Berichten van 30 oktober 2017 tot 5 november 2017

In De Standaard schrijft journalist en historicus Marc Reynebeau dat voor de NVA-top de Catalaanse kwestie 'dient als symbolisch spiegelbeeld' voor de eigen winkel en 'retorische echokamer'.

Het kan niet anders of deze scherpzinnige en m.i. correcte analyse van Reynebeau, moet bij nogal wat Vlaams-nationalisten woedende reacties (die vooral op de journalist gericht zijn) uitlokken.

Maar je kan er niet omheen. De warme sympathie van  de N-VA-top voor het 'kleine, dappere, verdrukte Catalonië, is niet exemplarisch voor de overgrote meerderheid van de NVA-leden of -kiezers, laat staan van de Vlamingen. Die kan het namelijk geen bal schelen wat die Catalanen willen of niet willen, als hun vakantie-oorden maar veilig blijven. En van 'verdrukking' hebben ze bij hun bezoeken aan Barcelona of de costa's, helemaal niks gemerkt.

Voor de politici die met perceptiecreatie voor hun eigen partij bezig zijn, is ook het lot van Catalonië niet zo belangrijk. Er zijn tientallen minderheden binnen bestaande staatsstructuren, ook in Europa, die steun kunnen gebruiken.

Via de 'verontwaardiging' om de onderdrukking van het separatistisch streven van het welvarende Catalonië, hoopt de NVA de onafhankelijkheidsdroom voor Vlaanderen wat aan te vuren en kan zij in haar retoriek het romantische kaakslagflamingantisme (maar dan toegepast op Catalonië) nog eens van stal halen.

Ondertussen zwijgt de partij als vermoord over nummer 1 van haar statuten en politiek program: de republiek Vlaanderen.

Een forumdeelnemer én grote voorstander van de onafhankelijkheid van Catalonië, doet een lumineuze oproep aan de Vlamingen om hun vakantie naar Spanje (en uiteraard inclusief Catalonië) massaal te cancelen.

Ja, wadde! Benieuwd of er 100 mensen te vinden zijn die uit afkeer voor de Spaanse regering en uit sympathie voor de Catalaanse separatisten, bereid zijn dat te doen. Zelfs niet bij de NVA-hardliners, vrees ik.

En het kan niet genoeg herhaald worden: ondertussen is alles rustig in heel Spanje, is het reisadvies van BZ nog altijd gunstig, en genieten tienduizenden Vlamingen van zon en costa's, ondanks de stemmingmakerij, de pogingen tot paniekzaaierij en tot het in diskrediet brengen van een bevriend land.

Zelden zo'n lompe én gevaarlijke diplomatieke en politieke aanpak meegemaakt, zoals we de laatste weken vanwege de leidende partij en haar ministers, in België en Vlaanderen, hebben meegemaakt.

In een reactie op een internetforum omtrent de Catalaanse onafhankelijkheidsverklaring wordt gesteld dat 'de geschiedenis van Europa nooit zal stilvallen'. Daarmee ben ik het eens.

En zoals dat al eeuwen het geval is (overigens niet alleen in Europa), zal die geschiedenis ook in de toekomst een opeenvolging zijn van centraliserende en decentraliserende staatsvorming. Die werd en wordt gedicteerd door politieke machtsverhoudingen, gebaseerd op een sterker of zwakker economisch fundament.

In de meeste gevallen behoren de regionalistische nationalisten, die zich willen 'bevrijden' uit een grotere staatsstructuur, tot de rijkste regio's. Dat geldt zowel voor Catalonië als voor Vlaanderen (een 19de eeuwse romantische creatie).

Als glijmiddel voor een vaag regionaal nationaal gevoel en electoraal succes, wordt door politieke partijen geknoeid met geschiedkundige feiten -de Guldensporenslag is een treffend voorbeeld-, en met de romantische tegenstelling 'het goede volk' versus 'de corrupte staat'.

Het ergste is dat ook de democratie moet wijken wanneer het de regionationalisten goed uitkomt. Want het is overduidelijk dat een meerderheid van Catalanen wel meer autonomie wenst maar zeker niet de onafhankelijkheid.