Berichten van 4 mei 2020 tot 10 mei 2020

'Zonder een billijke, democratische en solidaire spreiding van lusten en lasten', lukt een efficiënte aanpak van collectieve dreigingen niet, stelt Marc Reynebeau in DS van 6 mei terecht.

En het is goed dat hij het zgn. trickledowneffect nog eens duidelijk herleidt tot wat het altijd is geweest: een ultraliberaal smoesje om (groeiende) ongelijkheid en nog meer privileges voor de welgestelden te verantwoorden.

In De Standaard van 2 mei, wijdt Paul Goossens enkele beschouwingen aan wat hij noemt 'het revival van het collectief' in deze coronacrisis.

Goossens stelt terecht dat de WZC's uit de greep van de commercie gehaald moeten worden. De hoogbloei van de privé-WZC's is een van de symptomen van het overwicht van het individuele belang op de samenleving, een samenleving die door liberalen en conservatief-liberale nationalisten beschouwd werd en wordt als een fictie. Deze coronacrisis maakt duidelijk dat de samenleving ertoe doet.

En in die richting moeten beleidsmaatregelen gaan. Concreet kan dat volgens Goossens o.a. inhouden: de WZC's niet langer in de greep van het winstbejag, een echte herwaardering van de zorg (in personeelssterkte en verloning), een vermindering van de ongelijkheid (de coronacrisis maakt de grote ongelijkheid nog scherper en dramatischer).

Een versterking van de samenleving, het 'collectief', is absolute voorwaarde voor de bescherming van de zwaksten. Die zijn altijd het eerste slachtoffers van de verbrokkeling en de uitholling van de collectieve voorzieningen.