Berichten van 29 november 2021 tot 5 december 2021

Ook ene Niek De Roo, baas van het Projectbureau Herbestemming Kerken, een departementje van Vlaamse Bouwmeester.be, wil  zijn afkeurend licht laten schijnen over het plan van een geloofsgemeenschap om een nieuwe kerk te bouwen (DS 4 december).

Misschien heeft Niek De Roo wel wat 'accurate kennis van zaken', wat zijn job en de mogelijke opdrachten voor zijn 'projectbureau' betreft, maar zich verdiepen in de religieuze betekenis van een kerk en in een christelijke gemeenschap, zit er bij hem niet in.

Zou het niet eerder zo zijn, dat hij door het initiatief van de Emmaüsparochie, een mogelijke begeleidingsopdracht voor zijn projectbureau 'Herbestemming Kerken', ziet voorbijgaan? Is zijn bekommernis  om de andere parochies en om 'de pastorale behoeftes en noden', geloofwaardig? Of is het een middeltje om zijn echte bedoeling, nl. het plan van een geloofsgemeenschap in diskrediet te brengen, te laten doordringen in ruimere kring?

Getuigt het niet van enige hoogmoed als baas van een 'Projectbureau Herbestemming Kerken’, een oordeel te vellen over de pastorale behoeften en spirituele noden van een geloofsgemeenschap? Of de paus als argument voor je afwijzing te misbruiken?

Het valt wel vaker op dat in de reacties op pleidooien voor een menswaardige opvang van al aanwezige asielzoekers/vluchtelingen, de aandacht gericht wordt op de migratieproblematiek en -politiek. Beschouwen die mensen de beestachtige behandeling van haveloze medemensen als een afschrikmiddel? Wanneer een zelfde aantal dieren in vergelijkbare omstandigheden verkeerde, zouden ze wellicht verontwaardigd in de pen kruipen.

Een samenleving, een beleid, die niet in staat blijken te zijn of niet bereid zijn 'brood, bed en bad' te voorzien voor medemensen: kinderen, zieken, bejaarden, moeders, vaders... kunnen bezwaarlijk nog uitpakken met de zgn. 'westerse normen en waarden'.

Door deze basisbehoeften te vermengen met de ruime migratieproblemen of het zo voor te stellen dat 'brood, bed, bad', DE migratie bevordert of stopt, bezondigen ze zich daarenboven nog aan een hypocriet alibi voor het letterlijk in de kou laten staan van machteloze mensen.

In De Standaard van 29 november verscheen een opiniestuk van dr. Wim Distelmans, onder de titel: 'Hoe palliatieve sedatie onder de radar blijft'.

Erg consequent is Distelmans niet in dat opiniestuk. Enerzijds pleit hij ervoor dat palliatieve sedatie ' net als euthanasie wettelijk moet worden geregistreerd'. Anderzijds kant hij er zich tegen dat wordt nagegaan dat de euthanasie die een Gentse arts uitvoerde, gebeurde volgens de wettelijke procedures. Dat is des te merkwaardiger omdat dr. Distelmans lid is van de Federale Controle- en Evaluatiecommissie Euthanasie.