Berichten van 14 oktober 2019 tot 20 oktober 2019

DS, 17 oktober, 'Hoogmoed kwam voor de Catalaanse val'

Zoals dat al eeuwen het geval is (overigens niet alleen in Europa),zal de geschiedenis ook in de toekomst een opeenvolging zijn van centraliserende en decentraliserende staatsvorming. Die werd en wordt gedicteerd door politieke machtsverhoudingen,gebaseerd op een sterker of zwakker economisch fundament.

In de meeste gevallen behoren de regionalistische nationalisten, die zich willen 'bevrijden' uit een grotere staatsstructuur, tot de rijkste regio's. Dat geldt zowel voor Catalonië als voor Vlaanderen (een 19de eeuwse romantische creatie).

Als glijmiddel voor een vaag regionaal nationaal gevoel en electoraal succes,wordt door politieke partijen geknoeid met geschiedkundige feiten -de Guldensporenslag is een treffend voorbeeld-,en met de romantische tegenstelling 'het goede volk' versus 'de corrupte staat'.

Het ergste is dat ook de democratie moet wijken wanneer het de regionationalisten goed uitkomt. Want een meerderheid van Catalanen wenst wel meer autonomie maar wijst onafhankelijkheid af.

Tertio: 'Vlaamse regering zet gezinnen in de kou'

In een scherp Standpunt haalt Tertio-redactrice Kelly Keasberry hard uit naar de Vlaamse regering die zwaar bespaart op de kinderbijslag.

In een scherp Standpunt haalt Tertio-redactrice Kelly Keasberry hard uit naar de Vlaamse regering die zwaar bespaart op de kinderbijslag © RR

De komende regeerperiode zal er worden gesneden, en hard, schrijft Kelly Keasberry in haar Standpunt in Tertio van woensdag 16 oktober 2019. In totaal wil de regering 2,2 miljard euro besparen. Een van de belangrijkste posten is de kinderbijslag. Onder meer door het kindergeld voor het derde kind vijf jaar lang in het oude systeem niet te indexeren, mikt de regering op een besparing van 110 miljoen euro.

Keasberry wijst erop dat ook de Gezinsbond onaangenaam verrast is. Het Vlaamse regeerakkoord rept met geen woord over mogelijke besparingen in de kinderbijslag, citeert ze Yves Coemans, attaché gezinsinkomen bij de studiedienst van de bond. Toch lezen we tot onze verbazing in de kranten dat de Vlaamse regering miljoenen wil besparen op de kinderbijslag.

Algemeen belang

Het contrast met het personalisme kan niet groter zijn, merkt Keasberry op. Die visie gaat ervan uit dat niemand wordt geboren als een volkomen vrij individu. Mensen zijn sociale wezens, voor hun samenleven en floreren zijn ze op elkaar aangewezen. Het ‘ik’ kan alleen maar sterker worden omdat er tegelijk een ‘jij’ bestaat. Ook vandaag is het gezin nog altijd de belangrijkste basis voor hechting. Daar leren kinderen de basis van samenleven, goed burgerschap, verantwoord keuzes maken en verantwoordelijkheid. Er is ruimte om te oefenen, te vallen en op te staan. En bovenal: om mens te worden in relatie tot anderen. In een tijd waarin ongeveer de helft van de huwelijken in een echtscheiding eindigt, is dat geen eenvoudige opgave. Ouders kunnen dus best een steuntje in de rug gebruiken.

Een overheid die investeert in het gezin, investeert in de samenleving van morgen.

Precies dat is de gedachte achter kinderbijslag. Omdat kinderen van algemeen belang zijn, worden de lasten voor het opvoeden over de gehele bevolking verspreid.

Genadeloos

De kinderbijslag is een van de meest doeltreffende middelen om gezinnen uit de armoede te trekken, citeert Kelly Keasberry Jos Geysels, de voorzitter van armoedebestrijdingsorganisatie Decenniumdoelen. En ze besluit: Daarin wordt nu genadeloos het mes gezet. Je kunt natellen dat dat pijn gaat doen.

Wie snijdt in de toekomst van een nieuwe generatie, snijdt vroeg of laat zichzelf in de vingers.

Marc Reynebeau, De Standaard 16 oktober, 'Wat het volk moet weten'

--------

Toets het regeerprogram af aan de items die Reynebeau behandelt en de conclusie zal zijn: wat hij schrijft, snijdt hout.

Inderdaad. De regering zet het mes in de financiering van de universiteiten, zij betuttelt de openbare omroep en beperkt de (financiële) bewegingsvrijheid ervan. De regering wil de publieke opinie beïnvloeden door via haar discours waarden, opvattingen, percepties in de door haar gewenste richting te doen verschuiven. Dat is 'metapolitiek'.

Die 'metapolitiek' uit zich overduidelijk in de beperkte beleidsambities én vooral in het uitgebreide en stoere perceptiemanagement. Daarin past perfect de wollige, romantische literatuur omtrent 'identiteit', 'canon', 'uitstraling'.

Anderzijds is/was er het onfraaie voornemen om de langdurig werkloze te culpabiliseren en hem 'gemeenschapsdienst' op te leggen, om de politieke benoemingen opnieuw in het leven te roepen en zo de particratie te versterken, en om het Vl.B. mee in het regeerbad te trekken om het te verzuipen.

Dat is allesbehalve  respect voor de democratie. Het is pure machtsdrang en particratie.