Rik Torfs schrijft op Twitter:

'Toen ik in 1984 door Roemenië reisde, kreeg ik verschillende huwelijksaanzoeken van jonge vrouwen die er alles voor over hadden om hun land te verlaten, werkelijk alles, zelfs dat. Er is toch wel een probleem met dat communisme, dacht ik toen. En nog steeds.'

Tja. Kort voor zijn Roemeense reis, had Rik '1984' van Orwell gelezen. Hij was toen nogecht in de Sturm- und- Drangfase van zijn leven en wilde met eigen ogen, in een communistisch land constateren of Orwell gelijk had. Spijtig is er door de belangstelling van al die vrouwen, niks in huis gekomen van die inspectie.

Die intense belangstelling van al die knappe Roemeense  jonge vrouwen, was niet verwonderlijk.

Rik Torfs was toen een frisse, viriele, welgestelde jongeman van 27. Hij stond aan het begin van een schitterende academische carrière. Is het nooit in hem opgekomen dat deze jonge vrouwen met hem wilden trouwen omwille van  zijn voorkomen, zijn intellect en humor, zijn goede inborst? Dus omwille van hemzelf, en niet omdat ze het land wilden ontvluchten?

Verwijzend naar Van Lierde (voormalige hoofdredacteur van Tertio), schrijft Koen Vlaeminck in Kerk&Leven van 18 september: 'Het zijn religieuze ervaringen die mensen het geloof laten (her)ontdekken, veel meer dan het instituut of missionaire projecten'.

Daarmee gaat zowel Van Lierde als Vlaeminck  mee in de individualiseringstrend van deze tijd. 

Natuurlijk kan ik gezellig gelovig zijn in mijn tuin of daar religieuze ervaringen beleven. Maar dat religieuze is dan beperkt tot de verbondenheid met het Opperwezen. 

Dergelijke benadering stelt zowel het christendom als de Kerk in vraag. Christenen komen samen in verbondenheid met elkaar, met Vader, 
Zoon en Geest. Dat is religie.

Zo benaderd is 'niet meer weten van welke parochie je bent', de accurate aanduiding van de pijnlijke ontheemding van christenen. Hun religieuze thuis, de parochie, is verkruimeld, verdwenen. Ze zijn teruggeworpen op zichzelf. Dat is mede veroorzaakt door een gebrek aan of  weerstand tegen missionaire projecten. Maar ook door een falend herstructureringsbeleid van de bisdommen. De oprichting van (steeds maar grotere) pastorale eenheden kan misschien tijdelijk zorgen voor administratieve en personeelsoplossingen. Maar ze hebben geleid tot een grote 'verambtelijking' en helpen de christelijke gemeenschappen niet.  Ze hebben niet geleid tot een versterking en een heropbloei ervan.

Integendeel. Wat de trouwe pratikerende katholieken merken, is dat ze meer en meer in de steek worden gelaten en dat er boven hun hoofden beslissingen worden genomen over het al of niet voortbestaan van 'hun parochie, hun kerk'. Onder de amper functionerende en vaak onbekende teams van de Pastorale Eenheden, gaapt een groter wordende leegte, waardoor ook die teams verder bestaan in het luchtledige en verworden tot aanhangsels van de administratie van de bisdommen. In dat kaalgekapte parochielandschap zwerft een kleiner wordend aantal christenen ontheemd rond.

Het einde van plaatselijke christelijke gemeenschappen, van plaatselijke Kerken, komt sneller en sneller in zicht.

Jos D'Haese won in Terzake, debattechnisch duidelijk van Bart De Wever.

De belangrijkste oorzaak van De Wevers nederlaag zit in zijn agressief-defensieve houding gedurende het hele debat. Bovendien formuleert D'Haese helderder en gestructureerder. Zijn spreektempo is evenwel te hoog.