De paus haalt keihard uit
In de kersttoespraak tot de kardinalen van de Romeinse Curie, wond paus Franciscus er geen doekjes om. Hij gebruikte met krachtige hand de karwats.
Hij somde vijftien ziektes op waaraan leden van het bestuursapparaat van de Kerk kunnen lijden. Het is meer dan de moeite om ze op een rijtje te zetten:
1. Zichzelf onsterfelijk, immuun, onvervangbaar wanen.
2. Zichzelf verdrinken in excessief hard werken.
3. Geestelijke en mentale versteendheid.
4. Te veel willen plannen, aan functionalisme lijden.
5. Geen of een gebrekkige samenwerking.
6. Rivaliteit en opgeblazenheid.
7. Spirituele Alzheimer.
8. Existentiële schizofrenie.
9. Roddel en geklets.
10. Slaafs opkijken naar meerderen.
11. Onverschilligheid voor de anderen.
12. Rondlopen met een begrafenisgezicht.
13. Meer en meer materieel bezit nastreven.
14. Zichzelf opsluiten in gesloten kringetjes, clubjes.
15. Verhangen zijn aan wereldlijk profijt en exhibitionisme.
Een ziektelijst die kan tellen. En uiteraard niet uitsluitend voor het Vaticaan geldt, zoals columnist Bas Heijne terecht opmerkt: 'Wat voor de Curie geldt, gaat ook op voor de gemiddelde kantoortuin. Slangenkuil, zonnekoning, eilandjescultuur, haantjesgedrag, een klimaat van wantrouwen -ieder rapport over een verziekte organisatie komt op hetzelfde neer.
Je zou verwachten dat dergelijke vlijmscherpe diagnose en aanklacht in de media op grote appreciatie zou kunnen rekenen. Want vele kranten scheppen er al vele jaren een pervers genoegen in, ook de paus te kleineren en af te breken. Maar niets is minder waar. Er zijn journalisten die duidelijk met veel gretigheid en vooringenomenheid, paus Franciscus nu voortvarendheid en onvoorzichtigheid verwijten. En ze proberen hun artikels meer geloofwaardigheid en gezag te geven door 'conservatieve experts' als Kurt Martens en Stijn Fens uitgebreid aan het woord te laten.
Op dergelijke journalistieke houding en praktijken, kan je zonder veel zoekwerk, ook wel enkele van de door paus Franciscus vernoemde ziektebeelden plakken.
