Pater Daniël Maes in Syrië
XII/2
Vrijdag 13 januari 2017
Even thuis
Dinsdagmiddag celebreerden we de eucharistie, aten samen en ik vertrok uit het klooster Mar Yakub naar Damascus waar ik bij de familie Sroer ontvangen werd. Ze zorgden voor de nodige versnaperingen. “Of er nog problemen met het water waren?” “Een klein beetje” was het antwoord. Wat dat betekende, weet ik niet want er kwam gewoon water uit het kraantje. Ondertussen weten we dat “de humanitaire (?) NGO” van de “Witte [S]Helmen” een van die misdadige organisaties is die voor de verschrikkelijke ramp van de waterbezoedling voor 5,5 miljoen mensen in Damascus gezorgd heeft. En Frankrijk heeft krampachtig gepoogd om hen als kandidaat aan te wijzen voor de Nobelprijs voor de vrede! We hebben vroeger al aangetoond hoe zij in feite handlangers zijn van de terroristen en nu hebben we weer een bewijs. Het westen zou hen graag voorstellen als de helden die de slachtoffers van “het regime” ter hulp snellen. Wat een leugen.
Na een tijd daagde een schauffeur op om me naar Beiroet te brengen. Ondertussen was het 2°, dus niet eens vriesweer. De Syrische grens en dan de Libanese grens oversteken vraagt altijd veel tijd en geduld. Aan de Libanese grens deed het deugd na jaren weer een foto te zien van een president. Libanon heeft eindelijk een goede christen (maroniet) president: Michel Aoun. We rijden Libanon in en er werd halt gehouden op een plein waar een grote drukte heerste. Vele chauffeurs lieten kettingen aan hun banden aanbrengen en onze chauffeur wilde het zelfde. Ik begreep het niet goed want ondertussen was het ruim 5°. Nadat we echter enkele kilometers geklommen waren lag er een pak sneeuw langs de weg, hoewel de weg zelf open was. Op de bergen rondom ons lag er een massa sneeuw. Zodra we weer daalden was de sneeuw verdwenen. In Damascus was de kerstversiering bijna helemaal verdwenen maar in Libanon waren er op verschillende plaatsen nog volop kerstlichtjes. En zo kwamen we in de luchthaven van Beiroet. We hadden er voor gekozen om rechtstreeks naar de luchthaven te rijden en daar de nacht in de cafetaria te internetten, te lezen en te slapen (waardoor ik dan wel voor twee dagen als geradbraakt was). Dat leek me in deze onvoorspelbare wintertijd het veiligste. Ik wilde mijn vliegtuig van woensdagmorgen niet missen. Veilig en op tijd kwamen we in Zaventem toe, al hebben we deze keer uren moeten wachten vooraleer we ons koffer gevonden hadden.
Rusland herdenkt 1917
De orthodoxe patriarch Kyril van Moskou wil lessen trekken uit de Russische revolutie van 1917. Het is geen viering van een honderdjarige tragedie maar een bewust herdenken, er over nadenken en bidden opdat dezelfde vergissingen niet opnieuw begaan zouden worden. Rusland leert rouwen om zijn verleden en neemt verantwoordelijkheid voor zijn toekomst. Europa moet er nog aan beginnen!
P. Daniel
