Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Berichten van 1 januari 2013 tot 31 december 2013

Onder Vlaamse intellectuelen


:shock:

Zou Koen Geens, toen hij nog (buitengewoon) hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven was, het bestaan hebben op het publieke forum te verkondigen dat één van zijn collega's, bv. professor Waer, een 'groot intellectueel' is? Nee toch. Doe je toch niet. Misschien, heel misschien, op het einde van iemands loopbaan of in een grafrede.

Enkele maanden in de politiek zijn voor minister Geens evenwel voldoende, om zijn academische nuancering en gereserveerdheid wat ronkende etiketten betreft, opzij te schuiven en over een van de vele partijvoorzitters te verklaren dat hij een  'groot intellectueel' is.

Uiteraard maakt Geens niet duidelijk welke criteria hij gebruikt om iemand een 'groot intellectueel' te noemen. Om dat duidelijk te maken is er een serieuze academisch-intellectuele inspanning nodig en daarvoor heeft hij als minister niet langer de tijd.

Neemt Geens, bij het gebruik van het label 'groot intellectueel', zichzelf als maatstaf? Beschouwt hij de als 'groot intellectueel' bejubelde partijvoorzitter, in intellectueel opzicht als gelijkwaardig aan zichzelf? Of als een 'grotere intellectueel' dan zichzelf? Als een 'grotere intellectueel' dan zo goed als alle vroegere collega's aan de Katholieke Universiteit van Leuven?

Het wachten is nu op de volgende 'grote intellectuelen' die door Geens bij politieke vriend en vijand worden ontdekt: andere partijvoorzitters, ministers uit alle mogelijke regeringen, werkgevers- en vakbondsbonzen, enz., enz.

Natuurlijk mag nu ook binnenkort een 'wedercompliment' van de 'groot-intellectueel-partijvoorzitter' verwacht worden. Geens eveneens bestempelen als een 'groot intellectueel' zou getuigen van weinig creativiteit en wellicht ook van gebrek aan respect. Want Geens is natuurlijk al jàààren een 'groot intellectueel'. Dat kenmerk geeft hem overigens het privilege, het inzicht en de bravoure om iemand anders, na korte tijd, te voorzien van de drukkende eretitel 'groot intellectueel'. 

Nee, het passende compliment vinden, wordt geen gemakkelijke klus. Echt benieuwd wat het worden zal.
 
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:27

Doris Lessing overleden

Nobelprijswinnaar Doris Lessing op 94-jarige leeftijd overleden

Doris Lessing

Doris Lessing in Hamburg in 2006. Foto EPA / Oliver Berg

Nobelprijswinnaar Doris Lessing is overleden. Dat meldt de Britse krant The Guardian. De schrijfster en dichteres is 94 jaar geworden. Ze schreef in haar leven meer dan vijftig werken, waaronder The Golden Notebook en The Grass is Singing.

The Golden Notebook uit 1962 werd ook wel de feministische bijbel genoemd. Lessing werd geboren in Iran en groeide op in het Afrikaanse Zimbabwe. Daar speelde ook haar eerste roman (1950), The Grass is Singing, zich af.

In 2007 werd haar de Nobelprijs voor de Literatuur toegekend. Ze was toen 88 jaar en daarmee de oudste schrijver ooit die deze prijs in ontvangst mocht nemen.
---------------------------

Enkele fragmenten uit The Golden Notebook:

“Ideally, what should be said to every child, repeatedly, throughout his or her school life, is something like this: 'You are in the process of being indoctrinated. We have not yet evolved a system of education that is not a system of indoctrination. We are sorry, but it is the best we can do. What you are being taught here is an amalgam of current prejudice and the choices of this particular culture. The slightest look at history will show how impermanent these must be. You are being taught by people who have been able to accommodate themselves to a regime of thought laid down by their predecessors. It is a self-perpetuating system. Those of you who are more robust and individual than others will be encouraged to leave and find ways of educating yourself — educating your own judgements. Those that stay must remember, always, and all the time, that they are being moulded and patterned to fit into the narrow and particular needs of this particular society.”

“Sometimes I dislike women, I dislike us all, because of our capacity for not-thinking when it suits us; we choose not to think when we are reaching out for happiness.”

“For with my intuition I knew that this man was repeating a pattern over and over again: courting a woman with his intelligence and sympathy, claiming her emotionally; then, when she began to claim in return, running away. And the better a woman was, the sooner he would begin to run. I knew this with my intuition, and yet I sat there in my dark room, looking at the hazed wet brilliance of the purple London night sky, longing with my whole being.”

“We spend our lives fighting to get people very slightly more stupid than ourselves to accept truths that the great men have always known. They have known for thousands of years that to lock a sick person into solitary confinement makes him worse. They have known for thousands of years that a poor man who is frightened of his landlord and of the police is a slave. They have known it. We know it. But do the great enlightened mass of the British people know it? No. It is our task, Ella, yours and mine, to tell them. Because the great men are too great to be bothered. They are already discovering how to colonise Venus and to irrigate the moon. That is what is important for our time. You and I are the boulder-pushers. All our lives, you and I, we’ll put all our energies, all our talents into pushing a great boulder up a mountain. The boulder is the truth that the great men know by instinct, and the mountain is the stupidity of mankind.”

“It is terrible to destroy a person's picture of himself in the interests of truth or some other abstraction.”

“Laughter is by definition healthy.”

“Do you know what people really want? Everyone, I mean. Everybody in the world is thinking: I wish there was just one other person I could really talk to, who could really understand me, who'd be kind to me. That's what people really want, if they're telling the truth.”

Geschreven door Gust Adriaensen om 17:18

Pater Daniël Maes over Syrië

VI. 65

Van vrijdag 8 – Vrijdag 15 november 2013

Miss Maïs

Over het algemeen regent het niet voor september en daarna slechts enkele keren in de maand. Vrijdag heeft het goed geregend en heel de maïs was al door arbeiders van het dorp geoogst en lag buiten. Deze moest dus verwerkt worden om te beletten dat hij zou rotten. Daarmee is het  maïsfestival begonnen. Zo hebben we zaterdag nog eens gezellig met allen een ganse dag de maïskolven uit hun omhulsel bevrijd. Ook een aantal van onze vluchtelingen werkten graag mee. En maar fotootjes nemen, met een grote glimlach. ’s Middags wordt er ter plaatse gepicknickt. Zoals naar gewoonte wordt alles gebruikt: de pluimen of haren, de omhulsels en de kolven zelf. De pluimen of haren worden gedroogd en er wordt thee van gezet, die zuiverend is en goed voor een vermageringskuur. De beste  omhulsels dienen als verpakking voor  het koken van gerechten. Het omhulsel zelf wordt echter niet gegeten. Van de omhulsels kan ook mooi papier gemaakt worden. En de kolven met de maïs worden op verschillende wijzen klaar gemaakt. Onze Amerikaanse medebroeder, onze Chileense en Venezolaanse medezusters kennen verschillende gerechten van maïs. We hebben al maïspap gegeten en gebak van maïs. Tenslotte worden de lege kolven gedroogd en dienen als voedsel voor de dieren. Vroeger dacht ik dat maïs alleen maar voor de (andere) kiekens was, maar hier wordt heel de winter maïs gegeten onder verschillende vormen. Als de oorlog nog jaren zou duren, zouden ze hier  met maïs kunnen overleven. We hebben nog gans de  maandag nodig gehad om de rest te doen. Daarna moest er alleen nog opgeruimd worden. Zaterdag eindigen we in de late namiddag, vieren de eucharistie met de slotzang van de hymne aan O.L. Vrouw en verdwijnen in onze (min of meer) veilige plaats waar we een eenvoudig maal verorberen  door het afknabbelen van… gekookte maïskolven. En zo gaan we met de kippen op stok. Tot een echte  “miss-maïs”-verkiezing is het niet gekomen. Deze zou trouwens met glans gewonnen worden door Fadia die nog twee maanden heeft om krijsend naar haar eerste verjaardag toe te kruipen.

Kwart voor twaalf

Sommigen evalueren de toestand van de oorlog in Syrië aldus: het is kwart voor twaalf. Het zegt dat de oorlog op zijn einde loopt, wat een grote hoop wekt. Nochtans blijven de aanslagen en moordpartijen helaas nog doorgaan. Zondag hebben we tijdens het middagmaal uitgebreid nieuws gevolgd op de Syrische tv. Het leger is nu werkelijk in heel het land op beslissende wijze rebellenhaarden aan het opruimen. In Vele  wapenopslagplaatsen worden ontdekt. In Jibreen (Aleppo) heeft de bevolking een rally gehouden als steun aan het leger. Er vallen talrijke doden aan de kant van de rebellen. Ze hebben ondertussen wel verschrikkelijke moorden gepleegd en verwoestingen aangericht. Bovendien  blijven fanatieke strijders toestromen. En als de Griekse kustwacht nu een schip onderschept heeft dat vol zit met oorlogsmateriaal voor Syrië, dan vermoeden we dat de eigenlijke bedoelingen van de zogenaamde ‘vrienden van Syrië’ nog steeds dezelfde zijn. Georges Malbrunot onthult trouwens in het Franse dagblad Le Figaro hoe de VS, Saoedi-Arabië en Jordanië samenwerken om wekelijks 15 ton wapens langs Jordanië in Syrië binnen te brengen voor de rebellen. Zo zouden ze dit jaar 600 ton naar hier versast hebben. En Saoedi-Arabië (dat beslist heeft om 4 miljoen emigranten buiten te zetten) geeft 300 miljoen dollar voor een “overgangsregering van de Doha Coalitie in Syrië”, weer een mooie uitdrukking om de meest fanatieke strijders, verbonden met Al Qaida te steunen. Volgens de soennitische  journalist Said Hilal al-Charifi heeft het wahhabitisme van Saoedi-Arabië en Qatar zelfs niets met de islam te maken maar is een criminele sekte, die machtig werd dank zij de petroleum en de steun van UK en VS.  De grote pioniers van de vernietiging van Syrië hebben in ieder geval hun oorlog verloren. De VS zal voortaan moeten luisteren naar Rusland, dat de val van Syrië heeft belet. Frankrijk staat zelf op zijn kop in een spel van één tegen allen. Stilaan is zo ongeveer iedereen  tegen de president en de regering. Ook een flink deel van het Turkse volk is tegen zijn president, die Syrië wilde ontwrichten met zijn steun aan de terroristen van de moslimbroeders. Deze twee presidenten waren de grote leiders die de Syrische president wilden ten val brengen. Ze krijgen zelf wat ze een ander hebben willen aandoen. Ondertussen spartelt Israël als een duivel in een wijwatervat omdat de VS vreedzame betrekkingen met Iran wil aanknopen. Gaan we tenslotte terug naar een nieuwe vorm van ‘koude oorlogen’ (VS-Rusland, VS-China, Saoedi-Arabië – Iran) waarbij Syrië het brandpunt is, zoals op een colloquium van Kerk in Nood in Parijs wordt gesteld? Een soort  opgewarmde “koude oorlog”?

Strikte veiligheidsmaatregelen

We wilden de zondag weer afsluiten met een uur gezamenlijke aanbidding maar we waren nauwelijks begonnen of we hoorden de ontploffingen al dichtbij. Dat betekent: onmiddellijk eindigen en wegwezen. Toch is er goed nieuws voor ons eigen dorp. Het leger heeft een flinke groep strijders in de val weten te lokken. In de dorpen rondom heeft al Nousra zware verliezen geleden en hun vurige collega’s van bij ons snelden hen ter hulp. Toen ze wilden terugkeren naar hier heeft het leger hen onderschept. Er zijn er natuurlijk nog altijd, maar het dorp blijkt daarmee toch al flink gezuiverd te zijn. Bovendien heeft de gewone oppositie van het dorp die fanatieke strijders duidelijk laten weten dat ze niet willen dat aan de christenen geraakt wordt. Als ze de christenen willen aanvallen zullen ze eerst met hen moeten afrekenen.

Omdat er nu echt rondom ons gevochten wordt nemen we de meest strikte  maatregelen. Maandag avond hoorden we al een formidabele knal juist buiten het klooster. De stukken van dat ontploffingstuig konden we de volgende dag bij ons oprapen. Voor de rest bleef het  tamelijk rustig. Toch trachten  we ons deze week steeds vroeger in veiligheid te brengen. We leven een beetje zoals de eerste christengemeenschap in de catacomben. Hier is een pittig verhaal over te schrijven maar dat kan pas als ook dit  “laatste kwartier” echt voorbij is.

Positieve tekens

In heel het land is er een steeds grotere eensgezindheid en zelfvertrouwen aan het groeien. Zaterdag zijn in Damascus vele partijen samengekomen die een vredevolle verandering willen in Syrië. Als voorbereiding op Geneve 2 hebben zij duidelijk gesteld dat het bestuur van het land alleen door Syriërs bepaald moet worden zonder enige inmenging vanuit  regionale of internationale hoek. Tegelijk neemt de regering allerlei maatregelen voor hulp aan de behoeftige bevolking,   het herstel van het land; de heropbouw van de huizen,  de heropbouw van de industrie, het tegengaan van de corruptie… Hoopvol is ook dat tegelijk alle nadruk gelegd wordt op vriendschap, eenheid en verzoening om de begane fouten te herstellen.

Ondertussen heeft een groep Fransen het  initiatief genomen om Kerstmis hier te komen vieren met behoeftige gezinnen waarbij ze hulpgoederen meebrengen en kerstcadeaus voor de kinderen (www.noelensyrie.fr).

Vrijdag belde Radio Moskou voor een interview om onze reactie te kennen op de plaatsing van het grootste Christusbeeld ter wereld in Saidnaya (waarover we al eerder een verslag gaven) . Het was een gelegenheid om de Russische christenen, het Russische volk en zijn leiders te danken en te feliciteren voor hun veelvuldige steun en aanmoedigingen. Het werd een rechtstreekse uitzending van een kwartier (om 17.00 u).

Waakzaam blijven

Terwijl de chemische wapens en de productiemogelijkheden van Syrië ontmanteld worden, behouden de rebellen alle vrijheid en mogelijkheid om nieuwe gifgasaanslagen te plegen. Bovendien hebben we niets meer gehoord van die vreselijke aanslag in Ghouta. Nu er geen enkel bewijs is om de schuld hiervan aan Syrië te geven,lijkt het voor de media niet meer interessant te zijn. We vinden het onverantwoord om deze misdaad ongemerkt te laten voorbijgaan. Daarom hebben we hierover een eenvoudige samenvatting gemaakt van de tot heden beschikbare elementen: De gifgasaanval in Ghouta (Damascus), toppunt van gruwel én westerse verblinding. Willy van Damme heeft evenwel een grondig dossier samengesteld: De Syrische gifgasaanval  -  En Barbertje zal hangen. Hij toont o.m. aan dat sommige internationale organisaties en zelfs hoofdverantwoordelijken van befaamde laboratoria zo “geamerikaniseerd” zijn dat er helaas geen  objectief rapport van kan verwacht worden. Pijnlijk is verder ook hoe niet alleen onze Vlaamse media maar nagenoeg heel de westerse media eenzijdig alle schuld aan Syrië blijven geven zonder enig bewijs of kritische vraag. Tenslotte geeft hij nog dit pittig nieuws. Een van de belangrijke Engelse rabbijnen, Jonathan Romain roept de Britten op om ten oorlog te trekken tegen Syrië “uit solidariteit met de Syriërs”. En hoewel het  Nieuwe Testament door een gewone rabbijn doorgaans misprezen wordt, aarzelt hij niet te verwijzen naar het voorbeeld van de barmhartige Samaritaan! Een rabbijn  met wel erg grote oogkleppen.

Verder kregen we van een al te ijverige Nederlandse dame, die blijkbaar meespeelt in de internationale politiek, een dringende uitnodiging om de “democratische partijen”, waaruit volgens haar de opstand in Syrië ontstaan is en die de afzetting eisen van de Syrische president te steunen. Ziehier een korte samenvatting van mijn antwoord.

Het lijkt me democratischer, rechtvaardiger en heilzamer voor het Syrische volk van buiten af geen enkele beweging te steunen die de omverwerping van de regering of president beoogt. Laat het volk zelf beslissen over zijn bestuursvorm nu en in de toekomst. Deze omverwerping van de president was vanaf het begin het beoogde middel van het Westen en zijn bondgenoten om het land in een “creatieve chaos” te storten en te onderwerpen. Er haperde in dit land natuurlijk wel veel op gebied van politieke vrijheid. Ondertussen zijn er echter grondige hervormingen
doorgevoerd met een nieuwe constitutie en een meer partijen stelsel. De groei van politieke partijen is nu niet bij te houden. Iedereen, die niet  met de wapens het land  en volk vernietigt, kan aan de tafel zitten en wordt gehoord, zoals recent (9 nov 2013) nog bleek bij de samenkomst van de Coalition of Peaceful Change Forces in Damascus.  Als 70% of meer van de bevolking nu achter de regering en de president staat omdat ze moedig land en volk hebben beschermd en trachten herop te bouwen, wie heeft dan nog het recht om partijen van buitenaf te steunen om hen omver te werpen? Als je toch goede informatie wenst en wil steunen, nodig dan ISTEAMS uit (Intern. Support Team for Mussalaha in Syria). Deze mussalaha-beweging van verzoening vertegenwoordigt inmiddels alle stamhoofden uit het land en werkt met dialoog, onderhandeling en concrete hulp aan het lijdende volk. Het is op initiatief van ISTEAMS  dat al duizenden mensen, door rebellen gegijzeld, vrij gekomen zijn en geholpen werden
. Door deze mussalaha-beweging te steunen kun je daadwerkelijk meehelpen aan de materiële en geestelijke heropbouw van een volk. En laat de politieke keuze asjeblieft aan hen zelf over.
Geschreven door Gust Adriaensen om 07:09

René Stockman: 'Abortus is euthanasie op wilsonbekwamen'

In een interview met Humo, zegt René Stockman, generaal-overste van de Broeders van Liefde, het volgende:

'Toen de wet op abortus van kracht ging, heb ik gezegd: "Nu staat de deur open voor de rest .Nu staat de deur open voor euthanasie." Ik beschouw abortus als een vorm van euthanasie. Euthanasie op wilsonbekwamen. Dat men nu verder gaat en de wet wil uitbreiden naar minderjarigen en wilsonbekwamen, is voor mij geen verrassing. Dat krijg je als je de deur openzet.'
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:03

'Paus Franciscus lokt volk naar de kerken'

‘PAUS FRANCISCUS LOKT VOLK NAAR DE KERKEN’

Bron: Siciliani-Gennari/SIR

BRUSSEL (KerkNet/SIR/CWN) – Volgens Italiaanse en Britse priesters is er duidelijk sprake van een ‘Franciscuseffect’, waardoor het kerkbezoek zichtbaar is gestegen. Volgens 51% van de Italiaanse priesters nam het aantal kerkgangers betekenisvol toe sinds de verkiezing van paus Franciscus. Ook 65% van de ondervraagde Britse geestelijken delen volgens een bescheidener rondvraag dezelfde mening. 

Volgens de Italiaanse socioloog en onderzoeker Massimo Introvigne, van het ‘Centrum voor de studie van Nieuwe Godsdiensten’ (Cesnur), zijn zelfs honderdduizenden Italiaanse katholieken naar de kerken teruggekeerd. Al na de verkiezing van de Argentijnse paus werd volgens hem duidelijk dat gelovigen de weg hebben terugvonden naar de Kerk. Die vaststelling resulteerde in dit onderzoek, waarin deze trend ook statistisch werd bevestigd. “De aanvankelijke stijging kon worden toegeschreven aan de emoties na de verkiezing van de nieuwe paus. Maar ook na zes maanden blijft de aangroei onveranderlijk.” 

Kardinaal Giuseppe Betori, de aartsbisschop van Firenze, zegt dat vele randkerkelijken soms na decennia de weg hebben teruggevonden naar de kerk. Socioloog Introvigne waarschuwt echter dat van onthaal van de plaatselijke parochiepriesters zal afhangen of deze mensen ook voor langere tijd hun plaats in de geloofsgemeenschap terugvinden.

(Kerknet)

Geschreven door Gust Adriaensen om 17:36

'Euthanasie is geen kinderspel'

Naar aanleiding van het debat over euthanasie voor minderjarigen, schreef rector Rik Torfs van de Katholieke Universiteit Leuven, een belangrijke opiniebijdrage voor De Standaard van donderdag 7 november. Enkele fragmenten:

'Voor jongeren euthanasie om psychische redenen aanvaarden, staat haaks op een beleid dat zelfdoding bij jongeren probeert tegen te gaan.'

'Het hellend vlak waarop we ons bevinden, dreigt ook consequenties te hebben die de discussie over euthanasie ver overschrijden. Gaan we, in voor Europa economisch moeilijke tijden, en met een vergrijzende bevolking, ouderen medisch blijven behandelen? Ook als ze heel oud zijn, hun levensverwachting kort is, en hun behandeling duur? Tot op welke leeftijd beginnen we met nierdialyse bijvoorbeeld? Behandelen we ouderen ook als daardoor het materiële comfort van wie jons en gezond een klein beetje achteruitgaat? Ik hoop van wel, beschaving heeft een prijs.'

Lees ook op dit blog:

-De verantwoordelijkheid van artsen 23-10
-Harteloosheid 21-10
-Onlogisch 14-10
-René Stockman over euthanasie 5-10
-Torfs en euthanasie 21-6
-Euthanasie en het sociale weefsel 19, 20, 21, 23, 29 - 5
Geschreven door Gust Adriaensen om 13:02

Pater Daniël Maes over Syrië

VI/64

Vrijdag 1 – vrijdag 8 november

De slag om Qalamoun?

In de byzantijnse liturgie worden alle heiligen op de zondag na Pinksteren herdacht als  afsluiting van de Paaskring.  Wij vieren op 1 november toch maar het Latijnse feest van Allerheiligen en we maken er een halve zondag van. In de late namiddag houden we samen een aanbidding bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament met gebeden en gezangen, maar sluiten dan af om ’s avonds nog eens een mooie film te bekijken, nl over de grote Libanese heilige Charbel Maklouf. Wat is dat een  inspirerende man geweest! Ook de voorstelling van het monastieke leven van zijn tijd spreekt ons wel aan. Werken, bidden, samen leven ... het is allemaal erg sober en ascetisch maar tevens zo eenvoudig en echt. Geen nood aan technische apparaten, trimtoesellen of een hoog electrische uitrusting, alles hand made. Geen haast, stress en hollen van de ene vergadering naar de andere,  waarbij iedere minuut telt, om daarna uren voor een stomme tv te liggen.Toegegeven, electriciteit en internet zouden ook wij  niet graag missen. We vinden het nu al zo vervelend dat iedere dag, soms meerdere malen  voor ‘n vier uur of meer de elektriciteit verdwijnt. Een bijzonder aspect van het oosterse monastieke leven is de intense verwevenheid van de monniken met heel de geloofsgemeenschap rondom. Leken en monniken leven, bidden en werken samen als in één gemeenschap waar ieder toch zichzelf blijft. De christelijke gemeenschappen zijn ook bescheidener  dan we in het westen gewoon zijn.

Wanneer we bijna aan het einde van de film zijn  komt onze schildwacht zeggen dat het veiliger is ons zo vlug mogelijk te schuilen. Er wordt inderdaad weer gevochten en  het is vlakbij. Ja, op  vrijdag is er altijd meer kans dat er “schietgebeden” gelanceerd worden. Het goede nieuws is dat er ondertussen flink wat regen valt. Hopelijk zal  de  regenbui de vechtjassen wat afkoelen. We hebben er in ieder geval niet van wakker gelegen.

Zondag is het weer zo ver. We hebben deze vrije en zonnige dag zo aangenaam mogelijk proberen te beleven. Naar gewoonte sloten we samen af met een uur gezamenlijke aanbidding. Na een half uur kregen we echter al de aanmaning om zo vlug mogelijk in de refter iets eetbaars te nemen en ons veilig terug te trekken. Dat hebben we dan ook gedaan. Inmiddels viel de elektriciteit nog eens uit. Gelukkig hielden ook deze keer de bombardementen weer vlug op.

Vanaf maandag besluiten we de dag nog veel vroeger te beëindigen omdat het niet verstandig is pas te schuilen  als er al gevochten wordt. Om 17.15 u beëindigen we de aanbidding in de kerk, zingen de vespers en gaan rechtstreeks naar onze trekken ons terug terwijl we iets eten bij wijze van eenvoudig avondmaal op een matras. En maar hopen dat dan het licht niet uitvalt. Het is niet de meest comfortabele situatie maar we leren  er mee leven. Verder verwachten we dat het leger ondertussen weet waar het klooster precies ligt en dat ze ons kunnen sparen. Ieder ogenblik kan de situatie in ons dorp tot een ontploffing leiden maar tot heden gebeurt het niet. Hopen dat het zo blijft.

Het lijkt er op dat de ‘slag om Qalamoon’ begonnen is. Dat is onze streek hier, ten noorden van Damascus. Waar is de tijd dat een bisschop uit Damascus ons kwam bezoeken en ik met moeder Agnes-Mariam en die bisschop de eerste vrije “universiteit van Qalamoun” kon bezoeken. De inkom leek wel als van een kazerne: aanmelden, wachten totdat iemand u komt ophalen, die  u dan naar de rector brengt. Daarna was het een en al oosterse gastvrijheid en jovialiteit. Tenslotte riep de rector een studentinnetje om met ons overal te gaan kijken wat we nog  wilden zien. Het meisje was fier ons alles te kunnen vertellen en tonen en ze was helemaal zoals bij ons, westers, enthousiast, vol verwachting uitkijkend naar een diploma en goed werk. Hoe is deze harmonieuze samenleving nu tot een hel geworden?

Een boodschap van vrede voor het Amerikaanse volk

Moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel hebben een uitnodiging aanvaard om  op verschillende plaatsen in Amerika gedurende de maand november voordrachten te houden over de mussalaha-beweging (verzoening), de situatie  en de humanitaire hulp in Syrië. Ook in Amerika waren er georganiseerde acties tegen de boodschap van vrede van moeder Agnes-Mariam. Er waren dreigingen tegen haar en tegen hen die de voordrachten organiseerden. Op meerdere plaatsen werden de samenkomsten verstoord maar telkens wilde ze rechtstreeks in gesprek komen met de ordeverstoorders en meerdere malen leidde dit tot een beter begrip en vrede. In de St. Thomas More kerk te San Francisco nam zij deel aan een ecumenische gebedsdienst op zaterdag 3 november. De 400 aanwezigen kwamen  uit allerlei christelijke geloofsgemeenschappen en ethnische groepen. De dienst werd opgeluisterd met koren en solisten en haar boodschap kende een unaniem enthoesiast onthaald.  Ook de volgende voordrachten in Berkley werden niet meer verstoord maar dankbaar beluisterd.

Op 4 november schreef Maired Maguire uit Belfast, Nobelprijswinnares voor de vrede, in een “Open brief aan het Amerikaanse volk”, een warm pleidooi om de boodschap van moeder Agnes-Mariam van harte te beluisteren en te aanvaarden. Wij zelf bidden in de gemeenschap ondertussen bijzonder voor het Amerikaanse volk dat het mag terugkeren naar zijn eigen wortels. Amerika is gebouwd op christelijke fundamenten en was in het begin een model van openheid, vrijheid, gastvrijheid, waaruit een geest van creatieve vernieuwing groeide op wetenschappelijk, technisch en sociaal gebed.

Een keerpunt voor Syrië én de hele wereld

De wrede oorlog tegen Syrië heeft een onbeschrijfelijke ellende meegebracht. De mogelijk 120.000 doden betekenen dat er nagenoeg in alle families  slachtoffers betreurd  worden. Verder is een deel van het land verwoest: huizen, scholen, ziekenhuizen, fabrieken, kerken, moskeeën, openbare gebouwen, de infrastruktuur, het cultureel erfgoed. Miljoenen Syriërs zijn het land uit gevlucht en miljoenen Syriërs zijn vluchteling in eigen land. Een deel van de families bezit geen huis meer, noch een inkomen om te overleven. Een familie die nauw met ons verbonden is krijgt regelmatig finantiële hulp van wat wij zelf van onze weldoeners ontvangen. Daarmee trachten zij in een wijk van Damascus de armste families te helpen. Zij ontmoeten de meest schrijnende omstandigheden waar allen vroeger in een behoorlijke welvaart en veiligheid leefden. Toch geven zij ook ontroerende getuigenissen: een zaakvoerder van een bedrijf dat door rebellen werd verwoest maakt zijn ruimten  vrij voor families die er ’s nachts kunnen slapen, families die nog enige finanties hebben nodigen anderen uit die niets meer hebben. Alawieten en moslims sluiten zich bij onze familie aan om ook anderen te trachten uit hun nood te helpen. Een alawietische vrouw die twee dagen mee op tocht geweest was werd zo getroffen door de christelijke overtuiging van onze familie dat ze nu ook chjristen wil worden.

Anderzijds worden de werkelijke vernielingen die rebellen alom hebben aangericht dikwijls pas echt duidelijk wanneer het leger de orde hersteld heeft. Op 21 oktober vielen rebellen het christelijke dorp Sadad binnen: 2500 families konden vluchten, 1500 families werden als menselijk schild gegijzeld. Huizen, overheidsgebouwen, hospitalen, scholen werden vernield. Ouderen, vrouwen, kinderen werden gewurgd. In een massagraf werden meer dan 30 lichamen gevonden. De Syrisch orthodoxe kerk van de hl. Theodorus werd door rebellen onteerd en ingenomen. Overal slogans  vol beschimpingen tegen christenen en het christelijk geloof. Dit veroorzaakte een nieuwe vloedgolf van christenen die emigreren.

En toch heeft deze oorlog in de Syrische bevolking ook iets goeds bewerkt. Nieuwe en onvermoede krachten werden vrijgemaakt. In het begin van de oorlog waren vele Syriërs nog onverschillig of deden mee met de algemene opinie en gaven de schuld aan ”het regime”, “de geheime diensten”, de president. Journalisten werden maar druppelsgewijze toegelaten en sterk gecfontroleerd, manifestaties verboden... Nu heeft iedereen begrepen dat buitenlandse mogendheden dit volk en land heeft willen ontwrichten om het te overheersen, waartegen ze zich nu eensgezind verzetten. Vele journalisten doen vrij hun werk in Damascus. Het volk stelt zich als één man achter de regering. Jongeren die vroeger legerdienst zouden trachten te ontvluchten komen zich nu aangeven bij het leger om het land te verdedigen en de jihadisten te verslaan. Alle geloofsgroepen staan broederlijk naast elkaar om het verraderlijk uitmoorden en verwoesten te stoppen. Vroeger werd niet in het openbaar  over politiek gesproken. De baathpartij bestuurde het land. Nu is de groei van de politieke partijen niet bij te houden en er wordt openlijk over gesproken in de café’s. Iedereen kan zich kandidaat stellen. Bij de eerste ernstige aanval op Damascus trokken de rijken weg, corrupte leiders en officieren liepen over, wachtend op de val  al Assad. De geheime diensten wilden alles controleren maar wisten niet dat er al lang tunnels gegraven waren,  massaal wapens binnen gesmokkeld werden en dat een oorlog voorbereid werd. Nu zijn de geheime diensten gezuiverd en houden zich bezig met hun wezenlijke taak: de verdediging van het land. De families waarvan soldaten als martelaren vielen worden alom geëerd en geholpen. Bij iedere aanval van rebellen groeit de wil van het volk om eensgezind met alle verschillende geloofsgroepen als één familie verder te leven. De oorlog heeft in het volk voor goed de beste  krachten van vrijheid, eenheid, broederlijk, gelijkheid vrij gemaakt.

Ook de wereld is grondig aan het veranderen. De VS, Israël, Frankrijk, UK, Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar hebben deze oorlog tegen Syrië gevoerd en verloren. Zij wisten niet dat hun verwoesting uiteindelijk de geboorte bevorderde van een nieuw land en volk. Een volk dat fier is  en zelfstandig zal blijven tegenover buitenlandse machthebbers. Als er nog een vredesconferentie van Genève 2 komt, zullen de grote mogendheden niets kunnen beslissen omtrent de huidige of de nieuwe regering. Dat zal het volk zelf doen. Hoogstens kunnen ze beslissen wat hun bijdrage zal zijn aan een land dat ze eerst verwoest hebben.

Hiermee zijn ook de verhoudingen in heel de wereld grondig aan het veranderen. De Arabische wereld laat zich niet meer leiden door de leugens van Al Jazeera. De grote meerderheid van de moslimwereld  wijst  de onmenselijke dictatuur van een radicale islam af. Tunesiërs, Egyptenaren en Libiërs willen geen corrupt bestuur van moslimbroeders  die niet geinteresseerd zijn in rechtvaardigheid en er ook niet toe in staat zijn. Het Turkse volk komt in opstand tegen het steunen van de terroristische moslimbroeders. De Franse president die er alles voor gedaan heeft om Syrië te ontwrichten en zijn president omver te werpen wordt zelf afgewezen. De machtige wereldheersers hebben hun plannen om Syrië in handen te krijgen opgegeven. Ze hebben hieromtrent helemaal geen plannen meer. Het oppermachtige Westen handelde en sprak vroeger als de “internationale gemeenschap” en is nu verschrompeld tot VS, Israël, UK, Frankrijk, 8% van de wereldbevolking. Saoedi-Arabië en Israël blijven voorlopig nog onverminderd de ontwrichting van Syrië nastreven, maar zonder de steun van hun vroegere bondgenoten. Het vreedzaam samenleven van verschillende geloofsgroepen in Syrië is voor hen een doorn in het oog.  Rusland heeft door zijn moedige inzet op politiek en vooral moreel gebied een wereldgezag verworven en daarmee veel meer bondgenoten dan het Westen. Met de bevrijding van al Sfeira heeft het Syrische leger een nieuwe beslissende overwinning behaald in het Noorden. Uit de as van de uiteindelijke overwinning van Syrië op het internationaal terrorisme zal een nieuw land en een nieuwe wereld geboren worden.

Geschreven door Gust Adriaensen om 15:21

Gedrukte kranten de dieperik in

Wanneer 20 % van de werknemers in een bedrijf op straat worden gezet, is dat altijd groot nieuws op de frontpagina's van de kranten. En in commentaren wordt geschreven en terecht over een sociaal bloedbad.

Des te opvallender is dat de reusachtige herstructurering en de enorme 'reductie' (sic), zoals CEO Ysebaert van Mediahuis, het schrappen van 205,5 voltijdse jobs wel erg eufemistisch noemde, geen frontpaginanieuws is voor de betrokken kranten. Een eigenaardige opvatting over het journalistieke metier.

Ondanks deze maatregelen (en andere zullen ongetwijfeld nog volgen) geef ik je het op een blaadje: de neerwaartse spiraal in de krantenverkoop zal, hoe spijtig ook, niet gestopt worden. En of investeren in (betalende) digitale kranten, veel succes zal hebben, valt sterk te betwijfelen.

Meer dan waarschijnlijk hebben alle krantendirecties de waarschijnlijke verkoopevolutie in de toekomst van de gedrukte kranten, al in kaart gebracht.

Dat is overigens niet zo'n moeilijke oefening, zeker niet wat de abonnementen betreft. De vooruitzichten zijn somber: abonnees zijn bejaarde mensen, mensen onder de veertig die zich abonneren, zijn zeer dun gezaaid. Dat betekent: het geleidelijk verdampen van de belangstelling voor de (betalende) gedrukte krant.

Ondertussen heeft Roularta's Gratis Pers (De Streekkrant, De Zondag en Steps) een triomfantelijk bericht omtrent de CIM-bereikstudie, de wereld ingestuurd. De Streekkrant/De Weekkrant, de grootste krant van het land, aldus Roularta, stijgt naar meer dan 2,8 miljoen lezers. Een advertentie in die (reclame)weekbladen, voegt Roularta eraan toe, bereikt nu nagenoeg evenveel mensen als een commerciële boodschap in alle dagbladen samen!

Dat is een uppercut die kan tellen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 10:55

Laat De Wever Antwerpen in de steek?

Laat De Wever Antwerpen in de steek?

Het antwoord op die vraag is, wat mij betreft, volmondig 'ja'.

Je kan een boekje vullen met straffe uitspraken van zowel de partij als de persoon over de vaste keuze voor Antwerpen: De Wever, ik, blijft/blijf zes jaar burgemeester van Antwerpen.

Maar één wat tegenvallende peiling is voldoende geweest om overstag te gaan. Intern in de partij en in de geest van de burgemeester is de beslissing al gevallen: De Wever neemt natuurlijk deel aan de Vlaamse of federale verkiezingen, zal een belangrijke rol moeten spelen in de regeringsvormingen en zal, als het meezit, in een van die regeringen  een functie opeisen.

Naar buiten toe moet omzichtiger en geleidelijker tewerk worden gegaan. De ferme uitspraken van vroeger moeten weggemasseerd worden. Partijtopfiguren als Jambon en Weyts (maar die in de populariteitspeilingen geen grond raken) zijn op dat vlak erg actief. En niet vergeten een hele geruststelling voor de Antwerpenaars: Bart zal, ook al stort hij zich helemaal in de Vlaamse of federale politiek, niet verloren zijn voor de Sinjorenstad: hij blijft natuurlijk titelvoerend burgemeester.

De grote bocht nadert stilaan zijn eindpunt. De uitspraak van Bart De Wever in Reyers Laat gisteren, is veelzeggend: 'In de politiek vallen wat je graag doet en wat je moet doen, niet altijd samen'. Versta: ik zou wel graag burgemeester blijven, maar misschien is het mijn plicht kandidaat-premier te zijn.

Tja. Dat is natuurlijk flauwekul in het kwadraat. En daarmee plaatst hij zich in de lange rij van politici uit partijen, die door Barts partij altijd 'traditioneel' worden genoemd: machtspolitici die laten uitschijnen dat ze zich beschikbaar willen stellen voor  een politieke functie uit plichtsbesef, uit missioneringsdrang, vanuit superieure ethische principes, ook al is het tegen hun zin. De Wever vergat in die uitspraak bewust of onbewust zeer waarschijnlijk één woord: partij: ... wat je moet doen van en voor de partij...

Het wordt duidelijker en duidelijker: alle partijen die in dit gezegende land iets in de pap te brokkelen hebben zijn al even traditioneel.

Ondertussen begin ik me serieus zorgen te maken over Siegfried Bracke, die sinds zijn passage in Mol, eigenlijk toch een bijzonder plekje in mijn Kempens hart heeft ingenomen. Bracke is zo goed als verdwenen. Mag hij van de echte partijbazen nog altijd niet uit zijn strafhoekje? Laat je niet doen Sieg!
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:21

Het ontnemen van onderdak aan weerloze mensen: een schande

Ter overweging aan Kir en consoorten:


Matteüs, 25 (31-46)

Dan zal de Koning zeggen tegen wie rechts van hem staan: Mijn Vader heeft u gezegend. Kom en neem het koninkrijk in ontvangst dat voor u bestemd is vanaf de schepping van de wereld.

35� Want ik had honger en u gaf mij te eten, ik had dorst en u gaf mij te drinken, ik was een vreemdeling en u verleende mij onderdak,

36� ik was naakt en u gaf mij kleding, ik was ziek en u verzorgde mij, ik zat gevangen en u kwam mij bezoeken.

37� En de rechtvaardigen zullen hem vragen: Heer, wij hebben u nooit hongerig of dorstig gezien; hoe hebben we u dan te eten en te drinken kunnen geven?

38� We hebben nooit gezien dat u vreemdeling was of dat u naakt was; hoe hebben we u dan onderdak kunnen verlenen en kleding kunnen geven?

39� We hebben nooit gezien dat u ziek was of in de gevangenis zat; hoe hebben we u dan kunnen bezoeken?

40� Dan zal de Koning antwoorden: Ik verzeker u: al wat u gedaan hebt voor een van mijn broeders hier, hoe onbelangrijk hij ook was, dat hebt u voor mij gedaan!

41� Daarna zal hij zich richten tot wie links van hem staan: Ga weg van mij, vervloekten, naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen!

42� Want ik had honger en u gaf mij niet te eten, ik had dorst en u gaf mij niet te drinken,

43� ik was een vreemdeling en u verleende mij geen onderdak, ik was naakt en u gaf mij geen kleding, ik was ziek en ik zat in de gevangenis en u verzorgde mij niet.

44� Dan zullen ook zij hem vragen: Heer, we hebben nooit gezien dat u honger of dorst had, dat u een vreemdeling was of dat u naakt was, dat u ziek was of in de gevangenis zat, hoe hadden we u dan kunnen verzorgen?

45� En hij zal antwoorden: Ik verzeker u: toen u niets deed voor een van deze mensen, ook al was hij onbelangrijk, toen deed u niets voor mij!

46� Zij zullen eeuwig gestraft worden, maar de rechtvaardigen zullen eeuwig leven.�

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 13:06

Wetsontwerp van Herks parlementslid valt in handen van Obama

:-D

Nadat Kim Geybels met haar hotpants, alweer een hele tijd geleden, de woede opwekte van Siegfried Bracke, steelt nu een ander NVA-parlementslid de show.

De lieflijke maar tot nu toe totaal onbekende Karolien Grosemans uit Herk-de-Stad had de voorbije jaren gezwoegd op een wetsontwerp omtrent de veiligheid op het internet. Ze was uitermate fier op haar werkstuk, dat de perfectie benaderde maar ze wilde het toch aan een laatste controle door een IT-expert onderwerpen.

Komt die mail, zo heeft pientere Karolien uitgevlooid, toch wel terecht bij die verfoeilijke Amerikaanse NSA-spionnen!

Een paar seconden later ligt dat excellente Belgische wetsontwerp, inclusief Karoliens foto,  op tafel in de Oval Room van het Witte Huis en buigt Barack Obama er zich uiterst geïnteresseerd over.

Wat beleven we toch allemaal! Die sloeries van NSA-agenten plus de Amerikaanse president, snuffelen niet alleen in het gsm-verkeer van Angela Merkel maar ook in dat van Karolien Grosemans uit Herk-de-Stad!!

Foei, foei, foei!!!
Geschreven door Gust Adriaensen om 20:33

Pater Daniël Maes over Syrië

VI/63

Vrijdag 25 oktober  - vrijdag 1 november 2013

De maskers zijn gevallen maar het drama gaat  verder

De gevechten die vrijdagavond rondom ons begonnen,  werden uiteindelijk verderop uitgevochten.  Zo hebben we in onze schuilplaats een niet al te onrustige nacht gehad. We verwachten dat de opruiming in onze streek (Qalamoon) nabij is, hopelijk met het einde van de barbaarsheden en het herstel van de veiligheid en vrede voor allen. En dat zeggen we nu al een jaar lang. Bovendien is het best mogelijk dat het leger ons dorp voor het laatst bewaard, omdat het een heel speciaal  smokkeldorp is. Dan duurt het dus nog langer vooraleer de rust hersteld is.

Inmiddels hebben duizend rebellen met wagens en machinegeweren  het politiecommissariaat van Sadad (25 km hier vandaan)  ingenomen, alsook de officiële gebouwen, het hospitaal en de post. Drie christenen werden vermoord en verschillende kerken beschadigd. Wie kon is gevlucht. Ook het naburige Hofar is door rebellen ingenomen.  Een 1.500 mensen, vooral ouderen,  vrouwen en kinderen werden gegijzeld, afgesloten van elektriciteit en water. Ze trachten te overleven met wat ze nog binnen hun bereik hebben (voor de laatste ontwikkelingen zie verderop).

En de ellende houdt nog niet op.  Zaterdagmorgen wordt het bericht verspreid dat  het Jezuïetenklooster van Sint Vartan in Aleppo ingenomen zou zijn door meer dan 2000 takfiristen (soennieten die iedere afwijking van het soennisme radicaal willen uitroeien). Het ligt in de wijk van Midane als een buffer voor de christelijke wijk. Het is een  noodkreet  aan de wereld en een vraag om gebed.  Zij hopen dat het leger hen nog kan bevrijden. (Le Veilleur de Ninive, Alep, le couvent Saint Vartan…). Hierover krijgen we verder geen bevestiging.

Al is onderhand wel duidelijk wat hier gaande is, de westerse onverschilligheid blijft  pijnlijk. De Tunesische overheid heeft terloops toegegeven dat er 800 van hun landgenoten hier vechten. Uit meer betrouwbare bron blijkt dat er niet minder dan 17.000 tot de tanden toe gewapende Tunesische fanatiekelingen in Syrië actief zijn, buiten de vele anderen! Naast de Alawieten en de Syriërs in het algemeen,  worden wel degelijk de christenen geviseerd. Tientallen christelijke dorpen zijn systematisch aangevallen, verwoest of uitgemoord. Het  doel is het meest kostbare patrimonium van de menselijke beschaving en van het christelijke geloof uit te roeien. Dit hoort tot de eindstrijd. Maaloula vormt met zijn gebuur de enige twee dorpen waar nog Aramees gesproken wordt. In één school in Maaloula werd tot voor kort Aramees onderwezen. Nu is de directeur overleden. Hafez, de vader van de huidige president was zeer gehecht aan deze school omwille van de grote culturele waarde. Het Aramees wordt hier beschouwd als de taal van Abraham en de taal van Jezus, waarmee het Hebreeuws, het Arabisch en het Syriac verwant zijn. En Sadad is een Syriac orthodox dorp uit het tweede millennium voor Christus.

Ook de westerse waanzin gaat voorlopig nog door

De westerse media, politici én christenen blijven voorlopig nog grotendeels de voorgeschreven leugens  herhalen om de vernietiging van Syrië en de uitroeiing van de christenen te bespoedigen.  Je kent het refrein inmiddels wel. Alle massaslachtingen zijn het werk van die baarlijke duivel van een president met zijn gruwelijk leger en als barbaarsheden van gewapende groepen te opvallend zijn eindigen ze hun verhaal eenvoudig met: “het is niet geheel duidelijk wie achter de aanslagen zit”.  En zo blijft het westen en zijn bondgenoten de criminaliteit voorlopig nog toedekken. In een westers artikel (het vermelden niet waard) over de jongeren in Damascus, die zich georganiseerd hebben onder de slogan “over ons lijk” worden dezen smalend vergeleken met  primitieven die zichzelf willen offeren voor een dictatoriaal stamhoofd dat ze als god vereren! De betreffende journaliste heeft geen enkel besef van hun ware motieven, noch van wat hier gebeurt en evenmin  van de eenheid, diep geworteld in het Syrische volk dat zich als één familie tot het uiterste zal verdedigen. Ondertussen kan de “oppositie”  een deelname aan de vredesconferentie van Genève 2 rustig blijven afwijzen omdat ze zogenaamd niet willen onderhandelen met een president en regering die volgens hen de oorzaak van alle ellende is in Syrië. Hiermee verliezen ze bij sommigen wel wat gezag. Immers  wie niet wil onderhandelen toont dat hij geen vrede wil. Er zijn evenwel nog genoeg anderen die denken dat de “oppositie” groot gelijk heeft. Zodoende kiezen ze er voor niet mee te doen om ondertussen met alle geweld de moorden en verwoestingen te kunnen opvoeren. Ook de officiële vredesgezant Elakhdar al-Ibrahimi heeft gemeend de dubbelzinnige rol van de UNO te moeten steunen en de rebellen een flinke duw in de rug te geven door te verklaren dat 40 jaar bestuur van de Assads nu wel genoeg is. Hij werd evenwel onmiddellijk en resoluut teruggefloten door Syrië,   Rusland en anderen.  Het is immers niet aan hem, als vreemde eend, om te  beslissen hoe er hier bestuurd  moet worden. Hij heeft nu zijn les geleerd en er zich bij neergelegd dat alleen het Syrische volk   het recht heeft over de huidige én toekomstige regering te  beslissen zonder enige regionale of internationale inmenging. Ondertussen gaan moorden en aanslagen verder, vooral gesteund door Saoedi-Arabië en Turkije. De eersten zijn woedend omdat Amerika niet meer openlijk wil meehelpen om Syrië klein te krijgen. En wanneer bedoeïenen en kamelen woedend zijn, kunnen ze dat heel lang volhouden.  Gelukkig zet Saoedi-Arabië zich hiermee zelf steeds meer buiten spel en werkt het aan zijn eigen ontbinding. Vrouwen, nog wat geduld, misschien krijgen jullie toch nog de kans om met een auto te rijden in dit koninkrijk! En Turkije heeft zulk een massa fanatiekelingen  aan de grens met Syrië verzameld dat ze tevens een gesel en reëel gevaar vormen  voor eigen land. En dan Qatar, de gewichtige kabouter, die  zijn heftigheid tegen Syrië al flink verminderd heeft. Hij denkt meer aan eigen economische belangen. Hij voorziet dat hij toch niet aan tafel zal kunnen zitten met zijn grote vrienden om de Syrische koek onder elkaar te verdelen en wil daarom nu Syrië als belangrijk transitland niet helemaal verliezen. Ook Frankrijk, een grote promotor van de ontwrichting van Syrië begint de trappers te verliezen. Nooit eerder  was een Franse president zo onpopulair. Hij heeft er alles aan gedaan om met de grofste leugens de Syrische president  omver te werpen. Nu krijgt hij van hetzelfde laken een broek. En de Fransen hebben daarvoor niet eens leugens nodig. Als er een radicale ommekeer naar rechts komt zou Frankrijk de banden met de NATO wel eens kunnen verbreken  en zal er aansluiting gezocht worden met een op geestelijk gebied rijkere bron, Rusland. Dan is er meteen hoop dat een radicale islam aan banden wordt gelegd, een op hol geslagen Amerikaans individualisme en neoliberalisme verdreven wordt, samen met het homohuwelijk, de gendergekte en de mensonwaardige  veterinaire manipulaties met het menselijk leven. Het kan nog spannend worden.

Christenen, samen met alle mensen van goede wil, sta op!

Het wordt tijd dat christenen, samen met alle mensen van goede wil, opstaan en zich verenigen om het kostbaarste erfgoed van  de menselijke en christelijke beschaving te verdedigen!

Zaterdag wordt buiten de  Syrisch orthodoxe kathedraal van Sint Joris te Damascus een indrukwekkende avond- en gebedswake gehouden met kaarsjes en plakkaten  in solidariteit met de door terroristen gegijzelde christenen van Sadad. Deze wake is een onderdeel van vijf dagen ononderbroken gebed. Syriërs van allerlei geloofsstrekkingen alsook moslims en moskeeën nemen er aan deel. Mgr. Matthew Khoury, secretaris van de Syrisch orthodoxe patriarch doet een oproep aan alle naties die tot heden Syrië en zijn heldhaftige soldaten hebben gesteund in hun moedige  strijd tegen het internationaal terrorisme. Tevens roept hij alle internationale mensenrechtenorganisaties op om nu in dit dramatische uur achter Syrië te staan. Zondagavond zien en horen we op tv dat het leger het dorp Sadad is binnengetrokken. De tientallen  vrachtwagens, die de opstandelingen hadden buit gemaakt, werden door rebellen hier in Qâra  heroverd en teruggegeven aan de priester van Sadad. Er zijn  in het dorp  veel verwoestingen aangericht aan huizen en kerken. Bovendien heeft het leger twee massagraven gevonden van 30 vermoorde mannen, vrouwen en kinderen. De  rebellen hebben  ook jacht gemaakt op een gepensioneerde generaal, Matanius Karyaks Kasis, die een  symbool was van heldenmoed. Hijzelf was echter in een ander dorp. Zijn broer werd wel gevonden en vermoord.

Voor ons is het een gelegenheid om onszelf nog striktere veiligheidsregels op te leggen en tegelijk nog intenser te bidden. We hebben nu ook op onze bij uitstek vrije zondag een doorlopende aanbidding met uitstelling van het Allerheiligste Sacrament voorzien, mét aanbidding tot middernacht,  in het vaste geloof dat daar een kracht van uitgaat voor allen.   Ook de volgende dagen houden we deze vorm van gebed aan,  opdat de mussalaha (verzoening) over heel Syrië bevrijdend werk zou kunnen doen. We wisten dat er opnieuw zou geprobeerd worden om in Muadamiyet (voorstad van Damascus) de nog gegijzelden vrij te krijgen nadat de vorige poging zo dramatisch mislukt was door plotse aanvallen van de rebellen die een valstrik hadden opgezet (zie vorige berichten). Natuurlijk zijn we zeer blij wanneer we dinsdagavond al mogen vernemen dat er nog eens 2300 vrouwen en kinderen vrijgekomen zijn. We zien ze op tv. Sommigen lachen, anderen wenen, ouderen strompelen, zieken worden gedragen. Ziekenwagens en autobussen staan klaar om hen naar een tijdelijk onderkomen te brengen. En ja, we zien ook hoe mensen moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel om de hals vallen. Indien hier enkel Syrische rebellen actief zouden zijn dan was de oorlog vlug voorbij. Bovendien heeft de president een algemene amnestie afgekondigd voor Syrische opstandelingen die de wapens neerleggen en zich overgeven. Het groot gevaar komt van de tienduizenden buitenlandse extremisten, gesteund door buitenlandse grootmachten die enkel komen om dood en vernieling te zaaien en uiteindelijk “Groot Syrië” te herstellen, maar dan als een strikt islamitische staat (omvattend Jordanië, Israël, Palestina, Libanon,  ongeveer de helft van Turkije en Irak), de ISIS (Islamitische Staat van Irak en Syrië). Deze strijders van ISIS zijn ook Raqqa binnengevallen, hebben het kruis op de kerk vernield en vervangen door hun vlag en zeggen er een moskee van te zullen maken. Deze strijders liggen zelfs overhoop met al Nousra.

Tekens van hoop

In Beiroet heeft het eerste algemeen congres voor de christenen van het oosten plaats gevonden. De initiatiefnemer dr. Faoud Abou  Nader wil de aandacht vestigen op de noodzaak van de aanwezigheid van de christenen in het oosten. Ze zijn  niet alleen de oorspronkelijke bewoners maar zij dragen ook op heel bijzondere wijze bij aan de cultuur, literatuur, wetenschap, economie en een harmonieus sociaal leven van het land waar zij wonen. Zij  zijn de voornaamste bewerkers van de vrede. Zij verdienen gehoord en gecontacteerd te worden. Met het verdwijnen van de christenen in het oosten staan de waarden van de menselijke beschaving op het spel: vrijheid, gelijkheid, rechtvaardigheid, menselijke waardigheid… Op de vraag hoe het westen hiervan overtuigd kan worden antwoordt de initiatiefnemer met een wedervraag: hoe kan de islam  in het westen vreedzaam geïntegreerd worden wanneer in het oosten de christenen verdwijnen?  Er waren vertegenwoordigers van 14 oosterse kerken aanwezig, vanuit gans het Midden Oosten, Turkije, Iran, Egypte en Marokko.

Het laatste succesvolle initiatief van de mussalaha-beweging omtrent de bevrijding van gegijzelden, werd ruim in de media verspreid. Zelfs kwam moeder Agnes-Mariam blijkbaar met een kort interview op de VRT 1 in het woensdagmiddagnieuws, zoals  vrienden ons enthousiast meldden. Ze verdient het ook. Zij is het die met het grootste gevaar voor haar eigen leven (nu nog!) telkens het initiatief neemt (weliswaar op het smeken van de mensen zelf) om persoonlijk met de rebellen contact te nemen. Bovendien is het VRT nieuws in verband met Syrië de laatste dagen objectiever aan het worden. Proficiat, doe zo voort.

Het nieuws van de plaatsing van ’s werelds grootste Christusbeeld in Saidnaya begint door te dringen. De gedachte ontstond in 2005 bij patriarch Ignace IV van Antiochië. De Russische stichting “Geestelijke erfenis van St. Paulus” en de Theologische Academie van Moskou namen het initiatief.   Een 39 meter (2 x zo hoog als onze Romeinse toren!)  bronzen beeld werd vervaardigd door de Armeense kunstenaar Artush Papoian. Het beeld werd geplaatst op 14 oktober 2013 (een feestdag van Maria bij de orthodoxen), daags nadat de paus de wereld toegewijd had aan het Onbevlekt Hart van Maria. Sommige wegen en gebieden werden gecontroleerd door de rebellen. Afgevaardigden van de Russische en Oekraïense Orthodoxe kerk konden zowel van de rebellen als van het leger een driedaagse staakt-het-vuren bereiken. En er werd gedurende drie dagen werkelijk niet geschoten! Het beeld werd geplaats op de 2.100 m hoge berg “van de Cherubijnen”, een heilige plaats zowel voor joden, christenen als mohammedanen. Het beeld draagt de titel: “Ik ben gekomen om de wereld te redden”. De monumentale en zegenende Christus in Syrië is tevens zichtbaar  in  Jordanië, Israël, Palestina en Libanon. Heer, laat UW RIJK nu komen in Syrië, in het Midden Oosten, in heel de Arabische wereld, in Europa, in Amerika, in Afrika, in Asië, in heel de wereld!

Geschreven door Gust Adriaensen om 07:48

Arcen aan de Maas

Arcen en omgeving 16 oktober-18 oktober

 

Een boeket van tien haiku’s

 

geïnspireerd door een prachtige wandeldriedaagse

 

--------------------------

                                                         Hotelgast bij het venster

 

De melkbleke zon

Zinkt weg in de trage Maas.

De herfst is alom.

 

 

De Hamert

 

De kudde schapen

Graast onverstoorbaar verder.

Ons bestaan telt niet.

 

Ruïne Bleyenbeek

 

Bouwval Bleyenbeek

Vol ijver gerestaureerd.

Verlangen naar toen.

 

Het Lange Ven

 

De bossen gerooid,

De slenk van het Lange Ven:

Herschep het landschap.

 

Uitkijktoren

 

De uitkijktoren:

Weids zicht over het Maasland.

De kerktorens wiegen.

 

Het Quin

 

Schotse Hooglanders

Spiegelen zich in het ven.

Een voorbeeld van zen.

Afferden

 

Het dorp Afferden:

De stroom, de grens, een kapel:

Wereld en hemel.

 

Duvelskuul

 

Zie een klapekster

Hoog in de berk bij het ven!

Blijft hij er zitten?

 

Het Schuitwater

 

Gelach vult het bos.

De boomklever slaat alarm.

Te late stilte.

 

Broekhuizen

 

Terras aan de Maas.

De veerpont vaart heen en weer.

De herfstavond valt.

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 16:24

De Red Star Line: miserie en hoop

                                            





                                          

                                             De Red Star Line
                                  start tocht in de Scheldebocht:
                                           een spoor van tranen.




Een bezoek aan het recent geopende museum in de vroegere gebouwen van de Red Star Line op het Eilandje in Antwerpen loont zeker de moeite. De bezoeker volgt de verschillende stadia van de landverhuizers gedurende de eerste decennia van de 20ste eeuw op hun tocht van hun geboorteplek naar Amerika of Canada.

Prettig voel je je daarbij niet. De overheersende indruk is verontwaardiging en medeleven. Want het overgrote deel van de mensen die met een der schepen van de Red Star Line de Atlantische Oceaan overstaken, verhuisde omwille van extreme armoede en harde vervolging.

Zij stroomden samen in Antwerpen, vanuit Oost-Europa en ja, ook vanuit het verpauperde Vlaanderen, werden gedesinfecteerd en gekeurd als vee, bedrogen en uitgebuit door (Antwerpse) huisjesmelkers en ticketmarchands. Families werden gescheiden of teruggestuurd: een onverbiddelijke, onmenselijke wereld.

De klassentegenstellingen van de maatschappij werden op de veel kleinere oppervlakte van het schip in stand gehouden en waren daardoor veel scherper en schrijnender.

Alleen de hoop op een beter leven in de Nieuwe Wereld hield deze mensen overeind. Maar voor velen bleek Amerika niet het paradijs te zijn. Zij kwamen in een realiteit terecht die vaak al bijna even hard was als degene die ze ontvlucht waren.

De Antwerpse dichter Karel van den Oever (1879-1926) heeft in zijn gedicht 'Dinska Bronska', de onzekerheid, kwetsbaarheid, weemoed, hoop van een jonge migrante uit Oost-Europa, mooi uitgedrukt.

DINSKA BRONSKA

Uit een oud dorp,
- kameelbruin als de steppe -
uit Plocka,
kwam Dinska Bronska.
Haar hoofddoek was pruisisch-blauw
en haar haar vlas-geel;
ook waren haar ogen blauw
als fjord-water.
Zij rook naar knoflook en spar,
zij droeg laarzen
en ging zeer zwaar en gauw.
In het "Hotel Lapland" zat zij
bij een tafel aan het straat-raam
zij schreef 'n brief.
Een haarlok viel laag op haar rode kaak
en zij stak haar tong uit,
want ze schreef moeilijk die brief
en daaronder "Dinska Bronska", haar naam.
Ze stak ook de penstok in haar mond
en zocht met haar ogen langs het plafond.
Op het papier waren 'n inktvlek
en groot gestompel van letters:
zij kocht het voor tien centiem
in de kruidenierszaak
over het hotel.
Er was 'n beetje inkt aan heur kaak.

O, Dinska Bronska;
gij vertrekt naar Canada:
de verroeste stoomboot wacht langs de kaai.
Gij laast op een almanak
der "Red Star Line"
dat Canada grotere appels,
o, hoger en geler koren heeft dan Plocka.
Het moet in Canada veel beter zijn!

O, Dinska Bronska,
met je zeer dikke vingers:
je schrijft zo moeilijk die brief.
Je ogen zoeken vliegen op het plafond.
"Moj Boze!"
Er zit 'n tranen-veeg,
o zo verdrietig,
van je blauwe ogen naar je mond.

O, Dinska Bronska!

Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00

De calvarieweg van Siegfried Bracke

Ja, ik heb echt te doen met Siegfried Bracke. Sinds hij zich in de politieke arena waagde, is het allemaal misgelopen. Was hij toch maar bij de VRT gebleven. Een groot aantal collega's lustte hem weliswaar rauw en vele kijkers vonden hem een bekakte betweter, maar er was toch ook respect voor zijn vakkennis.

En nu? Nu wordt met Sieg de vloer aangeveegd en moet hij van zijn eigen partij geregeld door het stof kruipen.. 't Is om compassie met hem te krijgen.

 

Het begon al direct nadat hij zich tot verbijstering van al wie hem zelfs maar een beetje kende, bekeerde tot het Vlaams-nationalisme. Waren er toch een aantal vroegere collega’s die zich herinnerden dat Sieg jarenlang lid geweest was van de SPA en van het ABVV! En dat hij, godbetert, onder de schuilnaam Valère Descherp vele scherpe artikels voor een socialistisch tijdschrift had geschreven. Het ergste aan die affaire was eigenlijk dat een paniekerige Bracke dat allemaal aanvankelijk loochende, het later moest toegeven en dus prompt het etiket ‘leugenaar’ opgekleefd kreeg.

De niet onaardige mevrouw Kim Geybels bracht korte tijd nogal wat opwinding teweeg in NVA-kringen. Die opwinding bereikte een hoogtepunt, ook in de media, toen Siegfried Bracke, forse kritiek, net zoals Valère Descherp in zijn tijd, uitte op haar weinig verhullende kledij.
 Geybels had in een interview met de VRT een hotpants aan en zedenmeester Bracke vond dit te uitdagend en sexy voor een senatrice. Siegfried ontketende zowel buldergelach als woede. Zeker de feministische vrouwen konden er niet echt mee lachen. Bracke zelf werd door de grote baas terechtgewezen en moest met hangende staart op zijn woorden terugkomen.

 

En dan was er het beruchte onderbroekenincident. Brackes ambitie was burgemeester van Gent te worden. Hij moest dus inwoner van Gent worden. Een onderkomen huren in Gent en er zich laten inschrijven: geen probleem. Maar iedereen, en zeker de Mollenaars, konden constateren dat Siegfried bijna uitsluitend in Mol paradeerde. De Gentse politie deed wat ze moest doen: controleren of Bracke ook effectief op zijn Gentse adres woonde. Bij dat onderzoek werd ook nagegaan of Sieg voldoende ondergoed in huis had om op een fatsoenlijke manier tussen zijn toekomstige Gentse kiezers te komen. Een en ander leidde tot grote verontwaardiging van Bracke en tot immense hilariteit bij de goegemeente. Of zijn woonperikelen er iets mee te maken hadden, is niet zeker, maar hij leed in ieder geval een smadelijke verkiezingsnederlaag tegen zijn socialistische rivaal.

 

Brackes ‘roadshow’ doorheen Vlaanderen, die met een berg cijfertjes en diagrammen moest aantonen hoe slecht de federale regering wel bezig was, leverde aanvankelijk enkele berichtjes in de media op, maar verzandde al vlug in totale onverschilligheid. Geen kat weet of hij er nog mee bezig is.

 

Met zijn stellingname dat confederalisme als doel niet zo belangrijk is, maar dat het accent op het sociaal-economische moet liggen, haalde Siegfried wel uitgebreid de pers. Maar de pret duurde niet lang. Hij werd op een vernederende wijze door zijn  grote baas teruggefloten: ‘Siegfried is een beetje stout geweest’. En Bracke kroop terug in zijn hok.

 

Maar Bracke is een vrije vogel, lang kan hij niet zwijgen en dat siert hem eigenlijk. Het Leuvense studentenblad Veto vertrouwde hij toe dat hij niet zo veel opheeft met vlaggen, ook niet met de Vlaamse, en zeker niet als dergelijk ‘vod’ in de wielen van coureurs terechtkomt. Nationalistisch Vlaanderen stond op zijn kop. Heiligschennis. En eens te meer moest Siegfried vliegensvlug zijn excuses aanbieden.

 

En het laatste vervelende akkefietje is dat Bracke zware kritiek had op de VRT, terwijl hij nog altijd op de loonlijst van de openbare omroep staat. Ongehoord, zeiden verscheidene politici. ‘Hij zou ontslag moeten nemen’, zei Open VLD’er Tommelein, ‘nu hij eigenlijk nog personeelslid is, kan dergelijke kritiek deontologisch niet.’

 

En zo sukkelt Siegfried Bracke van het ene incident in het andere. Politiek? Een hondenstiel.

 

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:34

Manu Keirse over pijn en verdriet

Manu Keirse verzorgt op uitnodiging van DF-Retie, op maandag 28 oktober om 20 uur in GC Den Dries, een lezing over 'Helpen bij pijn en verdriet'.

Manu Keirse heeft een carrière als hoogleraar achter de rug en schreef een aantal veel gelezen boeken, o.a. 'Vingerafdruk van Verdriet-Woorden van Bemoediging', 'Stil Verdriet', 'Kinderen helpen bij verlies'.

Keirse is een begenadigde spreker en weet zijn toehoorders te boeien van het begin tot het einde.
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:52

De enige keuze voor een beschaving

Paus Franciscus:


'Een maatschappij die kinderen in de steek laat en de bejaarden marginaliseert, snijdt haar wortels door en verduistert haar toekomst. Wanneer een kind verlaten  en een bejaarde gemarginaliseerd wordt , is dat niet alleen een onrechtvaardige daad maar het demonstreert ook het falen van die samenleving. Een beschaving kan geen andere keuze maken dan zorg dragen voor kinderen en ouderen.
'
Geschreven door Gust Adriaensen om 13:58

Pater Daniël Maes over Syrië

VI/62

Vrijdag 18 – 25 oktober 2013

Satanische machten actief

Bij het zien van het toenemend geweld in Syrië is de bekoring van moedeloosheid dichtbij.  Het leger verricht heldhaftig werk door in heel het land haarden van terroristen op te ruimen. Deze rebellen hebben op meerdere plaatsen alawieten gevangen genomen en hen als slaven verplicht  tunnels  te graven, waarna de arbeiders gewoon worden afgemaakt. Sevra Baklaci, een Turkse journaliste heeft deze nieuwe gruwel van de terroristen onthuld en wordt daarom nu met de dood bedreigd. Kilometers tunnels zijn door het leger ontruimd. Toch lijkt dit werk soms op de wijze waarop wij vroeger een oude  fietsband plakten: hadden we een gat gedicht, dan loste de band weer op een andere plaats. En dat was onschuldig werk. Nu gaat het telkens om tientallen doden en een veelvoud aan gewonden. Zondag zien we op tv hoe in Hama een verschrikkelijke aanslag 37 doden eist en een veelvoud aan gewonden. Ondertussen gaan de aanslagen in Irak en elders eveneens dagelijks door. En ’s maandags wordt ons dringend gevraagd te bidden voor Sadad en zijn christenen, een dorp nauwelijks 25 km hier vandaan. Daar zijn nu rebellen binnengevallen. De toestand openbaart op tragische wijze de onbekwaamheid en vooral de dubbelzinnigheid van UNO-instellingen. Rebellen die in Syrië massaslachtingen verrichten en aanslagen plegen worden met geen vinger aangewezen. Wel horen we  dramatische oproepen tot een ‘staakt het vuren’ om het leger te verlammen en de criminelen te laten verder doen. En de officiële plicht van de ‘seksuele jihad’ voor meisjes en vrouwen,  vooral vanuit Saoedi-Arabië en Qatar, om in Syrië prostitutie te komen bedrijven in naam van de godsdienst als aanmoediging voor de terroristen, is een schande en een ontwrichting van het land, waarover geen enkele officiële instantie één woord rept. Turkije (de grootste gevangenis ter wereld voor  vrije meningsuiting) en Saoedi-Arabië (op politiek gebied de meest onbeholpen staat) krijgen alle kans en tijd om hun moorden en vernietigingen in Syrië verder te zetten. De chef van de Nationale Syrische Coalitie, Georges Sabra heeft beslist niet deel te nemen aan de vredesconferentie van Genève 2. Wat kunnen we verwachten van de vergadering in Londen vorige dinsdag van 11 westerse en Arabische landen die tot heden alles gedaan hebben om Syrië te ontwrichten maar zichzelf wel ‘vrienden van Syrië’ noemen. Zij gaan nu zogenaamd de oppositie overtuigen om aan Genève 2 deel te nemen! Ondertussen wordt alle aandacht afgewend naar de zogenaamde westerse overwinning op de chemische wapens  in Syrië. Om de werkelijkheid nog meer toe te dekken krijgt de betrokken organisatie de nobelprijs voor de vrede. Daarbij heeft de officiële onderzoekscommissie nog steeds niet één woord gezegd over de werkelijke schuldigen aan die vreselijke gifgasaanval in Ghouta  op 21 augustus. Ze proberen zo lang mogelijk de schijn overeind te houden alsof de Syrische  regering schuldig zou zijn. Toch gaan de onthullingen verder. Vier families die de massale  slachtingen en ontvoeringen door rebellen op 4 augustus in Lattakia (waar de westerse media in alle talen over zwegen) overleefden, hebben nu een officiële aanklacht ingediend en getuigen dat ze op de beelden van de gifgasaanval in Ghouta hun gekidnapte kinderen herkennen! Neen, deze zaaiers van haat en dood werken niet enkel voor menselijke motieven maar spelen mee in een wereldstrijd, geleid door satanische machten, die alle waardigheid in de mensenfamilie willen vernietigen.

Ondertussen hebben we meer details vernomen van de dramatische bevrijding vorige week van de gegijzelden in Muadamiyet-al-Cham (zie vorig bericht). Er zijn uiteindelijk 5000 mensen bevrijd geworden. De vechtersbazen  wilden echter niet dat nog meer mensen vrij kwamen. Moeder Agnes-Mariam zei dat het om te wenen was bij het zien van sommige uitgemergelde vrouwen en kinderen. En verder, dat zij werkelijk in doodsgevaar verkeerden maar uiteindelijk wilde de meest gezaghebbende onder de rebellen dat moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel vrij konden terugkeren. Een unieke foto is wel deze waarop rebellen en pro-regeringssoldaten samen olijven eten, als teken van vrede. Vrede is mogelijk in Syrië.

En dat moeder Agnes-Mariam niet alleen maar doodsbedreigingen en laster krijgt bleek deze week. Ze  werd uitgenodigd door de Nobelprijswinnaars die in Polen vergaderden. Het is te verwachten dat hieruit nieuwe initiatieven zullen voortkomen om de vrede in Syrië te bevorderen.

Hoop zaaien

En nogmaals geeft president Bachar al Assad in een interview met de Al-Maydeen tv de juiste visie op de werkelijkheid. Op waardige wijze toont hij zijn vastberaden wil om land en volk te blijven beschermen tegen het vernietigend internationaal terrorisme. Rustig en beheerst spreekt hij over de verraderlijke rol die de verschillende buitenlandse machten hier blijven spelen. Als de invoer van wapens, terroristen en geld vanuit het buitenland stopt, zal de Syrische crisis voorbij zijn.

Een gezin dat nauw verbonden is met ons,  woont  in Damascus bij hun moeder die weduwe is. Voor de oorlog heb ik nog bij hen gelogeerd en gemerkt hoe groot hun geloof is. Jeramana is de wijk waar nu dagelijks bommen vallen omdat de rebellen enerzijds de christenen viseren en anderzijds hier een toegang zoeken tot Damascus. Nu zegt de man dat het gebed sterker is dan tienduizenden terroristen. Hij vertelt hoe zij allen op wonderlijke wijze tot heden beschermd werden. De school van de jongen is door terroristen gebombardeerd. Er was enkel materiele schade. Het meisje heeft in een bombardement gezeten waarbij een deel van haar hoofdhaar gewoon werd afgesneden terwijl zij verder geen schrammetje had. Met een geleende auto van zijn broer is hij met heel zijn familie onverwachts in een kuil terecht gekomen en is overkop gegaan. Niemand van hen had enig ernstig letsel. Enkele dagen later krijgt hij net het bedrag dat nodig is om de auto te herstellen. Heel de familie blijft herhalen dat het gebed sterker is dan de aanslagen van de terroristen. Daarom verdubbelen wij ook onze tijden van aanbidding, in solidariteit met deze familie en met zovelen over heel Syrië.

In deze vreselijke oorlog zijn er werkelijk oasen. Broeder Nabil Antaki, schrijft namens de broeders Maristen uit  Aleppo een brief over de moeilijke toestand aldaar. Hun gebied  is  door terroristen afgesloten.  Toch is de situatie sinds kort verbeterd en zelf blijven ze, zolang ze kunnen, zorgen voor een driehonderdtal gezinnen: met voeding, kleding en onderwijs. Onze leuze is, schrijft hij, hoop zaaien. En dat ligt in de lijn van het Woord Gods van deze 29e zondag: met vertrouwen volharden in gebed, geloof, hoop en liefde, over alle ontgoocheling heen.

Ons dagelijks leven

We zijn allen deze oorlog – vergeef me het woord – kotsbeu: het dag en nacht waken, de beperkte bewegingsvrijheid, onze schuilplaatsen… Toch trachten we ons leventje zo aangenaam mogelijk te laten verlopen met volgehouden gebed en werk. Dagelijks is er de gewone zorg voor het eten. Vrijdags is het erg sober en ‘s zondags is het wat feestelijker. Het onderhoud of herstel van de gebouwen gaat verder. De oogst van de tomaten is bijna voorbij. Op het grote terrein zijn de amandelen al geoogst. We kunnen het zelf niet meer, omwille van de grote onveiligheid. Arbeiders van het dorp hebben ongeveer vijftig  zakken met amandelen binnen gebracht. Inmiddels zijn ze al aan de olijvenoogst begonnen. Het schilderen van iconen gaat ook verder. Er is een opdracht  uit Libanon om een grote kruis-icoon met allerlei symbolen te versieren. De theologische vorming en de ‘geestelijke’ lessen gaan verder. Ook met de lessen Arabisch doen we zo goed mogelijk verder. vervolgens wordt gezorgd dat de kinderen hun lessen, vorming en ontspanning krijgen. En ondertussen zijn de voorbereidingen op Kerstmis al begonnen. Half oktober werd het kerstmateriaal al verzameld en boven gehaald. Zoals naar gewoonte wordt ongeveer voor alle kamers en ruimtes buiten een originele kerststal en kerstversiering voorzien. Dit wordt heel geleidelijk uitgebouwd. Een zuster is nogal handig in een soort modelbouw met karton. In de hal beneden zie ik de voorgevel van de abdij van Postel al verschijnen.

Creatief, moedig en gedurfd

Afgevaardigden van de Russische en Oekraïense  orthodoxe kerk hebben op een 2.100 m. hoge berg in Saidnaya een monumentaal  Christusbeeld opgericht. Het 39 m. hoge bronzen beeld draagt de titel: “Ik kwam om de wereld te redden”. Het is een initiatief van de  Theologische Academie van Moskou en de Russische stichting “Geestelijke erfenis van St. Paulus”. Het beeld van Christus is zichtbaar in  Jordanië, Israël, Palestina en Libanon!

Is het te verwonderen dat 50.000 christenen van Qalamoun (onze regio, ten N. van Damascus) het Russisch staatsburgerschap hebben aangevraagd?  Zij profiteren van de mogelijkheid in de Syrische grondwet om een dubbele nationaliteit te hebben. Zij willen niet direct weg maar vinden het een eer om de Russische nationaliteit te bezitten nu het westen  onverminderd terroristen blijft steunen die de christelijke aanwezigheid in Syrië aan het  uitroeien zijn. Zullen Syriërs en Russen zo stilaan de zeldzame wereldburgers  worden die nog reden hebben om fier te zijn op hun land, volk,  regering en president?

Terwijl ik donderdagavond dit bericht heb afgesloten begint het plots rond  21.00 u flink te rommelen. De verschillende rebellengroepen zijn elkaar aan het beschieten en bombarderen. Omdat het vlakbij is wordt groot alarm geblazen. Iedereen in de ene schuilplaats. Voor de derde keer een echt grote volksverhuizing. Omdat we woensdag en donderdagavond nachtaanbidding houden, moeten we  deze nu noodgedwongen onderbreken.

 

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 10:15

Zware tijden voor Zwarte Piet

:-(

Zwarte Piet zag er echt belabberd uit, toen ik hem onlangs tegen het lijf liep. Ook al vermoedde ik wat de oorzaak was, toch vroeg ik gewoontegetrouw: 'Alles goed, Piet?' 'Slecht, zeer slecht', was het prompte antwoord. Ik voelde dat hij zijn hart wilde uitstorten. 'Vertel op', zei ik.

'Hoe durven ze, en dan nog enkele hysterische dikbetaalde madammen van de Verenigde Naties! Mij willen liquideren.' Het schreien stond hem nader dan het lachen.

'Ik ben zwart. Et alors? Of dat kleurtje er gekomen is via mijn voorouders of door het schoorsteenroet, het zal me worst wezen. Zwart is zwart en ik ben er fier op. En ik pak er ook mee uit dat ik Sinterklaas -die is blank, et alors?- elk jaar opnieuw zo ijverig en deskundig kan helpen. Je mag het werk dat wij samen doen -met liefde, je mag me niet verkeerd begrijpen-, echt niet onderschatten. Samen. Sinterklaas is dan wel zogezegd de baas en ik de knecht, maar wij zijn echt gelijkwaardig, we kunnen ook niet zonder elkaar en de oude, goedheilig man heeft enorm veel respect voor mij. Noem ons compagnons de route én soulmates. Plus het beste voorbeeld van interraciale en interculturele samenwerking en integratie.'

Van vroegere ontmoetingen wist ik al dat Zwarte Piet intellectueel niet de eerste de beste was, in tegenstelling tot wat soms over hem gezegd en geschreven werd. Maar nu was hij toch wel enorm goed op dreef.

'Ik ben de kwaaie. Ik moet de stoute kindjes afschrikken en eventueel straffen. Ik ben de boeman. En zwart. En de combinatie van zwart en straffer zou dan weer een smet werpen op alle zwarten. Racisme! Waar halen ze het toch in Sinterklaas' naam! Ik word er zo moedeloos van. '

'Nog nooit heb ik één stout kindje in de zak gestopt. Er zijn geen stoute kindjes. Zelfs de kleinste kleuter heeft geen schrik van mij. Als mama of papa met Zwarte Piet dreigt, geeft dat alleen maar een lekker kickje bij het jonge volkje. Het verhoogt de aangename spanning en verwachting rond Sinterklaas.'

Hij richtte zich nu rechtstreeks tot mij: 'Kan jij je Sinterklaas inbeelden zonder Zwarte Piet? Ben jij ooit bang geweest voor Zwarte Piet? Heeft mijn zwarte huidskleur bij jou als kind ooit racistische gevoelens opgewekt?'

Zwarte Piet had overschot van gelijk. Bizarre surrealistische domheid was het allemaal. Maar Piet ging er wel zwaar onder gebukt.

Ik zei: 'Zwarte Piet, het waait allemaal wel over. Ze krijgen je niet weg. Je wordt van de hele heisa alleen maar sympathieker. Weet je dat de Pietitie al een paar miljoen likes heeft gekregen? En zo dadelijk zal ik ook mijn 'like' eraan toevoegen.'

Ja, hij had er weet van. Een van die likes was overigens van hem. Het succes deed hem duidelijk deugd. Zijn ogen schitterden weer.

'Het is een prachtig werk'
, zei hij vol geestdrift, 'samenwerken met Sinterklaas om alle kindertjes blij en gelukkig te maken.'

Hoopvol namen we afscheid.



Geschreven door Gust Adriaensen om 08:57

'De verantwoordelijkheid van artsen'

In De Standaard is er reeds enkele dagen alweer een groot euthanasieoffensief aan de gang. De bedoeling kan niet anders zijn dan de publieke opinie door voortdurende herhaling indoctrineren in de denkrichting van: euthanasie moet in alle omstandigheden kunnen.

En wat blijkt duidelijk? Waarvoor vanaf het begin gewaarschuwd werd: het zgn. 'hellend vlak', waarschuwing die bv. door Distelmans weggewuifd werd, is volop realiteit geworden. De vragen naar uitbreiding van de euthanasiewetgeving worden de ene na de andere op tafel gegooid: dementen, mindervaliden, psychisch zieke mensen, minderjarigen, kinderen...

Ex-senator Jacinta De Roeck, directeur Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging, zit al helemaal op het einde van de glijbaan, ongeveer op het punt waar euthanasie en abortus mekaar 'ontmoeten'.

Om euthanasie ook mogelijk te maken voor prematuurtjes en baby's, pleit zij voor een 'protocol dat aan artsen het kader geeft om een levensbeëindigende beslissing te nemen met of zonder overleg met het kind (!?) of met de ouders (!!!).

Deze ex-senator glijdt helemaal weg wanneer ze verwijzend naar 'het verhaal van kindje Ella-Louise', stelt dat een levenseinde schrijnend kan zijn 'als artsen hun verantwoordelijkheid niet meer durven te nemen'.

Daaruit kan geconcludeerd worden dat mevrouw De Roeck van mening is dat het tot de verantwoordelijkheid van artsen behoort een totaal weerloze mens te doden. Als ze dat niet wensen te doen, 'durven ze hun verantwoordelijkheid niet te nemen'.

Op het 'hellend vlak van de dood', probeert De Roeck ook de artsen mee te trekken. Als er volgens De Roeck en anderen maar een 'wettelijk kader' is, zijn alle  problemen, ook de ethische, van leven en dood opgelost. Zo simpel is het allemaal. Althans volgens de euthanasiehardnekkigen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 13:04

Nieuw leven voor de parochie

Sociologen, filosofen, politici, psychologen, spreken en schrijven over individualisering, vereenzaming, isolering, en de negatieve effecten daarvan. Vele mensen zijn zich daarvan ook bewust, praten erover, jeremiëren erover. Talloze mensen ervaren de destructieve gevolgen aan den lijve.

Oplossingen worden gezocht en voorgesteld. Misschien is een van de efficiëntste oplossingen -maar er wordt vaak bewust aan voorbijgegaan-, opnieuw aandacht hebben voor het parochieleven en erin durven investeren.

De infrastructuur en het netwerk zijn er nog altijd. En de parochie heeft precies als doel mensen uit alle rangen en standen, uit alle leeftijdsgroepen, samen te brengen en er aandacht voor te hebben. Daaraan meewerken is een progressieve uitdaging!

Worden er zich niet meer en meer mensen van bewust dat ze wel erg gemakkelijk het parochieleven de rug hebben toegekeerd, ondanks de vaak terechte kritische bedenkingen?

Wellicht is de tijd voor een heropleving van het parochieleven rijp. Ik ben er alleszins van overtuigd dat dergelijke revival, individu en gemeenschap ten goede zou komen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 10:04

'Hier treurt het weesken...'

In het prachtige omwalde stadje Elburg aan het Veluwsemeer, las ik op een vroeger weeshuis, gesticht in 1585, volgende tekst van Vondel:


Hier treurt het weesken met geduld
dat arm is dog sonder schult
en in zijn armoe sou vergaen
indien men weigerdt bij te staen.
So gij gesegent sijt van Godt
vertroos ons met uw overschot.

Geschreven door Gust Adriaensen om 11:45

Harteloosheid

Uit een ernstig onderzoek blijkt dat een groot deel van de Vlamingen vindt, dat, als er te besparen valt op de ziekteverzekering, dat het eerst moet gebeuren bij bejaarden en terminaal zieken.

Het -beschamende- resultaat van dat onderzoek verwondert niet. Het is een kenmerk van een neoliberale, (groeps)egoïstische grondstroom, die sterk aanwezig is in Vlaanderen en waarop het (voorlopige) electorale  succes van sommige politieke partijen gebaseerd is.

Het onderzoek bewijst ook, aldus journalist Marc Reynebeau, dat velen zelf doen aan wat ze anderen snel verwijten: gehecht blijven aan verworven rechten. En vooral: dat ze er zelfs harteloosheid voor over hebben om hun eigen sociale zekerheid intact in stand te houden.

Dat die harteloosheid gericht is tegen de meest weerloze bevolkingsgroepen, maakt het allemaal nog navranter en gewetenlozer. 
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:29

Pater Daniël Maes over Syrië

VI/61

Vrijdag 11 - vrijdag 18 oktober 2013

Een aangenaam familiebezoek zoals voorheen.

Omdat het kouder wordt moeten overal de kapotte glasramen hersteld worden. Hiervoor is op vrijdag een man gekomen uit een naburig dorp. Hij bracht meteen zijn vrouw en twee kleine kinderen mee. Man en vrouw schijnen met dit klooster van af het begin goede relaties te hebben, al heb ik hen nooit eerder ontmoet. Terwijl de man zijn werk doet, komen de vrouw en de twee kleine kinderen mee naar de eucharistie. Ze zijn christen. Op het einde van de mis komt ook de man  vragen om de hl. Communie te ontvangen. En na de mis vragen ze om  het jongetje te zegenen en te bidden om genezing want het heeft een letsel aan zijn voetje. Onze twee meisjes van 10 j doen natuurlijk niet liever dan enthousiast voor die twee kleine kinderen te zorgen. ’s Middags zitten we allen aan tafel en wordt er verteld. De ouders zeggen dat de toestand in het dorp ondertussen bijna normaal is. Ook economisch verbetert het leven. Sommige prijzen zijn nog viermaal hoger dan voor de oorlog, maar de regering neemt vele maatregelen om de bevolking tegemoet te komen. Brood en de basisvoeding is terug zoals vroeger, dus spotgoedkoop. Ook voor de kleding zijn er gunstmaatregelen zodat mensen zich kunnen bevoorraden met warme kledij. En het bezoek van deze familie geeft een  herinnering aan de vrije en hartelijke wijze waarop we voor de oorlog met de plaatselijke bevolking dagelijks konden omgaan.

Laten we hier meteen bijvoegen dat we dinsdag 15 oktober een beetje feest gevierd hebben omwille we de hl. Theresia van Avila. Ze heeft samen met st. Jan van het Kruis de Carmel hervormd en in twee decennia tijd twintig kloosters gesticht over Spanje verspreid. Het is voor ons vandaag een gewone werkdag maar ’s avonds wordt er gefeest met sketches  en dansen, waarbij de initiatiefnemers in aangepaste kledij verschijnen. De avond duurde dan ook langer dan gewoonlijk.

Een grootse en dramatische onderneming voor gans Syrie

Voor zondag 13 oktober heeft paus Franciscus in het kader van het jaar van het geloof, een “dag van Maria” uitgeroepen om de wereld nogmaals toe te wijden aan het Onbevlekt Hart van Maria. Het Mariabeeld van Fatima zal uitzonderlijk naar Rome gebracht worden.  Van mei tot oktober 1917 verscheen O.L. Vrouw in Fatima aan drie kinderen, Lucia, Francesco en Jacinta om de wereld te waarschuwen en aan te sporen tot bekering, gebed en boete. We zijn nu bijna een eeuw verder en de wereld verkeert opnieuw in een verregaande goddeloosheid, moreel verval en sociale ontwrichting.

Terwijl we ons op deze dag van Maria goed  hebben voorbereid, worden we plots gealarmeerd door de dramatische situatie van  duizenden aan de rand van Damascus die door terroristen als menselijk schild worden gebruikt en die nu van alle voorzieningen dreigen afgesloten te worden. Daarom besluiten we ons gebed uit te breiden met een nachtaanbidding, ook van zaterdag tot zondagmiddag. Ziehier een verslag van de gebeurtenissen uit eerste hand.

Zaterdag 12 oktober. Om 11.00 begeven moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel zich naar  Muadamiyet-al-Cham  aan de rand van Damascus, samen met een hulpploeg van de Rode Halve Maan, de minister van sociale zaken, mevr. Kinda al-Chammat en het leger.  Boven de bogen die toegang geven tot de stad hebben 12 scherpschutters post gevat. Moeder Agnes-Mariam neemt resoluut een witte vlag en stapt samen met zr. Carmel naar een veertigtal  leiders van de gewapende groepen  die  hier duizenden mensen als menselijk schild hebben gegijzeld om het leger te beletten op te treden en ze  dreigen er nu mee de   bevolking van alle hulp af te snijden. Er ontstaat een  onbeschrijfelijk tumult,  er wordt geschoten en een  roept: “Hier komt ge niet meer levend uit”. Moeder Agnes-Mariam zegt tot zr. Carmel: “Laten we bidden” en ze beginnen de naam van Jezus aan te roepen.  Plots wordt het stil  en kan er gepraat worden en  onderhandeld over de vrijlating. Pas om 16.00 u worden de mensen vrij gelaten, sommigen zijn verstijfd van de schrikt, de kinderen zijn erg verzwakt. Soldaten kussen oudere mensen uit eerbied op hun voorhoofd. Mensen omhelzen moeder Agnes-Mariam. De meest verzwakten worden naar ambulances gebracht, de anderen stappen in autobussen. Ze worden naar een school in Damascus gebracht waar gouverneur Hussein Khallouf voor de nodige verzorging en hulp zorgt. Ze zijn ook hun identiteitskaarten kwijt. 2000 personen zijn bevrijd. Morgen moeten er nog 1500 bevrijd worden en een groep van 80 gekidnapte  soldaten. Verder moet er onderhandeld worden met hen  die de wapens willen neerleggen.  De terroristen houden evenwel twee personen gegijzeld. Op de terugweg zijn er nog allerlei wegversperringen vanwege het nationale leger, vanwege het vrije leger en vanwege terroristen. Daar worden nog eens 12 personen in gijzeling genomen waarvoor weer nieuwe onderhandelingen nodig zijn voordat ze vrij komen.

Zondag 13 oktober. Vandaag zijn nog eens 1500 mensen bevrijd, wat rechtstreeks op tv getoond werd. We zien erg emotionele beelden.  In de berichtgeving wordt vermeldt dat Fadia Laham (= moeder Agnes-Mariam) de algemene coordinatie had. Ze rekent er op dat Muadamiyet-al-Cham een voorbeeld wordt van  onderlinge vredesregelingen die voor heel Syrië kunnen gelden.

Maandag  14 oktober.  Grote moeilijkheden.  Deze operaties zijn vol risico’s die niet iedereen wil nemen. Er komen ook misverstanden met de minister. Ondertussen blijft het vragen regenen van hen  die gegijzeld zijn om hen ter hulp te komen. In deze streek zijn massaslachtingen gebeurd, waaraan Fransen hebben deelgenomen en die als slecht voorbeeld hebben gediend voor andere streken in Syrië. Hier zijn de meest fanatieke terroristen actief. Toch zijn er ook terroristen die wenend naar moeder Agnes-Mariam komen en zeggen dat ze zich aangesproken en erkend voelen.

Dinsdag  15 oktober. De toestand verbetert en er is vooruitzicht op een bevrijding. De minister geeft haar volle steun aan moeder Agnes-Mariam en zegt zelfs dat de Syrische regering haar wil onderscheiden met de medaille van  “Vrouw van de Vrede”.

Woensdag 16 oktober. Er staan 35 autobussen, tien ambulances en een dertigtal vrijwilligers klaar om tussen de 1000 en 2000 mensen te evacueren.  Moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel gaan  op weg en  zijn al onder de bogen gestapt die toegang geven tot de stad,  wanneer 200 meter verder een bom valt en verschillende kinderen verwondt. Het leger doet iedereen terugkeren.  De autobussen en ambulances vertrekken. Er vallen meerdere obussen.  Het was een valstrik van de terroristen die wilden infiltreren om de aanwezige generaals te doden.  Het leger was evenwel op de hoogte en voorbereid. De vrijlating ging echter niet door.  Moeder Agnes-Mariam blijft in contact met de terroristen om te onderhandelen over een overgave. Syrische strijders die hun wapens neerleggen en zich overgeven krijgen een vrijgeleide en mogen naar hun familie terugkeren.

Syrië op weg naar zijn bevrijding

Omdat een buitenlandse militaire inval onmogelijk is, trachten  voorlopig tienduizenden nog het land verder uit te moorden en te verwoesten. Toch wordt  het voor vriend en vijand steeds duidelijker dat het Syrische volk en leger de strijd tegen zijn samenzweerders aan het winnen is, zoals de minister van defensie Fadh Jassem al-Freij het zei. Er is reden om de  soldaten te danken en te eren om hun moed. Dit gebeurt ook op verschillende plaatsen. We zijn bevriend met enkele jongeren die als gewone miliciens hun legerdienst doen en regelmatig moeten meemaken dat een van hun makkers is omgekomen.Ook voor de gewone miliciens is hun legerdienst nu een grote opoffering. Inmiddels wordt ieder feest als gelegenheid aangegrepen om massaal Arabische zoetigheden te bakken en uit te delen aan de behoeftige gezinnen en kinderen. De Syrische bevolking wordt uitgenodigd zoveel mogelijk terug te keren en op alle niveaus worden er inspanningen gedaan om het lijden van de bevolking te verzachten.

Syrië heeft vroeger zijn onafhankelijkheid bewaard tegenover het westers imperialisme en zovele zinloze internationale verplichtingen afgewezen, door de ‘nieuwe wereldorde’ uitgevonden en opgelegd, om uiteindelijk de soevereiniteit van het land te ondermijnen. Syrië is daar nooit ingetrapt: milieubelasting, taxen op iedere vorm van arbeid en productie, op iedere vorm van energie… Al lieten de persoonlijke vrijheden op politiek vlak voor de oorlog heel wat te wensen over, het leven was erg goedkoop, erg veilig en harmonieus. De vrijheid en gastvrijheiddie wij hier voor de oorlog hebben genoten, is al vele decennia in geen enkel westers land meer denkbaar. Alles wijst er op dat het land geleidelijk  zal herrijzen. Het belang hiervan mogen we vergelijken met het belang van de bevrijding van het joodse volk uit Egypte. In het midden van de 13e eeuw voor onze tijdrekening heeft Mozes het volk van Israël uit de slavernij van Egypte weggeleid om het na een lange tocht doorheen de woestijn als “Gods Volk” naar het beloofde land te brengen. Deze uittocht  werd de belangrijkste gebeurtenis uit de geschiedenis van Israël en tevens het oerbeeld van iedere bevrijding. Jezus Christus, de Messias van Israël, Zoon van God en Redder van de wereld heeft als de nieuwe en definitieve Mozes deze bevrijding in haar diepste betekenis vervuld door zijn kruisdood en verrijzenis. Dat is althans ons geloof. En wij geloven en vertrouwen dat Hij ook nu de uiteindelijke Bevrijder wil zijn van Syrië.

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:49

Het portret van Rik Torfs

In de Leuvense universiteitsbibliotheek liep rector Rik Torfs peinzend langs de prachtige portretten die Anne van Herreweghen van professoren maakte. Enkele reeds gestorven collega’s, vele nog levende. Ze zien er plotseling allemaal erg verstandig uit, een niet geringe verdienste van de kunstenares. De rondgang verleidde de aimabele rector tot diepzinnige beschouwingen over de relatie tussen kunst en onsterfelijkheid en schonk hem inspiratie voor zijn maandagse column in De Standaard.

 

Dat stukje is bijna altijd lezenswaard. Ook nu weer. Het roept vaak vragen op. Wat een heerlijke intellectuele sensatie is. Vragen omtrent Torfs. Want hoe mysterieus hij zich ook presenteert, hoe gelaagd zijn taal dikwijls is, toch geeft Rik zich bloot precies door wat hij niet schrijft, precies door de vraagtekens die zich in het hoofd van de geboeide lezer nestelen.

 

Deze bijvoorbeeld. Heeft Anne van Herreweghen ook Torfs geportretteerd? Indien niet, ervoer de rector dat gebrek aan belangstelling dan als een affront? Zo ja, behoorde zijn portret dan tot de selectie die goed genoeg werd bevonden om deel uit te maken van de tento? En als Torfs’ prachtig portret er hangt, ziet hij er dan plotseling heel erg verstandig uit, een niet geringe, wat zeg ik, een uitzonderlijke prestatie van de kunstenares?

 

Stond ook Rik bij de opening van de expositie voor zijn eigen portret en keek hij? Gold ook voor hem dat het niet zeker was dat hij als kijker echter was dan zijn afbeelding?

 

Want hoe heeft de kunstenares hem afgebeeld? Als de potsenmaker in een of andere tv-quiz? Als de diepgravende interviewer? Als de strijdvaardige verdediger van zijn Katholieke Universiteit?

 

En was degene die stilstond en zijn eigen portret bekeek, niet de rector geworden kerkjurist, er lichtjes vermoeid uitziend in zijn mondhoeken en oogleden? Was hij niet de melancholieke, milde  ironicus, die zich gaande de jaren scherper en scherper bewust was geworden van de vergeefsheid en de futiliteit van zijn menselijk streven naar bekendheid, beroemdheid en onsterfelijkheid?

 

Ja, het stond na deze overpeinzingen voor mij vast: kijker Torfs was echter dan zijn afbeelding.

 

 

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 11:53

'Onlogisch'

In een verwijzing naar de voorstellen voor de uitbreiding van euthanasiepraktijk tot minderjaren en dementerenden, stelt aartsbisschop Léonard dat 'daarmee de samenleving een gevaarlijke weg inslaat'.

'Hulp bij zelfdoding van minderjarigen is juridisch onlogisch. In België en ook elders kunnen minderjarigen geen verbintenissen ondertekenen of huwen. Zij mogen ook geen auto besturen. Maar zij zouden wel in staat moeten zijn om een euthanasie-aanvraag te doen en dat zelfs zonder toesteming van hun ouders. Dat is onlogisch. Dezelfde redenering geldt voor psychisch zieke mensen. De wetgeving over euthanasie wekt bij de publieke opinie onterecht de indruk dat iedereen zijn problemen zelf moet oplossen.'
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:54

Pater Daniël Maes over Syrië

VI/60

Vrijdag 4 - vrijdag 11  oktober 2013

Christenen zonder grenzen…

Ware christenen hebben een hart voor gans de mensenfamilie. Thérèse van Lisieux heeft nooit een stap buiten haar klooster gezet en werd toch patrones van de missies omdat ze in haar hart heel de wereld omarmde. Een driedaagse internationale ontmoeting te Rome herdacht de 50e verjaardag van de encycliek Pacem in Terris, waarin paus Johannes 23  voor het eerst met open blik pleitte voor een wereldvrede op grond van vier principes: waarheid, rechtvaardigheid, solidariteit en vrijheid. Nu zegt kardinaal Jean-Louis Tauran dat de christelijke gemeenschap wereldwijd  het meest vervolgd  wordt. Hij noemde het getal van 100 tot 150 miljoen christenen, vervolgd omwille van hun geloof. Ook in Syrië, eens het model van verdraagzaamheid en godsdienstvrijheid, gaan moorden op christenen verder. In Al-Tabqah werd de christen Ninar  Odisho op 23 sept. samen met enkele moslimvrienden aangehouden. Zijn vrienden werden vrijgelaten en hij werd dood geslagen. Denken we aan de recente aanval van al-Nousra strijders tegen Maaloula, een parel onder de christelijke dorpen in Syrië, waar nog de taal van Jezus leeft. Moslimlanden over heel de wereld aarzelen niet om harde eisen te stellen die de islam moeten respecteren. Omgekeerd komt er vanuit het christelijk westen nauwelijks enige aandacht en nog minder daadwerkelijke steun voor de vervolging van christenen.

Tijdens de voorbije vastenperiode hebben een parochie in de buurt van Parijs en onze gemeenschap een soort “geestelijke verbroedering” gesloten, wat verrijkend was voor beiden. Nu stelt die dynamische pastoor met zijn parochieploeg voor om iets gelijkaardigs te doen voor de advent, die nu op 1 december begint.  De zuster die hier de meeste iconen schildert zal vier iconen bezorgen met telkens een meditatieve uitleg er bij, voor de vier weken van de advent. Vanuit onze gemeenschap worden enkele getuigenissen gegeven als antwoord op de vraag: “Hoe beleef ik in deze omstandigheden de Advent?” Ook de kinderen zullen een getuigenis geven. Hierbij worden twee bijzondere intenties gevoegd. De parochie zal van haar kant bijzondere intenties geven waarvoor wij zullen bidden. Met dit materiaal wordt een mapje gemaakt dat aan alle gezinnen van de parochie bezorgd wordt. Ziedaar een “parochie zonder grenzen”, helemaal in de geest van onze huidige paus.

En om niet te vergeten dat we hier zijn om, naast het priester zijn in deze gemeenschap, te zorgen voor een goede priesteropleiding, hebben we het tweede jaar theologie ingezet voor de twee kandidaat priesters. In het begin van de oorlog waren we nog met vijf en we houden goed contact met hen die onder de toenemende dreigingen een veiliger oord zochten. Ondertussen doen we voor twee kandidaten verder met onze opleiding, getekend door oorlog in  de universiteit van de woestijn.

De dag van de granaatappel, de ‘roemaan’.

Er zijn slechts een paar tientallen granaatappelbomen, maar die leveren toch nog een aanzienlijke oogst op. Deze grote ronde bollen met een uitstulping worden doorgesneden, met een stokje of een houten pollepel worden er de roze pitten uitgeklopt. De pitten worden door een machine gedaan (dat twee jaar geleden dank zij Belgische vrienden kon aangekocht worden) en het sap wordt gekookt. Daarna wordt dit sap in flessen gedaan om overvloedig gebruikt te worden bij gerechten, als een soort zuurzoete wijnazijn. Een deel van de oogst met de meest zoete pitten,  wordt bewaard om als nagerecht gegeten te worden in de koude wintermaanden. Met man en macht werd zaterdag deze oogst verwerkt en op het einde van de dag was alles netjes opgeruimd.

Afwisseling op zijn zondags

Op zondagmorgen (10.30 u!) beginnen de fraters opnieuw met een ontbijt in de binnentuin, waar we normaal nog niet in komen. Onze Libanese medebroeder maakt van alles en nog wat klaar. En tijdens het middageten in de refter genieten we nog eens van de beelden uit Rome met paus Franciscus, die blijkbaar steeds meer volk naar het St. Pietersplein weet te lokken. Deze man begint aan een grondige Kerkvernieuwing. De tijd is er ook  rijp voor. Het lijkt er op dat hij er alles aan zal doen om de christenen ‘uit hun hokje’ te krijgen om onbevangen contact te zoeken met armen, uitgestotenen, andersdenkenden. Neen, zelf draagt hij geen witte, rode of extravagante schoenen, want zijn zwarte zijn nog niet versleten. En uit een interview met Eugenio Scalfari, de oude rakker van de Italiaanse communistische partij, blijkt dat hij zich echt interesseert aan het ‘geloof’ van deze man die zich atheïst noemt, God zij dank, zonder agressiviteit. Deze zondagavond, nadat we nog eens een uur gezamenlijke aanbidding voor de vrede hebben gehouden genieten we nogmaals van een deugdelijke ontspanningsfilm, zelfs geschikt voor de baby Fadia.

7 oktober: O.L. Vrouw van de overwinning.

Vandaag gedenken we de zeeslag in de golf van Lepanto op 7 oktober 1571. De Turken waren hun Ottomaanse Rijk fameus aan het uitbreiden, gebruik makend van de grote verdeeldheid onder de christenen omwille van het protestantisme. In september 1570 wist sultan Selim het eiland Cyprus praktisch te veroveren. Paus Pius V (1566-1572) bezat echter het juiste inzicht en de moed om te reageren. Hij alarmeerde de christelijke leiders maar de meesten wilden er niet op ingaan uit schrik voor de moordtroepen van de Turken. Spanje en de republiek van Venetië wilden de oproep van de paus wel beantwoorden. Om alle verdeeldheid te vermeiden benoemde Pius V Don Juan, zoon van Karel V als opperbevelhebber  van deze vloot uit drie delen: de pauselijke, de Spaanse en de Venetiaanse schepen. Met de  banier van Christus en het Kruis zond hij hen in zee: “Ga de vijand bestrijden in naam van Christus en ge zult overwinnen!”  Tegelijk riep hij heel de christenheid op om te bidden voor de overwinning. Over heel de wereld begonnen vooral de broederschappen van Onze Lieve Vrouw vurig de rozenkrans te bidden. De paus zelf was een dominicaan (daarom zijn de pausen sindsdien in het wit gekleed!) met een voorliefde voor het rozenkransgebed. In augustus 1571 hebben de Turken het eiland Cyprus helemaal veroverd, de christenen gevangen genomen en de kathedraal tot een moskee omgevormd. Zij zien hun overheersing over Europa al nabij. Op 15 september 1571 vertrokken 200 galeiboten uit de haven van Messina in  Sicilië, de 300 galeiboten van de Turken tegemoet, die beschouwd werd als een onoverwinnelijke vloot. In de morgen van 7 oktober 1571 vond de zeeslag plaats in de golf van Lepanto. Alle boten hadden een banier met het kruis en voor de aanvang van de strijd knielden allen neer, van de admiraal tot de eenvoudigste soldaat. De Turken zijn verrast en overdonderd. Op de geënterde schepen van de Turken worden onmiddellijk de galeislaven, de roeiers van hun ketenen bevrijd, die  zich enthousiast scharen aan de kant van de pauselijke troepen.  130 Turkse boten  worden  gekaapt, 90 zinken en 30.000 Turken vinden de dood tegen 8.000 christenen. Omdat de wereld wel over het visnet beschikte maar nog niet over het internet kwam het officiële bericht van de overwinning de paus pas op het einde van de maand ter ore. Toch had hij op die 7 oktober al een sterke overtuiging. Hij onderbrak een vergadering, opende het raam en zei: ”Laten we God danken want ons leger behaalt de overwinning.” Later voegde hij aan de litanie van O.L. Vrouw deze aanroeping toe: “Hulp van de  christenen, bid voor ons” en voor 7 oktober stelde hij het feest in van “O.L. Vrouw van de overwinning”.  Zijn opvolger Gregorius XIII veranderde de naam in het feest van “O.L. Vrouw van de rozenkrans” en Clemens XI  breidde het feest uit over heel de Kerk.

In de kerkgeschiedenis kennen we niet vele “politieke acties, ingegeven door de heilige Geest.”  De tijd van de kruistochten bood wellicht een bijzondere kans voor een ontmoeting tussen christendom en islam, maar het was geen gelukkige confrontatie. In de Latijnse liturgie wordt voorzichtigheidshalve op 7 oktober de nadruk gelegd op de mysteries van de rozenkrans. Mijn ervaring in deze vreselijke oorlog tegen Syrië doet mij evenwel de oorspronkelijke betekenis van dit feest herontdekken, zoals we op die wijze ook al de werkelijke betekenis van Jeanne d’Arc mochten inzien. Af en toe zijn er in de wereld en in de Kerk  leiders nodig die het juiste inzicht en de moed  hebben om daadkrachtig te handelen met verstrekkende gevolgen, ook op politiek vlak. In die zin vierden we dit feest ter ere van O. L. Vrouw ‘hulp der christenen’ met een bijzonder gebed voor president Bachar al-Assad, de Syrische regering en het Syrische volk, alsook voor president Vladimir Putin. Al werden ze tot heden door het westen en hun bondgenoten (de Turken op kop) verguisd, hun inzet zal weldra profetisch blijken te zijn voor heel de mensenfamilie. En gedurende drie dagen zullen we plechtig samen de rozenkrans bidden, elke dag een rozenhoedje.

Een groeiende bewustwording.

In verschillende   landen groeit er een bewustwording. Kemal Kilicdaroglu, voorzitter van de Turkse republikeinse volkspartij zegt onomwonden dat Turkije  een land is dat terrorisme uitvoert. Moncef Marzonki, de Tunesisch president, zegt dat er tussen de 5 à 800 jongeren uit zijn land naar Syrië trekken om er te vechten. En dan vergeet hij nog de meisjes en vrouwen te vermelden die naar hier gestuurd worden om de terroristen te plezieren  en aan te moedigen. En in Frankrijk is er het merkwaardige manifest van de “Sentinelles de l’Agora”, vanwege hogere officieren en generaals van de drie afdelingen van het leger, die de regering waarschuwen. Zij willen geen ontmanteld leger dat een marionet wordt in dienst van een ideologie van politici. Zij willen het land verdedigen als er chaos is, zoals het Syrische leger zijn volk en land verdedigt tegen  een internationaal terrorisme.

En dan deze spectaculaire omwenteling. Het ziet er naar uit dat Amerika niet verder het knechtje zal blijven dat de plannen, door Israël gemaakt om het M.O. te ontwrichten, moet uitvoeren. Amerika als de gewapende arm in dienst van Israël is voorbij.  Aldus Mark Glenn in een meesterlijke analyse (US waking up to threat of Israel, presstv.ir, 3/10/13). Een jaar lang werd de wereldopinie voorbereid op een militaire inval in Syrië, indien er chemische wapens gebruikt werden. Een onderzoekscommissie van de UNO wordt naar Damascus gestuurd. Onder hun neus wordt een vrij omvangrijke gifgasaanval uitgevoerd door rebellen met  steun van de gespecialiseerde diensten van het buitenland. Deze wordt onmiddellijk in 35 professionele video’s de wereld rondgestuurd. Israël  fabriceert een zogenaamd onderschept bericht van de Syrische regering, dat voor Amerika het ultieme bewijs van de schuld van Syrië moet leveren. En Amerika marcheert. Nog voordat de onderzoekscommissie enige waarneming heeft kunnen doen beschuldigt Obama Syrië van een aanval met chemische wapens op eigen burgerbevolking en stuurt een oorlogsvloot richting Syrië. O ja, de president herinnert zich plots zijn eed op de constitutie. Hij zal dus het Congres raadplegen. Ondertussen is er de ontmoeting van de G 20 en een vastberaden Putin kijkt Obama recht in de ogen en zegt hem: “Doe het niet mr. de president!’ De wereld begrijpt nu dat Syrië aanvallen zo veel  betekent als Rusland aanvallen. Ze weten dat de Russische beer weer vrij rondloopt en tanden heeft. Benjamin Netanyahu (“Nutty Netti”) blijft echter bezeten van een oorlog in het Midden Oosten omdat deze “voor het overleven van de Zionistische club even belangrijk is als het bloed voor vampiers”.  En plots belt Obama de nieuwe Iraanse president Rouhani op om te zeggen dat er diplomatiek tussen de twee landen misschien toch wel iets te regelen is, nadat er 34 jaar geen enkel rechtstreeks contact was. Netanyahu, de man  met honderden atoombommen (naast een massa chemische én biologische wapens!) en een apocalyptische droom om heel de regio in vuur en vlam te doen opgaan, is razend omdat  “een Amerikaans president van Afrikaanse afkomst ‘neen’ gezegd heeft op zijn Zionistische oorlogsplannen tegen Syrië, Iran en zelfs Rusland”. Netanyahu staat nu voor heel de wereld te kijk en hij heeft geen mogelijkheid meer om Amerika in te zetten voor een oorlog “in de hemel, in de hel of ergens tussenin”. Het goede is dat Amerika zich bewust wordt van het  werkelijke gevaar dat  van de Israëlische politiek uitgaat. Als het Amerika blijft opjagen zouden de VS wel eens Israël als hun volgende doelwit kunnen kiezen en voor goed een einde maken aan de Zionistische overheersing.

De gigantische gemanipuleerde mediamachine begint te sputteren.

In de westerse media verschijnen geleidelijk foto’s en verhalen over gruwelheden door de zogenaamde revolutionairen in Syrië begaan. Het doek wordt van de  façade getrokken  en het ware gelaat van de zogenaamde democratische beweging, de volksopstand, de onderlinge burgeroorlog komt te voorschijn. Beelden en nieuwsberichten die 2,5 jaar lang deskundig werden geheim gehouden komen in de openbaarheid. Ze tonen de meest onwaarschijnlijke barbaarsheden van de takfiristen, jihadisten, criminelen, psychopaten, gedrogeerde beulen, kindermoordenaars, verkrachters. De fameuze Jeanine Pirro toont op 12 september  op FoxNews voor heel Amerika overtuigend aan hoe Obama Al Qaida aan het helpen is om Syrië uit te moorden en te verwoesten.  Sindsdien spreken ze in Amerika van de “jihadisten van Obama”. Steeds meer nieuwszenders en journalisten trekken naar Damascus om Bachar al Assad te interviewen. Bovendien schijnen zelfs politici zich klaar te maken om op hun pantoffels naar de president te komen en te vragen  hoe zij kunnen helpen om de opmars van de jihadisten te stoppen. De president spreekt waardig en goed gedocumenteerd, zoals hij vanaf het begin heeft gedaan, maar nu wordt er plots naar hem geluisterd. Syrië vecht tegen een internationaal terrorisme. Er zijn hier tienduizenden strijders, waarvan 80 % verbonden met al Qaida. Ze zijn afkomstig uit niet minder dan 80 landen. De politiek van het westen geeft al tien jaar de volle steun aan al Qaida, zo maakt hij duidelijk.

De gifgasaanval in Ghouta was bedoeld om als voorwendsel te dienen voor een massale militaire inval in Syrië. Dit is mislukt. De vernietiging van de chemische wapens kwam er voor in de plaats. Niettemin moeten alle mysteries rond die vrij omvangrijke en gruwelijke slachting in het licht komen. Indien de onderzoekscommissie van de UNO geen rapport kan of wil maken dat onpartijdig is zal Rusland dit doen. Het is onaanvaardbaar dat zulk een menige mensen en kinderen op die wijze worden misbruikt en afgemaakt, terwijl de schuldigen in stilte zouden verdwijnen. Verder is de vernietiging van de chemische wapens in Syrië voor Rusland en anderen nu een gelegenheid om te eisen dat alle chemische wapens wereldwijd onder internationale controle worden geregistreerd en vernietigd.

Syrië is plots in onze Vlaamse nieuwsberichten totaal afwezig, terwijl er nu juist zoveel nieuws is. Onze zelfverklaarde Midden Oosten specialisten die “de ontwikkelingen in Syrië op de voet volgen” hebben tot heden slaafs het voorgeschreven draaiboek afgelezen en beginnen te vermoeden dat de werkelijkheid precies tegenovergesteld is. Zijn ze van ontgoocheling in hun zetel in slaap gevallen? Wat zou het een weldaad zijn indien een van hen nu de moed zou kunnen opbrengen om te spreken en te zeggen: mensen, we hebben ons laten misleiden door een gigantische, gemanipuleerde mediamachine op een wijze die we ons voorheen niet konden voorstellen.  Ik stel voor om zulk een man de prijs te geven van de beste journalist van de laatste 2,5 jaar!

 

 

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:31

Wilfried Martens overleden

Oud-premier Wilfried Martens is op 77-jarige leeftijd overleden.

Hij was vanaf 1979 bijna ononderbroken 13 jaar eerste minister.
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:17

Feest kerkwijding Postelse abdij- en parochiekerk

Het woord 'kermis' is de verkorte vorm van 'ker(wijdings)mis. De Postelse abdij- en parochiekerk werd ingewijd door de norbertijner bisschop Isfridus op 15 oktober 1190.

De abdijgemeenschap van Postel start dit kerkelijk feest op de vooravond. Op 14 oktober om 18 uur hebben de plechtige Eerste Vespers plaats. Iedereen is daar hartelijk welkom.

Op dinsdag 15 oktober is er om 11.30 uur een Pontificale Hoogmis, voorgegaan door de abt. En om 18 uur zijn er Plechtige Vespers.

De norbertijnen van Postel nodigen iedereen van harte uit om met hen het kerkwijdingsfeest mee te vieren!
Geschreven door Gust Adriaensen om 07:17

De dingen van de dag

De dingen van de dag

De Nobelprijswinnaar en de banana toast:

Onze kersverse Nobelprijswinnaar fysica is een bijzonder aimabele man. Maar ook iemand met zin voor public relations. Naar eigen zeggen had hij voor de kleinkinderen banana toast bereid. Toen het telefoontje vanuit Zweden uitbleef en er wat onzekerheid ontstond over de prijs, zouden de kleinkinderen hem getroost hebben als volgt: 'Opa, ook al win je de Nobelprijs niet, je banana toasts zijn in ieder geval de beste van de wereld!'

Of dat verhaal nu waar is of niet, doet er niet toe. Maar het gaat er bij de media wereldwijd in als ... banana toast.

Wedden dat over enkele dagen het grote publiek zich van Englert nog uitsluitend de banana toast zal herinneren?

De professor en de politici

Carl Devos is ongetwijfeld het bekendste gezicht van de Gentse universiteit. Heeft hij dat te danken aan zijn gedegen, baanbrekend, grensverleggend, enz., academisch werk aan de universiteit? Geenszins. Wel aan de tv.

Kwatongen beweren dat hij meer rondloopt in de gebouwen van de VRT en van het parlement dan in die van de Gentse universiteit. En dat hij vooral nog in Gent verschijnt om de gastcolleges van politici in te leiden. Die organiseert hij aan de lopende band.

Wedden dat nu al het grote publiek Devos beschouwt, niet als een hoogleraar aan de Gentse universiteit maar als een vast personeelslid van de VRT?
 
De ex-premier en de democratie

Jean-Luc Dehaene zegt in een interview dat 'de democratie een teer plantje' is. Mooi, die bekommernis om de democratie. Maar zijn bekendheid met de vetpotten van mandaten en zijn uitlatingen over de verloning van CEO's (300000 euro is peanuts), geven niet veel blijk van bekommernis om het tere plantje dat de democratie is.

Wedden dat nu en in de toekomst het grote publiek Dehaene zal beschouwen, niet als iemand die bezorgd is om  de democratie maar wel als een figuur die vooral bezig is met zijn eigen portemonnee?
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:00

Belg wint Nobelprijs fysica

De Belg François Englert heeft de Nobelprijs natuurkunde gewonnen. Hij legde met zijn theorie in 1964 mee de basis voor de ontdekking van het fameuze Higgs-deeltje in 2012. Englert deelt de prijs met de Brit Peter Higgs.
Geschreven door Gust Adriaensen om 18:59

Een wijze beslissing van de bisschoppen

In sommige kranten wordt weer en clichématig uitgehaald naar de beslissing van kerkelijke overheid om vanaf 2015 geen kerkelijke voorgangers meer 'uit te lenen' aan de crematoria om in de aula's een religieus tintje te geven aan de uitvaartdienst.

Er vallen enkele dingen op in de krantenartikels én in de commentaren daarop.

Zowel in artikels als in vele reacties is er een verwarring tussen crematie en uitvaartplechtigheid. Klaarblijkelijk weet men niet of wil men niet weten dat ook in kerkelijke uitvaartplechtigheden  er meer en meer diensten met asurne zijn of waarbij nadien de overledene gecremeerd wordt. Het is ook opvallend dat de media, wellicht bewust, Léonard weer eens als een soort van boeman afschilderen, terwijl alle bisschoppen die beslissing genomen hebben.

Ik ben het volkomen eens met de bisschoppen. Als een christelijk-katholieke uitvaartdienst gewenst wordt, ligt het voor de hand dat die in de plaatselijke religieuze ruimte van die geloofsgemeenschap gebeurt. De ervaring leert me bovendien dat de uitvaartplechtigheden in de kerk veel rijker zijn aan rituelen en blijk geven van een gedegen, persoonlijke voorbereiding en veel grotere betrokkenheid. Zeker ook van de plaatselijke gemeenschap (buren, vrienden, kennissen) waarin de overledene vaak geboren en getogen is, professioneel en sociaal actief was, enz.

Een zeer wijze beslissing dus van de Belgische bisschoppen. Ze maken daarbij ook duidelijk dat de kerkgemeenschap met haar voorgangers meer is dan een dienstenbedrijf, dat ingehuurd kan worden naargelang het in bepaalde omstandigheden in het kraam past.
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:59

René Stockman over euthanasie

René Stockman, generaal overste van de Broeders van Liefde:

'De banalisering van euthanasie is een signaal dat de maatschappij erop achteruit gaat. Het is een gevolg van het neoliberale denken dat zelfbeschikking heilig is. Door de individualiserng verliezen we onze medemenselijkheid.'
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:04

Pater Daniël Maes over Syrië

VI/59

Van vrijdag 27 september - vrijdag 4 oktober 2013

Extra gebed … totdat er vrede is in Syrië.

We hebben een min of meer vast ritme gevonden met elke dag vrije doorlopende aanbidding. Op donderdagavond wordt er nachtaanbidding gehouden van 21.00 u tot vrijdagmiddag. Deze zondag had de priester van het dorp beloofd te komen voor de byzantijnse zondagsviering (na vele maanden), maar om één uur was hij er nog niet, zodat we dan toch maar de Latijnse eucharistie vierden. Later melde hij dat hij een uur gewacht heeft op een taxi, die dan liet weten dat hij geen benzine had. ’s Avonds hebben we nog eens met allen genoten van een ontspanningsfilm.

Maandag hebben we het feest gevierd van de heilige Thérèse van Lisieux.

Ze is  hier echt geliefd. We hebben de dag dan ook als een zondag beleefd met de eucharistie op de middag,  lang tafelen, in de late namiddag een uur gezamenlijke aanbidding waarbij groot en klein liederen zong in eigen taal. En ’s avonds werd nagenoeg heel het leven van de kleine heilige Térèse in toneel uitgebeeld, tot en met haar bezoek aan de paus.  Met een norbertijner toog en nog enkele extra attributen was het allemaal net echt.  Ook de baby Fadia kon er van genieten, al verhuizend van de ene persoon naar de andere. De spelers hadden zelfs voor iedereen een klein cadeautje vanwege Thérèse voorzien. En voor de twee tienjarige meisjes hadden de zusters een volwaardig habijt gemaakt met alles er op en er aan. Natuurlijk wilden de kinderen deze outfit ook de volgende dagen dragen en tijdens de eucharistie in de kerk mét zwarte kap.

Tot heden zijn we nog veilig en ongedeerd.

Wel worden de meest strikte veiligheidsregels onderhouden, dag én nacht. Hoe we dat doen zullen we na de oorlog wel vertellen. We worden nog steeds  omringd door vele en zwaar bewapende bebaarde geburen en kunnen  dus niet voorzichtig genoeg zijn. Het is soms echt beangstigend. Zowel het dorp aan de ene kant als het Anti Libanongebergte aan de andere kant zit vol. Zo  wordt er af en toe flink gevochten zowel rechts als links naast het klooster.  Dan davert de grond en trilt de lucht. Meer hinder hebben we voorlopig niet. We verwachten dat onze streek zowat de laatste zal zijn die grondig gezuiverd zal worden.

De oogst.

Kersen, appelen, peren, abrikozen, druiven, vijgen, perziken  … zijn al lang binnen. Tomaten, aubergines,  courgetten … verminderen.  De granaatappels beginnen rijp te worden. Nu komt de grote oogst van de amandelen en olijven. Er worden nog wel enkele groenten als een soort sla geteeld. Ondertussen  zitten we met de veldvruchten aan de ajuinen. Er ligt een flinke hoeveelheid te drogen onder de galerij van de grote koer. Er zijn twee soorten: purperrode  en spierwitte ajuinen. Een lange tijd hadden we geen ajuinen, het was om te wenen en nu we ajuinen pellen en klaarmaken moeten we er van wenen.

Eensgezindheid over vernietiging van Syrische chemische wapens?

Syrië heeft het verdrag van de OPCW getekend (Organisation for Prohibition of Chemical Weapons) en de resolutie 2118 werd eensgezind aangenomen. Automatische sancties bij niet nauwkeurige naleving werden afgewezen. Rusland heeft in de rand van de 68e Algemene Vergadering van de UNO wel laten verstaan dat deze resolutie nu ook telt voor de oppositie (die de eigenlijke gifgasaanvallen in Syrië tot heden heeft uitgevoerd). En Syrië maakt duidelijk dat nu Israël over de brug moet komen met zijn massavernietigingswapens (chemische,  biologische én nucleaire!)  S. Lavrov zegt dat een crisis opgelost moet worden met “beschaafde” politieke en diplomatieke middelen. Dat is, voor wie het niet verstaat, het tegendeel van wat uit het westen komt: uit puur eigenbelang wordt een staatshoofd eerst als duivel afgeschilderd en dan trachten ze hem uit te schakelen. Minister Wallid al-Moallem zegt dat Syrië klaar is voor Genève 2, voor een open dialoog, niet om de macht over te dragen aan gelijk wie.  Hopelijk komt het westen zijn beloften na en zorgt het dat “de oppositie” ook echt deelneemt. Ambassadeur al-Jaafari veegt ondertussen de Franse minister de mantel uit omdat hij in de gebouwen van de UNO een vergadering belegt met de oppositie om het geweld in Syrië aan te moedigen in plaats van een diplomatieke oplossing te steunen. Frankrijk schijnt af en toe graag een buitenbeentje te zijn.  Ze hebben zelfs een bisschop die in zijn oordeel over Syrië de trappers kwijt is (die van Angoulème). Van de situatie in Syrië kent hij niets. Het volk,  de christenen, bisschoppen en patriarchen hier interesseren hem niet, hij gelooft blindelings de drogredenen van het westen en wil een militaire interventie. Een bisschop is aangesteld om leiding te geven aan “het volk Gods onderweg”, niet om “het volk Gods op hol” te brengen.

Een ‘nieuw Midden Oosten’, bedoeld om uiteen te spatten in etnische groepen die elkaar blijven bestrijden.

Dat lijkt het doel te zijn van de wereldheersers, aldus de oosterse patriarchen die vrijdag vergaderden in de zetel van het maronitisch patriarchaat te Bkerké (Libanon). De  Chaldeeuwse patriarch  Louis Raphaël Sako zegt dat ze van Irak hiervan het model gemaakt hebben als een oefenterrein. Er zijn nog nauwelijks 1/3e van de 1,5 miljoen christenen over en de uittocht blijft verder gaan. En de maronitische patriarch, kardinaal  Boutros Bechara Raï, zegt dat de Arabische lente een massaslachting en verwoesting geworden is. Hij zal met een boodschap naar de paus gaan samen met de vertegenwoordigers van de orthodoxe kerk.

Christenen zijn wel degelijk het doelwit, al zijn zij niet de enigen. De Takfiri, de soennitische extremisten, willen alles en allen uitroeien die niet met hun leer overeenkomen. De alevieten en sjiieten zijn de ergste “ketters”, en de anderen, de christenen, druzen…hebben volgens hen niet eens het recht om te  bestaan.

Driedaagse van de Nationale Media Werkgroep in Damascus

Deze vond plaats in aanwezigheid van Libanese, Egyptische, Iranese en Jordaanse journalisten. Minister van informatie Omran al-Zoubi benadrukte nogmaals dat er in Syrië geen eigenlijke burgeroorlog of etnisch conflict  heerst. Hij onthulde het Amerikaanse-Zionistische plan dat opgezet werd nadat de Libanese weerstand in 2006 Israël had verslagen. Toen werd besloten Syrië te ontwrichten.

Toch gaat de oorlog verder…

Het plan om Syrië te ontwrichten en de regering omver te werpen is mislukt. De eenheid van het volk, van het leger en van de regering is sterker dan ooit. De “openbare opinie” moet de (voorlopige) overwinning van Syrië erkennen, ondanks de barbaarse moorden en verwoestingen van de rebellen, de herhaalde bombardementen van de Zionisten, de massale steun van de wahabitische monarchieën en de monsterlijke medialeugens van het westen. Rusland  heeft diplomatiek onbetwist de leiding en verdient ze ook. Iran speelt volop mee. De verschijning van een president als waardig staatsman slaat  de westerse media met verstomming. Maar… de gruwelen in Syrië gaan verder. De wereldheersers blijven de zogenaamde “democratische krachten” onverminderd steunen, al ziet heel de wereld dat het in feite een massa psychopaten zijn die hele dorpen blijven uitmoorden, een cultuur en patrimonium van duizenden jaren oud blijven verwoesten en het dagelijkse leven van de nog resterende bevolking verlammen.

Het positieve perspectief

In de huidige ellende richten we onze blik naar het positieve perspectief, nl dat de  Syrische crisis een grondige verandering in heel de wereldpolitiek bewerkt, waarbij  het westen zijn barbarij inziet en  afzweert en de volken terugkeren naar hun eigenlijke “ziel”, door hun eigen wortels en waarden te herwaarderen. De bezielde jongeren in Frankrijk (van de “Manifestation pour tous” en de “wakers”, die  over heel het land blijven groeien) kunnen een voorbeeld zijn voor andere landen. Zij verwerpen o.m. de afbraak van de  universele (christelijke) waarden en van het gezin  Dictaturen hebben altijd het gezin willen vernietigen om de maatschappij naar hun willekeur te kunnen “kneden”, zoals nu ook nagenoeg alle westerse “democratische” dictaturen doen. Ondertussen is Syrië met grote vastberadenheid bezig aan zijn eigen heropbouw en herstel, waaruit een hernieuwd land en volk zullen opstaan, met meer persoonlijke politieke vrijheden en met het behoud van de grote onderlinge harmonie en gelijkheid voor allen. Hopelijk ontdekt het westen ooit eens in Syrië de rijkdom van het gezinsleven als bron  van vreugde, welvaart en veiligheid. Zo hebben we het voor de oorlog ten overvloede zelf kunnen ervaren.

 Graag moedigen we goede initiatieven in Vlaanderen aan.

Volgende zaterdag 5 okt. wordt in Gent, in het mooie vormingscentrum van de Broeders van Liefde (Jozef Guislainstr. 43) een geloof congres gehouden uitgaande van de Dovengemeenschap en de horende die met doven in contact staan, waarbij Mgr. J. De Kesel  een voordracht zal geven. Tema: Spreek Heer, uw dienaar luistert. Ook praktisch voor hen die mogelijk geestelijk doof zijn. Aansluitend zal Mgr. L. van Looy voorgaan in een eucharistie in de basiliek van Oostakker op zondag 6 okt..  Informatie: Broeder Maurice Buyens, www.emmaus-komenzie.be (waarop ook onze wekelijkse berichten te lezen zijn. Graag zou br. Maurice op een Engels luik van zijn website onze berichten in het Engels willen opnemen. Hiervoor zoekt hij iemand die wil vertalen.  Indien iemand zich geroepen voelt, laat het maar weten).

Geschreven door Gust Adriaensen om 08:26

Nationalistische newspeak

Juicht Vlamingen, juicht!
Het is dankzij ex-senaatsvoorzitter Pieters, die zijn vertrekpremie opeiste, dat hij nu wordt afgeschaft.

Dit stuitend voorbeeld van bewuste kromredenering en volksverlakkerij, hoor je dezer dagen van Bracke en Broers. Bracke kreeg daarbij dan nog de welwillende steun uit intellectuele (?) hoek. Rector Torfs van de Katholieke Universiteit Leuven, sprong hem grootmoedig (?) bij.

Torfs had er beter aan gedaan de perverse newspeak van Bracke scherp aan de kaak te stellen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 13:28

Torfs-Bracke in Terzake: een misselijk makende vertoning

Ik nodig u uit het gesprek (?) met Torfs en Bracke omtrent de vertrekpremie van parlementsleden opnieuw te beluisteren.

Intellectueel en ethisch beschamend.

Het ging er de heren om partijgenoot en collega-rector Pieters uit de wind te zetten. Bracke bestond het zowaar in een theatrale predikersstijl Pieters uit te roepen tot de held die ervoor gezorgd heeft dat die schandelijke vertrekregeling wordt afgeschaft. En Torfs, die zo voor openheid van zaken is, riep meer vragen op over de besteding van de premie (50.000 euro!!), die hij wel opgestreken heeft, dan dat hij er beantwoordde.

En voor de rest mekaar maar bevestigend toeknikken. En mekaar gelijk geven. En maar neuzelen dat ieder voor zich (het persoonlijk geweten nietwaar) maar moest uitmaken wat een ethisch verantwoord standpunt was. Maar dat er vooral aan het 'systeem' gesleuteld moest worden.

Het scheelde echt niet veel of Bracke en Torfs vielen mekaar in de armen. Zoveel hartroerende eensgezindheid. Zoveel pogingen om vanuit hun politieke en intellectuele ivoren toren, recht te praten wat door de 'goegemeente' als heel krom wordt aangevoeld.

Torfs die zich zonder verzet politiek laat misbruiken door Bracke. En de rector die afschuwelijke zoete broodjes bakt met de politicus. Sjonge, sjonge.
Geschreven door Gust Adriaensen om 21:10

Roept rector Torfs vicerector Pieters op het matje?

Zegt de naam Danny Pieters je nog iets? Ex-senator, ex-senaatsvoorzitter, NVA-kopstuk, door rector Torfs van de Katholieke Universiteit Leuven tot vicerector gebombardeerd, ook als vicerector blijvend belijder van zijn onwrikbaar NVA-geloof, grote bestrijder samen met zijn partij van de schandalig royale uittredingsvergoedingen voor parlementsleden.

Geen dag geleden raakte bekend dat hij voor zichzelf toch die vertrekpremie opeist en wil opstrijken. Net als Stefan De Clerck enkele dagen geleden.

Pieters geraakte klaarblijkelijk van zijn melk door de storm van kritiek op hem en op zijn partij. En enkele uren geleden deelde hij mee dat hij die vertrekpremie alsnog laat vallen.

Veel respect dwingen zowel De Clerck als Pieters, die beiden het parlement verlaten hebben om een andere vetbetaalde job aan te nemen, met hun aanvankelijke hebberigheid niet af. Integendeel. En het extra vervelende voor hen is, dat ook hun terugkrabbelen, het zo vlug overstag gaan voor kritiek, op niet de minste sympathie bij het grote publiek kan rekenen. Het versterkt hun imago van poenscheppende, ruggengraatloze politici.

De vraag is ook of een figuur als Pieters wel een goede keuze van Torfs is geweest. De kronkelingen van Pieters, met als oorsprong zijn materiële hebzucht, stralen hoe dan ook erg negatief af op het imago van de Katholieke Universiteit van Leuven.
Geschreven door Gust Adriaensen om 14:57

Het wordt te veel voor Bart

:-D :roll: :wink:

De spieren in de buurt van de Redder van Vlaanderens heiligbeen zijn in een uiterst pijnlijke spreidstandkramp geschoten.

Een vrolijke Frans is Bart niet meer geweest sinds hij zijn klantenkaart van 't Draakske heeft weggegooid en zijn slobberige outfit van weleer heeft ingeruild voor de duurste Italiaanse driedelige maatpakken en de duurste Italiaanse schoenen uit de duurste Antwerpse schoenenwinkel.

Maar in de aanloop naar het koninklijk bezoek aan 't stad (je weet wel: dat van ons is en niet van iedereen), is het allemaal nog veel erger geworden. Ecce homo, een lijdende politicus. Kwaad op de buitenwereld. Vooral op de media, die hem ongenadig in allerlei spreidstanden dwingen en er speciaal uitvinden, gewoonweg om de burgemeester te treiteren.

Bart verdient begrip. Het is verdorie niet allemaal gemakkelijk. En zeker die koningskwestie is niet van de poes.

Het begon al met dat bezoek aan de koning, 's morgens op een ontiegelijk uur. Stonden hem toch al enkele van die ongeschoren VTM-journalisten op te wachten. Stelden hem venijnige vragen over republiek en koninkrijk ( een scherpe spreidstandkrampsteek vergalde zijn humeur helemaal). Brachten bevooroordeeld zijn bedremmeldheden (zoals de meeste Antwerpenaren wanneer ze zich buiten de wallen van de trotse stede wagen) in de voortuinen van het paleis in beeld.

En dan die vervloekte dag zelf. Hou ik dat royale koppel buiten het stadhuis of niet? Buiten, want de coureurs hebben voorrang. Wat moet ik in godsnaam aantrekken en vooral, wat niet? Geen burgemeesterssjerp. Staat madammeke Berx, daar toch wel te pronken met een gouverneurssjerp bijna even uitgebreid als haar frèle figuurtje. Dedju. Een plastron? Die met Venetiaanse leeuwtjes (een cadeautje bij mijn schoenen), heeft Veerle geadviseerd. Moet ik me weer verantwoorden bij die oenen van journalisten over die leeuwtjes. Geen Vlaamse maar Venetiaanse, idioten! Krampscheuten, jezusmina.

En mijn gezicht. Welk gezicht mag, moet ik trekken? Afstandelijk, heeft Bracke geadviseerd. Hoeveel meter moet ik achter Filip en Mathilde drentelen? Zeker niet te dicht bij die Mathilde, heeft Veerle geadviseerd. Draaide helemaal verkeerd uit. De perceptie, bedoel ik. Verschijn ik op het scherm als een afstandelijke Antwerpse boer die kiespijn heeft, naast een stralende gouverneur en een nog stralender koninklijk koppel. Een pronte madam, hoor ik mijn kiezers zeggen. Ne ferme jongen, kirren de vele Antwerpenarinnen. De adviezen van de Bracke zijn ook niks waard. Ik moet hem nog eens stevig aanpakken.

Maar met al die miserie, zit ik wel met een serieuze spreidstandkramp. Misschien ebt ze wel weg. Bij de coureurs op het stadhuis. Daar heb ik die Brusselaars dan toch kunnen weghouden. Op mijn stadhuis.
Geschreven door Gust Adriaensen om 10:43

Onderwijs is meer dan kennisoverdracht

Tijdens de stijlvolle, boeiende én gezellige afscheidsviering van directeurs Mia Lodewijckx en Lucien Van Craenendonck op de Rozenberg in Mol, werd door diverse sprekers aangegeven dat een school veel meer is, moet zijn dan een instituut dat kennis en kunde overdraagt en dat de leerlingen klaarstoomt voor de arbeidsmarkt.

Zowel Kristien Arnouts, Louis De Groof als André Van Genechten, de voorzitter van de raad van bestuur van de KSOM, kantten zich tegen deze eenzijdige , materialistische, neoliberale nuttigheidsdoelstelling voor het onderwijs. De heer Van Genechten verwoordde bovendien op een heldere manier waarvoor het katholiek onderwijs staat.

Afscheidnemende directeurs Mia Lodewijckx en Lucien Van Craenendonck vormden gedurende de vele jaren van hun 'lumineus leiderschap', de beste illustratie voor dergelijke onderwijsopvatting. Aandacht voor de mens in elke leerling, elk personeelslid, elke ouder. En die opstelling hoeft gedegen onderwijs niet in de weg te staan. Dat bewijst het Rozenberginstituut.
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:39

Pater Daniël Maes over Syrië

 

VI/58

Vrijdag 20 tot vrijdag 27 september 2013

Werken, bidden en ontspannen.Terwijl de Latijnse kerk op zaterdag 21 september de apostel en evangelist Mattheüs gedenkt, viert de byzantijnse liturgie het slot van het feest van het hl. Kruis.  Op 24 september wordt hier de heilige Thecla, gevierd, door de apostel Paulus tot geloof gebracht in Iconium en Antiochië. De oosterse kerk vereert haar als eerste vrouwelijke martelares en als “gelijkwaardig aan de apostelen”. Zij is de patrones van Maaloula, dat onlangs nog door rebellen werd aangevallen.

Wij blijven doorgaan met onze twee voorzieningen: materieel wordt er flink gebroken en verbouwd om een zo veilig mogelijke schuilplaats te scheppen met alles er op en er aan, voor het geval het nodig is, nl. als we toch ongewenst bezoek krijgen. In WO II waren onze Duitse broeders ook welkom in België, maar niet allemaal tegelijk en niet zo zwaar bewapend. Daar moeten we ons tegen beschermen. O ja, er is tussendoor ook nog aan de knoflook gewerkt. Maanden geleden werd al een  grote hoeveelheid geoogst en onder de galerij gelegd om te drogen. Eindelijk wordt die nu samen gebonden en opgeruimd. Het is meer dan  250 kg. Voor de gezondheid. Verder houden we vol met de  dagelijkse doorlopende aanbidding bij het Allerheiligste Sacrament, met daarbij een nachtaanbidding van donderdagavond tot vrijdagmiddag. Zondag blijft natuurlijk een rustdag over heel de lijn.   En deze zondag is het nog eens extra rustig. Geen gerommel van bombardementen, ontploffingen of schoten  te horen. Het lijkt wel of ze allemaal in de hoogmis zitten. Tijdens het middageten kijken we nog eens naar de koptische tv’s  in Egypte. Vandaag zegt Jezus in het evangelie dat de kinderen van de duisternis slimmer handelen dan de kinderen van het licht. Daar hebben de kopten blijkbaar hun lessen uit getrokken. Hun tv’s geven mooie uitzendingen, modern, aantrekkelijk en inhoud rijk. De priesters lijken wel recht uit de  tijd van de patriarchen te stappen maar ze preken direct,  eenvoudig en overtuigend. Wat zijn die kopten  creatief! Daar kunnen we nog van leren. We vernemen ook dat ze de verwoeste kerken  meteen gaan heropbouwen, en nog mooier maken (meer dan 80 de laatste maanden, waarvan meerderen uit de 5e eeuw!).

Dinsdag valt er eindelijk voor het eerst regen. Het begint hier ’s nachts kouder te worden en ’s avonds kan er al eens een ietwat gure wind waaien. Overdag blijft de zon meestal stralen. Gelukkig zullen de gebouwen met hun heel dikke muren nog  lang de zomerwarmte bewaren. Ondertussen zagen of klieven we wat hout voor onze kacheltjes in de winter. De regen vandaag laat ons voelen dat het dak van het atrium  door het laatste bombardement helemaal verwoest werd. Daar moet nu dus dringend iets aan gedaan worden. En ’s avonds houden we toch nog wat ontspanning. Een van onze fraters is jarig, de zusters hebben een taart gebakken, de kinderen een sketchje voor hem gedaan en ook van de volwassenen kreeg hij een verrassing. Vladimir Putin en patriarch Cyrillus kwamen  warempel persoonlijk op bezoek, legden hem heel de huidige wereldpolitiek uit en gaven hem en heel de gemeenschap van Mar Yakub zelfs nog  de prijs voor de vrede, vanwege de Euro-Aziatische Unie.  (De authentieke oorkonde zal hopelijk na de oorlog alhier nog te bewonderen zijn).

Op woensdag bereikt ons het aangename nieuws dat Dr. Saad al-Naef, Syrische minister van volksgezondheid, in een ontmoeting met  moeder Agnes-Mariam de gemeenschap van Mar Yakub  en haar dankt voor hun inzet voor het rijdend hospitaal dat nu in Homs kan geïnstalleerd worden. Omdat er zovele ziekenhuizen door rebellen zijn verwoest, is er op dit gebied een grote nood. Dit mobiel  hospitaal is een medisch-technisch wonder,  uitgerust met alle moderne middelen en medicamenten voor een omvangrijke bevolking. Het heeft 400.000 Euro gekost. Tevens willen we hierbij alle weldoeners, die ons blijven steunen,  van harte danken  omdat zij op die wijze blijven mee werken aan de heropbouw van Syrië.

Gifgasaanval in Ghouta: beschuldigen, ontkennen, zwijgen.  Ziedaar de drie stadia van de westerse media en politici. Met de heftigste verontwaardiging beschuldigen ze eerst geheel onterecht Syrië. Wanneer blijkt dat de rebellen er iets mee te maken hebben, wordt dit glansrijk ontkend. Wanneer hiervoor verpletterende bewijzen aanwezig zijn wordt er over gezwegen. Het gevaar voor ons ligt in de bekoring om er ons bij neer te leggen.

Dale Gavlak, de journaliste van Associated Press, die onthulde dat het rebellen waren die chemische wapens hadden gebruikt welke ze van Saoedi Arabië hadden gekregen moest haar artikel ontkennen en intrekken onder druk van de Saoedi-Arabische prins Bandar  bin Sultan. Resultaat: ze werd zonder verklaring ontslagen (Infowars, 24 sept. 2013).

Craig John Murray, een voormalig Brits ambassadeur verwerpt de bewering van John Kerry over de onderschepte communicatie van de Syrische regering waaruit zou blijken dat zij achter de gifgasaanval in Ghouta zit. Deze zogenaamde onderschepte Syrische berichten zijn volgens hem gewoon bedrog, georganiseerd door de Israëlische Mossad.

Het Britse parlementslid Sarah Wollaston klaagt de dubbelzinnige houding aan van de VS en Israël voor het bezit en het gebruik van chemische wapens. Vietnam was de grootste chemische oorlog. De VS hebben nog een massa chemische wapens ondanks hun belofte van 2007 om ze te vernietigen. Israël en de VS aarzelen geen ogenblik om chemische wapens in te zetten als zij het wenselijk achten en zij komen nu Syrië aanklagen!

President François Hollande in zijn interview aan TF1 op 15 september 2013 veronderstelt nog dat de wereld blijft geloven in de schuld van Syrië. Zijn het de stuiptrekkingen van het Franse kolonialisme?

Em. Prof. Peter Dale Scott (Berkley, California) heeft onderzoek gedaan naar de moord op president  John Kennedy, Martin Luther King en Rob Kennedy, allemaal in de jaren ’60. John Kennedy wilde de bankiers en de bazen van de wapenindustrie wat intomen en werd meteen vermoord. Martin Luther King had een machtige volksbeweging tegen de oorlog in Vietnam gevormd en werd vermoord. Rob Kennedy  wilde in de voetsporen van zijn broer gaan en werd vermoord. Na een tijdje wisten de meeste Amerikanen dat deze moorden een samenzwering waren en dat de CIA er bij betrokken was, maar men legde er zich bij neer. Hieraan mogen we echter niet gewoon worden maar de waarheid blijven zoeken en verkondigen.

Inmiddels is de UNO onderzoekscommissie weer in Damascus. Hopelijk wordt zij nu gedwongen de waarheid te zien en mee te delen.

De huidige “Westerse beschaving” loopt ten einde. Paul Craig Roberts (The West Dethroned, 7/9/2013) geeft hierover enkele krasse uitspraken. Hij begint met een citaat van Yan Fu die zegt dat het Europese ras inmiddels herleid is tot vier eigenschappen: zelfzucht, bloedbad, schaamteloosheid en corruptie. En wie het aandeel van Amerika hierin betwijfelt moet het boek lezen van Oliver Stone en Peter Kuznick, The untold history of the US. De “Amerikaanse eeuw” is geëindigd tijdens de ontmoeting van de top van de G 2O in Rusland op 6 september 2013. Vele wereldleiders vertelden Obama dat ze hem niet geloofden en dat een inval in Syrië zonder mandaat van de veiligheidsraad een schending is van het internationaal recht. De echte as van het kwaad is Israël, Saoedi-Arabië en Washington. Het westen heeft geen moreel gezag meer en de tijd dat de VS de westerse landen als marionetten kunnen inzetten is voorbij. “Washington vertegenwoordigt Israël en een handvol oppermachtige privébelangen. Niemand anders. Washington is een pest voor Amerika en voor de wereld”.  Aldus deze expert.

Een terugkeer naar de eigen culturele, religieuze en morele wortels. DeValdai Internationale Discussie Groep sloot Vladimir Putinaf met een waardig orgelpunt. (19 sept. 2013). Hij wees er op dat hier in Novgorod, waar de twee grote rivieren Volkhov en  Neva elkaar ontmoeten, Rusland als natie ontstaan is. De Sovjet ideologie van 1917 hebben we, zo zei hij, voor goed verlaten en we moeten nu onze eigen intellectuele, geestelijke en morele krachten ontwikkelen. Ook het feit dat Rusland in het recente verleden tweemaal is ineengestort vraagt dat er wonden geheeld worden. Het westen geeft hierbij geen inspiratie. “We zien nu hoe vele Euro-Atlantische landen hun wortels verloochenen zoals ook hun christelijke waarden, die de basis vormen van de westerse beschaving.” “Zonder de morele waarden van het Christendom en andere wereldreligies, zonder morele normen die gedurende duizenden jaren zijn gevormd, zullen mensen uiteindelijk hun menselijke waardigheid verliezen,” zei Putin. “De Euro-Atlantische landen verwerpen iedere traditionele identiteit, inclusief seksuele identiteit... Ze stellen families met kinderen gelijk aan homogezinnen, en geloof in God gelijk aan geloof in Satan.” Feestdagen worden afgeschaft of anders genoemden en dit willen ze op agressieve wijze aan heel de wereld opleggen. Hij benadrukt dat zelfkritiek nodig is, maar ook zelfbewustzijn en dat we fier moeten zijn op onze identiteit en onze eigen geschiedenis. Wel werd in het verleden, zo geeft hij toe, te weinig aandacht geschonken aan de waarde van de afzonderlijke personen, die te zeer gebruikt werden voor de ontwikkeling en de vooruitgang. De spirituele, intellectuele en morele kracht van een volk is echter  belangrijker dan de economisch-technische ontwikkeling. Op internationaal vlak moet het internationaal recht heersen en niet het recht van de sterkste.  Een volk is niet uitzonderlijk maar wel uniek. We mogen onze identiteit en onze door God gegeven verscheidenheid niet verloochenen. Rusland moet  in het geheel van de internationale orde een onvervangbare rol  spelen. Het congres van Wenen in 1815 en het verdrag van Yalta in 1945 met medewerking van Rusland hebben voor een langdurige vrede gezorgd.  Het verdrag van Versailles zonder Rusland (1919) was onrechtvaardig voor Duitsland en heeft de basis gelegd voor de tweede wereldoorlog. Verder spreekt hij over het multiculturele model in Europa dat mislukt is omdat het stoelt op kolonialisme.  “Sommigen hebben Rusland genoemd ‘de gevangenis van de volkeren’, maar in de voorbije eeuwen is hier zelfs de kleinste etnische groep niet verdwenen.” En de Euraziatische  Economische Unie is bedoeld als een onafhankelijk centrum om de identiteit van de betrokken landen te vrijwaren en niet als een aanhangsel van Europa of Azië. Hij eindigt aldus: “Nadat we onze nationale identiteit hebben versterkt, onze wortels hebben verstevigd en open staan voor de beste gedachten en praktijken van Oost en West, moeten en zullen we vooruit gaan”.

Deze toespraak van Vladimir Putin is in zijn geheel het overwegen waard. Hij betekent, ons inziens, in velerlei opzicht het tegendeel van de “nieuwe wereldorde”, die door een schimmige groep wereldheersers is uitgedacht om over heel de wereldbevolking te heersen. Het middel hiertoe is het uitwissen van de eigenheid van de mens, de eigenheid van man en vrouw, van het huwelijk, van het gezin en van de soevereiniteit van een volk en een land. Vandaar dat men  in zovele landen  op agressieve wijze de evolutieleer als ideologie wil opdringen, de gender-theorie, het homo’huwelijk’ en de afschaffing van de identiteit van een volk. Voor de morele ontwrichting moeten dan abortus, contraceptie en een verregaande medische manipulatie van het menselijk leven dienen. Tegelijk wordt de eigenheid van een volk aangetast  door een onredelijke verheerlijking van vreemde waarden en gebruiken, uit andere religies, die het christelijk erfgoed moeten ondermijnen. Vladimir Putin is de enige wereldleider die openlijk het westen aanklaagt omdat het de christenen blijft verjagen en uitmoorden in Syrië en in heel het Midden Oosten. Tot heden luisterde de wereld naar de westerse luidsprekers die op arrogante wijze “de nieuwe wereldorde” als hun blijde boodschap aankondigden. “Wij hebben een nieuw Midden Oosten nodig”! Zo schreeuwde Hillary Clinton het uit om in feite het startschot te geven voor de inval van hele horden barbaren in Libië en Syrië. De toespraak van Vladimir Putin is als het begin van het einde van deze “nieuwe wereld(wan)orde”. Alhamdu lille, God zij dank. 

Geschreven door Gust Adriaensen om 09:05

Geloofsdag over de eucharistie in de abdij van Postel

Geloofsdag over de eucharistie in de abdij van Postel

Op zaterdag 12 oktober organiseert het gastenkwartier van de abdij van Postel een geloofsdag met als thema: de eucharistie”. Het is de derde in een reeks van zeven over de sacramenten, die plaatsvinden in het Kontaktcentrum van de abdij.


Pater Benny Berrens, norbertijn van de abdij van Postel,
zal deze dag begeleiden. Hij is lic.godsd.wet en lic.theologie, gastenpater, novicemeester en sacrist in de abdij. Pater Benny doceert ook theologie aan de norbertijnse priesteropleiding van Vlaanderen. Hij spreekt maandelijks voor Radio Maria en geeft conferenties en retraites.


Kostprijs bedraagt €20,- (middagmaal inbegrepen)

Inlichtingen en inschrijving (liefst voor 7 oktober):

bij Pater Benny Berrens

Abdij Postel

Abdijlaan 16

B - 2400 Mol - Postel

Tel. 0496 50 12 55

Fax 014 / 37.81.23

Vanuit Nederland: 0032 496 50 15 23

gastenkwartier@abdijpostel.be

Geschreven door Gust Adriaensen om 10:03

Is Cornu wel stressbestendig?

De toekomstige CEO van een der belangrijkste overheidsbedrijven, de NMBS, reageert op een ondermaatse en uitermate geprikkelde manier op kritiek. Dat is de voorbije dagen wel overduidelijk geworden.

Deze meneer, die als CEO een jaarlijkse wedde zal krijgen, waarvoor de gemiddelde werknemer een groot deel van zijn loopbaan nodig heeft, doet de samenleving kond dat hij er niet aan denkt zijn vetbetaalde mandaten bij Belgacom, Agfa-Gevaert en KBC op te geven. En neemt het dan niet dat er in de media daarop kritiek komt.

De kritiek is m.i. helemaal terecht. De exuberante verloningen van sommige CEO's én de cumulatie met betaalde bestuursmandaten in andere ondernemingen, stellen al langer een fundamenteel ethisch probleem.

Maar wat in het Cornugeval bijzonder opvalt is de agressieve en eerder platvloerse manier waarop de toekomstige CEO op die voor de hand liggende kritiek reageert. Die stijl, of dat gebrek aan stijl, roept vragen op over de stressbestendigheid van de heer Cornu.
Geschreven door Gust Adriaensen om 11:20

Een dringend bericht van pater Daniël Maes over Syrië

VI/57 bis

DRINGEND

Op 19 september 2013  schrijft  Mahdi Darius Nazemroaya (socioloog, onderscheiden voor zijn geopolitieke analyse) dat één zuster de hele US Intelligence Community voor schut heeft gezet (Trends:  One nun puts entire US Intelligence Community to shame over ‘stage-managed’ Syria footage).

De US Intelligence Community is een nagenoeg alomvattend netwerk dat beschikt over immense technische middelen, enorme fondsen en een massa personeel. Het omvat alle “intelligence bodies” van de Amerikaanse regering en heeft 16 afdelingen, afkomstig van het ministerie van financies, van energie, van de CIA (Central Intelligence Agency, die onafhankelijk van iedere regering handelt) en 8 afdelingen afkomstig van het Pentagon (landmacht, luchtmacht, nationale veiligheid e.d.). Zij hebben de video’s van de gifgasaanval in Damascus beoordeeld en besloten dat er op 21 augustus een chemische aanval is geweest  in Ghouta en dat de Syrische regering daarvoor verantwoordelijk is.  Ze hebben 13 video’s uitgekozen als informatie voor de leden van de Obama administratie. Zo kon John Kerry in zijn toespraak op 30 augustus zeggen  dat hij “met eigen ogen” de gruwelen van het ‘Syrische regime’ heeft gezien en hij raadt iedereen aan deze beelden te bekijken.

En nu komt moeder Agnes-Mariam aantonen dat die 35 video’s één grote trucage zijn met vervalste beelden van de werkelijkheid. Getuigen vertellen over de chemische geur die ze waarnamen terwijl sarin gas reukloos is. De lichamen van dezelfde kinderen worden heen en weer gesleurd om voor verschillende foto’s te dienen. Geen moeders of ouders te zien enz. enz. En vooral:  de alawietische families  die de massaslachting en ontvoering door Jobhat Nosra in Lattakia op 4 augustus overleefd hebben, herkennen  op deze video’s hun  kinderen.

Moeder Agnes-Mariam laat weten dat zij een internationaal “onderzoeksteam 21 augustus” vormt met wetsdokters, chemici, urgentie-artsen, specialisten van fabricage van video’s…. om de gehele waarheid openbaar te maken. Wie zich hierdoor aangesproken zou voelen om mee te werken mag zich melden. De mensenfamilie moet bevrijd worden van de straffeloze gruwelen van schimmige wereldheersers.

Geschreven door Gust Adriaensen om 15:33

Pater Daniël Maes over Syrië

VI/57

Vrijdag 13 tot vrijdag 20 september

In de byzantijnse liturgie wordt op 13 en 14 september het grote feest gevierd van de inwijding van de hl. Grafkerk in Jeruzalem en de Kruisverheffing. We hebben heimwee naar de vieringen van voor de oorlog, met processie, spontane gebeden en gezangen  en de afsluiter met het grote  vuur op het terrein. De eerste christengemeente heeft  de plaats van Jezus’ kruisdood nauwkeurig in haar hart en geheugen bewaard. Keizer Constantijn wilde deze eren met een basiliek die op 13 september 335 werd ingewijd. Ze zal in de loop der eeuwen verwoest, heropgebouwd,  weer verwoest  en in de 11e eeuw weer heropgebouwd worden, en in die vorm tot nu stand houden. Hierin worden nu de byzantijnse, Armeense, koptische en Latijnse liturgie gevierd. Vervolgens heeft - volgens  een oude traditie – de heilige Helena, moeder van keizer Constantijn, in de buurt van Golgotha  het Kruis van Jezus teruggevonden, wat we op 14 september gedenken.

Vandaag werd nog doorlopende aanbidding gehouden van 6.00 u tot 18.00 u maar om deze twee feestdagen op gepaste wijze te vieren hebben we ook nog een nachtaanbidding voorzien, vanaf deze vrijdagavond 21.00 u tot aan de eucharistie van  morgen, zaterdagmiddag. We houden  na de eucharistie processie met een mooi verguld spaans processiekruis, mij ooit nog gegeven door Geert, de bekende Nederlandse  iconenschilder. Deze zaterdag is in de byzantijnse liturgie een van de grote feesten van het jaar.  Heel de dag heerst er een zondagssfeer. En s’ avonds  wordt de grote doxologie rond het kruis gevierd volgens de byzantijnse liturgie. Gezangen, gebeden, processies, wierook, en zegeningen met het Kruis, het is zoals op Goede Vrijdag in de Latijnse liturgie, met wat meer prachtige gezangen en vol symboliek.

En zoals het in de beste huishoudens kan gebeuren was dit ook bij ons het geval. Toen we s’ avonds naar de refter wilden gaan kwam ons  een verschrikkelijke brandgeur tegemoet. Terwijl wij in de kerk baden was er in de keuken wat aangebrand, gelukkig zonder erge gevolgen. Terwijl er zo dikwijls stroomonderbrekingen zijn, was dit dus nu juist niet het geval. Voor wie het nog niet weet, in de oorlog tegen  Syrië is er iets aangebrand.

Al komen wij normaal niet meer in onze kleine binnentuin, zondag in de vroege avond willen de fraters een versnapering brengen aan twee mannen die daar mortel aan het maken zijn - op de stenen vloer, ‘hand made’ volgens de oude wijze - om ons te helpen bij verbouwingswerken binnen. Een van hen is een door ons opgevangen vluchteling, de ander is een christen die voor de staat werkt. Op vrijdag en zaterdag krijgt hij vrij en op zondag moet hij pas om 10.00 u beginnen om de kans te krijgen de eucharistie bij te wonen. Het is een gezellig bezoekje.

 

We krijgen vrijdag onverwachts bezoek van twee jongeren uit Damascus. Het zijn gewone jongeren, de ene is sjiiet, de andere soenniet.  Een van hen  is vroeger al eens een dag komen meeleven. Nu heeft hij een vriend meegebracht. Beiden zagen ze moeder Agnes-Mariam op tv en besloten het er op te wagen en ons te komen bezoeken. Ze hebben vroom het middaggebed meegebeden, met processie achter de kruisicoon. Daarna gingen ze met ons aan tafel en er werd honderduit verteld en vragen werden gesteld alsof het kinderen waren die na lange afwezigheid weer thuis komen. Ze zijn zoals zovele jongeren over heel de wereld: vol humor, levenslust en verwachtingen naar de toekomst. Ze beginnen hogere studies. Zonder veel moeilijkheden zijn ze van Damascus tot hier geraakt. Ze hadden een attest bij van de moeder van een van hen, die generaal is in het leger. Vrouwen hebben in het leger blijkbaar bij voorkeur eerder vrouwelijke opdrachten. Zij is, als dokteres, verantwoordelijk voor het verlenen van ziekteverlof. De jongens vertellen uitvoerig over het leven  in Damascus.

Brief van Vladimir Putin aan de Amerikanen (New York Times 12/9/13). Hij meldt fijntjes dat een militaire agressie geen voordeel brengt ook niet voor Amerika en dat er wereldwijd tegen geprotesteerd wordt, onder meer door paus Franciscus. Hij herinnert er aan hoe de veiligheidsraad van de UNO vast houdt aan de eensgezindheid om de willekeurige agressie van een volk tegenover een ander te verhinderen. Hij wijst er op dat het catastrofaal zou zijn, de grote vergissing van Irak en Libië nogmaals te begaan. Er is een aanval met gifgas geweest, zo vervolgt hij, maar alles wijst er op dat het niet door het leger gebeurde maar door de rebellen om een aanval te kunnen uitlokken. De toespraak die Obama vorige dinsdag tot het volk hield heeft hij nauwkeurig bestudeerd.  Daarin zegt de Amerikaanse president: wat Amerika verschillend maakt is “dat wij uitzonderlijk zijn”. Dit is, aldus Putin, uiterst gevaarlijk. “Wij zijn allen verschillend, maar wanneer we de zegen vragen van de Heer, mogen we niet vergeten dat God ons allen als gelijkwaardig heeft geschapen”.

Hiermee heeft hij meteen  het geheugen van Obama wat opgefrist. Immers in de Amerikaanse grondwet staat dat God alle mensen gelijkwaardig heeft geschapen! Och ja, een Amerikaanse president die zovele “belangrijke” zaken behartigt, kan allicht “een kleinigheid” vergeten!?

Wordt het geen tijd dat de commissie die de Nobelprijs voor de vrede uitreikt nog eens  een niet politieke beslissing neemt in eer en geweten? Ik stel voor Vladimir Putin de prijs te gunnen.

Nogmaals over de gifgasaanval in Ghouta. Op basis van de officiële mededelingen van de geheime diensten van de VS, UK en Frankrijk worden in een nieuwe studie flagrante tegenstellingen aangeduid (Th Meyssan, Le massacre de la ghouta. Les contradictions des services secrets occidenteaux). Het aantal slachtoffers volgens hun officiële berichten varieert van 281 tot 1.429. Een verdacht groot verschil in officiële mededelingen, niet? Bepaalde beelden werden vooraf al geplaatst. Op de foto’s van de kinderen zijn geen moeder of ouders te zien. Hoe is dat in het M.O. mogelijk? Van de 1.429 zijn er slechts 2 vrouwen. Is dit speciaal gas dat vrouwen spaart?  Moeders die de slachting in Lattakia, twee weken eerder overleefden (met vele honderden doden en gekidnapten, waarover de westerse media in alle talen zwegen) herkennen op de foto’s van Ghouta hun gekidnapte kinderen. James Clapper, hoofd van de Amerikaanse inlichtingendienst beweert (uiteraard zonder bewijs) dat ze het Syrische leger al vier dagen voor de aanval konden observeren en zagen dat het bezig was gifgas te mengen, klaar voor onmiddellijk gebruik. Waarom hebben ze dan niet eerder iets gezegd of ingegrepen? De geheime westerse diensten beweren stalen genomen te hebben en geven meteen de uitslag met 100% zekerheid dat het Syrische leger een gasaanval op eigen volk heeft uitgevoerd, terwijl de officiële commissie nog tien dagen nodig heeft voor onderzoek. Deze fotoreportage met massale propaganda is duidelijk een opgezet spel. Het rapport besluit: de leiders van VS, UK en Frankrijk zijn  schuldig voor het internationaal strafhof op grond van oorlogspropaganda, wat volgens internationaal recht een zwaar misdrijf is omdat het de bron vormt van andere misdaden, misdaden tegen de menselijkheid inbegrepen.

De Franse generaal Dominique Delawarde geeft een fameuze opdoffer (« Syrie, ingérence délibérée, prétexte douteux », 12 sept. 2013). Hij is een M.O. expert. De zogenaamde “ondubbelzinnige bewijzen” van de Franse regering zijn voor hem geheel ongeloofwaardig. Voor hem is dit een nieuwe manipulatie om een interventie uit te  lokken. Hij verwijst naar een aantal feiten die we al elders gegeven hebben (het geval van Colin Powell in Irak en het feit dat een eventuele gifgasaanval door Syrië op dat ogenblik de directe val van de regering zou bewerken, terwijl deze massaslachting wel heel gunstig misbruikt wordt door de oppositie. Dat beantwoordt de wezenlijke vraag: wie heeft hier belang bij?). Hij spreekt ook over antecedenten. In Timisoara, december 1989, werden zogenaamd 4.632 mensen vreselijk afgeslacht, wat de val van Nicolae Ceauscescu mee bewerkte. Achteraf kwam de waarheid uit: enkele lijken waren opgegraven, vreselijk toegetakeld, gefilmd en er werd een cijfer op geplakt, maar toen was al gebeurd wat men wilde bereiken, de executie van Ceauscescu. Hij verwijst verder naar dergelijke manipulaties in Bosnië en Kosovo (toen hij zelf nog in dienst was). Vervolgens legt hij uit hoe eenvoudig de oppositie een gifgasaanval kan klaar krijgen. Ze gijzelen mensen, vergassen hen en filmen de laatste verschrikkelijke ogenblikken. Ze roepen er de UNO en de VS bij en plakken er een aantal op dat niemand kan controleren.Enkele zogenaamde ooggetuigen dikken het verhaal wat aan. Hierbij worden ze over heel de lijn deskundig geholpen door speciale diensten van de buitenlandse mogendheden. Hij voegt er bij dat Duitsland, Canada en de UK nu aarzelen om mee te doen met een militaire interventie omdat ze  al vermoeden dat het om manipulaties gaat die gaan uitkomen. Hij vermeldt ook dat Israël blij zou zijn met een interventie en een zo ontwricht Syrië (en Egypte) dat het vijftig jaar terug wordt gegooid in de geschiedenis. Hij klaagt de miskenning  aan van de conventies van Genève. In januari 2009 heeft het Israëlische leger in de Gaza een massaslachting aangericht met fosforbommen, verboden door de conventie van Genève. Er kwamen 1300 mensen om waarvan 900 burgers en 300 kinderen, een cijfer dat wel controleerbaar was. Waarom werd toen niet ingegrepen? Bestaan er dan “toegestane” massale slachtingen? Hij herinnert er aan dat Carla Del Ponte al op 6 mei 2013 verklaarde dat de rebellen gifgas hadden gebruikt, waarop de VS onmiddellijk antwoordden dat er onvoldoende bewijzen waren. Verder herinnert hij aan het rapport van de waarnemers van de Arabische Liga over het geweld in het begin van de Syrische crisis. In nr. 28 en 29 klagen ze de mediamanipulatie aan (januari 2012). En tenslotte de uitdrukking “ internationale gemeenschap”, zo royaal gebruikt door media en politici, vertegenwoordigt uiteindelijk slechts de VS, UK, Frankrijk, nl. 8% van de wereldbevolking. Hij besluit: “Ik geloof geen enkel ogenblik in de ‘ondubbelzinnige bewijzen’ van de Franse regering” om een militaire interventie te rechtvaardigen. Hij hoopt dat het uiteindelijk rapport van de huidige onderzoekscommissie van de UNO onpartijdig zal zijn, maar staat er erg kritisch tegenover. Als de subsidies van de VS van vitaal belang zijn voor de UNO, hoe kan de UNO dan nog onafhankelijk werken?

De klap op de vuurpijl vormt een gedetailleerde en uitgebreide studie van de 35 video’s  door moeder Agnes-Mariam, voorzitster van ISTEAMS (Intern. Support for Mussalaha in Syria). Ouders van gekidnapte kinderen uit Lattakia doen op haar beroep om te weten wat er met hun kinderen is  gebeurd. Op 4 augustus werden daar in 11 dorpen van Alawieten massamoorden en ontvoeringen gepleegd door al Nousra strijders. Dat was haar vertrekpunt. Op 5 september 2013 hebben de VS en hun bondgenoten de beelden van een gasaanval in Ghouta verspreid. Ze heeft nauwkeurig de beelden bestudeerd, de tijd dat ze genomen werden en de tijd dat ze geplaatst werden. Je ziet hoe een foto van de slachtoffers van het  Adawi plein in Cairo, Egypte, hier gebruikt is,  hoe kinderen als dood worden voorgesteld en daarna zijn dezelfde kinderen weer levend, hoe dezelfde kamers met nieuwe kinderen worden gevuld… Ze zijn hier zonder naam en zonder familie. Hoe is dit mogelijk in een landelijke streek waar de mensen elkaar kennen? Bovendien waren de meeste inwoners omwille van de hevige gevechten al lang gevlucht. Wat doen die kinderen dan in Oost Ghouta zonder moeder en zonder familie? Overlevenden van Lattakia herkennen familieleden op de beelden van Ghouta.  In de video’s worden tenslotte 8 personen, waarvan 3 niet in een wit kleed, getoond alsof ze begraven worden. Waar zijn de anderen?  Aan haar rapport van 44 blz. voegt ze een  lijst toe van 259 personen uit de  alawietische dorpen van Lattakia met vermelding van naam, leeftijd en gedood, gekidnapt of vermist. Dit rapport zal  nu aangevuld en uitgebreid worden met experts zoals een wetsdokter en een chemicus die trachten uit te maken wat die mannen bij die kinderen eigenlijk doen en of de symptomen van die kinderen overeen komen met wat er van gezegd wordt. Er wordt een internationale groep van deskundigen gevormd, die de zaak tot op het bot zal uitspitten om ze voor het internationaal strafhof te brengen.

Moeder Agnes-Mariam roept religieuze en burgerlijke leiders op, alsook staatshoofden, senatoren, parlementsleden, humanitaire organisaties  en ieder die houdt van waarheid,  rechtvaardigheid  en verantwoordelijkheid voor criminele daden. Zij vraagt een onafhankelijk onderzoek om deze mediamanipulatie met het misdadig misbruik van kinderen te onderzoeken.

Kortom, de westerse geheime diensten rekenden er blijkbaar op dat de bewering van Joseph Goebbels, de naziminister van propaganda, nogmaals bewaarheid zou worden, nl. dat het gemakkelijker is een monsterleugen te doen geloven dan een  kleine leugen. En hij kon het weten. Het  nazisme werd pas na vier jaar ontmaskerd en overwonnen. De monsterleugen tegen Syrië houdt het al 2,5 jaar uit. Ondertussen verwachten wij echter dat voor deze gifgasaanval eerder ons Vlaams spreekwoord in vervulling zal gaan: Wie een put graaft voor een ander valt er zelf in!

Eindelijk  het rapport van de UNO commissie. De Russische onderminister van buitenlandse zaken zegt dat het een gepolitiseerd, eenzijdig en vooringenomen rapport is. Hij zegt dat Rusland en Syrië  de commissie materiaal gegeven hebben van gifgasaanvallen elders door de rebellen. De commissie heeft dit gewoon naast zich neergelegd. Britse experts zeggen dat niets er op wijst dat Syrië voor de gifgasaanval verantwoordelijk is. Het  rapport geef ook niets nieuws.

De commissie  is er in geslaagd in een gedetailleerd verslag van 41 blz. (gedateerd op 13 sept. 2013) een antwoord te geven op allerlei vragen die al lang beantwoord waren, behalve op de ene vraag waar het om gaat: wie heeft die aanval uitgevoerd? Geen nood. De vrt heeft een man die “de ontwikkelingen in Syrië op de voet volgt”. Hij heeft onmiddellijk al een “analyse” klaar met het duidelijke besluit dat de aanval door het Syrische leger werd verricht. Van alle vragen en problemen die we hoger hebben aangehaald heeft hij totaal geen weet. Hij ziet slechts onschuldige vrijheidsstrijders die alleen maar wat kunnen prutsen “aan de keukentafel” en dus tot zulk een aanslag zeker niet in  staat zijn. Vanuit zijn luie tv zetel heeft hij niets gemerkt van de gruwelijke massaslachtingen en uiterst deskundige verwoestingen in heel Syrië al 2,5 haar lang uitgevoerd door zijn brave vrijheidsstrijders met de hulp van de gespecialiseerde diensten van VS, Israël, UK, Frankrijk, Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar. Tot daar onze deskundige die “de ontwikkelingen in Syrië op de voet volgt”! Toegegeven, later vermeldt de vrt wel het standpunt van Rusland dat zegt waarom het rapport gepolitiseerd, partijdig en eenzijdig is. Er is dus nog hoop, zelfs voor onze vrt.

Gelukkig vernemen we dat de UNO commissie zal terugkeren, hoewel er te veel aanduidingen zijn die er op wijzen dat het hun ingesteldheid is om alles te doen opdat  de waarheid niet aan het licht zou komen. We moeten een onafhankelijk onderzoek blijven eisen door mensen, die met de neus op de feiten worden gedrukt en een einde maken aan dit huichelachtig en misdadig spel.

Tenslotte komt onze vriend Kimyongur Bahar nog met voor rebellen  bijzonder vervelende video’s,  afkomstig van smartphones van op 15 september gedode rebellen aan de grens met Turkije (Des vidéos de l’attaque chimique de Damas?) Mevrouw de Amerikaanse ambassadeur bij de UNO had al gezegd dat het type waarmee de gifgasraketten afgevuurd zijn van het Syrische leger zijn, wat de onderzoekscommissie van de UNO graag bevestigt. Ze had echter vergeten te vermelden dat juist deze toestellen door rebellen buit gemaakt werden op de legerbasis van het 46e   regiment nabij Aleppo. En nu zie je rebellen met deze toestellen en gasmaskers aan het werk. Ze zeggen er trouwens de datum, de plaats en de naam van hun heldengroep  bij, Allah hoe Akbar! Gaat de commissie ook dit naast zich neerleggen?

Gelukkig blijven de manifestaties van solidariteit met Syrië heel de wereldbol rond toenemen. President Bachar al Assad heeft zelfs een Amerikaanse delegatie ontvangen, al is het van oud-congresleden, anti-oorlogsactivisten en journalisten. Hij maakt hen duidelijk dat de huidige politiek van de VS ook voor Amerika zelf geen voordeel brengt.

We blijven onze geestelijke wapens gebruiken en deze week  overdag de aanbidding verder doen met één nachtaanbidding, van donderdagavond tot vrijdagmiddag. In de eucharistie bidden we iedere dag voor één bepaalde intentie: voor de fanatieke strijders die zovele gruwelen begaan, dat ze zich mogen openen voor Gods liefde; voor de media dat ze zouden getuigen van de waarheid en niet meeheulen met leugens; voor de Syrische president, de regering, het leger en het volk, voor de 50.000 gedode soldaten en veiligheidsmensen die als gewone miliciens hun leven gaven voor de bescherming van hun volk…

Zal de oorlog tegen Syrië nog lang duren?  Twee elementen lijken mij hiervoor beslissend. Vooreerst de blijvende instroom van rebellen (samen ‘n 100.000 waarvan de helft fanatiekelingen; welk land kan daarmee stand houden?). Ze worden royaal gefinancierd en bewapend door buitenlandse mogendheden, die ondertussen als “vrienden van Syrië” de tijd proberen te rekken met discussies over “vredesplannen”, zodat die bendes ongehinderd kunnen verder doen. Daarom verwelkomen we het voorstel van de minister van buitenlandse zaken van Brazilië, die eist dat alvast de stroom van wapens naar Syrië definitief wordt afgesloten. Verder is er de verblindende macht van de mediamanipulatie. Er zijn vele gemanipuleerde video’s en beelden in omloop over zogenaamde gruwelen van het Syrische leger (kinderen die zouden doodgemarteld worden in  ziekenhuizen, massaexecuties in het leger e.d.). Deze moeten de aandacht afleiding zodat de echte gruwelen van de  rebellen ongehinderd kunnen verder gaan. Onze media laven zich gretig aan deze bezoedelde bronnen en helpen zo mee Syrië verder uit te moorden en te verwoesten.

Het is genoeg. Aan alle vreemde strijders in Syrië: terug aan afzender! Maak de waarheid van de echte gruwelen in dit land openbaar.  Wereldheersers: hou op met dit land te verwoesten. Laat dit volk zijn leven in vrede en eenheid hernemen, zoals het was voordat jullie beslisten dit land in uw macht te krijgen.

Ook jij kunt de monsterleugen van deze oorlog helpen ontmaskeren en zo een misdaad tegen de menselijkheid helpen beëindigen en… het christendom hier van de ondergang redden. Niet alleen christenen maar het Syrische volk zelf zal u dankbaar zijn.  Heilige Maria, wek de mensenfamilie en het slapende christenvolk  en bescherm Syrië, de bakermat van de menselijke beschaving én  van ons christelijk geloof,  zodat weer bewaarheid wordt  wat van Jezus, uw Zoon en onze Heer, gezegd werd: “Zijn faam ging uit over geheel Syri녔 (Mt 4, 24)

Geschreven door Gust Adriaensen om 10:08

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten