Vrijemarktfilosoof Govert Buijs:

‘Ons huidige economische model is psychologisch en ecologisch gezien onhoudbaar. Psychologisch omdat het ons stress bezorgt, ecologisch omdat we dit productieniveau niet nog eens tweehonderd jaar kunnen volhouden. We doen te veel, en niet de goede dingen.’

In zijn opiniestuk Boeiende Tijden (DS 3 mei) maakt Bart Sturtewagen brandhout van CD&V. Maar de partij ziet er vooral een seksistische aanval op Hilde Crevits in. Sturtewagen is zich van geen ‘kwaad’ bewust en beweert dat hij over een en ander goed heeft nagedacht.

Het wekt verwondering dat een ervaren journalist als Sturtewagen zich van geen 'kwaad' bewust is. Integendeel, hij prijst Crevits, zo beweert hij.  Toch wel merkwaardig.

De zin 'als vrouwen naar voren worden geschoven...komt dat niet door talent, authenticiteit , ervaring', kan impliceren en suggereren dat Crevits talent, authenticiteit en ervaring mist.

De vraag waarom Crevits niet eerder voorgesteld werd als kandidaat, versterkt de suggestie dat Crevits een 'noodoplossing' is. Die vraag kon ook over de kandidatuurstelling van De Wever gesteld worden, want zolang geleden gebeurde die ook niet. Een zin als 'ook als ze inhoudelijk verliest' gaat ervanuit en suggereert dat Crevits niet opgewassen is tegen De Wever. In woorden als 'tragische heldin' en 'vergiftigd geschenk', klinken meewarigheid en twijfel t.a.v. de beslissing van Crevits om kandidaat-minister-president te zijn, door.

Heeft Sturtewagen echt goed nagedacht?

De ombudsvrouw van De Standaard geeft commentaar bij de reacties op het artikel van Sturtewagen. Ook al beweert zij dat zij geen appreciatie formuleert omtrent opinie-artikels, ze geeft toch wel de indruk dat ze de 'pijnlijke analyse over de lamentabele vooruitzichten van CD&V', deelt, zoniet als correct beschouwt.

Die analyse roept nochtans heel wat vragen op. Sturtewagen gaat wel erg bevooroordeeld tekeer tegen CD&V.

Waarom noemt hij Kris Peeters een 'eeuwige stokebrand' en 'ongeloofwaardige boodschapper'? Komt Bart De Wever niet evenzeer in aanmerking voor die etiketten?

Waarom noemt hij de kandidatuurstelling in Antwerpen van Peeters een 'heilloze aanval op de burgemeesterssjerp van De Wever', precies alsof De Wever meer recht heeft op de sjerp dan een andere kandidaat? Een weinig democratische benadering is dat. Waarom wordt in dat verband niet de vraag gesteld of de kandidatuurstelling van De Wever als MP, enkele maanden na de gemeenteraadsverkiezingen geen vorm van grootschalig Antwerps kiezersbedrog is?

Waarom wordt de indruk gewekt dat het de CD&V niet toekomt een kandidaat-minister-president aan te duiden?

De ombudsvrouw schrijft zelf dat Sturtewagen ‘brandhout’ maakt van CD&V.

'Brandhout maken' is nooit evenwichtig.

Barones Doornaert, 'expert in internationale betrekkingen ', orakelt in de kwaliteitskrant De Standaard van 2 mei: ‘Elitekranten zitten vast in het eigen gelijk’.

Barones Doornaert herleidt de diversiteit van de bevolking  gemakshalve tot twee soorten: de progressieve elite en het klootjesvolk. Wil de barones nu eens eindelijk duidelijk maken tot welk bevolkingsdeel ze zichzelf rekent!

Behoort volgens haar De Standaard, waarvoor zij (tegen royale betaling) schrijft, tot de elitekranten? Is zij er zich van bewust dat het feit dat zij haar ideeën en oprispingen kan publiceren in een kwaliteitskrant, haar bewering dat elitekranten vastzitten in het eigen gelijk, frontaal tegenspreekt? En weet zij niet dat zeer weinig mensen die tot het 'klootjesvolk ' behoren, De Standaard en dus ook haar column lezen en dat ze haar missioneringsdrang dus beter zou botvieren in de gazetten die frequenter bij het klootjesvolk circuleren?

Ach barones Mia, ook al blijft u tot in den treure dergelijk vermeend anti-elitair proza plegen, de klootjesvolkmensen zullen u  nooit als een van hen beschouwen. Mijlenver bent u van hen verwijderd. U behoort tot de intellectuele, culturele en financiële elite. Die is uw geliefde biotoop.

En vanuit die geprivilegieerde bubbel, kan u het zich permitteren uw bubbelcollega's, met wie u al tientallen jaren prima opschiet , te hekelen en tegelijk het 'klootjesvolk' patriarchaal –elitair te prijzen en in ‘bescherming’ te nemen.

De welbespraakte Raoul Hedebouw, Waals parlementslid voor de PVDA, zorgt geregeld voor de humoristische noot in het parlement. Geniet van onderstaande tussenkomst.

In De Standaard van 30 april schrijft MARJOLEINE DE VOS, dichteres en journaliste bij NRC Handelsblad, over de barbaarse maar ook de ontwapenende, ontroerende mens.

Een citaat:

 'De groepjes mensen die bij de brandende Notre-Dame stonden te zingen – waarom is dat toch zo ongemeen ontroerend? Dat is het altijd, vind ik, als een mensenmenigte spontaan zingt, uit rouw, als roep om bijstand, als teken van saamhorigheid. Nee, niet het enge gebrul van groepen jonge mannen die hun strijdliederen aanheffen, maar wel een menigte die klaagt en zingt.

In de paasnacht liepen om de dorpskerk mensen met kaarsen, ze zongen: ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft’ en het was alles wat de mensen zo vertederend maakt'.

Mooi dat Marjoleine De Vos DE mens niet alleen maar een agressieve, verwoestende, afschuwelijke soort vindt. Ecce homo, die ook ontroerend, ontwapenend, nederig is. Samen met anderen. In zijn zingen, in zijn klagen 'uit rouw, als roep om bijstand, als teken van saamhorigheid'. Als teken van hoop ook. Hopen op de opgang van duisternis naar licht. Het Licht? Van stamelende klanken naar woorden. Het Woord?

En de gedachte kwam ook in me op: wat Marjoleine De Vos, dichteres, zo treffend beschrijft, wat zij ervaart bij deze rituelen van zingen, klagen, donker, licht, daarvoor bestaan in elke taal woorden, ook in het Nederlands. Bidden, God, zijn die woorden.

En toen vroeg ik me af: waarom gebruikt de dichteres deze woorden niet? Zijn ze haar totaal onbekend geworden? Of vermijdt ze deze woorden uit een zekere gêne? Een achterhaalde, ouderwetse schaamte voor God, voor het Woord en het Licht die ons overstijgen, voor de religieuze, de biddende, kwetsbare, nederige homo sapiens?

Aan de 1 meiviering als viering van de arbeidersbeweging ligt de invoering van de achturige werkdag ten grondslag. De eis om slechts acht uur per dag te werken werd in de 15e en 16e eeuw veelvuldig onder de Engelse ambachtslieden gehoord.

Bij het eerste congres van de Tweede Internationale in 1889 werd besloten om op 1 mei 1890 een internationale strijddag voor de achturige werkdag te organiseren. Dit plan was bedacht door de Amerikaanse vakbond American Federation of Labour (AFL). De vakbond AFL organiseerde eerder op 1 mei een nationale actiedag, waarbij een sector staakte terwijl andere sectoren de stakingskasaanvulden om de stakers door te betalen tijdens de staking.^[1]

Op 1 mei 1890 werd de eerste internationale Dag van de Arbeid gevierd met grote demonstraties voor de achturige werkdag in verschillende landen, zoals in Frankrijk, Oostenrijk-Hongarije, Italië, Spanje, België, Nederland, Denemarken, Noorwegen, Zweden en de Verenigde Staten. 

(Wikipedia)

'Onverbeterlijke wereldverbeteraars zijn gevaarlijk', schrijft professor Dirk Verhofstadt in DS van 18 april.

Ondergangsdenken of een heilsleer, voor Dirk Verhofstadt zijn ze in hetzelfde bedje ziek. 

Maar professor Verhofstadt blijkt in hetzelfde bedje ziek te zijn als de 'onverbeterlijke wereldverbeteraars' van links of rechts. Ook hij manifesteert zich als een onverbeterlijke en dus 'gevaarlijke' wereldverbeteraar, maar dan wel van liberalen huize.

Dat fundamentalistische geloof in de juistheid van de (neo)liberale ideologie, leidt bij hem tot een bewustzijnsvernauwing waardoor hij alleen maar positieve ontwikkelingen ziet, dankzij het , 'zijn' liberalisme natuurlijk, en die hem blind maakt voor de destructieve effecten van zijn heilbrengende liberalisme op mens en milieu.