In geen enkele partij is de identificatie met de voorzitter zo groot als in N-VA. En er zijn weinig steden waar de burgemeester zoveel aandacht naar zich toetrekt als in Antwerpen.
Dat zegt veel over de politieke persoonlijkheid van De Wever maar blijkt ook meer en meer een nadeel te zijn voor de N-VA. De nogal agressieve manier waarop De Wever verkondigt dat hij premier wil worden, zorgt voor verwarring en angst bij zijn kiezers voor groot verlies van electorale aantrekkingskracht bij alle verkiezingen.
Waarom?
Heel veel Vlamingen staan sceptisch tegenover een politicus die te nadrukkelijk laat horen dat hij minister of zelfs premier wil worden. Zij vinden zo iemand onsympathiek, 'een dikke nek' (zeker als het een Antwerpenaar is), een 'strever'.
De N-VA leeft in grote angst. De Wever is, weliswaar tegen de partijstatuten in, al zovele jaren voorzitter. In de perceptie van velen is N-VA, haar voorzitter. Als hij het niet meer is, betekent dat ongetwijfeld een niet te stelpen aderlating voor de partij.
Op het plaatselijke vlak dreigt zich hetzelfde scenario te voltrekken. Het vertrek van Bart De Wever als burgemeester, zal diepe en onherstelbare wonden slaan in N-VA-Antwerpen.
De Wever is een verstandige politicus. Hij geeft weliswaar soms af op de '(intellectuele) elite', maar hij is zelf een academicus en behoort hoe dan ook tot de elite. Het kan niet anders of ook hij beseft wat de gevolgen zullen zijn van de stappen die hij zet in zijn politieke carrièreplanning.
Het doet hem twijfelen, maakt hem onzeker, brengt hem tot tegenstrijdige stellingnames. Dat alles straalt negatief af op zijn partij.
De nieuwe Kerk
