Op Palmzondag hield paus Franciscus volgende toespraak.

------------------

Dierbare broeders en zusters,

Wij zijn de Goede Week ingegaan. Voor de tweede keer beleven wij haar in de context van de pandemie. Verleden jaar waren wij meer gechoqueerd, dit jaar zijn we meer beproefd. En de economische crisis weegt door.

Wat doet God in deze historische en sociale toestand? Hij neemt het kruis op. Jezus neemt het kruis op, dat wil zeggen dat Hij het kwaad dat deze realiteit met zich meebrengt, op zich neemt. Het lichamelijke, psychologische en vooral het spirituele kwaad, want de boze profiteert van crisissen om wantrouwen, wanhoop en onkruid te zaaien.

“En wij, wat moeten wij doen? De Maagd Maria toont het ons, de Moeder van Jezus die ook Zijn eerste leerling is. Zij is Haar Zoon gevolgd. Zij heeft Haar deel van het leed, van de duisternis, van de perplexiteit op zich genomen en is de weg van het lijden gegaan waarbij Zij de lamp van het geloof in Haar hart brandend hield. Met Gods genade kunnen wij die weg ook gaan.

En op de dagelijkse kruisweg ontmoeten wij het gezicht van vele broeders en zusters in moeilijkheden: wij kunnen er niet buiten, laten wij ons hart door medelijden bewogen worden en laat ons dichterbij komen. Op dit ogenblik zouden wij zoals Simon van Cyrene kunnen denken: waarom juist ik? Maar dan zullen wij de gave ontdekken die ons, zonder onze verdienste, gegeven werd.

Bidden wij voor alle slachtoffers van geweld, vooral van de aanslag die deze morgen plaatshad in Indonesië, voor de kathedraal van Makassar.

Moge de Maagd Maria ons helpen, Zij die ons altijd voorgaat op de weg van het geloof.

Bij een column van Mia Doornaert in De Standaard van 25 maart, onder de titel 'Laffe en nodeloze knieval'.

Hoe sprong mijn hart op van vreugde toen ik de titel las en de zinnen van de eerste paragraaf.

Eindelijk kon ik me voluit naast de barones positioneren en met haar voelde ik de vuistslag omdat vuige censoren het bestaan hebben Mohammed uit de Hel van Dante te bevrijden.

Niet dat ik elke dag zit te grasduinen in de Divina Commedia maar de aanwezigheid van Mohammed was me nooit eerder opgevallen. Nu opnieuw gericht gezocht. Dat is geen kattenpis: 537 pagina's dundruk; de Hel alleen, toch ook 176 bladzijden. Ben er nog mee bezig. En wie weet heeft Dante Mohammed ook wel even een bezoekje laten brengen aan het Vagevuur (186 blz.) of een ommetje laten maken langs de Hemel (176 blz.), met al die maagden.

Mijn enthousiasme smolt evenwel weg als sneeuw voor de zon, toen ik verder las in Mia. Wat ik stilletjes gehoopt had, werd niet bewaarheid, wat ik stilletjes gevreesd had, gebeurde.

Niet de mercantiele kneuterigheid was volgens Mia, de oorzaak van Mohammeds bevrijding, wel de 'woke hysterie'.

Bij een artikel van Brigitte Raskin (Aarschot, °1947), auteur en historica, in De Standaard van 20 maart.

------------

De parabel van de verloren dochter.

Hoe heerlijk was haar jeugd in de heuvels van het Hageland, tussen de bloeiende perelaars en de sappige perziken.

De mooie regelmaat der dagen en vooral de prachtige zondagen: met je ouders ter kerke gaan, de schoonheid der vieringen, de geborgenheid tussen al die eenvoudige mensen.

Maar dan lokte Leuven, niet het Leuven van Paridaens, maar het zondige Leuven van de weliswaar Katholieke Universiteit. De charme van de intellectuele en artistieke verleiding. Intellectualiteit en schrijverschap waren niet te verzoenen met het knusse Rooms-Hagelandse leventje van weleer.

Maar als welopgevoed, christelijk meisje bleef ze uit liefde en respect voor haar diepgelovige ouders nog vele jaren met hen verbonden in die heerlijke spiritueel-religieuze-esthetische –beschermende bubbel.

Later, veel later zagen haar ingoede ouders, van in den hoge, hoe de dochter andere wegen ging.

Ondanks hun oneindige gelukzaligheid, was er toch een spoor van verdriet in hun hart. ‘Maar maske toch’, zuchtten ze en ze zochten troost bij Sint-Pieter. ‘Pieter’ (het ging er daar erg ongedwongen aan toe), zeiden ze, ‘ons hart is bezwaard, wie zou dat nu gedacht hebben van ons maske?'

Pieter, de Grote Trooster, wist het allemaal. ‘ Maak u niet ongerust’, zei hij rustig. ‘Om het met Martine te zeggen, het komt allemaal goed. Kijk maar naar mij.’

Het kwam inderdaad goed. Nu was de dochter op weg naar haar landelijke en spirituele roots. De heuvels van het Hageland schitterden in de prille lentezon. In de verte zag zij de bruine ijzerzandstenen Demergotische Onze-Lieve-Vrouwekerk. Binnen dacht zij terug aan haar onbezorgde jeugd. Bij het schilderij van de Emmaüsgangers vulden ontroering en vreugde haar hart.

De dochter was niet langer verloren. Ze was thuis.