Berichten van 12 februari 2018 tot 18 februari 2018

David Van Reybrouck en Claudia Chwalisz publiceerden enkele dagen geleden een waardevolle bijdrage aan het debat over het beter functioneren, het verfijnen van onze democratie en het versterken van het engagement van de burgers, door meer zeggenschap te geven aan breed gedragen overleg en voorstellen van burgers.

De auteurs zijn zeer kritisch voor het initiatief van president Macron, dat volgens hen steken blijft in een beperkt, select clubje en een bredere burgerbasis mist.

Dat zint barones Mia Doornaert niet. Terwijl in tekst van David Van Reybrouck en Claudia Chwalisz nergens persoonlijke aanvallen op andere 'denkers' over democratie te vinden zijn, doet barones Mia Doornaert dat wel. En furieus. Vooral Van Reybrouck moet het ontgelden. Joost mag weten welke (persoonlijke) botsing zij ooit gehad hebben.

Of wordt in de reactie van Doornaert nog duidelijker wat bovendrijft als je haar artikels en haar optredens op tv, al jaren volgt: Doornaert is niet iemand die zich gemakkelijk openstelt voor de ideeën en de argumenten van anderen.

Intellectuele arrogantie en een rechtse, neoliberale tunnelvisie zijn de barones zeker niet vreemd.

David Graeber, Amerikaans antropoloog:

'Massa's mensen, vooral in Europa en Noord-Amerika, voeren hun hele carrière lang taken uit waarvan ze stiekem geloven dat ze niet hoeven worden uitgevoerd. De morele en spirituele schade die uit deze situatie voortkomt, is groot. Het is een litteken op onze collectieve ziel. Maar vrijwel niemand praat ervoer.'

Graeber schat het aandeel van deze nutteloze of zelfs sociaal schadelijke jobs op ongeveer driekwart van al het werk dat in de westerse maatschappij wordt verricht. Zinloze bezighouding. Hij viseert het leeuwendeel van de banen bij juridische diensten, telemarketing, pr, financiële advisering.

Slechts een kwart van de banen zou nog producten en diensten leveren waar daadwerkelijk behoefte aan is. 'Het zijn onder meer de vuilnisophalers, verpleegkundigen en leraars; als zij zouden verdwijnen, komt de wereld zwaar in de problemen.'

Ons democratisch systeem staat of valt met de scheiding der machten.

Een minister, lid van de uitvoerende macht, moet er zich voor hoeden, de rechterlijke macht aan te vallen, ook al gebeurt dat via de advocatuur.

Als minister Jambon het niet eens is met de legale mogelijkheid om procedurefouten in te roepen, dan kan het politieke systeem via de wetgevende macht ervoor zorgen dat zoiets niet langer mogelijk is. Maar het is natuurlijk electoraal-politiek veel interessanter de advocaat moreel ervanlangs te geven. Kortom, populisme in het kwadraat.

Opvallend is ook een reactie op een internetforum: 'Mary mag misschien juridisch gelijk hebben', (niet misschien, hij heeft juridisch gelijk) , 'moreel is het verwerpelijk', schrijft een fervente fan van Jambon, Franken en co. 

Geldt dat ook niet voor Franken, die ik herhaaldelijk heb horen vertellen dat hij 'gewoon de wet uitvoert'.  Maar is vluchtelingen uitleveren aan een dictatoriaal, corrupt en misdadige regime' , moreel ook niet verwerpelijk?

Morele fijngevoeligheid of respect voor de wet, naargelang het in het eigen partijpolitieke kraam past.