'De Europese Unie heeft geen tanden', oreert barones Mia Doornaert in DS van 27 januari.

Wat verstaat Doornaert onder een EU met tanden? Houdt zij in haar column een pleidooi voor 'macht', tegen het 'recht' in? Dat 'aanpappen met foute regimes' geen probleem vormt als de 'macht' maar geconsolideerd, heroverd of uitgebreid wordt? Suggereert zij dat de bekommernis om de 'democratie', uitermate naïef is en dat de EU zich alleen maar kan doen respecteren en 'macht' kan demonstreren door desnoods in andere landen binnen te vallen?

Waarom citeert zij de provocerende, immorele en/of amorele uitspraken van de conservatieve columnist Douthat dat ' een maatschappij die bestuurd wordt door een wreed en arrogant gezag niet noodzakelijk decadent is' en 'een maatschappij in de ban van misdadigheid niet noodzakelijk decadent is'? Is zij dezelfde opvattingen toegedaan?

En is het haar opvatting over een 'EU met tanden', haar opvatting over 'macht' , dat die machthebbers 'wreed en arrogant', 'misdadig' mogen zijn? Kortom, macht à la Poetin.

Verwijt Doornaert de EU het gebrek aan die wrede macht?

In een heldere analyse maakt Marc Reynebeau in DS van 26 januari duidelijk dat overdrijvingen kenmerkend zijn voor betogingen maar dat ze in coronamanifestaties des te sterker opvallen omdat er een hevige botsing ontstaat tussen wat de organisatoren beweren na te streven, nl. verbinding, open debat, én wat er door de betogers en vooral door de sprekers op het podium wordt geschreeuwd.

Een extreme polarisering wordt getolereerd of aangemoedigd. Tienduizenden worden met desinformatie en complottheorieën om de oren geslagen. Wetenschappelijke kennis wordt volkomen genegeerd, of geridiculiseerd. Verantwoordelijkheid voor het al of niet ziek worden van anderen wordt opzijgeschoven.

Terecht stelt Reynebeau dat het betrekken van dergelijke antivaxers in een 'open debat' , de desinformatie en de complottheorieën alleen maar legitimiteit zou bezorgen, en het rechts populisme nog sterker zou voeden.

Ondertussen blijft een debat over de macht van het medisch-industrieel complex en de tovermiljarden van de overheid achterwege.

1. De lijsten met de bedragen die de partijen uitgeven aan permanente digitale campagnes in DS van 21 januari (gebaseerd op het onderzoeksrapport van AdLens: een echte aanrader) , geven aan met welke gretigheid de meeste partijen en prominente politici,zich op bv. Facebook gestort hebben.

   In beide categorieën, steken de N-VA, en haar voorzitter er met kop en schouders bovenuit. In 2021 besteedde de partij 1.663.607 euro aan advertenties op Facebook. Dat is dubbel zoveel als Vlaams Belang op de 2de plaats met 882.548 euro en 9-maal zoveel als CD&V met 179.015. Volgens het AdLens-rapport gaf De Wever van alle Europese politici het hoogste bedrag voor Facebookreclame uit: 339.501 euro. Dat is veel meer dan het dubbele van de extreemlinkse Peter Mertens met 147.254 euro op de 2de plaats en van de Vooruitvoorzitter Rousseau met meer dan 135.000 euro op de 3de plaats. Deze enorme digitale verspilling, waarin België excelleert , is alleen maar mogelijk dankzij het systeem van partijfinanciering. En dat is publiek geld

   Het is dus meer dan terecht dat Kristof Calvo in DS van 24 januari, de huidige royale partijfinanciering over de hekel haalt en de manier waarop dat belastinggeld besteed wordt.

   De partijen en een aantal politici gebruiken het geld niet om de ideeënarmoede binnen hun partij te bestrijden, maar wel voor een permanente digitale campagne. Willen politieke partijen overleven, aldus Calvo, dan moeten zij 'ontmoetingsplaatsen voor mensen en ideeën' worden.

   Hij pleit voor een fundamentele hervorming van de partijfinanciering. Er moet een plafond voor de reclame-uitgaven zijn. De partijen mogen met dat publieke geld geen vastgoedimperium uitbouwen. De taak van een partijvoorzitter moet, naar Nederlands voorbeeld, opnieuw gedefinieerd en omschreven worden, zodat de particratie wijkt voor een grotere rol voor parlement en regering. De partijen moeten een actief burgerschap serieus nemen.

   De ideeën van Calvo zijn waardevol. In ieder geval is de huidige financiering pure verspilling en werken de partijen aan hun eigen implosie.

Uitgaven op Facebook per Belgische politieke partij

Bedragen in euro, voor 2021

(Bron : AdLens)