste bereid zijn. Ook abouna Georges
telefoneert me om te zeggen dat hij goed contact gehad heeft met een
imam, een van de voornaamste leiders van de oppositie in Qâra, die hem
verzekert dat zij niet akkoord zijn met een aanval op het klooster,
dat zulks niet goed is voor de naam van Qâra en dat wij samen,
moslims en christenen één volk zijn.
Anderzijds wordt de hoop op vrede
vanuit de internationale politiek met de dag groter. Zij die Syrië
naar het leven staan worden één na één uitgeschakeld. Rusland heeft
met zijn bondgenoten zulk een gezonde onderhandelingspositie verworven
dat ze nagenoeg alles ten goede kunnen mee bepalen. Zelfs wanneer het
te lang duurt vooraleer het vredesplan op tafel komt en de terroristen
in de tussentijd nog te geweldig huis houden, is er een plan om in te
grijpen. Zelf ben ik benieuwd hoe onze westerse politici en
journalisten hun bocht gaan nemen. Maar kom, ik had beloofd te
proberen mijn commentaar daaromtrent even in te slikken. Zo gezegd, zo
gelaten.
In de late namiddag nodigen de kinderen ons uit in de hal. Ze hebben
voor ons een heuse receptie voorzien met enkele drankjes en ‘home
made’ snoeperijen. Ze zijn in hun mooiste kleedjes en voeren tenslotte
nog was dansjes uit, die in een soort volksdans uitmondt. De
eucharistie wordt weer in ons vertrouwde kerkje gevierd. Het licht
valt uit wanneer we juist begonnen zijn, maar een kwartier later is er
weer elektriciteit.
In een oorlog is de waarheid altijd het eerste slachtoffer en de
bevrijding komt door het erkennen van de waarheid naar Jezus’ Woord:
“De waarheid zal u vrij maken” (Johannes 8, 32). De Syrische crisis
is/was vooral een vrucht van de leugen. In Syrië is er een vreedzame,
binnenlandse oppositie die democratie wil en er is een buitenlandse
oppositie die een internationale tussenkomst wil om het land te
ontwrichten. Deze laatste kreeg vanaf het begin alle steun vanuit
het buitenland én van de internationale media, die bij voorbaat alle
schuld van de ellende aan de Syrische regering gaven, niets vermelde
van de vele hervormingen die genomen werden om een revolutie te
voorkomen en niets zeiden van de vele en massale betogingen in Syrië
tegen de buitenlandse inmenging. Syriërs betreurden dat hun stem niet
werd gehoord maar dat wel vanuit het buitenland de harde taal tegen de
regering en de oproepen tot strijd tussen de verschillende
geloofsgroepen werden aangewakkerd. Arabische zenders gebruikten
voortdurend oude beelden van opstanden in Egypte en Yemen om deze als
Syrische opstanden voor te stellen, terwijl men kon waarnemen dat de
beelden niet klopten met het seizoen van het jaar of met het uur van
de dag. Homs is uiteindelijk gevallen door de leugens van de media.
Homs zal door de waarheid bevrijd worden. Adnan Mahmoud, Syrisch
minister van informatie wist dit, maar was niet opgewassen tegen en
niet voorbereid op de massale leugens vanuit het buitenland. Syrische
informatie was vooral gericht op de vorming van de opinie in het
binnenland. De reactie op de buitenlandse berichtgeving was daarom
dikwijls niet aangepast en werd op een verkeerde wijze of een
verkeerde tijd beantwoord. Hierdoor werd de leugen dikwijls nog
versterkt. Nu is de tijd van de waarheid aangebroken. En dit is de
tijd van de bevrijding voor Syrië én voor het Westen.
We bidden opdat de bemiddelingspogingen van Lakdhar Brahimi, de
vredesgezant van de Uno en de Arabische Liga vlug vruchten mogen
opleveren. Sjeich Moaz al-Khatib, de president van de Nationale
Coalitie beschouwt zichzelf nog steeds als de enige vertegenwoordiger
van het Syrische volk, daarin voorlopig nog gesteund door het westen.
Hij stuurt aan op het vertrek van Bachar el-Assad en een buitenlandse
interventie. Sergei Lavrov zal hem uit zijn irrealisme en zijn
extremisme moeten bevrijden. In het vredesplan van Geneve, op 30 juni
getekend door het westen, Rusland en China, is immers juist van deze
twee punten geen sprake. En op deze basis zal Brahimi zijn
vredesvoorstel uitwerken. Rusland blijft herhalen dat het aan het
Syrische volk is het lot van de president te bepalen. Bovendien stelde
Lavrov dat inmiddels de president de garantie is voor de veiligheid
van de minderheden in Syrië, waaronder de christenen, die vanaf het
begin in Syrië leven.
Onze Lieve Vrouw van Guadalupe, die in de zestiende eeuw op wondere
wijze de mensenoffers in Mexico voor goed hebt doen ophouden, zegen
het Syrische volk en laat het bloedvergieten hier tot een einde komen.
Mogen de vredesonderhandelingen van Lakhdar Brahimi vlug tot een
duurzame vrede leiden tot heil van Syrië en van de wereldvrede. Zegen
al onze vrienden en weldoeners. Zegen ook allen die ons niet genegen
zijn. Wil deze intenties toevertrouwen aan het Hart van Jezus uw Zoon
en Onze Heer, opdat Zijn Rijk kome.
Aan allen een Gelukkig Nieuwjaar 2013
P. Daniël
Een half uur van rust, bezinning, gebed