Berichten van 18 maart 2019 tot 24 maart 2019

Het is boeiend en verhelderend de overeenkomsten eens na te gaan tussen de ideeën en concrete voorstellen omtrent identiteit, natie, geborgenheid , cultuur, kunst, gastvrijheid, politieke actie, van mensen als Baudet, zijn wat simpeler variant Wilders, Annemans, De Wever en zijn wat ruwere evenknieën Dedecker en Dewinter. Maar ook een columnist als Doornaert past goed in dat rijtje.

Degenen die andere opvattingen hebben dan zij , worden om de oren geslagen met 'oikofobie', een begrip dat gelanceerd werd door de Britse conservatieve filosoof Scruton, enkele jaren geleden in Nederland geïntroduceerd werd door de politieke wonderdandy Baudet en ondertussen ook al een plaats gekregen heeft in de columns van de rechts cultureel-elitaire Doornaert.

Zeer opmerkelijk bij al deze mensen, ook Amerikanen zoals Trump en Bannon horen erbij , is dat zij behoren tot de financiële en/of culturele hoger midden- of topklasse en tegelijk andere vertegenwoordigers van die toplagen aanvallen.

Baudets bombastisch getoeter over 'de mooiste beschaving die we ooit hebben gekend', die de 'anderen' (in zijn fanatieke, fundamentalistische opvatting zijn dat de 'linkse intellectuelen') , steekt wel schril af bij zijn meningen over de vrouwen. In een interview met Quotehoofdredacteur Sander Schimmelpenninck in april van 2017, orakelt hij: ‘Ik weet wel dat vrouwen over het algemeen minder excelleren in een heleboel beroepen en minder ambitie hebben. Vaak ook meer interesse hebben in gewoon meer familieachtige dingen enzo. Dat is gewoon zo. Het is normaal voor een vrouw om een beetje linksig te zijn. Dan ontmoet ze een man die gewoon rechts is, en dan zegt ze: “Ja, die heeft ook wel gelijk.” In mijn ervaring.’

In zijn roman 'Voorwaardelijke liefde' uit 2014 illustreert Baudet zijn gedachtegang aan de hand van een vergelijking met een verkrachting:‘Vraag het ook maar eens aan een verkrachter. Even los van al het tegengestribbel en uiterlijk verzet: vrouwen reageren ontzettend op zulke nietsontziende mannelijkheid.’

Een roman is fictie maar in een uitzending van 'De Wereld Draait Door' blijkt dat Baudet ook buiten zijn pseudo-literaire bubbel dergelijke standpunten aanhoudt: ‘Als een vrouw “nee” zegt moet je niet denken “O, ze wil het niet”, dan moet je zeggen: “Schatje, we gaan nog even wat drinken.” Gewoon nog even aandringen.’

In een opiniestuk gaat hij nog een stapje verder: ‘[Vrouwen] willen helemaal niet […] dat je hun ‘nee’, hun weerstand respecteert: de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden.’

De vraag is nu: behoren dergelijke benadering en behandeling van vrouwen ook tot de kenmerken van de 'mooiste beschaving die we ooit hebben gekend'?

Barones Doornaert verkettert in bijna elke column 'de, een culturele elite'. Ook vandaag weer in De Standaard. Het is echt een obsessie geworden. Heel merkwaardig is dat. Want zij is ontegensprekelijk een vertegenwoordiger van 'de, een' culturele elite, en zij heeft zich in verleden en heden, herhaaldelijk gemanifesteerd en geprofileerd als cultureel elitair.

Het is natuurlijk ook mogelijk dat zij verschillende 'inhouden' en 'bijsluiters' van 'culturele elite', ontworpen heeft en die voor de dag haalt naargelang ze passen in haar maatschappelijk, politiek, cultureel kraam. Want dit is overduidelijk: barones Doornaert fulmineert tegen 'de culturele elite', wanneer exemplaren daarvan meningen verkondigen waarmee zij het niet eens is.

Gek is het wel, dat een vrouw die carrière gemaakt heeft in het culturele veld en wat graag vertoefde en vertoeft in elitaire milieus en salons, zo graag afgeeft op 'de, een' culturele elite.

Doet denken aan de rechts-populistische Thierry Baudet in Nederlander: zich presenteren als politieke buitenstaander en tegelijk naar de macht grijpen.

De manier waarop barones Doornaert ‘integratie’ gebruikt (misbruikt),  roept ook de vraag op naar de inhoud van het woord 'integratie'. Vaak is het een soort containerbegrip geworden, waaruit datgene wordt opgevist dat het best aansluit bij de eigen politieke, maatschappelijke, culturele, financiële (machts)positie. Terwijl voor de ene bevolkingsgroep 'integratie' een must is, geldt dat voor een andere helemaal niet.

 'Integratie' wordt klaarblijkelijk ook alleen maar gebruikt voor allochtonen, migranten. De 'integratie' en 'desintegratie' binnen de 'autochtone' bevolking, komt zelden of nooit in het vizier. En iedereen weet natuurlijk, ook barones Doornaert, dat er zelfs binnen de kleinste dorpsgemeenschap in Vlaanderen en elders, amper sprake is van echte integratie. De bevolking is opgedeeld in clubjes van gelijkgezinden. En die opdeling is gebaseerd op sociale, politieke , financiële, professionele en culturele status. Of denk je dat de villabewoners van bv. Brasschaat echt contact hebben met de 'gewone' Brasschatenaars?

Oud-journalist Walter Zinzen breekt een lans  voor de lijststem (De Standaard 20 maart).  We moeten kiezen voor de partij die ons het meeste bevalt, niet voor de persoon. Een voorkeurstem heeft te weinig invloed.

Met de oproep van Zinzen om in de eerste plaats een idee, een programma te steunen, ga ik volledig akkoord. Ook de particratie moet aan banden worden gelegd. Groot gelijk heeft hij in zijn hekeling van de gênante jacht op 'witte konijnen', die dan nog vaak 'BV's' blijken te zijn. Deze mensen worden misbruikt en laten zich misbruiken. Maar het is ook een uiting van misprijzen voor de kiezer. Kortom, het is een vorm van politieke prostitutie, die met overgave door sommige politieke partijen wordt beoefend.

Terecht spijkert Zinzen ook de mogelijkheid aan de schandpaal om een mandaat niet uit te oefenen maar uit eigen keuze of op bevel van de partij, een andere politieke post te bekleden. Nogmaals een verwerpelijke vorm van kiezersbedrog: de burgers als kiesvee.

Hoe die misstanden binnen ons kiessysteem, die Zinzen blootlegt, het best aangepakt worden, is natuurlijk de vraag en die is niet zomaar direct te beantwoorden. In dit artikel vind je alleszins een eerste mogelijke aanzet.

Filosoof Ignaas Devisch schrijft boeiende beschouwingen (DS 19 maart) over de 'vertwittering' van de taal waardoor de gelaagdheid van taal én de intellectuele en emotionele ruimte waarbinnen echte taal bestaat en zich ontwikkelt, worden ondermijnd.

Het gevaar bestaat inderdaad dat de 'sociale media' die existentiële kenmerken van taal als communicatiemiddel, als gedachtewisselingsmedium aantasten . Er ontstaat een proces van taalverbrokkeling, van zwart-witdenken, van taalverenging. De nuance wordt niet geduld. Het enerzijds-anderzijds wordt weggehoond. Gevoel voor het figuurlijke sterft af. Het letterlijke triomfeert. Niet te verwonderen dat mensen voor de rest van hun leven gereduceerd worden tot een halve zin, of zelfs tot één woord.

Taal als drager en expressie van gedachten en gevoelens, verschrompelt dan. Ze wordt een eenduidige kreet, een slogan, die op een agressieve manier het spreken overheersen en verdringen.

'Geen rijbewijs aan mijn lijf', schrijft ene Willem Bruyndoncx trots in De Standaard van 18 maart. En hij somt dan op hoe hij klaarspeelt zonder rijbewijs en eigen auto, te werken en te reizenL

Allemaal wel mooi wat Willem schrijft over zijn rijbewijsloze bestaan. Maar dat blijkt dan in zijn leven en werk toch nog altijd geen autoloze existentie te zijn.

Als het te moeilijk is om te geraken waar hij wil of moet zijn, is hij wat blij dat hij kan profiteren van het rijbewijs en het autobezit van anderen. Ook tegen het gebruik van het vervuilende vervoermiddel bij uitstek, het vliegtuig', ziet hij niet op. Een mens moet toch verre reizen blijven kunnen maken, nietwaar.

Willem redt zich dus zonder rijbewijs en zonder privéauto. Is dat zijn verdienste? Niet echt. Hij getroost zich duidelijk heel wat inspanningen maar als het echt nijpt,dan maakt hij gebruik van auto's en vliegtuigen.

En zo legt Willem de vinger op minstens twee wonden. Onze ruimtelijke ordening en ons openbaar vervoer dwingen een groot deel van de bevolking een eigen auto te hebben.En het gevaar bestaat dat het gekoketteer -een nieuwe trend- met 'geen rijbewijs', de noodzaak van een doortastend mobiliteitsbeleid verzwakt.