Berichten van 6 november 2017 tot 12 november 2017

Het woord 'heksenjacht' duikt onvermijdelijk weer op in commentaren en reacties bij het ontslag van Bart De Pauw wegens grensoverschrijdend gedrag.

Het is m.i. een van de meest misbruikte woorden. Het is te horen en te lezen wanneer mensen of instanties die er belang bij hebben, misstanden minimaliseren en de beteugeling ervan niet al te krachtig willen aanpakken. Denk aan de sociale en fiscale fraude (geen heksenjacht aub!), aan de milieudelicten (geen heksenjacht aub!), aan de inbreuken op de ruimtelijke ordening (geen heksenjacht aub!), aan de verkeerscriminelen (geen heksenjacht aub!)... en aan grensoverschrijdend gedrag (geen heksenjacht aub!).

Een tweede bedenking is dat er vanwege de media nauwelijks verhulde sympathie voor en geloof in De Pauw worden geëtaleerd. Men verliest daarbij uit het oog dat dergelijke houding en teneur, verdachtmaking en isolering van de vrouwen die hun beklag hebben gedaan, impliceren. Op de sociale media kan je die verdachtmaking en soms vulgaire agressie, woordelijk lezen. Slachtoffers worden schuldigen en omgekeerd.

Een van de domste en agressiefste reacties op de zaak De Pauw is ongetwijfeld die van acteur Marc Van Eeghem. Deze man schreeuwt namelijk van de daken dat 'de VRT als het deze lijn aanhoudt drie vierde van zijn personeel op straat kan zetten'.

Met andere woorden: Van Eeghem beweert dat 75% van de VRT-personeelsleden zich schuldig maakt aan de activiteiten die De Pauw zelf, nu al bekend heeft. Acteur Van Eeghem beseft niet goed van welke omvang de beschuldiging is die in dergelijke vergoelijkende , minimaliserende en veralgemenende uitspraak zit.

Als het VRT-personeel, van hoog tot laag, enig zelfrespect bezit, moet het hiertegen direct en krachtig reageren. En wat De Pauw betreft: dergelijke 'verdedigers' berokkenen hem meer kwaad dan goed.

'War always causes serious damage to the environment. We must not mistreat our common home, but take care of it for future generations.'

De afgezette minister-president van Catalonië, Puidgemont,  zei in Bozar het volgende: 'Ik wil speciaal de vrienden van de Vlaamse partij NVA bedanken, die hier bij ons zijn. Dank u wel burgemeesters en parlementairen.'

Dat maakt duidelijk dat een regeringspartij, rechtstreeks of onrechtstreeks, een buitenlands conflict geïmporteerd heeft, met alle gevolgen vandien voor de Belgische federale regering en voor de relaties met Spanje en andere landen van de EU.

'Niet dulden dat een buitenlands conflict geïmporteerd wordt', hebben we nochtans als enkele keren uit de mond van De Wever gehoord. Maar dat geldt dan klaarblijkelijk alleen maar voor de conflicten die de partij niet aanstaan en niet voor de Spaans-Catalaanse crisis.

Kan iemand zich voorstellen dat (gevluchte) toppolitici van bv. de Koerden in Turkije, vanuit Brussel de Turkse staat zouden aanvallen en de onafhankelijkheid van de Koerdische regio in Turkije zouden bepleiten en voorbereiden? En dat ze daarbij de volle sympathie en steun zouden krijgen van bv. Peter Mertens en de PvdA?

Druk op onderstaande link om de gebedsintentie van de paus voor november te horen en te zien.

Van de Guardian en ook van De Standaard krijgt de afgezette minister-president van Catalonië, Puidgemont, een forum om zijn grote gelijk uit te schrijven, de Spaanse regering en het Spaanse rechtssysteem tot en met verdacht en onbetrouwbaar te maken. Hij doet dat in een artikel onder de polemische en bombastische titel 'De democratie staat op het spel'. Wel te verstaan, het democratisch systeem van Spanje.

Is het niet eerder zo dat de democratie echt op het spel staat, wanneer politici zoals Puidgemont, van mening zijn dat zij geen rekening hoeven te houden met de grondwet? Wanneer regioministers denken dat zij de grondwet kunnen veranderen zonder een meerderheidsmandaat daartoe te hebben? Wanneer minister-presidenten naar eigen kraam en politieke agenda's, de grondwet interpreteren en de rechterlijke macht onder druk zetten om zich te conformeren aan hun politieke ambities?

Als het voor Bourgeois, Francken, Jambon, De Wever en tutti quanti, allemaal zo ondemocratisch is in Spanje, en de grondwet zo onbelangrijk is (een vodje papier toch!), en het uitroepen van de Catalaanse onafhankelijkheid zo vanzelfsprekend en verantwoord is, waarom doen ze dat dan ook niet voor Vlaanderen? Want de oprichting van een republiek(je) Vlaanderen is nog altijd volgens hun statuten en program, het belangrijkste en fundamentele streven van de Vlaams-nationalisten.

Wat een geweldige electorale stunt zou het kunnen zijn wanneer tegen dergelijke Vlaamse onafhankelijkheidsverklaring het Belgische gerechtelijke en staatsapparaat in het geweer zou komen en NVA-Calimero zou kunnen uitschreeuwen: 'De democratie staat op het spel!' 

Maar nee. NVA hinkt verder op twee benen. Puidgemont tot maagdelijke held en onafhankelijkheidsstrijder bombarderen en Spanje verketteren en tot vijand maken. In eigen land zwijgen als vermoord over een onafhankelijk Vlaanderen, want in de zetels en de vetpotten van de Macht zitten, is, ook voor Vlaams-nationalisten, verre van onaangenaam.

De vraag is: hoe lang kan je op twee benen hinken? Daarvan krijg je toch de kramp of ga je op je bek?

In de weekendeditie van De Standaard, verscheen een brief van mevrouw Simoen, 'trotse moeder van Leonardo', een kind met het syndroom van Down.

De brief is een mooie uiting van moederlijke liefde én bezorgdheid. In al de tederheid en het respect voor haar zoon, die in dit artikel tot uiting komen, zit een forse aanklacht tegen de indoctrinatie met een fundamentalistisch en dictatoriaal normenboekje over de perfectie van menselijke wezens.

Terecht reageert mevrouw Simoen met deze brief ook op het artikel 'Niet eerder zo weinig baby's met Down geboren'. Zij doet dat eerder onrechtstreeks, door de liefde voor en de kwaliteiten van haar kind centraal te stellen.

Ik zal het rechtstreekser doen. Dat artikel is misschien op het eerste zicht gewoon een 'verslag' met feiten en cijfers. Maar heel de teneur is triomfalistisch: het terugdringen van het aantal mensen met Down wordt voorgesteld als een geweldige medische overwinning; binnenkort lopen er geen Downmensen meer rond.

Maar hoe dat wordt bereikt, wordt versluierd en eufemistisch weergegeven. Ik zal het duidelijk zeggen: dat resultaat wordt bereikt gewoonweg door de liquidatie van de ongeboren kinderen. Het gaat om het doden van menselijke wezens.

En dat mensen met het syndroom van Down heel wat talenten hebben en een rijk leven kunnen leiden, werd nog maar eens bewezen in de tv-reeks 'Tytgat Chocolat'.

De Partido Popular pikt de bemoeienis van België in de Catalaanse kwestie niet meer. In een officieel statement haalt Esteban Gonzalez Pons, Spaans Europarlementslid en ondervoorzitter bij de Europese Volkspartij (EVP), uit naar N-VA-vicepremier Jan Jambon.

˜De heer Jambon lijkt niet te begrijpen hoe de scheiding der machten in een democratie werkt. Als minister van een Europese lidstaat moet hij de Spaanse justitie respecteren. Zijn uitspraken zijn onverantwoordelijk en gevaarlijk voor de noodzakelijke samenwerking tussen de EU-lidstaten'

De Catalaanse kwestie is zo ontegensprekelijk ook een Belgisch-Spaans conflict geworden.