Lütgen , voorzitter van CDH:

'Tijdens de campagne in de aanloop naar de verkiezingen hebben alle Franstalige partijen zich ertoe geëngageerd niet met N-VA rond de tafel te gaan zitten.'

In ons rechtssysteem heeft de verdediging haar rechten. Gelukkig maar. En de advocaten hebben de (goedbetaalde) taak alle wettelijke mogelijkheden te gebruiken om hun klanten vrij te krijgen of een zo klein mogelijke bestraffing uit de brand te slepen.

Maar die taak verantwoordt geen domme, provocerende én arrogante stellingnames en uitspraken op het publieke forum.

Wat topadvocaten, die de verdediging van de drugsfamilie Aquino op zich nemen, op de publieke opinie loslaten, in verband met de vermeende illegale methodes van het politieonderzoek, tart alle verbeelding.

Een bloemlezing:

-Jef Vermassen: 'Dit is het ergste wat ik in mijn carrière heb meegemaakt.' Hoe dikwijls zou Jef dat al gezegd hebben?

-Sven Mary: 'Een zwarte dag voor justitie.' En op de terechte vraag van een journalist of een eventuele vrijspraak van de bende ook geen zwarte dag voor de gemeenschap zou zijn, volgde het choquerende antwoord van de advocaat: 'Noem dat maar collateral damage.'

-Walter Van Steenbrugge: 'Wat de politie heeft gedaan, is erger dan wat de beklaagden hebben gedaan.'

Ontluisterend. Op die manier versterken deze 'topadvocaten' zeer sterk het negatieve imago van het advocatengild bij het overgrote deel van de bevolking. De Orde van Advocaten zou deze tafelspringers streng tot de orde moeten roepen.  

SYNODE OVER HET GEZIN

Met het oog op de komende bisschoppensynode over het gezin in Rome heeft de bisschop van Antwerpen, Mgr. Johan Bonny, enkele persoonlijke beschouwingen en verwachtingen uitgeschreven. In zijn werktekst verwijst hij onder meer naar de antwoorden uit ons land en de buurlanden op de vragenlijst van Rome, op het Instrumentum Laboris van de Synode en op de recente Exhortatie van Paus Franciscus 'Evangelii Gaudium'. Zijn verwachtingen hebben zowel te maken met de kerkgemeenschap als met het gezin. Ze volgen een historische lijn die begint bij het Tweede Vaticaans Concilie en doorloopt naar de situatie van vandaag. Daarbij probeert de bisschop theologie en pastoraal zo dicht mogelijk bij elkaar te laten aansluiten. De Kerk als ‘een huis en een leerschool van gemeenschap’ is de rode draad doorheen zijn bijdrage. Dit is geen leerstellig document en geen pastorale brief. Met zijn werktekst wil de bisschop enkel een persoonlijke bijdrage leveren aan de gesprekken die tijdens de Synode moeten gevoerd worden.

(Dubbelklik op de bijlage)

Het in essentie beschamende gepoker omtrent het premierschap, is een gevolg van een al even beschamende afwijzing van verantwoordelijkheid. Het is opvallend dat door de gazetten daarover nauwelijks wordt geschreven.

Logisch en democratischer zou inderdaad geweest zijn, mocht de grootste partij en van die partij de sterkste figuur, het premierschap toegekend gekregen hebben.

Maar N-VA en De Wever vluchten de verantwoordelijkheid en vrezen in dat scenario een sterke terugval van hun electorale succes.

Want stel je voor: de partij die het einde van België als hoofddoelstelling heeft, levert de eerste minister. Premier De Wever zou op het nationale en internationale forum voortdurend de lof van België moeten zingen en de belangen van België verdedigen.

Onbegrijpelijk dat de andere partijen er niet sterker op aangedrongen hebben dat N-VA de premier zou leveren. Het zou de nationalisten in een bijzonder lastig en electoraal zowel als beleidsmatig nefast parket gebracht hebben.

Wat is dat toch met al die BV's, die het nodig vinden in elk interview te beklemtonen dat ze niet gelovig, niet religieus of niet kerkelijk zijn. Precies alsof dergelijke 'ongelovigheidsouting' een verplicht nummertje is, dat een zekere chic bezit, dat een hogere status verleent aan de BV in kwestie. Ik begin zelfs de journalisten ervan te verdenken dat zij het BV-ongeloof in hun schrijfsels smokkelen om ze een zweem van diepgang te geven. Ze vergeten daarbij dat ze, zonder dat daartoe aanleiding is, hun religieus, cultureel en sociaal opvoedingsklimaat verloochenen.

Nu ook tv-kok Jeroen Meus weer. In een interview in De Standaard zegt Meus (of wordt het hem in de mond gelegd): 'Je begint met lief te zijn voor elkaar. Ik heb heel veel respect voor het individu. IK BEN NIET RELIGIEUS,VERRE VAN, maar een mens is toch een mens.'

Wat de betekenis, laat staan de relevantie, van Meus' areligiositeit in de context is, dat mag Jeroen weten. Waarschijnlijk weet de journaliste, ene Lieve Van de Velde, het ook niet, en dient ze gewoon om de ondraaglijke lichtheid van dergelijke BV-interviews enig serieux te geven.

Van de lichtvoetige BV-areligiositeit naar de agressieve antireligiositeit.

Rector Torfs (hoera, Torfs is er weer met zijn maandagse columns) schrijft daarover pittige dingen neer.

'De laatste jaren beleven we in Vlaanderen een merkwaardige trend', aldus Torfs. 'Allerlei denkers ontwaren een clash tussen religie en wetenschap. Religieuze gevoelens heten opeens onvolwassen en primitief te zijn.'

En verder: 'Mogelijk als reactie tegen dominante katholieken vroeger en extremistische moslims van daag, ontstaat een nieuw soort WETENSCHAPSFUNDAMENTALISME.... De volledige vervreemding van elk religieus discours maakt Vlamingen stilaan onbekwaam om een diepgaand gesprek te voeren met het merendeel van de wereldbevolking, westerlingen inbegrepen, voor wie religieuze gevoelens wel degelijk een rol spelen.'

Wie dit blog al enkele jaren leest, weet dat ik dat 'wetenschapsfundamentalisme' al geregeld over de hekel heb gehaald. Nu lees je het eens van een ander. En wat voor een ander!