Berichten van 7 augustus 2017 tot 13 augustus 2017

 De reactie van het Vaticaan op de visienota over euthanasie van de Raad van Bestuur van de B. v. L.-instellingen, heeft een hele polemiek in De Standaard doen losbarsten. Filosofen en juristen als Devisch,  De Dijn en Keuleneer laten zich niet onbetuigd. Terecht hebben De Dijn en Keuleneer kritiek op het artikel van Devisch.

Devisch gebruikt een valse redenering en onjuiste uitgangspunten om te suggereren dat 'christenen de wet niet respecteren'. Hij laat uitschijnen dat katholieke instellingen door de wet verplicht zijn euthanasie binnen hun muren toe te laten en te faciliteren.Dat klopt niet, zoals jurist Keuleneer nog eens duidelijk formuleert.

Een valse redenering omdat Devisch eigenlijk poneert dat de katholieke instellingen handelingen die 'in strijd zijn met de katholieke leer', willen zij in overeenstemming blijven met de wet, moeten toestaan, omdat ze de meerderheid uitmaken van bv.de psychiatrische instellingen.Van een kromme redenering gesproken! Rome plaatst zich niet buiten de huidige wet. Devisch beschuldigt anderen onterecht van wetsovertreding om zijn ideologie kracht bij te zetten.

Het staat de wetgever inderdaad vrij 'duidelijke conclusies' te trekken, zoals Devisch aangeeft. Maar welke conclusies dat wel kunnen zijn, is niet duidelijk. Denkt Devisch aan het confisqueren van de katholieke instellingen? Een soort van 21ste-eeuwse Franse Revolutie?

Het probleem met de tekst van Devisch is niet het feit dat hij pleit voor het mogelijk maken van euthanasie in de instellingen van de Broeders van Liefde. Dat is zijn goede recht en zijn ethische (en ideologische ?) benadering. Zoals het natuurlijk ook het volste recht is van andere individuen en instellingen om daartegen én tegen euthanasie tout court gekant te zijn vanuit religieuze, ethische, ideologische... overwegingen.

De kern van de tekstkritiek zit in het feit dat Devisch slordig en/of onzindelijk redeneert. Hij wil namelijk zijn pleidooi voor de visienota van de Raad van Bestuur van de BvL-instellingen én zijn beschuldiging van Rome, nog sterker maken door met de Wet te zwaaien.

Zoals al herhaaldelijk werd aangetoond, is dat onterecht. Ofwel weet Devisch dat, en dan doet hij bewust aan misleiding. Ofwel weet hij het niet of heeft hij nagelaten het nodige informatie- en opzoekwerk te doen, en dan pleit dat niet voor het intellectuele niveau en sérieux van Devisch.

In De Standaard becommentarieert hoofdredacteur Karel Verhoeven de dreiging met sancties vanwege het Vaticaan, als de Raad van Bestuur van de instellingen van de Broeders van Liefde, geen afstand nemen van zijn euthanasienota.

Er wordt door de hoofdredacteur toch wel bijzonder slordig geredeneerd. Gebeurt dat bewust of uit gebrek aan kennis? Het gaat niet om de Congregatie van de Broeders van Liefde, maar om de Raad van Bestuur van haar instellingen. Die laatste heeft de zgn. visietekst laten verschijnen, niet de Congregatie.

Die instellingen dragen nog altijd het etiket 'katholiek' en van de Raad van Bestuur maken drie leden van de Congregatie deel uit. Die Raad van Bestuur heeft in die visietekst een standpunt ingenomen dat haaks staat op de katholieke leer omtrent de levensbeëindiging en dat wist die Raad van Bestuur. Hij zocht bewust de confrontatie.

Iedere instelling of vereniging zou uiteindelijk totaal ongeloofwaardig worden wanneer zij niet reageert op mensen of groepen die het etiket van de instelling of vereniging nog dragen maar standpunten innemen die totaal in tegenspraak zijn met de basiswaarden ervan. Het Vaticaan reageert terecht maar heeft alleen zeggenschap over het label en de geestelijken in de RvB.

In zijn artikel licht de hoofdredacteur één zin uit de nota van de Raad van Bestuur (en niet de nota van de Congregatie) en schijnt ermee in te stemmen: ' geen enkele waarde is absoluut en gaat voor op alle andere'.

Dergelijke 'absolute' stellingname is natuurlijk erg discutabel en verkondigt eigenlijk een 'absoluut' waardenrelativisme. Dat is gevaarlijk.

Respect voor het leven kan dus evenwaardig zijn aan het uitvoeren van de doodstraf. Pleiten voor rassengelijkheid kan je plaatsen naast het bevoordelen van het eigen ras. Bestrijden van de armoede van miljoenen gaat niet voor op het verhogen van de rijkdom van een minderheid. Het standpunt dat vrouwen dienstbaar moeten zijn aan de man is niet minder respectabel dan de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Zich inzetten voor familie en samenleving is niet waardevoller dan uitsluitend bezig zijn met je eigen individuele verlangens en ambities.

Maar Verhoeven schiet zichzelf ook in de voet. Dergelijk waardenrelativisme is namelijk dodelijk voor een commentaarschrijver. In dit geval gaat  het bepleiten van het recht op euthanasie, wat Verhoeven doet,  niet voor op het verwerpen ervan! 

De rijkste Belgen zagen sinds 1985 hun inkomen met 60 procent stijgen, de armste slechts met 16 procent.