RASP

Berichten van 21 januari 2013 tot 27 januari 2013

Zondag 27 januari 2013

'De heilloze onderschatting van het taalonderwijs'

In een commentaarstuk bij het belabberde enquêteresultaat over de algemene kennis van kandiaat-leraars, besteedt Mia Doornaert terecht veel aandacht aan het taalonderwijs en aan, wat zij noemt, 'de heilloze onderschatting' ervan.

De slordige manier waarop door vele openbare figuren met onze taal wordt omgesprongen, bewijst evenwel dat 'de heilloze onderschatting van het taalonderwijs' ook al lang geleden bestond.

Want hoe verklaar je anders bv. het schabouwelijke taaltje dat door juristen (advocaten en rechters) in de reality tv-reeks 'De Rechtbank' gewauweld wordt.

Onvoorstelbaar gênant!

Geschreven door Gust Adriaensen om 11:27

Zaterdag 26 januari 2013

Pater Daniël Maes over Syrië

Beste vrienden,

Helaas is de ellende in Syrië nog lang niet voorbij al hopen we op een
nakend einde van de ontwrichtingen.

P. Daniêl

Zaterdag 19 tot vrijdag 25 januari 2013

De laatste dagen horen we regelmatig overdag en ’s nachts schieten. We
horen ook ontploffingen en zien af en toe een rookpluim maar het is
niet in de onmiddellijke omgeving. Na twee dagen en twee nachten
zonder elektriciteit, hadden we twee dagen elektriciteit zonder
onderbreking. Dan kunnen we tenminste ons klein elektrisch vuurtje
gebruiken om de kamer de verwarmen. De meeste kamers zijn echt klein,
eenvoudige cellen, die vlug wat warmte krijgen van zulk een ding. Toch
zijn er nog altijd fraters die helemaal niets hebben gebruikt om hun
kamer te verwarmen, hoewel de toren nu doordrongen is van de koude.

Maar er is ook heel goed nieuws voor ons deze keer. Vanuit de
‘oppositie’ in Qâra schijnen steeds meer mensen ons goed gezind te
zijn (ze hebben er ook alle reden toe, als je het mij vraagt). Nu
heeft “de (plaatselijke) oppositie” officieel laten weten dat ze niet
willen dat aan het klooster geraakt wordt. Ook de grote tuin, die we
zelf uit veiligheid al lang niet meer kunnen bewerken, wordt door een
groep van mensen met gezag bewerkt, zonder dat onze ‘engelbewaarder’,
de conciërge er zorgen over moet moeten. En met een brede glimlacht
zegt hij dat we gerust zonder gevaar terug in de kleine binnentuin
kunnen. Onze medebroeder die voor deze tuin verantwoordelijk is
beleeft als het ware een verrijzenis. Hij weet met zijn vreugde geen
blijf. We zullen vlug alvast van daar weer eigen groenten krijgen.
En op zondagavond is er weer een dvd te bekijken. Deze keer is het een
aangrijpend verhaal van twee jonge christenen in Korea die begin 19e
eeuw zo moedig en consequent hun geloof in Jezus beleefd hebben, dat
ze daarvoor de marteldood gestorven zijn. Een sterk getuigenis, zonder
veel romantiek.

Maandagnamiddag moeten dringend de resten van de fresco’s van de kerk
in veiligheid gebracht worden. Ze dreigden vochtig te worden.
Aanvankelijk werden deze in het museum in Damascus bewaard. Omdat ze
hier werk wilden en konden maken van de restauratie, werden deze
archeologische schatten terug toevertrouwd aan de gemeenschap.
Tweemaal per jaar kwam een groep studenten uit Frankrijk en België
hieraan werken, totdat de oorlog uitbrak. We wachten op het ogenblik
dat de werkzaamheden hervat kunnen worden.

Deze nacht worden we opgeschrikt door erg zware ontploffingen. ’s
Morgens vernemen we dat de regering stilaan weer de veiligheid wil
waarborgen en dat er iedere keer zal geantwoord worden wanneer
rebellen een aanval in Qâra uitvoeren. Het is allemaal nog niet direct
geruststellend maar we blijven bidden en hopen op vrede.

Dinsdag na het middagmaal wordt er gezongen, geapplaudisseerd en
gesnoept omwille van Fadia, de nieuwe bewoonster in ons midden. Enkele
jaren geleden vroeg dit gezin (ouders met een meisje van 10 j) om hier
opgevangen te mogen worden. Sindsdien leven ze in de gemeenschap mee.
Inmiddels is de moeder in verwachting geraakt. Zondagnamiddag ging ze
naar het ziekenhuis en deze middag zijn moeder en baby gezond en wel
teruggekeerd. En voor wie het nog niet weet, ziekenhuis is hier
gratis. Een laat kerstekindje. Vlak voor Kerstmis kregen we van
vrienden de vraag of we een jongetje van 2 jaar wilden opvangen. Het
was een kind zonder ouders, gevonden in Damascus. Allen in de
gemeenschap beloofden hun best te doen om ook dit kind op te vangen.
Sindsdien hebben we er niets meer van gehoord en heeft het wellicht
elders een goede opvang gevonden, al hamdoeli lè, God zij geprezen!

Woensdag. Er is nog veel werk want er komen langs alle kanten zakken
te voorschijn van amandelen die hier en daar te drogen werden
uitgestrooid. Bovendien is er nog veel en zwaar werk aan het helemaal
herstellen van de uitgebrande kamer, wat een zekere prioriteit heeft.
En verder moeten er weer zendingen van kruiden, vruchten, snoeperijen,
zalf enz. (allemaal eigen producten) klaar gemaakt worden voor de
verkoop in Libanon. En voor het avondeten komen we boven samen, in een
zaaltje waar een houtkacheltje staat, om wat warmte te hebben. “Hier
is het goed warm” hoor ik iemand zeggen. De thermometer wijst 13°
aan! Het weer is inderdaad de laatste dagen zachter, zo rond het
vriespunt. En meestal schijnt de zon nog even overdag. En de
stroomonderbrekingen zijn ondertussen min of meer ‘gewoon’: doorgaans
een tweetal keren per dag voor een drietal uren, soms meer soms minder
en op andere uren.

Omdat we in de “week van de eenheid” zijn lezen we onder een eenvoudig
avondmaal het verhaal van Petrus bij Cornelius met zijn familie en
vrienden (Handelingen 10, 9 – 48). We gaan dit bij gelegenheid eens
met zijn allen uitbeelden om het gebeuren goed te laten doordringen.

Donderdag krijg ik een lang getuigenis van christenen uit Aleppo.
Intriest. Huizen, scholen, fabrieken verwoest. Mensen die het
noodzakelijkste missen. Groepen die bewapend worden door Saoedi-Arabië
en Qatar, gesteund door het westen, om een strenge islamitische staat
te vestigen, wat de mensen van Aleppo niet willen. Kinderen van 13-14
jaar die als soldaten met duizenden dollars betaald worden om te doden
en te vernielen. Ze komen uit Pakistan, Afghanistan, Somalië… En dan
die 200 doden enkele dagen geleden in de universiteit van Aleppo,
tijdens de examens. Het westen is terroristen aan het bestrijden in
Mali en Algerije en hier komen ze de terroristen steunen!
Sommigen hebben me al gevraagd: hoe zit het nu met de
priesteropleiding? Welnu, ik zal daarover een uitvoerig rapport
afleveren aan de nieuwe bisschop. Ziehier enkele losse gegevens. De
voormiddag besteden de jongens aan handenarbeid, in de namiddag zijn
allerlei lessen voorzien voor hen die ze nodig hebben: Arabisch,
Frans, Engels en… theologie en spiritualiteit Vier volgen theologie.
Bovendien is één Syriër wegens de oorlog voorlopig naar zijn moeder,
die weduwe is en bescherming nodig heeft. En als er hier in de toren
ooit jongens het leven willen meeleven, is er geen enkele bezwaar dat
zij alles mee volgen. Na mijn studieopdracht in AGRIPO heb ik net lang
genoeg in het grootseminarie van s’ Hertogenbosch les mogen geven om
het geheel van de moraaltheologie eens rustig te herwerken en aan te
passen. En nu kan ik hetzelfde opnieuw doen, vanuit de eigen
inspiratie van deze gemeenschap. We proberen daarbij alvast
Bijbelstudie, patrologie en kerkgeschiedenis in te schakelen. En een
van de jongens die een graad in filosofie heeft van de universiteit
van Princeton, bereidt een cursus voor over antieke filosofie. En als
de oorlog voorbij is zullen we wel zien hoe we het programma kunnen
aanvullen met bereidwillige docenten van buiten af, die eens enkele
maanden hier onder ons willen verblijven om een vak te geven.
Geschikte kandidaten zijn welkom. Ook zij die een interessante sessie
over een nuttig onderwerp willen komen geven. We moeten voorlopig nog
wel erg voorzichtig zijn. Hier in Syrië hebben we de voorbije twee
jaar uit het buitenland niet veel anders gekregen dan vechtjassen met
wapens. De president noemde hen in zijn toespraak van 6 januari 2013
‘slaven’ die hun bevelen krijgen vanuit het buitenland. Die kunnen we
missen. We zullen hier zelf de programma’s voor een priesteropleiding
wel vaststellen.

Uit verschillende landen krijgen we bericht dat er moeilijkheden zijn
met onze website: www.maryakub.org Ook is het filmpje van 40 minuten
dat de jongens voor Kerstmis gemaakt hadden blijkbaar nog niet te
zien. En ze hebben het zo ijverig, creatief en humoristisch
uitgewerkt (hoe moeilijker de omstandigheden, hoe meer nood aan humor;
ja de humor moet beslist veel ernstiger genomen worden, zei Victor
Frankl al!). Wat blijkt nu? Onze website werd geblokkeerd onder het
voorwendsel dat deze website gevaarlijk is (door wie?) En zo zie je
maar, contact opnemen met dit klooster kan gevaarlijk zijn. Je zou er
een geheel andere mentaliteit en levensstijl mee kunnen krijgen.
Eigenlijk zijn we er nog fier op ook nog. Enkele zusters, kinderen en
enkele broeders: internationaal gevaarlijk! Ik weet wel dat er een
tijd geleden vanuit het buitenland pogingen gedaan werden om de gewone
nieuwskanalen over Syrië af te sluiten zodat alleen de gemanipuleerde
media hun leugens kunnen verspreiden. We zullen zeker, samen met
geheel Syrië, een doorn zijn in het oog van
salafisten, wahabieten, djihadisten en allerlei andere terroristen.

Het is echter nog altijd beter dat de website wordt uitgeschakeld dan
het klooster zelf. Met de erg beperkte middelen wordt een andere
oplossing gezocht op facebook. Ziehier de gegevens:
http://www.facebook.com/pages/Monastery-of-Mar-Yakub-St-James-Syria/416458778418179

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:31

Donderdag 24 januari 2013

Archivaris Postelse abdij schrijft boek over pater Otten

Archivaris Postelse abdij schrijft boek over pater Otten

Klik op de afbeelding om de link te volgen

Rafaël-Jan Otten was provisor-cellier van de norbertijnenabdij van Postel van 1943 tot 1977.

Samen met een groep jonge broeders en hun broedermeester, haalde pater Otten, de abdij uit de reële armoede waarin de Postelse norbertijnengemeenschap sinds de Franse Revolutie verkeerde.

Pater Ivo, archivaris van de abdij, was 21 jaar assistent van pater Otten. Pater Ivo heeft nu een rijk geïllusteerd boek geschreven over de figuur en het werk van provisor-cellier Otten.

Het boek telt 130 bladzijden en is een uitgave van de abdij. Het kost 18 euro (bij verzending +4,50 euro, buitenland iets meer) en is te koop
-ofwel in Colibrant (VVV-kantoor binnen de abdijmuren)
-ofwel rechtstreeks in de abdij: telefoon 014378121-vragen naar pater Ivo
-ofwel in de abdij bij de archivaris: 0475-645897, ivo@abdijpostel.be
-ofwel door storting op BE31 7330 4053 8855 van Postelre n.v.

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Woensdag 23 januari 2013

The new Obama has arrived

In zijn tweede inaugurale speech toonde Barack Obama nog maar eens wat voor een begenadigd redenaar hij is.

Hij beschikt over een vrij krachtige stem. Hij verdoezelt het wat hoekige Amerikaans Engels niet maar hij beheerst op perfecte wijze de techniek van intonatie, ritme, pauzes. Samen met zijn mimiek en handbewegingen, zijn impressionante présence, sleept hij de toehoorders mee, brengt sommigen echt in trance. Hij combineert gebeurtenissen en opdrachten en personen van nu met verwijzingen naar het verleden van Amerka. Hij vermengt bevlogenheid en appel aan de Amerikaanse trots met het werk dat te wachten staat. Zijn redenaarsstijl- en talent doen denken aan die J.F; Kennedy, en nog meer aan die van M.L. King.

Maar die oratorische glansprestatie was niet het 'nieuwe' in Obama's speech. Dat talent kent de wereld van hem. Nieuw was de openheid waarmee hij de belangrijkste taken die hij zich oplegt voor zijn tweede ambtstermijn, openbaar maakte: gelijke kansen voor iedereen, bestrijding van de armoede, zorg voor de kwetsbaren, aanpak van de Amerikaanse wapengekte, een oplossing voor de miljoenen illegale hispanics, gelijke rechten voor de homo's, aanpak van de milieuproblemen en in het bijzonder de opwarming...

Echt een 'liberal' program. En voor vele Amerikanen, zeker voor de Republikeinen, om nog niet te spreken over de oerconservatieve Tea Party, staat 'liberal' gelijk met 'socialisme' en al gauw met 'communisme'. Een gruwel voor rechts Amerika.

Maar Obama gaat ervoor. Nu hij niet meer hoeft bekommerd te zijn om een herverkiezing, voelt hij zich bevrijd om een krachtige poging te wagen, het beeld dat hij heeft van hoe de VS zouden moeten zijn, grotendeels te realiseren. Deze speech maakt hem tot wellicht, naar Amerikaanse maatstaven, tot de meest 'linkse' (bij ons is dat eerder centrum-rechts) president in de Amerikaanse geschiedenis.

Geschreven door Gust Adriaensen om 11:19

Maandag 21 januari 2013

Wandelen in Brecht

'De Goeien Tijd'. Daar vertrokken we. Brug 11, sierlijk ophaalbruggetje over het kanaal Dessel-Schoten. Al dichtgevroren. Sneeuwlandschap. Slingerpad door Hoofsweer en Kooldries. Talloze kleiputten. Het witte takwerk van bomen en struiken. Dan de witte vlakten. Hier en daar een boerderij.

De abdijtoren als baken. Trappistinnen. Het binnenplein op gelopen. Sneeuwruimende zuster gesproken.

Nederlandse arriveert voor een stilteweekend in het gastenverblijf.

'Bij altijd volzet', zegt de zuster. 'Je hoort en leest vooral kritiek op religie en religieuzen' zegt ze. 'Hier ervaren wij bij onze gasten een grote nood aan stilte, aan bezinning en zingeving, aan gebed'.

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

Berichten van 21 januari 2013 tot 27 januari 2013

Meer van RASP