Berichten van 9 mei 2022 tot 15 mei 2022

Het  commentaarstuk van Paul Verhoeven in DS van 14 mei, bevestigt wat ik gisteren bij een column schreef: Beke heeft gelijk wanneer hij zegt dat de 'reguliere' media met betrekking tot zijn persoon en functie, hun trechterfunctie verwaarloosd hebben.

En ook De Standaard gaat daarmee ongeremd door. De evaluatie van Beke door Verhoeven, is ongenuanceerd, op het brutale af. Hij noemt hem 'zelfgenoegzaam tot de laatste snik', hij ontzegt hem ook maar 'enige gloed van politieke verantwoordelijkheid'.

En waarom blijft ook Verhoeven, het feit dat een partijvoorzitter minister wordt, voorstellen als iets ongehoords? Doet hij dat ook over bv. partijvoorzitters die burgemeester worden en blijven?

Verhoeven maakt zijn afrekening met Beke nog erger door deze politicus te presenteren als een gevolg van de systeemfouten die hij meent te zien en wenst aan te klagen.

Een (journalistieke) tactiek die wel vaker, ook bij columnisten van DS, is waar te nemen.De neiging om de persoon te doen passen in je systeemkritiek, kan dan heel sterk zijn.

Paul Goossens heeft in DS van 13 mei, terecht aandacht voor de verwijzing door Mahdi naar priester Daens.

Een veel duidelijker en zelfbewuster sociaal beleid, met permanente inzet voor de zwaksten in de samenleving, ook voor migranten en vluchtelingen, is de richting die de christendemocratie moet uitgaan. Doet ze dat niet, dan is ze de naam 'christen' niet waardig.

De plaats van partijen die 'christen' in hun naam hebben en willen behouden, is bij de wat gemakshalve 'linkse' partijen en bewegingen genoemd wordt, partijen die op het sociaaleconomische vlak opkomen voor de zwaksten.

Tegelijk moet de christendemocratie duidelijk haar stem en standpunt laten horen in een aantal ethische problemen, waar zij niet zomaar het eens kan zijn met andere 'linkse' partijen, wil ze nog inhoud geven aan het woord 'christen' in de partijnaam.

Wat Mahdi betreft, moet hij er nu al voor oppassen de sterke, stoere jongen uit te hangen in zijn migratiebeleid. Die stoerheid dreigt al vlug af te glijden naar onchristelijke onbarmhartigheid.

Zelden of nooit heb ik van zelfverklaarde atheïsten (ook niet van tijdelijk bekende, zoals Etienne Vermeersch, nu al zo goed als totaal vergeten) een positieve invulling van hun 'geloofsovertuiging' gehoord of gelezen. Integendeel.

Zij profileren zich in de publieke ruimte bijna uitsluitend door agressieve aanvallen op religies, en bij ons in het bijzonder op de christelijke religie en de Katholieke Kerk. En achter agressie, achter aanvallen, achter negativisme ten aanzien van anderen, zit zeer vaak negatieve onzekerheid, angst.

Christenen van nu en hier hebben er geen moeite mee dat andere mensen niet-gelovig of atheïst zijn. Maar waar halen mensen het recht om op een plompe, primitieve en ultradomme manier een religie en de mensen die christen zijn en tot de Katholieke Kerk behoren, aan te vallen?

Luister naar de zee!