Berichten van 20 juni 2022 tot 26 juni 2022

Hans Schnitzler in Tertio:

'Als de mens zijn eigenschappen bij elkaar kan shoppen, dan staat er ontzettend veel op de helling. Wat zal dat bijvoorbeeld betekenen voor de verhouding tot onze ouders? Gaan we hen aanklagen als we niet tevreden zijn met hun keuzes? Biotechnologie stelt ons voor fundamentele ethische kwesties. Er is een stuk natuur in de mens waarop we geen vat hebben. De mens heeft het recht om geboren en niet gemaakt te worden. Als we dat niet erkennen, belanden we in een woestenij.'

1. In DS van 24 juni schrijft docent Hans Geybels een opiniestuk over de eindtermen en de vrijheid van onderwijs.

   'Het eindtermendebat is beslecht', schrijft hij. Dat klopt niet. De huidige eindtermen zijn door het Grondwettelijk vernietigd. Alle onderwijsverantwoordelijken moeten onmiddellijk aan de slag om eindtermen te formuleren die minimumdoelstellingen op niveau formuleren maar de scholen ook voldoende vrijheid laten om hun didactisch en pedagogisch project uit te bouwen.

   De vrijheid van onderwijs is erg belangrijk maar scholen hebben ook hun maatschappelijke verantwoordelijkheid ten aanzien van de gemeenschap waarin zij functioneren en ten aanzien van de staatsstructuur, die dat onderwijs overigens volledig financiert.

   In casu, het Vlaams Gewest, heeft het recht en de plicht in overleg met alle betrokkenen, kwaliteitscriteria te ontwikkelen en daarop toe te zien. Geybels weet wel dat ook in het hoger onderwijs complete vrijheid een illusie is. Tegen die achtergrond klinkt 'een integraal door de staat geleid onderwijs, hét kenmerk van bepaalde onwelriekende regimes', wel erg gechargeerd.

   Hans Geybels verbindt aan de vernietiging van de huidige eindtermen de vraag of de centrale toetsen nog wel zin hebben. Kan daaruit afgeleid worden dat Geybels tegenstander is van eindtermen (in het algemeen) zowel als van centrale toetsen?

   Ik vind deze opstelling niet verstandig en niet bevorderlijk voor de kwaliteitsbewaring en -bevordering van het onderwijs, én voor de maatschappelijke positie en betekenis van de scholen. Het Katholiek Onderwijs is niet tegen eindtermen maar wel tegen de huidige eindtermen. Of vergis ik me?

   Het hele onderwijsveld, koepels en beleidsmakers, moeten erin slagen het eens te worden over eindtermen met kwaliteitsvolle minimumdoelstellingen, waarnaast dan nog heel wat ruimte en vrijheid blijft voor scholen en koepels.

   Bij die eindtermen, horen, dat vind ik de logica zelve, centrale toetsen.Ze zullen leerlingen, ouders, scholen, koepels, politieke verantwoordelijken, een duidelijker beeld geven over de positie van de eigen school in het Vlaamse schoollandschap.

In DS van 21 juni hekelt Zelfa Madhloum de vakbonden en de betogers voor betere lonen.

Toch opvallend dat deze 'opiniemaakster', die vermoedelijk wat haar financiële situatie en sociale status betreft, niet zou misstaan tussen de tienduizenden betogers, haar pijlen richt op haar 'lotgenoten'. Zij heeft geen oren naar de klacht dat meer en meer mensen in de financiële problemen geraken, terwijl de reeds welgestelden nog rijker worden.

Het is merkwaardig dat in de media die (super)rijken bijna altijd buiten schot blijven en dat weinig of geen vragen gesteld worden over hun arbeidsethos en -intensiteit. Nog merkwaardiger is dat het hier bestaande sociale vangnet beschouwd wordt als een 'systeemfout', waardoor mensen niet altijd nog de noodzaak voelen om in dienstverband te werken.

Madhloum pleit eigenlijk voor een ontmanteling van sociale verworvenheden en rechten van de lagere inkomensklassen. Over de riante positie van grote bevolkingslagen geen woord.

In een column in DS van 20 juni maakt Joren Vermeersch duidelijk dat volgens hem de genderklok doorslaat.

Vermeersch stelt een aantal belangrijke vragen en problemen. Ik vermeld er twee.

Als genderidentiteit ‘fluïde’ is en dus meerdere keren kan wijzigen tijdens een mensenleven, moet dan telkens het hele wetten- en administratieve arsenaal worden aangepast of is het mogelijk en gewenst regelgeving en administratie zo ruim en soepel te maken dat de genderwijziging bij manier van spreken een fluitje van een cent is?

Ik ben het met Vermeersch eens dat door de voorstelling van liefde en lust als onafhankelijke emoties, afbreuk wordt gedaan aan het monogame samenlevingsideaal. De vraag dringt zich dan op of ook voor polygame relaties en andere denkbare relatievormen die uit de verabsolutering van de individuele liefdes- en lustemoties kunnen voortkomen, een wettelijk en administratief kader opgezet moet worden.

Overigens is de vraag die een DS-forumdeelnemer zich stelt, meer dan terecht: leidt het faciliteren van de genderfluïditeit tot meer stabiliteit en geluk bij de betrokkenen?