In het derde deel van zijn boeiende essay in De Standaard, probeert  Paul Goossens te achterhalen waarom de huidige conservatieven zo sterk afgeven op de 'mei-'68-beweging'.

De rode draad door zijn essay is dat het de conservatieven van nu (De Wever, zijn goeroe Dalrymple, Baudet, Wilders, Scruton), erom te doen is via zondebok 'mei '68' , enkele pijlers van de Verlichting weg te halen.

Conservatieven hebben het altijd moeilijk gehad met de Verlichtingsidealen 'gelijkheid, broederlijkheid, vrijheid'. Dat was al zo bij de oerfilosoof van het conservatisme Burke, bij wie De Wever veel van zijn conservatieve mosterd haalt. Burkes conservatisme-ideeën vormden geen origineel ontwerp maar waren een verwerpende reactie op de Verlichting.

Waarom gebruiken de huidige conservatieven, de 'mei '68 -contestatie' als schietschijf en schuld van alle aberraties volgens conservatieve geesten: identiteitsverlies, multiculturaliteit, terreur, islam- en EU- overheersing ? Omdat een rechtstreekse aanval op de Verlichting bij een aantal kiezers slecht zou vallen.

Via de studentjes van '68, de aandacht afleiden van HET doel: de Verlichting slopen.

Joris Luyendijk slaat spijkers met koppen in een artikel in De Standaard. Vele machthebbers, en in heel wat westerse landen -ook in ons land- , behoren die tot het rechtse, populistische , nationalistische kamp, lanceren en exploiteren vanuit electorale machtsoverwegingen, een wij-zij-tegenstelling, aldus Luyendijk.

Luyendijk beklemtoont terecht dat een democratie staat of valt met een duidelijke machtenscheiding (en niet alleen de drie traditionele machten, ook de pers zit daarbij), sterke instellingen en rechtszekerheid.

Alleen in dergelijke constellatie kan bv. een krant 'zelfstandige afwegingen' blijven maken, of kan bv. een minister of staatssecretaris het zich niet veroorloven de regering, het parlement, de bevolking voor te liegen, zonder de laan uitgestuurd te worden.

Echte democraten hoeden er zich voor de Raad van State met politieke kritiek te overladen of dat rechtscollege als irrelevant te beschouwen, noemen een krant niet 'inherent onbetrouwbaar', wanneer uitspraken of meningen niet in hun politieke kraam passen.

Na leugens, ook nog schending van een internationaal verdrag: de positie van Francken wordt onhoudbaar.

De premier en voorzitters Beke en Rutten kunnen/mogen niet langer zwijgen. Tenzij ook zij geen enkele waarde meer hechten aan ethiek en verantwoordelijkheid in de politiek en accepteren dat 'hun' regering mensen overlevert in beulshanden.

Maar ook in brede NVA-kringen moeten er toch vragen rijzen en gêne groeien. Of vergis ik me. Wanneer in de top van een partij het respect voor de mensenrechten, de bescherming van hulpeloze mensen het moeten afleggen voor pure electorale en machtsberekening, dan is die partijtop wel heel diep gevallen.

Zeker wanneer je terugdenkt aan de geschiedenis van de Vlaamse Beweging, die haar brandstof en aanhang altijd vond in het beklemtonen van het onrecht dat Vlaanderen werd aangedaan door het Belgische establishment, en het opeisen van 'ons' recht: hier ons bloed, wanneer ons recht!

Nu worden door het partijnationalisme de mensenrechten met de voeten getreden!

Gazet van Antwerpen verblijdt ons op kerstdag met een vette kop, die luidt als volgt:

Kerstavond bij Bart De Wever: 'Gelukkig stond de frietchinees paraat.'

Nog enkele suggesties voor de Gazet:

Kerstavond bij Wouter Beke: 'Gelukkig stond de kroketturk paraat.'

Kertstavond bij Meyrem Almaci: 'Gelukkig stond de patathollander paraat.'

Kerstavond bij John Crombez: 'Gelukkig stond de pureeafghaan paraat.'

Kerstavond bij Gwendolyn Rutten: 'Gelukkig stond de krielmarokkaan paraat.'

Kerstavond bij Peter Mertens: 'Gelukkig stond de chipssoedanees paraat.'

AAN ALLE LEZERS

EEN ZALIG KERSTFEEST

EN EEN

GELUKKIG NIEUWJAAR!

Voor het behoud van uitzendingen van erediensten op de VRT

Volgens Vlaams minister van Media Sven Gatz (Open VLD) behoort het uitzenden van religieuze erediensten "niet tot de kerntaken en ook niet tot de autonome beslissingsbevoegdheid" van de VRT. Een "eredienst uitzenden is geen redactioneel programma", stelde de minister op 6 december 2017 in het Vlaams Parlement. Hij verkiest dat er geen religieuze erediensten meer uitgezonden worden.

Eerder sneuvelden al de "uitzendingen door derden" die ruimte boden aan de erkende erediensten en levensbeschouwingen in ons land. Een herhaling van dat scenario met de uitzendingen van rooms-katholieke, orthodoxe, protestantse, evangelische en joodse erediensten dient vermeden te worden want zingeving heeft een legitieme plaats op de openbare omroep.

Daarom lanceert het chistelijke opinieweekblad Tertio een petitie voor het behoud van de uitzendingen van religieuze erediensten op de openbare omroep. Laat nu uw stem horen tegen de trend om religie te bannen uit de publieke ruimte. Laat nu weten dat u de uitzendingen van erediensten apprecieert en dat u die niet wil missen in het programma-aanbod van de VRT.

Teken de petitie via onderstaande link!

Diepe schaamte  en woede. Als Belg. Als Vlaming.

Om het samenwerken met een extreem misdadig en corrupt regime.

Om het breedlachend poseren met een Soedanese regeringscrimineel.

Om het naar hier halen van geheimagenten, trawanten van een regering voor wie mensenrechten een lachertje zijn.

Om het overleveren van machteloze mensen in beulshanden.

Om nationalisten die dat alles bekokstoven.

Om liberalen en christendemocraten die dat allemaal dulden.

In De Standaard pleit ene Jef Van den Bergh ervoor dat België de uitlevering vraagt van een Belgische IS-strijder, die in Irak gevangen zit en de doodstraf riskeert, om hem een eerlijk proces te garanderen en hem naar Belgisch recht te behandelen.

Van den Bergh heeft groot gelijk. Als het de regering en in het bijzonder minister Jambon menens is met 'onze westerse waarden en normen, waarin voor de doodstraf geen plaats is en waarin voor iedereen een eerlijk proces gegarandeerd wordt, dan moeten zij inspanningen doen om een Belgische staatsburger in België te berechten. Anders betekent dat Belgisch staatsburgerschap ook nog maar weinig. Van den Bergh citeert terecht een vergoelijkende uitspraak van Jambon over de collaboratie: 'Collaboratie was een fout, maar mensen hadden hun redenen'. Misschien biedt de kersttijd aan Jambon de nodige tijd en rust om eens na te denken over de echte betekenis van 'onze waarden en normen', over de verplichtingen van Belgische ministers ten aanzien van Belgische staatsburgers, over twee maten en gewichten, over het streven naar eerlijke processen en over het inhumane van de doodstraf.

Merkwaardig is ook dat tot nu toe geen enkele rol wordt toebedeeld aan het Internationaal Gerechtshof voor het berechten van de IS-strijders. Het gaat toch duidelijk om misdaden tegen de menselijkheid. Wanneer de VN nalaten de IS-misdaden voor het Internationaal Gerechtshof te brengen, ondermijnen ze de functie en autoriteit van hun eigen instelling. Ook kan ze dan verweten worden dat ze selectief en bevooroordeeld tewerk gaan.

Waarom wel de misdaden in het vroegere Joegoslavië of in sommige Afrikaanse landen volgens internationale rechtsregels aanpakken en niet de gruwel van IS in Syrië en Irak?

CD&V'er Hendrik Bogaert wil dat alle religieuze symbolen in de openbare ruimte verboden worden.

Wat deze gefrustreerde CD&V'er voorstelt heeft alleszins niks maar dan ook niks met christelijke identiteit te maken. Als Bogaert in staat was consequent en eerlijk over het al dan niet verbieden van symbolen na te denken, zou hij zich onthouden van dergelijke dictatoriale kledijbetutteling in de openbare ruimte. Daagt het hem niet dat hij met zijn lomp voorstel benauwend dicht in de buurt komt van de Saudische kledijpolitie?

En waarom is Hendrik als een konijn gebiologeerd door religieuze symbolen? Hoe zit het met kledij, juwelen, materiële bezittingen, reizen, eetfestijnen, enz. die duidelijk symbool staan voor een kapitalistische, materialistische, hedonistische mens- en maatschappijvisie? En voor de enorme kloof, ook in België, tussen de haves en de have-nots? Stralen de auto's en de kostuums van Bogaert niet heel sterk uit dat hij tot de bezittende klasse behoort en jarenlang zeer dicht bij de vetpotten van het Belgische establishment en financiele kruim heeft gezeten? 

Hendrik, Hendrik toch.

Journaliste en schrijfster Maartje Luif formuleert in een krantencolumn enkele remedies tegen doemdenken en angst.

Een van de middeltjes dat misschien ook kan helpen bij 'verlammende angst' en 'doemdenken' is het Bijbelvers uit Jozua, hoofdstuk 1, vers 9: Ik herhaal: 'Wees sterk en moedig en laat u door geen vrees verlammen, want Jahwe uw God is met u, waar gij ook gaat.' Dit vers sprong internationaal in 2017 boven alle andere uit in populariteit in de YouVersion Bijbel app.

Sinds Siegfried Bracke zijn vlinderdasje heeft afgezworen, gaat het hem eigenlijk niet echt nog voor de wind. Hij mag zich dan wel de eerste burger van het land noemen, maar het kamervoorzitterschap is een weliswaar riant betaald, edoch zittend en weinig glorieus bestaan. Urenlang de domheden en platitudes van de parlementsleden moeten aanhoren, breng het maar op. Nee, goed in zijn vel zit Sieg al lang niet meer.

Zijn brandende ambitie om burgemeester van Gent te worden, hield hem eigenlijk overend. Maar ook die droom is verzwonden. Vernederd door zijn partijgenoten. Brutaal opzijgezet door een kleurloze maar pure traditionele Volksuniemadam. Niet te harden is het allemaal.

En dan is er nog zijn teergeliefde Marina, die nooit een hoge pet op gehad heeft van de politiek, nog veel minder van de Gentse politiek en al helemaal niet van al die geborneerde, fanatieke nationalisten. Marina zaagt al lange tijd aan Brackes oren om ook officieel de Gentse stede te verlaten en in haar geliefde Kempen een definitief stekje te vinden. En of ze gelijk heeft!

'Ook officieel', want Mol blijft Marina's echte thuis, waar ze overigens een bijzonder actieve en gewaardeerde rol speelt op de culturele scène. Maar ook Siegfried wordt geregeld gespot in de straten en op de pleinen van de atoomstad.

Ik zou zeggen: 'Doordouwen Marina! Red Siegfried! Haal hem naar de gezonde Kempense lucht! Al vlug zal hij er veel beter en nog knapper uitzien. De huidige vergelijkbare fysionomie van Tobback en Bracke, zoals te zien is op de bijgevoegde foto's, zal al vlug een hemelsbreed verschil vertonen in het voordeel van Sieg.

Theo Francken: 'Absolute genderneutraliteit? Dan is het ook gedaan met vrouwenrechten en de hele reutemeteut'.

Zo spreekt vranke Francken. Volgens hem horen vrouwenrechten dus thuis in de zak met reutemeteut. Stoere Theo beseft klaarblijkelijk niet dat het woord 'reutemeteut' rommel, boel, troep betekent en het een negatieve, spottende, relativerende gevoelswaarde heeft.

Of beseft hij dat wel en zijn vrouwenrechten voor hem inderdaad een hoop rommel van weinig waarde?

In een artikel in De Standaard (11 december 2017) informeert broeder Stockman van de Broeders van Liefde de lezer over besprekingen en standpunten binnen een VN-commissie over eugenetische abortus, en formuleert daarover zijn mening. Hij pleit voor de juridische en morele rechten, voor de mensenrechten, van het ongeboren leven en van gehandicapten.

In de reacties -erg beperkt in aantal- op het internetforum,  komt de verwachte afkeuring en hekeling vanwege de pro-abortuslobby weer tot uiting. Iemand verwijt Stockman dat hij alles op een hoopje gooit, er een amalgaam van maakt.

Het tegendeel is evenwel waar.

Het amalgameren wordt vaak met overgave beoefend door de pro-abortuslobby. Die probeert telkens opnieuw het zwaartepunt van de discussie te verschuiven van de ethische vraagstelling en de (voorgenomen) abortuswetgeving naar de individuele situatie van vrouwen en koppels. De bedoeling is duidelijk: er wordt naar gestreefd een verdere liberalisering en verruimde toepassing van gelegaliseerde abortus te realiseren, zonder vervelende vragen over ethische en juridische vragen daaromtrent.

Wat graag wordt Stockman weggezet als een harteloze man die 'trapt op de ziel van vrouwen in kwetsbare situaties'.

Nog nooit heb ik Stockman erop betrapt dat hij 'trapt op de ziel van vrouwen in kwetsbare situaties'. Integendeel. Wereldwijd zetten hij en zijn orde zich in voor mensen in kwetsbare situaties.

Wat hem ook zeer kwalijk wordt genomen is zijn verwijzing naar de eugeneticapraktijken van het nazisme. Iemand heeft het schamper over de 'reductio ad Hitlerum'. Een volledige vergelijking gaat niet op. Maar de essentie van de eugenetische ideeën en praktijken is erg vergelijkbaar. Anderen, buitenstaanders, houden geen rekening met weerloze mensen, willen zelf bepalen aan welke normen menselijke wezens moeten voldoen, en behouden zich het recht voor degenen die deze normen niet halen te liquideren.

Wanneer de pro-abortuslobby uitpakt met de individuele tragedies van vrouwen en koppels, bezondigt hij zich zeer bewust aan een 'reductio ad individuum', om degenen die fundamentele ethische en juridische vragen stellen bij de uitdeinende abortuswetgeving, de mond te snoeren.

Louis Tobback in Het Laatste Nieuw:

'Weet u wat mij ook opvalt? Vorig jaar weigerde N-VA om de parlementaire onschendbaarheid van Alain Mathot (PS) op te heffen. Niemand die ernaar kraaide. Dat was nochtans een unicum. De procureur-generaal die de opheffing vraagt van de onschendbaarheid van een Luikse PS'er, de zoon van een oud-minister dan nog. Vandaag komt een en ander in een ander daglicht te staan.'

Tobback verwijst daarmee naar het bezoek van Antwerps burgemeester Bart De Wever aan het verjaardagsfeestje van zakenman Erik Van der Paal, half november aan het licht gebracht door nieuwssite Apache. Ook Alain Mathot was daar toen aanwezig. 'Let op: ik ben niet voor dat soort journalistiek', zegt Tobback. 'Ik heb het genoeg meegemaakt tijdens Agusta. Maar ik vraag me af: waarom maakt niemand daar lawaai over? Bizar. Komen de socialisten in zo'n situatie terecht, de gazetten zijn te klein.'

Naar schatting 45.000 Catalanen betogen voor onafhankelijkheid in Brussel. De meesten hebben zo'n 1400 kilometer afgelegd om hier te geraken.

Heel wat politici van de de Vlaams-nationalistische partijen Vlaams Belang en NVA nemen aan de manifestatie deel.

Een vraag die bij velen spontaan opkomt, is: hoeveel mensen zouden Vlaams Belang en NVA op de been krijgen in een betoging voor Vlaamse onafhankelijkheid , in Brussel, Antwerpen, Gent...? 

De katholieke identiteit en de veruitwendiging ervan in het Katholiek Onderwijs is een beladen onderwerp, waar vele katholieke scholen zich het liefst ver van af houden. Maar ze moeten de discussie en de confrontatie aangaan, willen ze het spel intellectueel eerlijk en ethisch consequent spelen.

Er mag van uitgegaan worden dat er in het personeelsbestand van katholieke scholen, toch nog enkele zelfbewuste christenen ( die er ook geen probleem mee hebben om tot de katholieke kerkgemeenschap te behoren) aanwezig zijn. Zij kunnen erin slagen leerlingen mee te krijgen in een dynamische beleving van het christendom in een katholieke school. Zij verdienen alle ruimte en steun. Zij hoeven/mogen geen zeloten zijn. Maar al te vaak is het in katholieke scholen het omgekeerde, hoe merkwaardig en op de keper beschouwd hypocriet dat ook is. Katholieke scholen houden zich op het levensbeschouwelijke en religieuze vlak (en zeker wat de uiterlijke beleving ervan betreft) gedeisd. Grijze muizen die bang in een hoekje wegkruipen om het scepticisme , de onverschilligheid en de spot, te ontwijken. Zit het zelotisme in het Westen al decennia niet vooral buiten het christendom?

Wanneer je met respect voor de andere, uitkomt voor je geloofsovertuiging en ze ook kunt verwoorden (onderwijs!), krijg je respect terug, van jongeren en ouderen.

Op het instellingenniveau gebruikte ik het woord ˜hypocrisie'. Vele jaren geleden al, toen duidelijk werd dat katholieke scholen er niet in slaagden of ervoor terugschrikten, aan de naam ˜katholiek', inhoudelijk iets tastbaars of zichtbaars te verbinden, heb ik herhaaldelijk op die tegenstelling/kloof tussen naam en inhoud gewezen.

Als een school de naam ˜katholiek' draagt, dan vergen de logica en de eerlijkheid, dat het opvoedingsproject van dergelijke school groeit uit en gedragen wordt door een christelijke inspiratiebron. Maar ook dat er in het interne leven van de schoolgemeenschap en in de presentatie naar buiten toe, aandacht is voor (herkenbare) gebruiken en rituelen van een hedendaags katholicisme. 

Een ˜katholieke' school, die om welke reden dan ook (desinteresse, gebrek aan zelfbewustzijn, schrik voor hekelende, spottende reacties vanuit bepaalde zelotische hoek) , nalaat haar katholieke identiteit duidelijk zichtbaar te maken, is een school waarvan de vlag de lading niet dekt.

 Ofwel wordt echt inhoud gegeven aan het woord ˜katholiek', ofwel verzaakt men eerlijkheidshalve aan dat etiket.

 Het kan natuurlijk ook zo zijn, dat een school het label (bijna) uitsluitend) vanuit marktoverwegingen wil behouden. Het Katholiek Onderwijs ligt nu eenmaal goed in de markt. Maar dat is dan de ˜katholieke hypocrisie' ten top gedreven.

'Every person is unique and unrepeatable. Let us ensure the disabled are always welcomed by the communities in which they live.'

In een krantenartikel stelt Lieve Pollet, vrijwilliger en gewezen OCMW-lid,  de vraag: ˜Waarom slagen OCMW's en vrijwilligers er niet in, talloze gezinnen uit de armoede te halen?'

Het antwoord is m.i. niet ver te zoeken. Omdat het politieke beleid andere prioriteiten stelt, waardoor de kinderarmoede en de armoede bij gepensioneerden stijgen, de kloof tussen arm en rijk groter wordt, vorig jaar 853 Belgische bedrijven meer dan 221 miljard euro hebben ondergebracht in belastingparadijzen, meer dan vier op de tien van de tien procent rijkste huishoudens twee tot drie woningen bezit en 80 procent van de waarde van de aandelen bij de tien procent grootste vermogens zit.

Deze regering, nog veel minder dan vorige, durft of wil niet nadenken over wat een rechtvaardige samenleving is. Want dan moet je in je eigen weldoorvoede lijf snijden en in dat van je achterban. Angstvallig je eigen portemonnee en die van je ˜eigen volk', je ˜eigen kiezers', je ˜eigen ras', in de gaten houden. Dat is de politieke boodschap.

Enkel wat kruimels van de grote welvaartstaart blijven over voor steeds meer gezinnen.

In zijn gebedsintentie voor december besteedt paus Franciscus aandacht aan de grootouders.

'De koepels zijn geen dictators die hun scholen tot in de details dicteren hoe ze wel en niet moeten werken', schrijft journaliste Ghijs.  Zo is het. Minister Crevits zegt in essentie hetzelfde: laat het aan het onderwijsveld over om te bepalen HOE door de overheid bepaalde doelstellingen het best bereikt kunnen worden.

Vanuit de autoritaire partijdiscipline die bij de NVA-top heerst (al ooit één woord van NVA-kritiek op De Wever gehoord? Ja Vuye en Wouters, maar die werden prompt buitengegooid), hebben De Wever en co. de onbedwingbare neiging overal schoonmoeder te gaan spelen en in casu te bepalen hoe scholen wel en niet moeten werken.

Nu komt het gemeenschapsonderwijs in het vizier. Een tijd geleden kreeg het katholiek onderwijs van opperzedenmeester De Wever te horen dat het 'zijn ziel verkocht'.

Ghijss formuleert het puntig: 'De NVA heeft het moeilijk om te accepteren dat de koepels meegaan met de realiteit'. De Partij van de Verandering weigert (onderwijs)verandering, want 'wij hebben gelijk'.

Van 'totale transparantie' naar 'achter gesloten deuren (op vraag van Vlaams Belang dan nog -welke belangen moeten bij die partij gespeeld hebben?). Van een 'cola zero' ( De Wever) in sterrenrestaurant Het Fornuis, naar een 'mosselsouper van de scouts' (Van Peel), naar een 'communiefeestje' (Damen),.....,

(H)eerlijk, (h)eerlijk, (h)eerlijk!! 't Stad biedt toch altijd wat extra spektakel.

En dan was er ook nog meester Damen in Terzake. Volgens een forumdeelneemster was meester Damen (zo te horen ook een sinjoor), een paar maten te groot was voor klassejournaliste Cools.

Dat  is een uiterst merkwaardige evaluatie. Was het niet eerder zo dat Cools, Fornuisbezoeker Damen alle hoeken van de studio deed zien?

De discussie over het gebruik van de 'thuistaal' in de klas en de beslissing van GO om dat gebruik toe te laten, hebben betrekking op anderstalige leerlingen.

Merkwaardig genoeg wordt daarbij uit het oog verloren dat de (grote) meerderheid van de schoolkinderen als 'thuistaal' een streektaal/dialect heeft (soms totaal onverstaanbaar voor anderstaligen). Wordt deze kinderen toegestaan hun thuistaal-dialect te gebruiken in de klas? Is er geen sprake van discriminatie wanneer dat niet het geval zou zijn? 

Anderzijds betekent het loslaten van het gebruik van het algemeen Nederlands in de klassituatie, m.i. een verdere achteruitgang van de hantering van een vlotte, accurate, verstaanbare taal, in alle omstandigheden.

We moeten ons geen illusies maken: het Nederlands dat door de meeste Vlamingen gebruikt en beschouwd wordt als 'algemeen', is 'verkavelingsvlaams'. In woordbeheersing en structuren hinken wij achterop,vergeleken bij de gemiddelde Nederlander.

De toekomst? Verkavelingsvlaams als norm?

Enkele dagen geleden verkondigde een extreem superieure De Wever dat hij aan zijn contacten met een vastgoedmakelaar, geen woord wilde vuilmaken. Nu wentelt hij zich in zijn Calimero-, zijn slachtofferrol (die hem ook bijzonder goed ligt). Hij is triest, triest, triest. En het is allemaal de schuld van de oppositie, oneerlijke, leugenachtige lui die een eerlijke mens, die ter ontspanning een cola zero gaat drinken in het Fornuis, het leven moeilijk maken.

Zijn voorganger Patrick Janssens pakte de zaken anders aan. In geen geval mochten de Antwerpse politici face-à -face deals sluiten met een projectontwikkelaar. Daarom richtte Janssens een onafhankelijk agentschap voor stadsontwikkeling op. Zo ontstond er een grotere kloof met de promotoren.

De Wever doekte dat agentschap op. De gevolgen ziet men. Het aanhalen van de banden met projectontwikkelaars (bv. via een exquis etentje) is evenwel niet beperkt tot het stadsbestuur. Ook bij de (NVA-)deputatie liggen promotoren in de bovenste schuif.

XII/47

Vrijdag 24 november 2017

Jeugdig enthousiasme

Zondagvoormiddag arriveerden dertien vrijwilligers van S.O.S. Chrétiens de l’Orient, afkomstig uit verschillende streken van Frankrijk en nu werkzaam in Syrië (Aleppo, Homs en elders). Acht jongens logeren bij ons, vijf meisjes bij de zusters. Van beide kanten willen we elkaar beter leren kennen en samenwerken. We vierden een Franse zondagseucharistie in de Latijnse ritus, waar zij erg blij mee waren, omdat ze meestal een voor hen verstaanbare eucharistie moeten missen. Daarna vertrok de groep samen met de fraters onmiddellijk naar het klooster Mar Moussa. Bij de beklimming van het klooster, halverwege hielden we halt voor een picknick. Boven kregen we een hartelijk onthaal en warme thee. In de kerk gaf een broeder een uitgebreide uitleg over het klooster en de kerk. Dan weer naar beneden. Terug thuis zaten we samen om kennis te maken met elkaar. Opvallend is dat vele jongeren hier gekomen zijn omdat er een vriend zich  al  eerder engageerde. Vervolgens zijn er twee bekommernissen die leven: vooreerst de leugens die over Syrië en de media verspreid worden en waarbij vele jongeren spontaan beseffen dat Syrië anders en belangrijker is dan wordt voorgesteld. Verder willen zij hulp bieden aan de christenen in het Midden-Oosten, dat door het westen in brand wordt gestoken. Als je goed luistert merk je dat vele van deze jongeren hier de wortels van hun christelijk geloof (her)ontdekt hebben. Ze beseffen dat, wanneer de wortels van het christendom hier worden doorgehakt, de hele boom kan verdorren. Neen, deze jongeren willen geen meelopers zijn met de openbare opinie, maar zich daadwerkelijk voor een bepaalde tijd vanuit hun geloof inzetten voor de christenen en voor Syrië. Hierdoor wordt tevens hun ijver voor een vernieuwing van het christelijk geloof in eigen land ook groter. Hierna gingen we eten. De jongens bij ons, de meisjes bij de zusters. De dag werd besloten met een uur gezamenlijke aanbidding met uitstelling van het Allerheiligste Sacrament in de kerk. Toen deze jongeren maandag weer naar hun vaste standplaats in Syrië trokken, merkten we dat er inderdaad een hechte band ontstaan was tussen hen en ons. En zo kwamen enkelen deze week al voor twee dagen terug om mee te leven, een jongen met ons, een meisje met de zusters. Ze hebben meegewerkt en ook een reportage gemaakt. Moge onze samenwerking vrucht dragen voor allen.

Ideologie en werkelijkheid

De huidige evolutie in Syrië dwingt westerse politici en journalisten de werkelijkheid steeds meer te erkennen, maar ze zijn nog niet bereid om hun valse ideologieën op te geven. Het is alsof ze in hun parcours wel een bocht willen nemen maar daarna toch alles proberen om in de verkeerde richting verder te fietsen. Gelukkig, ideologieën storten in, de werkelijkheid blijft.

Ideologie komt van het Griekse idea (idee, voorstelling) en logos (leer), leer van de voorstelling. Je kunt hier vele kanten mee uit. Wij bedoelen hiermee een voorstelling die niet met de werkelijkheid overeenkomt. Om een oorlog tegen Syrië te rechtvaardigen had het westen voorwendsels als verantwoording nodig. Daarvoor werden sterke ideologieën uitgewerkt en in de openbare opinie gehamerd. Dit was al zestien jaar gelukt, om oorlog te kunnen voeren (tegen Afghanistan, Irak, Libië…).  Voor Syrië was het een verschrikkelijke dictatuur onder een gruwelijke dictator.  Inderdaad is Syrië geen ideale staat met een ideale regering. Er haperde heel wat  aan de persoonlijke politieke vrijheden. Nu is er een meer-partijen-stelsel. Er is onrecht, corruptie op alle niveaus maar welk Europees land kan bewijzen dat het bij hen zo veel minder is? Iedere toerist kon voor de oorlog de harmonieuze samenleving ervaren, de welvaart en een veiligheid die in geen enkel ander westers land bestaat. Een gemoedelijke oogarts in Londen die omwille van de dood van zijn broer president moest worden, was door niemand gekend. Bij het begin van de oorlog wist plots klein en groot in heel het westen wat die man de hele dag deed: mensen dood martelen, met bomvaten en chemische wapens zijn eigen volk uitmoorden. We weten inmiddels wat het doel is van een dergelijk diaboliseren. Onder applaus werd Saddam Hussein opgehangen en Khadaffi als een dier afgeslacht. Niet één journalist van de mainstream ging op zoek naar de waarheid achter dit beeld van deze president die, hoewel alawiet, door de overgrote meerderheid van het volk gedragen werd en nu door zijn koelbloedige inzet nog meer waardering krijgt. Een andere ideologie betreft de vreedzame ongewapende opstand, die door het “regime†bloedig werd onderdrukt, waaruit een “burgeroorlog†zou zijn ontstaan. Wij hebben hier gezien hoe gewapende bendes van buiten af verwoestingen aanrichtten en op de veiligheidsdiensten schoten, waardoor uiteraard het geweld erger werd. Hetzelfde konden Syriërs in heel het land vaststellen. Een volgende ideologie betrof de Nationale Syrische Raad  of Coalitie. Deze werd als eerbiedwaardige wettige regering in het westen erkend in plaats van het zogenaamde totaal corrupte en onaanvaardbare regime. Tijdens een persconferentie in Brussel werd ik door een keurige meneer in het zwart, scherp aangevallen omdat ik samen met de christenen zogenaamd de bevrijding en de democratie van het Syrische volk belette door een gruwelijke dictator te steunen. Onmiddellijk stond een oude vrouw op en zei: “Pater, dit ventje is mijn gebuur, ik ken hem van toen hij nog niet kon lopen, hij is in 30 j niet in Syrië geweest en nu wordt hij door Qatar dik betaald om zijn eigen land te ontwrichten.†Hij was lid van de Nationale Syrische Raad. Verdere ideologieën betroffen de heldendaden van de “bevrijding†door het zogenaamde Vrije Syrische Leger, dat in feite noch vrij, noch Syrisch, noch leger was. Daartegenover werden aan de lopende band verhalen verspreid over het Syrische leger dat ziekenhuizen bombardeert, dorpen plat bombardeert en  eigen bevolking uithongert … De werkelijkheid bleek telkens een poging van het westen om eigen misdaden van zich af te schuiven. En dan die hele hysterische komedie rond de chemische aanvallen, met helaas tragische gevolgen voor de bevolking. Van ziekenhuiszusters vernamen we vanaf het begin al dat terroristen onschuldige burgers met gifgas bestookten. De Syriërs wisten goed dat het eigen leger dat niet gebruikte. Toch bleef (blijft) de molen verder draaien. In Lattakia werd een groot aantal kinderen gekidnapt (begin augustus 2013) om in Ghouta op 23 augustus 2013 slachtoffer te worden van een massale gifgasaanval juist op het hoogtepunt van de mediabelangstelling. En niet één journalist van de mainstream die een kritische vraag stelde. Over de gifgasaanval van 4 april 2017 heeft een commissie een rapport gefabriceerd,  in Turkije! Niemand van deze onderzoekers is ter plaatse geweest maar ze zeggen wel zonder enig bewijs met grote stelligheid dat Syrië schuldig is. Ieder voorstel van Syrië en Rusland om een onafhankelijk onderzoek in te stellen en ter plaatse te komen werd steeds gekelderd. Er is nog steeds niet één bewijs van het gebruik van chemische wapens door het Syrische leger. Trouwens, hoe zou het Syrische leger zo stom zijn, wanneer het aan de winnende hand is, de hele wereld én zijn trouwe bondgenoten nu ineens tegen zich in het harnas te jagen door zulk gevaarlijk spul te gebruiken, waarvan men nooit weet dat het door een verandering van windrichting niet eigen soldaten treft? In Turkije heeft een oppositielid aangetoond dat de Turkse regering mee gezorgd heeft voor de levering van chemisch materiaal aan terroristen in Syrië. De man werd veroordeeld, niet voor leugen maar voor hoogverraad! Dat er bij terroristen inmiddels fabrieken voor het maken van chemische wapens gevonden zijn én gas, geleverd door Amerikaanse en Engelse staatsbedrijven (Federal Laboratories en Chemring Defence), daar heeft zelfs de meest uitgeslapen mainstream journalist nog niet van gehoord. Ook de protesten tegen de “officiële rapporten†vanwege de deskundige prof. Theodore Postol van het prestigieuze MIT en het uitgebreide rapport van moeder Agnes-Mariam  de la Croix blijken bij hen onbekend te zijn. Is er dan niet één vrije journalist met een beetje hersens?

Een typisch voorbeeld van deze onbenullige journalistiek in dienst van de geijkte leugens levert nu nogmaals Jens Franssen, Jarenland moest hij weg, nu is hij triomfator: Bachar al-Assad, (deredactie.be, 21 november 2017). Hij maakt wel een bocht maar blijft blindelings trouw aan zijn obsessies en valse  ideologieën over het “regime van Assad†dat “met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid verschillende keren chemische wapens inzette tegen zijn eigen bevolking†en over een “nietsontziende militaire operatieâ€. Neen, geachte “Midden-Oosten-expert bij VRT NWSâ€, Assad is helemaal geen triomfator, hij is samen met heel Syrië het tragisch slachtoffer van de waanzin van het westen en hun terroristische bondgenoten, die voor hun eigenbelang deze man voor heel de wereld lasterlijk door het slijk hebben gesleurd, het volk uitgemoord en het land grotendeels verwoest, wat door uw onverantwoorde onkunde nog steeds wordt gesteund.

Balfour verklaring

Deze maand is het een eeuw geleden dat Sir Arthur Balfour in naam van de  Britse regering de “Balfour verklaring†schreef (2 november 1917), waardoor het aan het joodse volk toegestaan werd een eigen staat te stichten in Palestina, wat in 1948 ook gebeurde. De verklaring onderlijnde evenwel dat er “niets gedaan mag worden dat de burgerlijke en religieuze rechten van de bestaande niet-joodse gemeenschappen kan schadenâ€.

De enen beschouwen dit als de gelukkige uitkomst voor het Joodse  volk. Anderen zien  hier de basis van het onrecht en de agressie van de zionisten, niet alleen jegens het Palestijnse volk, maar ook jegens Libanon (door twee invasies) en tegen Syrië (door de eveneens illegale bezetting van de Syrische Golanhoogten). Deze verklaring matigde zich het recht aan een staat op te richten zonder erkenning van het volk waarin de staat werd gesticht. Het Palestijnse volk werd hierdoor in feite geruïneerd. De joodse historicus Avi Schlaim, emeritus professor Oxford en FBA (fellow of the British Academy) zegt het zo: “Engeland had geen enkel moreel recht om een afzonderlijke staat te beloven aan een kleine joodse minderheid in een overwegend Arabisch land… Engeland deed het niet uit altruïstische maar uit zelfzuchtige en misleidende redenen… De Balfour Verklaring was een kolossale blunder. Feiten bewijzen dat het een catastrofe was voor de Palestijnen en dat het een begin werd van een van de  meest intense, bittere en voortdurende  conflicten van de  moderne  tijdenâ€.

Rechten van het kind?

Dinsdag 21 november, internationale dag van de rechten van het kind. Wat een mooi initiatief! Helaas blijkt deze dag niet bedoeld te zijn om de meest fundamentele rechten van het kind te verdedigen maar eerder om kinderen tot nog meer grillen aan te sporen en los te maken van zijn gezin, vader, moeder, broers en zussen. Welke is de eerste pijler van een democratie? Het recht om er te zijn, zoals men is (afgezien van een misdadig gedrag, dat uiteraard bestraft moet worden). Of men rijk is of arm,  hoogbegaafd of ongeletterd, wit, geel, bruin of zwart, gelovig, ongelovig of anders gelovig, gezond of gehandicapt… ieder mens mag er zijn. Dat is de basis van een gezonde democratie. Bovendien zorgt een goede samenleving op bijzondere wijze

voor de zwaksten. Hieraan kunnen we tevens de kwaliteit van een “beschaving†herkennen. Op grond hiervan kunnen we stellen dat er sinds de abortuswet in het westen dus geen gezonde democratieën of “beschaafde samenlevingen†meer bestaan. Abortus heeft altijd bestaan. Wanneer in de oertijd bepaalde stammen aangevallen werden en moesten vluchten, lieten ze de kinderen die ondertussen geboren werden op de grond achter om te laten sterven. Hoe wreed dit ook klinkt, het is oneindig “beschaafder†en redelijker dan de abortuspraktijk in de westerse landen. Er is geen enkele verantwoording om de meest weerlozen van de mensenfamilie “wettelijk†en “deskundig†op wrede wijze te vermoorden. De moederschoot, bedoeld om dit broze mensenleven te dragen en te beschermen wordt door abortus een moordkuil, met tragische gevolgen voor gans de samenleving. Het meest fundamentele recht van een kind is dat het mag geboren worden.

De Russische samenleving draagt vanuit haar bijna onbeperkte abortus uit het verleden zeer diepe wonden mee. Kerk en maatschappij zijn zich hiervan nu goed bewust en werken samen om het tij te keren. Op dinsdag 21 november 2017 werden aan president Poetin één miljoen handtekeningen overhandigd om de afschaffing van de abortuswet te vragen. Op deze dag vieren christenen in oost en west het feest van de opdracht van Maria in de tempel, wat zelfs door de islam werd overgenomen. Vanaf haar prille jeugd heeft Maria zich toegewijd aan God om de Moeder te worden van Jezus Christus, Verlosser van de wereld. Moge de heilige Maagd en Moeder Maria onze voorspreekster zijn voor het herstel van een cultuur van het leven, niet alleen voor het Russische volk maar voor de hele wereldfamilie.

En dit nog

Graag geven we info door die we zelf weer ontvingen:

vEen zeer uitvoerige illustratie van vorig bericht:  http://www.golfbrekers.be/een-verslag-uit-syrie-zonder-poco-bril-50/

vOns vorig bericht, geordend, aangevuld en  geïllustreerd: http://www.katholiekforum.net/2017/11/19/pater-daniel-maes-westerse-media-waanzin-gedragen-door-menigte-gedrogeerde-zombies/

vInterview dat Doorbraak  met me maakte in de  abdij van Postel op 9 november 2017: https://doorbraak.be/syrie-vlaamse-media/?utm_source=newsletter-197&utm_medium=email&utm_campaign=Dagelijkse+Dosis+Doorbraak

vDe bron van een mogelijke nieuwe oorlog: http://www.golfbrekers.be/heel-het-m-o-is-een-kruitvat/

vDe vrede voor heel Syrië zal nog even op zich laten wachten: http://www.golfbrekers.be/syrie-het-is-nog-niet-voorbij/

vUiteindelijk zijn vluchtelingen best thuis in eigen land, als het enigszins mogelijk is en het is nu mogelijk:http://www.golfbrekers.be/is-er-nog-een-vluchtreden-in-syrie/

vHoopvolle heropbouw van Aleppo: http://www.golfbrekers.be/aleppo-herleeft-3-2/

vLange maar erg interessante  toespraak van Wolfgang Bittner over zijn boek â€˜Die Eroberung Europas durch die USA’: www.youtube.com/watch?v=8IztA4BfKJs

P. Daniel

'Gezonde wetenschap is links noch rechts, maar streeft naar objectieve kennis', stelt filosoof Maarten Boudry in een krantenartikel.

Mooi. Is dit gezonde inzicht een uiting van bekering van filosoof Boudry, nu hij verkast is van de Rijksuniversiteit Gent naar de Katholieke Universiteit Leuven? Want in de artikels die Boudry de voorbije jaren in De Standaard pleegde, was er vaak weinig sprake van objectiviteit. Integendeel. Maarten manifesteerde zich vaak als een wild in het rond schoppende kwajongen. Fanatiek en fundamentalistisch anti. Een bloemlezing.

In 2011 noemt hij de psychoanalyse een pseudowetenschap en vindt hij de vakgroep psychoanalyse niet langer verantwoord. Tegenover een goed onderbouwde, positieve evaluatie van religie ('God maakt gezond en gelukkig') door Peels, Paas en Habermas, in 2013, stelt Boudry dat zij 'onzin' verkopen, 'Sinterklaas maakt ook gelukkig'. In 2014 vindt hij het 'wansmakelijk' dat Rik Torfs waarschuwt voor het hellend vlak van de euthanasiewetgeving

Boudry kan in 2015 wel wat waardering opbrengen voor paus Franciscus' bekommernis om klimaat en milieu, maar dat de paus ook kritisch denkt over de economische groei, de grootsteden, de hebzucht, het consumentisme, de wegwerpcultuur, de teloorgang van de familiewaarden, vindt hij maar niks. In verband met terreur oreert Boudry in 2015: 'Stop je hand niet in andermans boezem'! In hetzelfde artikel gaat hij als een baldadige relschopper tekeer tegen Frans Van Looveren, Jan Blommaert, David Van Reybrouck en Ignaas Devisch. In 2017 schreeuwt hij uit dat faculteiten Theologie niet meer van deze tijd zijn en moeten verdwijnen (dat hij nu onderdak krijgt in Leuven, is een mooi voorbeeld van christelijke mildheid). Nog in 2017 doet hij een poging om de Grenfell-Towerinvesteerders -en projectontwikkelaars uit de wind te zetten.

En zijn laatste wansmakelijke stunt, is zijn oproep om de jonge mensen die geld inzamelen voor goede werken, van de straat te halen. Hij noemt ze 'hijgerige straatwervers'.

Prof. Emilio Platti:

'Doorheen heel de geschiedenis van disputen tussen moslims en christenen komt voortdurend de hele vraag naar voren van het statuut van de drie Wetten, of, als je wil, de drie testamenten: de Mozaïsche, de Christelijke en de Islamitische Wet waarop de drie openbaringsgodsdiensten zouden berusten.
Reeds vanaf de kerkvader Johannes Damascenus, en christelijke Arabische schrijvers uit de middeleeuwen, tot en met Manuel en vele anderen, hebben christenen voorgehouden dat de zogenaamde Wet van het christendom de Mozaïsche Wet heeft overtroffen naar de Geest, en dat de islamitische Wet de vrijheid miste die het christendom voorhield.

Antoon Vergote stelt in Moderniteit en christendom, dat het concreet ethisch handelen door de rede wordt bepaald en niet door religie. "Er bestaat geen specifiek christelijke ethiek", wél een transcenderen van de natuurwet in de Geest... Velen schijnen dat nog niet te hebben ingezien, en identificeren christenen met heel bepaalde morele voorschriften..

Men mag niet vergeten dat de tragiek van Jezus erin lag de schriftgeleerden die de Joodse Wet in alle details wilden navolgen, voor te houden dat alleen de geest van de Wet telde en hij dan ook de letterlijkheid van hun Wet als onmenselijk heeft bestempeld. Die letterlijke Wet van Mozes is afgeschaft, besnijdenis incluis: en in dat verband moet inderdaad gewezen worden naar het feit dat Paulus in de Galatenbrief daarin is verdergegaan en de christen het zoonschap toeschreef dat Jezus zelf karakteriseerde! De vrijheid ten overstaan van de eerste Wet is dan ook dé karakteristiek van het christendom. En ik denk dat de vrijheid van het zgn. Westen een rechtstreekse erfenis is van deze radicale opstelling.'

Het verdient aanbeveling het filmpje van Apache over het bezoek van Antwerpse NVA- en CD&V-kopstukken aan restaurant Het Fornuis, eens aandachtig te bekijken.

Ik denk dat het de doorsnee-Vlaming en zeker de doorsnee-Antwerpenaar, een erg ongemakkelijk en vervreemdend gevoel geeft. De vraag :'Zijn dat nu de bestuurders die voortdurend beweren dat zij zo bekommerd zijn om onze zorgen, noden en wensen?', zal bij velen gerezen zijn.

De NVA- en CD&V-compartimenten van het stadsbestuur stonden in hun présence en gedraging mijlenver van het overgrote deel van hun kiezers. Geen 'eigen volk' maar vreemd (mans)volk was het dat, vol eigenwaan, naar het duurste restaurant van 't stad beende, onmachtig of onwillig om een uitnodiging van een superrijke projectontwikkelaar, die volop bezig is Antwerpen verder te 'ontwikkelen', af te slaan. De hele sequentie deed op de keper beschouwd koddig aan maar liet ook een wrange nasmaak en deed spontaan denken aan films die bv. in Zuid-Europa gesitueerd zijn.

Extreem wrang zeker ook voor de volks- en cultuurflaminganten van vroeger en nu.

Ook al moet er volgens de partijstatuten van de NVA, na twee termijnen een andere voorzitter worden gezocht, toch kan Bart De Wever aan zijn VIJFDE  termijn als voorzitter starten.

Hij werd als enige kandidaat met 98,5 % verkozen.

Hoe noemde men lang geleden, zeker in rechtse kringen, dergelijke score? Stalinistisch? Communistisch? Inderdaad.

Uit wat Bart De Pauw zelf tot nu toe naar buiten gebracht heeft over zijn gedrag, blijkt overduidelijk dat hij tegen de wil in van de geviseerde vrouwen, verder ging met zijn 'flirterige, speelse' handelswijze.

Dat geeft aan dat er iets mis is met deze man: hij trekt zich geen bal aan van de grenzen die anderen trekken, hij wil zelf de grenzen bepalen.

Als Van Mieghem de kat de bel niet had aangebonden, zou een figuur als De Pauw vanuit zijn machtspositie lustig doorgegaan zijn met de uitoefening van zijn 'flirterige en speelse' capaciteiten.

De steun en onverholen sympathie voor De Pauw én de bagger die de klokkenluidsters vanwege vooral mannen krijgen, zouden inderdaad wel eens te verklaren zijn door 'de vrees van onzekere mannen om nog maar eens een bastion van traditionele macht te moeten prijsgeven', zoals journalist Marc Reynebeau het in een column in De Standaard formuleert.

Als het een troost voor het mansvolk mag zijn: de internetfora, ook dat van De Standaard, en zeker bij deze casus, blijven een bastion van de traditionele macht van (oudere) mannen.

Veronderstel: een vrouw heeft weet van de zelfdodingsgedachten van haar man, zij verwijst hem niet door, hij pleegt zelfdoding, schuldig verzuim?

Veronderstel: een man met zelfdodingsplannen heeft het daarover met een vriend, de vriend stelt daarvan niemand anders in kennis, schuldig verzuim?

Veronderstel: een vrouw vertrouwt haar therapeut toe dat ze kampt met zelfdodingsgedachten, de therapeut doet zijn best om haar daar vanaf te brengen, de therapeut verwijst haar niet door, de vrouw pleegt zelfdoding, schuldig verzuim?

Veronderstel: een jongeman vertelt aan zijn ouders over zijn wanhoopsgedachten, de ouders schakelen een therapeut in, de therapeut verwijst naar een psychiater, de psychiater doet een beroep op zijn bekende collega van de universiteit, maar deze laat na door te verwijzen naar een nog beroemdere collega aan een buitenlandse universiteit, de jongeman pleegt zelfdoding, schuldig verzuim van de binnenlandse psychiater?

Veronderstel: de mensen van de 'zelfmoordlijn' ...

Scott Kim, een Amerikaanse psychiater en bio-ethicus, heeft onderzoek gedaan naar de manier waarop België en Nederland omgaan met euthanasie, specifiek in de psychiatrie. Hij hield in Antwerpen een lezing en zei o.a.:

'Er zijn mensen te snel geëuthanaseerd, terwijl ze nog jaren kwaliteitsvol hadden kunnen leven. Wie neemt het op voor deze slachtoffers van de euthanasiewetgeving?'

Ene meneer Verstrynge, docent (?!) ethiek aan de VUB, voelt zich geroepen om zijn licht te laten schijnen over de aanklacht wegens 'schuldig verzuim' tegen een priester die het biechtgeheim niet wilde schenden, toen een man hem toevertrouwde dat hij zelfdodingsintenties had en nadien ook uit het leven stapte.

Die docent ethiek en toegepaste ethiek heeft overduidelijk de bedoeling de zweep nog eens te leggen over Kerk en Sacramenten, en ook in deze casus te gewagen van machtsstructuren en machtsmisbruik. De dwaasheid en vooringenomenheid ver voorbij. Bovendien is het voor de heer Verstrynge een fluitje van een cent kerkelijke wetten en het beroepsgeheim opzij te schuiven en is de teneur van zijn benadering, ook al kent hij het dossier niet: deze priester is schuldig aan plichtsverzuim.

Overigens vind ik de mediatisering van deze zaak én de aanklacht tout court onverantwoord. Degenen die de indiener van de klacht geadviseerd hebben dat te doen, beseffen niet wat voor consequentie dat heeft voor de indiener. 'Schuldig verzuim' wordt toegespitst op één vertrouwenspersoon, die geprobeerd heeft te helpen. Maar zeker in zelfdodingsgevallen komen ook andere mensen in aanmerking. Hoe zit het met partners, naaste familieleden, school- en werkomgeving, dokters, vrienden?

En bij welke hulpverleners of instanties, waarnaar eventueel doorverwezen wordt, stopt de mogelijke aanklacht van 'schuldig verzuim'? Is er 'schuldig verzuim' wanneer een partner, een ouder, een kind, een leerkracht, een vriend, de mensen van de 'zelfmoordlijn' weet heeft van zelfdodingsgedachten of -voornemens, en om allerlei redenen het niet kan opbrengen of niet in staat is, zelfs al is er geen sprake van beroepsgeheim, anderen daarvan op de hoogte te brengen? En als zelfs na verscheidene doorverwijzingen, een persoon toch zelfdoding pleegt, maakt de laatste hulpverlener zich schuldig aan 'verzuim' omdat hij of zij niet nog eens doorverwezen heeft naar...?

Tot slot: de heer Verstrynge beseft klaarblijkelijk niet dat zijn ongenuanceerde, vooringenomen stellingname, het werk van alle hulpverleners verdacht maakt en hypotheceert. Wanneer de vertrouwensrelatie en de (afgesproken) geheimhouding onderuit worden gehaald en er de dreiging is van een gerechtszaak, zullen nog minder mensen een beroep doen op hulp.

Filosoof Ignaas Devisch:

'Om grijze zones te vermijden, stel ik voor grensoverschrijdend gedrag eenduidig te omschrijven als wat de ontvanger van de boodschap als onwenselijk ervaart. Natuurlijk kunnen intenties anders aankomen dan ze bedoeld zijn en de misverstanden hierover zitten ingebakken in onze communicatie. Maar dan spreken we niet over dwingend insisteren op handelingen die anderen niet wensen. Een goed maatschappelijk klimaat bestaat erin dat iedereen de kans en de positie krijgt om de eigen grenzen kenbaar en bespreekbaar te maken, zodat het ongewenste niet plaatsvindt of stopgezet wordt. Eén bericht kan verkeerd aankomen, maar dan moeten er geen honderd meer volgen. Zo niet spreken we van grensoverschrijdend gedrag.'

'We cannot change the world alone, but together we can spread the joy of the Gospel by staying close to those most in need.'

Steven Van Offel, arts in opleiding, pleit in een krantenartikel onder de titel 'Weg met de tweepersoonskamer', voor het geleidelijk doen verdwijnen van de twee- en meerpersoonskamers in ziekenhuizen.

Volledig akkoord met deze arts in opleiding. Weg met de meerpersoonskamers in ziekenhuizen, tenzij de patiënt dat per se wenst. Er bestaan allerlei wetjes en regeltjes , zogezegd om de 'privacy' te beschermen. Ambtenaren zijn ertoe gehouden, die regeltjes tot in het absurde te volgen. Probeer maar eens bv. voor het middenveld- en vrijwilligerswerk, adressen vast te krijgen. Ondertussen weten privéfirma's haarfijn wanneer iemand geboren wordt of sterft of huwt of gevormd wordt, enz.

De echte en zwaarste aanval en inbreuk op de privacy gebeuren evenwel  door (dood)zieke mensen in meerpersoonskamers in ziekenhuizen onder te brengen en ze daar dan nog dubbel en dik voor te laten betalen.

Het woord 'heksenjacht' duikt onvermijdelijk weer op in commentaren en reacties bij het ontslag van Bart De Pauw wegens grensoverschrijdend gedrag.

Het is m.i. een van de meest misbruikte woorden. Het is te horen en te lezen wanneer mensen of instanties die er belang bij hebben, misstanden minimaliseren en de beteugeling ervan niet al te krachtig willen aanpakken. Denk aan de sociale en fiscale fraude (geen heksenjacht aub!), aan de milieudelicten (geen heksenjacht aub!), aan de inbreuken op de ruimtelijke ordening (geen heksenjacht aub!), aan de verkeerscriminelen (geen heksenjacht aub!)... en aan grensoverschrijdend gedrag (geen heksenjacht aub!).

Een tweede bedenking is dat er vanwege de media nauwelijks verhulde sympathie voor en geloof in De Pauw worden geëtaleerd. Men verliest daarbij uit het oog dat dergelijke houding en teneur, verdachtmaking en isolering van de vrouwen die hun beklag hebben gedaan, impliceren. Op de sociale media kan je die verdachtmaking en soms vulgaire agressie, woordelijk lezen. Slachtoffers worden schuldigen en omgekeerd.

Een van de domste en agressiefste reacties op de zaak De Pauw is ongetwijfeld die van acteur Marc Van Eeghem. Deze man schreeuwt namelijk van de daken dat 'de VRT als het deze lijn aanhoudt drie vierde van zijn personeel op straat kan zetten'.

Met andere woorden: Van Eeghem beweert dat 75% van de VRT-personeelsleden zich schuldig maakt aan de activiteiten die De Pauw zelf, nu al bekend heeft. Acteur Van Eeghem beseft niet goed van welke omvang de beschuldiging is die in dergelijke vergoelijkende , minimaliserende en veralgemenende uitspraak zit.

Als het VRT-personeel, van hoog tot laag, enig zelfrespect bezit, moet het hiertegen direct en krachtig reageren. En wat De Pauw betreft: dergelijke 'verdedigers' berokkenen hem meer kwaad dan goed.

'War always causes serious damage to the environment. We must not mistreat our common home, but take care of it for future generations.'

De afgezette minister-president van Catalonië, Puidgemont,  zei in Bozar het volgende: 'Ik wil speciaal de vrienden van de Vlaamse partij NVA bedanken, die hier bij ons zijn. Dank u wel burgemeesters en parlementairen.'

Dat maakt duidelijk dat een regeringspartij, rechtstreeks of onrechtstreeks, een buitenlands conflict geïmporteerd heeft, met alle gevolgen vandien voor de Belgische federale regering en voor de relaties met Spanje en andere landen van de EU.

'Niet dulden dat een buitenlands conflict geïmporteerd wordt', hebben we nochtans als enkele keren uit de mond van De Wever gehoord. Maar dat geldt dan klaarblijkelijk alleen maar voor de conflicten die de partij niet aanstaan en niet voor de Spaans-Catalaanse crisis.

Kan iemand zich voorstellen dat (gevluchte) toppolitici van bv. de Koerden in Turkije, vanuit Brussel de Turkse staat zouden aanvallen en de onafhankelijkheid van de Koerdische regio in Turkije zouden bepleiten en voorbereiden? En dat ze daarbij de volle sympathie en steun zouden krijgen van bv. Peter Mertens en de PvdA?

Druk op onderstaande link om de gebedsintentie van de paus voor november te horen en te zien.

Van de Guardian en ook van De Standaard krijgt de afgezette minister-president van Catalonië, Puidgemont, een forum om zijn grote gelijk uit te schrijven, de Spaanse regering en het Spaanse rechtssysteem tot en met verdacht en onbetrouwbaar te maken. Hij doet dat in een artikel onder de polemische en bombastische titel 'De democratie staat op het spel'. Wel te verstaan, het democratisch systeem van Spanje.

Is het niet eerder zo dat de democratie echt op het spel staat, wanneer politici zoals Puidgemont, van mening zijn dat zij geen rekening hoeven te houden met de grondwet? Wanneer regioministers denken dat zij de grondwet kunnen veranderen zonder een meerderheidsmandaat daartoe te hebben? Wanneer minister-presidenten naar eigen kraam en politieke agenda's, de grondwet interpreteren en de rechterlijke macht onder druk zetten om zich te conformeren aan hun politieke ambities?

Als het voor Bourgeois, Francken, Jambon, De Wever en tutti quanti, allemaal zo ondemocratisch is in Spanje, en de grondwet zo onbelangrijk is (een vodje papier toch!), en het uitroepen van de Catalaanse onafhankelijkheid zo vanzelfsprekend en verantwoord is, waarom doen ze dat dan ook niet voor Vlaanderen? Want de oprichting van een republiek(je) Vlaanderen is nog altijd volgens hun statuten en program, het belangrijkste en fundamentele streven van de Vlaams-nationalisten.

Wat een geweldige electorale stunt zou het kunnen zijn wanneer tegen dergelijke Vlaamse onafhankelijkheidsverklaring het Belgische gerechtelijke en staatsapparaat in het geweer zou komen en NVA-Calimero zou kunnen uitschreeuwen: 'De democratie staat op het spel!' 

Maar nee. NVA hinkt verder op twee benen. Puidgemont tot maagdelijke held en onafhankelijkheidsstrijder bombarderen en Spanje verketteren en tot vijand maken. In eigen land zwijgen als vermoord over een onafhankelijk Vlaanderen, want in de zetels en de vetpotten van de Macht zitten, is, ook voor Vlaams-nationalisten, verre van onaangenaam.

De vraag is: hoe lang kan je op twee benen hinken? Daarvan krijg je toch de kramp of ga je op je bek?

In de weekendeditie van De Standaard, verscheen een brief van mevrouw Simoen, 'trotse moeder van Leonardo', een kind met het syndroom van Down.

De brief is een mooie uiting van moederlijke liefde én bezorgdheid. In al de tederheid en het respect voor haar zoon, die in dit artikel tot uiting komen, zit een forse aanklacht tegen de indoctrinatie met een fundamentalistisch en dictatoriaal normenboekje over de perfectie van menselijke wezens.

Terecht reageert mevrouw Simoen met deze brief ook op het artikel 'Niet eerder zo weinig baby's met Down geboren'. Zij doet dat eerder onrechtstreeks, door de liefde voor en de kwaliteiten van haar kind centraal te stellen.

Ik zal het rechtstreekser doen. Dat artikel is misschien op het eerste zicht gewoon een 'verslag' met feiten en cijfers. Maar heel de teneur is triomfalistisch: het terugdringen van het aantal mensen met Down wordt voorgesteld als een geweldige medische overwinning; binnenkort lopen er geen Downmensen meer rond.

Maar hoe dat wordt bereikt, wordt versluierd en eufemistisch weergegeven. Ik zal het duidelijk zeggen: dat resultaat wordt bereikt gewoonweg door de liquidatie van de ongeboren kinderen. Het gaat om het doden van menselijke wezens.

En dat mensen met het syndroom van Down heel wat talenten hebben en een rijk leven kunnen leiden, werd nog maar eens bewezen in de tv-reeks 'Tytgat Chocolat'.

De Partido Popular pikt de bemoeienis van België in de Catalaanse kwestie niet meer. In een officieel statement haalt Esteban Gonzalez Pons, Spaans Europarlementslid en ondervoorzitter bij de Europese Volkspartij (EVP), uit naar N-VA-vicepremier Jan Jambon.

˜De heer Jambon lijkt niet te begrijpen hoe de scheiding der machten in een democratie werkt. Als minister van een Europese lidstaat moet hij de Spaanse justitie respecteren. Zijn uitspraken zijn onverantwoordelijk en gevaarlijk voor de noodzakelijke samenwerking tussen de EU-lidstaten'

De Catalaanse kwestie is zo ontegensprekelijk ook een Belgisch-Spaans conflict geworden.

In De Standaard schrijft journalist en historicus Marc Reynebeau dat voor de NVA-top de Catalaanse kwestie 'dient als symbolisch spiegelbeeld' voor de eigen winkel en 'retorische echokamer'.

Het kan niet anders of deze scherpzinnige en m.i. correcte analyse van Reynebeau, moet bij nogal wat Vlaams-nationalisten woedende reacties (die vooral op de journalist gericht zijn) uitlokken.

Maar je kan er niet omheen. De warme sympathie van  de N-VA-top voor het 'kleine, dappere, verdrukte Catalonië, is niet exemplarisch voor de overgrote meerderheid van de NVA-leden of -kiezers, laat staan van de Vlamingen. Die kan het namelijk geen bal schelen wat die Catalanen willen of niet willen, als hun vakantie-oorden maar veilig blijven. En van 'verdrukking' hebben ze bij hun bezoeken aan Barcelona of de costa's, helemaal niks gemerkt.

Voor de politici die met perceptiecreatie voor hun eigen partij bezig zijn, is ook het lot van Catalonië niet zo belangrijk. Er zijn tientallen minderheden binnen bestaande staatsstructuren, ook in Europa, die steun kunnen gebruiken.

Via de 'verontwaardiging' om de onderdrukking van het separatistisch streven van het welvarende Catalonië, hoopt de NVA de onafhankelijkheidsdroom voor Vlaanderen wat aan te vuren en kan zij in haar retoriek het romantische kaakslagflamingantisme (maar dan toegepast op Catalonië) nog eens van stal halen.

Ondertussen zwijgt de partij als vermoord over nummer 1 van haar statuten en politiek program: de republiek Vlaanderen.

Een forumdeelnemer én grote voorstander van de onafhankelijkheid van Catalonië, doet een lumineuze oproep aan de Vlamingen om hun vakantie naar Spanje (en uiteraard inclusief Catalonië) massaal te cancelen.

Ja, wadde! Benieuwd of er 100 mensen te vinden zijn die uit afkeer voor de Spaanse regering en uit sympathie voor de Catalaanse separatisten, bereid zijn dat te doen. Zelfs niet bij de NVA-hardliners, vrees ik.

En het kan niet genoeg herhaald worden: ondertussen is alles rustig in heel Spanje, is het reisadvies van BZ nog altijd gunstig, en genieten tienduizenden Vlamingen van zon en costa's, ondanks de stemmingmakerij, de pogingen tot paniekzaaierij en tot het in diskrediet brengen van een bevriend land.

Zelden zo'n lompe én gevaarlijke diplomatieke en politieke aanpak meegemaakt, zoals we de laatste weken vanwege de leidende partij en haar ministers, in België en Vlaanderen, hebben meegemaakt.