Berichten van 6 augustus 2018 tot 12 augustus 2018

In een commentaarstuk in De Standaard heeft Bart Sturtewagen het over de vele ruzies in de plaatselijke NVA-afdelingen en over het mogelijke negatieve effect daarvan op de resultaten van de gemeenteraadsverkiezingen.

Een fervente aanhanger van de nationalisten wil op het DS-forum dat geruzie minimaliseren en bagatelliseren door te stellen dat dergelijke ruzies tot de lokale folklore en het particularisme bij gemeenteraadsverkiezingen behoren. Hij vergelijkt het met de figuren Peppone en Don Camillo uit de boeken van Guareschi, die geregeld aan elkaar flinke meppen uitdelen.

Daaruit mag je concluderen dat deze man zijn lezers duidelijk wil maken dat ook in Antwerpen de lokale folklore en het particularisme bij de gemeenteraadsverkiezingen hoogtij vieren. 

Tja, er zit misschien wel wat in. Het particularisme wat tot obese nekken leidt, het Schoon Verdiep als machtscentrum van België en als het effe kan, van Europa, de Latijnse spreuken uit de Dikke van Dale, die kwistig worden rondgestrooid als een bewijs van geletterdheid, etentjes van allerlei politieke topfiguren in het Fornuis, kortom: topfolklore van Antwerpse makelij. 

Een probleempje is er met Peppone en don Camillo. De naam van de sympathieke communistische burgemeester , Peppone, kan bezwaarlijk op De Wever worden gekleefd. En ook al gedraagt de 'metropool' zich politiek vaak als een dorp, met de flamboyante dorpspastoor Don Camillo, kan de norse baas van 't Stad en de rest van het land, ook moeilijk vereenzelvigd worden.

Meppen doet ie wel, zoals Don Camillo vooral op de 'rooien', én op ieder die het niet met hem eens is.

Ook wanneer het gaat over ons milieu, en zeker wanneer het daarover gaat, moeten vragen over rechtvaardigheid en billijkheid steeds opnieuw gesteld worden.

Kris Peeters wijst terecht met deze Boonenporsche op de individuele verantwoordelijkheid met betrekking tot de milieuproblematiek én op de hypocrisie/agressie van velen wanneer ze geconfronteerd worden met hun eigen levenswijze of die van hun idolen.

Het staat vast dat de ecologische voetafdruk van welstellenden zoveel groter is dan van het overgrote deel van de (wereld)bevolking. Overvloed aan geld leidt naar overconsumptie en naar een grotere belasting voor het milieu.

'Wie er het geld voor heeft, hoeft zich nergens voor te verantwoorden. Wie de middelen ontbeert, moet zich voortdurend verantwoorden', schrijft Peeters terecht.

Daarin precies zit de kwaadaardige hypocrisie van de 'haves' en van de overheid. Veel consumeren is een statussymbool, krijgt bewondering. Maar de armen krijgen vaak de schuld voor hun eigen miserie.

Ondanks herhaalde rechterlijke veroordelingen én het uitdrukkelijke verbod op opsluiting van deze vluchtelingen- en migrantenkinderen in internationale verdragen', blijft deze regering kinderen opsluiten, schrijft Derluyn in De Standaard. 

Met andere woorden: Francken pakt de illegale migranten aan met onwettelijke maatregelen. Zijn beleid is niet alleen onwettelijk, het is ook onmenselijk en ontmenselijkend. Ook hier stoot je op een bizarre en ontluisterende tegenstelling in het beleid.

De nationalisten die voortdurend de mond vol hebben van 'onze' erfenis van de Verlichting, van 'onze' Europese normen en waarden, van 'onze' christelijke cultuur, van 'onze' Vlaamse deugden, treden basiswaarden daarvan met de voeten: het respect voor de lichamelijke en psychische integriteit en identiteit van de andere.

Niet de migranten, en zeker niet de kinderen, vormen een bedreiging voor 'ons volk'. De echte bedreiging en ondermijning van een humane samenleving, gaan uit van een ideologie die kinderen opsluit.

Didier Eribon, Franse intellectueel:

'Ons onderwijssysteem elimineert kinderen uit de arbeidersklasse, ook wanneer ze begaafd zijn. Mijn broers zagen dat anders. Ze zeiden: dat we stopten met studeren, was onze vrije keuze. Wel, als de mensen ervan overtuigd zijn dat hun eliminatie geen gevolg is van sociale wetmatigheden maar hun eigen beslissing, dan zie je hoe dominant het liberalisme is geworden. Alles is nu de verantwoordelijkheid van het individu.'

'Doordat links helemaal meestapte in de agenda van het neoliberalisme, beroofde het zijn traditionele kiezers van hun politieke identiteit. Die mensen gingen dus op zoek naar een nieuwe identiteit. En dat werd het "wij" van het nationalisme, van de Fransen, van de blanken. Alles wat verkeerd liep , werd de schuld van de migranten. '