Berichten van 19 juni 2017 tot 25 juni 2017

Daniël Maes 'Hoe een paus gelijk kreeg':

'Waar God als Schepper en Vader niet meer erkend wordt, daar worden we eenzame weeskinderen die troost en warmte zoeken in materiële welvaart of vluchtig genot. Als we de hemel dicht trekken, wordt het donker en koud en kunnen we ons niet meer oriënteren.'

Het begin van het einde van Luxemburger Lutgen tekent zich af in Brussel.

Het wordt duidelijker en duidelijker dat de coalitiepartners van de PS in de Brusselse regering, met uitzondering allicht van CdH, de PS en zeker minister-president Vervoort, niet willen laten vallen. Veelzeggend was de openlijke steun aan PS'er Vervoort van Open VLD en CD&V in De Zevende Dag. Minister Guy Vanhengel noemde de 'démarche' van Lutgen, 'overmoedig'. Dat zegt genoeg.

Laurette Onkelinckx voelt perfect de onmogelijke positie van Lutgen aan en ze heeft al laten weten dat zij de andere coalitiepartners zal samenroepen, als Lutgen in Brussel mislukt.

En zo geraakt de CdH-voorzitter meer en meer geïsoleerd.

Marc Reynebeau in De Standaard:

'Het Vlaamse partijlandschap is al herschikt, met de N-VA. Die groeide in de mate dat ze afstand nam van het politieke centrum en een almaar rechtser profiel koos. Maar zoals in het ‘kibbelkabinet’ blijkt, botst die rechtse profilering met de praktijk van leidende partij in de regerende elite. Ze nam daar alle gebruiken en voordeeltjes van over, ook de politieke benoemingen, mandaten in parapolitieke instellingen en het cumuleren van ‘postjes’. Niet voor niets is de N-VA veruit de rijkste partij van België.'

In onze vooralsnog democratische rechtsstaat is niet de minister van Defensie verantwoordelijk voor de binnenlandse veiligheid maar wel de minister van Binnenlandse Zaken. Of zo zou dat toch moeten zijn.

Na de verijdelde aanslag in Brussel was van die democratische taakverdeling niet veel te merken. Het was al Defensie wat de klok sloeg. Jambon van Binnenlandse Zaken was in geen wegen of velden te bespeuren.

Al zo gewoon:

Aanslag verijdeld.
Terrorist doodgeschoten.
In Brussel.

Voetgangers weggemaaid.
Agent aangevallen.
Op de Tower Bridge.
Op de Champs Elysées.

Hoogbouw een inferno.
Goedkope gevelbekleding.
Honderd mensen levend verbrand.
Min of meer.
In Londen.

Nu het echte Breaking News:

Tropische temperaturen.
Droogte. Watertekort. Schadeclaims.
Verboden. Verontwaardiging.
'En mijn vuile auto?'
'En mijn gazonnetje?'
'En mijn zwembad?'

Bij voortdurend gebrek aan regen
verdwijnt de volgende aanslag
onopgemerkt in de bodemloze put
van het verleden.

Paus Franciscus:

'Niemand van ons is een eiland, zelfstandig en onafhankelijk van anderen. We kunnen alleen maar aan de toekomst bouwen door echt gemeenschap te vormen, zonder iemand uit te sluiten.'

In een interview met Tertio, stelt de Britse prof. Francis Davis:

'Al te vaak blijven geloofsgemeenschappen te bescheiden over hun reële inzet en financiële bijdrage aan de maatschappij, aan het algemeen belang en het individuele welzijn.

Als daar jaarlijkse statistieken over bijgehouden werden, zouden velen inzien dat religie geen bedreiging is van de cohesie en de inclusie, maar er juist sterk aan bijdraagt.'

Lutgen is geen Macron. Verre van. Zijn poging om de PS van de macht te verdrijven, omwille van ethische redenen is te doorzichtig en te amateuristisch.

Partijen die pretenderen dat zij propere handen hebben, zijn ongeloofwaardig geworden. De realiteit is dat zowel de Franstalige als de Vlaamse partijen boter op hun hoofd hebben. De ene allicht meer dan de andere, omdat bijna altijd de regel geldt: hoe meer macht, hoe meer boter.

Het is Lutgen te doen, niet om hoge morele principes maar om politieke macht. Uit wat nu al bekend is, blijkt dat de CDH-voorzitter, weinig voorbereid en zonder concreet plan of voorafgaand ernstig overleg, in een impuls, de PS de wacht heeft aangezegd. Precies alsof een nog altijd machtige partij als de PS zich zomaar opzij laat zetten door een politieke dwerg als CDH.

Het resultaat van Lutgens overmoedige paleisrevolutie zal m.i. zijn: totale mislukking. Lutgen en CDH in de touwen. Collateral damage voor MR, die zich direct al te gretig toonde. Versterking van de PS.

In De Standaard beschuldigt Sanne Potargent professor De Dijn van 'speciësisme' maar zij bezondigt er zich zelf aan.

Zij fietst met een grote bocht om het kernprobleem heen dat De Dijn in zijn bijdrage behandelt. Welke dieren heeft Potargent, Vandenbosch en co in gedachten wanneer zij pleiten voor het opnemen van dieren in de grondwet of voor dierenrechten? Hebben zij het over ALLE dieren? Of beperken zij zich tot de zoogdieren, pluimvee, exotische vogels, enz. en worden minder aangename, hinderlijke, schadelijke (wat is dat precies?) uitgesloten? Als Potargent niet voor alle dieren aandacht heeft, is zij een 'speciësist'.

En is niet de onvermijdelijke consequentie van het (ook juridische) respect voor dieren, dat consumptie op grote schaal van vlees (en waarom zouden vissen daar niet bij horen?) verboden wordt?

Want ondanks alle maatregelen worden dieren op industriële schaal gepijnigd en gedood voor onze consumptie.En waarom blijft de jacht buiten schot, het toppunt van onverdoofd afslachten voor het plezier?