Pontificale eucharistie in PostelTer gelegenheid van het feest van de apostelen Petrus en Paulus, is er op maandag 29 juni om 11.30 uur een pontificale eucharistie met de norbertijnengemeenschap van Postel.
Aftandse clichés|
Ik kan Marc Reynebeau geen ongelijk geven wanneer hij schrijft (DS 24 juni) dat NVA-parlementslid Kanko voor de ingrediënten van de Vlaamse identiteitscanon niet verder komt dan wat 'aftandse clichés uit de toeristische folklore'. Inderdaad. Wat noemt parlementslid Kanko zoal op? Niet alleen de Lierse vlaaikes en de Geraardsbergse mattentaarten, maar ook de garnaalvissers, Brugge, Elsschot, Sinterklaas, kalkoen, baksteenmaag,frietjes, Eddy Merckx, Ronde van Vlaanderen en last but not least Urbanus. Kanko heeft al die volgens haar identiteitsbepalende tradities en elementen leren kennen en omarmen en ze hebben haar tot een echte Vlaming gemaakt. Dan is het wel erg spijtig dat in de Kempense boerenwereld van mijn (voor)ouders de meeste van die dingen amper of helemaal niet aanwezig waren. Vlaaikes en mattentaarten: totaal afwezig. Garnaalvissers en Brugge nooit gezien of bezocht, laat staan Elsschot gelezen of er over gehoord. Bakstenen: met mate... Met identiteit waren ze helemaal niet bezig (tenzij misschien met hun christelijke), wel met hard zwoegen om te overleven. |
HypocrisieOnder de titel ‘De waarheid (is een hond die de deur uitgeranseld moet worden)’, hekelt dramaturg Koen Tachelet de hypocrisie in de toepassing van de afstandsmaatregelen.
‘In het theater gelden de strengste afstandsmaatregelen. Stap na een voorstelling op een vliegtuig en je zit als sardientjes in een blik. Je hoeft geen genie te zijn om in te zien dat er iets niet klopt’, aldus Tachelet.
De essentie van Tachelets betoog is dat 'de waarheid opnieuw aan het zicht onttrokken wordt: dat er privileges zijn, die maken dat sommigen de voorschriften tot in de puntjes naleven, daarvoor loon inleveren, werkloos worden, nog jaren zullen moeten bezuinigen (zoals in de theaterwereld), en anderen voor wie het voldoende is om diezelfde voorschriften op een bandje in te spreken (zoals in de luchtvaartsector)'.
Of nog concreter: dat de veiligheidsvoorschriften het strengst worden gehandhaafd in sectoren die in financieel-economisch opzicht volgens de beleidsmensen er niet toe doen, en dat diezelfde veiligheidsvoorschriften alleen met woorden beleden worden en in de praktijk niet worden toegepast in sectoren die economisch en voor de bankrekeningen van de aandeelhouders belangrijk worden geacht.
De hypocrisie ten top.